• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ - οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½


- EοΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½, οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½:

Buscemi, Steve






- οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½: AοΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½
- HοΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½: 13 Δεκεμβρίου 1957
- οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½: Brooklyn, New York, USA
- οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½: 175 cm.
- οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½: Andres, Jo


- οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½:


Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου 2007

Steve Buscemi - How about it, Mr. Pink?...


Δεν είμαστε σίγουροι, αλλά το 2001 πρέπει να ήταν μια περίεργη χρονιά για τον Steve Buscemi. Κάπου τότε είχαν κυκλοφορήσει οι πρώτες εικόνες του Gollum από το The Two Towers και η αντίδραση των περισσότερων ήταν «γι’αυτό τον ρόλο θα μπορούσαν να έχουν προσλάβει τον Buscemi». Δεν πρέπει να νιώθεις και ιδιαίτερα βολικά όταν η εμφάνισή σου παραπέμπει σε ένα από τα πιο γνωστά, γκροτέσκα πλάσματα της κινηματογραφικής οθόνης ή όταν σε παραλληλίζουν στον Peter Lorre αλλά ο Buscemi έχει πλήρη επίγνωση του ρόλου του στο Hollywood. Επίσης έχει απύθμενο ταλέντο στην υποκριτική αλλά, όπως αποδείχθηκε και στην σκηνοθεσία και τη σεναριογραφία, οπότε θα μπορούσε να είναι και σαν τον Yellow Bastard και πάλι δεν θα μας έπεφτε λόγος.

Ο Steve Buscemi γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου του 1957 στο Brooklyn, από Ιταλοαμερικάνο πατέρα και αμερικανοιρλανδέζα μητέρα-δηλαδή με γονίδια μπαλαντέρ!- και μέχρι την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση (στα 28 του) και τι δεν έκανε. Θα εκπλαγείτε μαθαίνοντας πως ο Steve, ανάμεσα σε όλες τις υπόλοιπες σχολικές δραστηριότητες, ήταν μέλος της ομάδας πάλης του γυμνασίου Valley Stream Central, ενώ φυσικά δεν παρέλειψε να γραφτεί και στην θεατρική ομάδα. Μπορεί η αθλητική του καριέρα να μην του φάνηκε χρήσιμη στην υποκριτική (δεν έγινε Van Damme δηλαδή) λόγω και του ότι συνέχισε να έχει τον σωματότυπο μπαγκέτας, αλλά η θητεία του στην θεατρική ομάδα ήταν αυτή που τον ώθησε στην γενναία απόφαση να φοιτήσει στην γνωστή, αλλά διόλου εύκολη, σχολή ηθοποιίας Lee Strasberg. To πρεστίζ της σχολής; Δεδομένο. Η δυσκολία της επαγγελματικής αποκατάστασης; Επίσης. Ο Buscemi καταλαβαίνει γρήγορα πως όσο και να θέλει να κάνει καριέρα, η προτεραιότητά είναι να βγάζει τα έξοδά του, και όχι να γίνει άλλος ένας συντηρούμενος οραματιστής. Γι’ αυτό το λόγο και με μεγάλη ταπεινότητα, αφού πούλησε παγωτά και έκανε τον μπάρμαν αποφασίζει να δουλέψει σαν πυροσβέστης, στον πυροσβεστικό σταθμό της Little Italy. Μάθε τέχνη και άστηνε λέει ο λαός, και δυστυχώς για τον Buscemi, που έσβηνε φωτιές από το’80 έως το ‘84 στο μέλλον θα αναγκαστεί να την ξαναπιάσει κάτω από θλιβερές συνθήκες. Παράλληλα με την πυρόσβεση, ο Buscemi συνεχίζει να ασχολείται με το θέατρο, επεκτείνοντας τις δραστηριότητές του και στη συγγραφή, και είναι αυτή η επιμονή του που θα του προσφέρει, το 1986, τον πρώτο του επίσημο ρόλο (γιατί είχε προηγηθεί το ..αγνοούμενο «Tommy’s») στο Parting Glances του Bill Sherwood. Αυτό που ακολουθεί το βάπτισμα του πυρός είναι μια σειρά προτάσεων για μικρές εμφανίσεις σε ταινίες που είναι πραγματικά δύσκολο να βρείτε (Sleepwalk, No Picnic) αλλά και σε τηλεοπτικές σειρές, γνωστές (Miami Vice) ή και λιγότερο γνωστές εκτός Αμερικής (The Equalizer). Είναι ένας αξιοπρεπής φόρτος εργασίας για έναν νέο ηθοποιό αλλά, όπως συνεχίζει να αποδεικνύει μέχρι και σήμερα, ο Buscemi αγαπάει το σινεμά και κινείται σε ρυθμούς που άλλοι ηθοποιοί θα θεωρούσαν δυσβάσταχτους-μιλάμε για 3 και 4 ταινίες τον χρόνο. Ο Buscemi συνεχίζει να μην έχει ακόμα την εμπειρία της δουλειάς με ένα σημαντικό σκηνοθέτη αλλά συνεχίζει τις πολυάριθμες εμφανίσεις του σε ενδιαφέροντα φιλμ όπως τα Call Me, Kiss Daddy Goodnight και Heart of Midnight (όλα του 1988), δίπλα σε ηθοποιούς όπως Matt Dillon, Uma Thurman και Jennifer Jason Leigh.

To 1989 είναι μια σημαντική χρονιά για τον ίδιο, όχι μόνο από πλευράς παραγωγικότητας αλλά από πλευράς «βαρύτητας»: Το Coffee and Cigarettes 2 του Jim Jarmusch είναι ένα short των 8 λεπτών αλλά για τον Buscemi, που υποδύεται τον σερβιτόρο, είναι το πρώτο φιλμ(άκι) ενός σημαντικού σκηνοθέτη που τον εμπεριέχει στο καστ. Ίσως είναι το φιλμ που θα χαρακτηρίσει και τις μετέπειτα επιλογές που τον έκαναν διάσημο: Ένας έξυπνος (αν όχι ιδιοφυής) σκηνοθέτης, quirky ταινίες και ακόμα πιο quirky ρόλοι (βλέπετε πως στο μοτίβο μπορείτε να εντάξετε τόσο τους Cohen, όσο και τον Tarantino). Tην ίδια χρονιά κάνει το bis, εμφανιζόμενος και σε ένα μικρό ρόλο στο New York Stories των Allen-Coppola-Scorsese ενώ ο Jarmusch, εντυπωσιασμένος από το πώς η σουρεαλιστική φάτσα του Buscemi «γράφει» στην κάμερα, του εμπιστεύεται ένα ρόλο στο Mystery Train.



H καριέρα του Steve έχει πάρει μια ενδιαφέρουσα πορεία αλλά είναι με την έλευση των 90’s που ο ταλαντούχος ηθοποιός θα δει την τύχη να του χαμογελά με 32 δόντια, και τον ίδιο να μετατρέπεται σε cult σινεματική μορφή. Τον μεγαλύτερο ρόλο στην άνοδό του τον έπαιξαν οι αδερφοί Cohen, αλλά ας μην ξεχνάμε καταρχήν την εμφάνισή του στο King of New York (1990) του Abel Ferrara, μια ταινία που συν τοις άλλοις μετέτρεψε σε ημίθεο και τον Christopher Walken. Eίναι με τα Miller`s Crossing (1990) και Barton Fink (1991) που ο Buscemi, μέσα σε δύο χρόνια, γίνεται ένας από τους προάγγελους του κατά τους Coen Ευαγγελίου, μπαίνοντας στην προσωπική φρουρά ταλέντου των δύο αδερφών που περιλαμβάνει και τον διόλου αμελητέο John Turturro. Η δημοτικότητά του είναι σε άνοδο και δεν θα αργήσει να κάνει άλλο ένα άλμα προς τα πάνω: Mετά τους ρόλους του στα Zandalee και Billy Bathgate, και αφού σκηνοθετήσει το What Happened to Pete, το πρώτο του (short) φιλμ, ο Buscemi γίνεται ο...γκάνγκστερ με τα ροζ. Όχι, φυσικά και δεν έσπασε τον αυστηρό dress code της συμμορίας του Reservoir Dogs (1992) αλλά ο Mr Pink έχει εκείνον την απίθανη άποψη περί world’s smallest violin που τον κάνει αξέχαστο. Προσθέστε και το, ακόμα άλυτο, μυστήριο του «τι απέγινε ο Mr Pink» και θα καταλήξετε στο ίδιο συμπέρασμα με εμάς: Παρά τον σχετικά μικρό screen time του, ο Buscemi ήταν τόσο απαραίτητος στο φιλμ όσο και ο Michael Madsen. Άλλωστε ποιος ξέρει αν ο Buscemi -σερβιτόρος του Pulp Fiction είναι απλά ένας ρόλος σαν τους άλλους ή ένα in joke του Tarantino, με τον Mr Pink να ζει πλέον από τα tips; Το θέμα είναι πως ο Buscemi έχει συνδέσει το όνομά του με τους δύο σκηνοθέτες που κατά πολλούς άλλαξαν ριζικά το σινεμά των 90`s. Μπορεί να συνέχισε να δέχεται ρόλους σε «μικρές» ταινίες (Twenty Bucks, Claude) ή επίδοξα blockbuster (Rising Sun-1993) αλλά είναι πάλι με τους Coen (και το Hudsucker Proxy) και τον Tarantino (και το Pulp Fiction) που επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο. Σαν facehugger του Alien, o Buscemi έχει γίνει ένας συμβιωτικός οργανισμός με τα αδέρφια από τη Minnesota. Μια από τις ταινίες που θα σας προτείναμε ανεπιφύλακτα (και δεσμευόμαστε να σας παρουσιάσουμε) είναι και το Airheads του 1994, με τον Buscemi σε 100% αγνό κωμικό ρόλο, κάτι στο οποίο θα θέλαμε να τον βλέπουμε πιο συχνά. Κωμικό, όχι comic relief. Κρατήστε το αυτό, έχει διαφορά. Μετά το Somebody to Love, γλυκόπικρο φιλμ του Alexandre Rockwell (με Keitel, Tucci, Quinn) που κατά τη γνώμη μας πρέπει να επηρέασε αρκετά τον Buscemi και στην επόμενη σκηνοθετική του προσπάθεια, ο Steve, που θα εμφανιστεί και στο τηλεοπτικό φροντιστήριο που λέγεται “Homicide: Life on the Streets”, ξαναεπιτίθεται με μια τριάδα εξαιρετικών ταινιών: To Desperado (με τον χαρακτήρα «Buscemi»!), γνωστό και ως «το φιλμ που ο Rodriguez γύρισε με λεφτά στην τσέπη», το Things to do in Denver When you`re Dead του Gary Fleder (σοβαρά τώρα, γιατί δεν την βλέπει κανείς αυτή την ταινία;) και φυσικά το Fargo, ένα ακόμα mix εκκεντρικότητας των Coen που έγραψαν τον ρόλο του Carl αποκλειστικά για τον Buscemi. Aκόμα και νεκρός, όπως συμβαίνει συνήθως στα φιλμ των Coen (βλέπε και Big Lebowski), ο χαρακτήρας του Buscemi καταφέρνει να αφήσει το στίγμα του: Το θλιβερό απομεινάρι του και το ηλίθιο βλέμμα του Peter Stormare είναι σκηνή ανθολογίας.

Το 1996, με το Trees Lounge, o Buscemi γράφει και σκηνοθετεί ένα πολύ προσωπικό φιλμ και στον χαρακτήρα του Tommy, που φυσικά υποδύεται ο ίδιος, συγκεντρώνεται όλο το σεναριογραφικό ταλέντο ενός ηθοποιού που μοιάζει να αδικείται, αφοσιωμένος στους δεύτερους ρόλους. Το φιλμ ήταν υποψήφιο για Best First Feature και Best First Screenplay στα Independent Spirit Awards (χάνοντας από το Sling Blade και το Big Night) και πάνω εκεί που είμαστε έτοιμοι να ζητήσουμε από τον Buscemi να αφιερωθεί περισσότερο στην καριέρα του σκηνοθέτη, ο Steve απαντάει με μια τριάδα ταινιών που ακόμα και σήμερα ντρεπόμαστε να παραδεχτούμε δημοσίως πως δεν τις χάνουμε ποτέ: Escape from L.A. του μαέστρου John Carpenter, Con Air και Armageddon του Michael Bay. Kαι λοιπόν; Δεν είμαστε δικηγόροι του Steve αλλά θα τον υποστηρίξουμε απέναντι σε κάθε κακοήθεια με θέμα την επιλογή του. Στο κάτω κάτω, μετά από χρόνια προσφοράς σε ανεξάρτητες ταινίες έχει και αυτός δικαίωμα να βγάλει έναν αξιοπρεπή μισθό, ακόμα και αν αυτό περιλαμβάνει το θέαμα του Buscemi αστροναύτη σε slow motion, ή τον Buscemi -Hannibal Lecter. Άλλωστε, ό,τι αμαρτίες και αν του καταλογίζετε τις ξέπλυνε με το The Big Lebowski (1998), έτσι δεν είναι; Μπορεί ο πρωταγωνιστής του φιλμ να είναι ο Dude (ή Dooder, ή El Duderino) αλλά οι δεύτεροι χαρακτήρες, από τον Walter έως τον Jesus Quintana, δεν παραλείπουν να κλέβουν με κάθε ευκαιρία την παράσταση. Έτσι και ο Theodore Donald Karabatsos, που με εκείνο το αμίμητο μπαράζ από «I’ m the walrus» ή το «Are these the Nazis, Walter?» μας κάνει να ευχόμαστε να είχαμε ένα φίλο ονόματι Donny ώστε να τον αποστομώνουμε με αυθάδεια: «Shut the fuck up Donny!».

Όπως ελπίζαμε, μετά τις ταινίες του Bay –και τα λεφτά του Bruckheimer-o Steve πήρε μια βαθιά ανάσα και έριξε (σχετικά) τους ρυθμούς του, δουλεύοντας συχνότερα πίσω από την κάμερα. Κοιτάζοντας το παρελθόν, δεν πρέπει να παραπονιόμαστε. Μπορεί το 28 Days με την Sandra Bullock να μας έκανε να αρχίσουμε το ποτό αλλά ποιος μπορεί να παραπονεθεί για το Animal Factory (σε δική του σκηνοθεσία), Ghost World (απίθανη ερμηνεία) και Monsters Inc (κάτι που θα επαναλάβει και με το Home on the Range); Θα μπορούσαμε να το κάνουμε για το Domestic Disturbance ή το Big Daddy (αλλά είπαμε, ο Sandler είναι ένα ειδικό κεφάλαιο) αλλά για κάθε «μετριότητα» ο Buscemi απαντάει με κάτι αξιόλογο, όπως το The Laramie Project (2002), το βασανιστικά συγκινητικό Big Fish ή το σχετικά άγνωστο αλλά ιδιοφυές «13 Μoons» του Alexandre Rockwell. To 2003, ο Steve επέστρεψε στα παλιά, αναλαμβάνοντας τον ίδιο (παλιό) ρόλο στο (νέο) Coffee and Cigarettes ενώ, μιλώντας για τσιγάρα, εμφανίστηκε και στο Romance and Cigarettes (2005)του Turturro, χρονιά που τον βρήκε να σκηνοθετεί και το Lonesome Jim. Υπάρχει και εκείνο το ναυάγιο του The Island στη μέση, αλλά από ότι καταλάβαμε είναι ένα φιλμ για το οποίο κανείς από τους μπλεγμένους δεν μιλάει, κάτι σαν το Roswell ας πούμε. Αντιθέτως, όλοι μιλούσαν για το The Sopranos, και ο Buscemi όχι μόνο εμφανίστηκε στο καστ αλλά σκηνοθέτησε και 4 επεισόδια. Μας ευχαρίστησε και η επιλογή του να εμφανιστεί στο ρομαντικίζον Paris, Je t`aime του 2006, χρονιά στην οποία δούλεψε περισσότερο με τη φωνή (Monster House, Charlotte`s Web) παρά με την παρουσία του (Delirious) ενώ φέτος, στο Interview, θα πρέπει ως σκηνοθέτης να κάνει την Sienna Miller να μοιάζει με ηθοποιό. Δύσκολο έργο, ίσως γι’αυτό να επέλεξε να εμφανιστεί σε δύο κωμωδίες, για να ξεσκάσει. Η μία είναι το I think I Love my Wife, σε σκηνοθεσία Chris Rock (χμμμ) αλλά και σενάριο του εξαιρετικού stand up κωμικού Louis C.K., ενώ την άλλη που θα δούμε στις οθόνες μας αυτή την εβδομάδα. Στο I now pronounce you Chuck and Larry συνεργάζεται ακόμα μια φορά με τον Adam Sandler και, ως αδίστακτος «ντετέκτιβ» που ξεσκεπάζει τα ψεύτικα gay ζευγάρια (ψάχνοντας μέχρι και τα σκουπίδια τους, θα επιχειρήσει να είναι η νέμεση των δύο απατεώνων (Kevin James-Adam Sandler). Οι περισσότεροι κριτικοί δεν έμειναν και ιδιαίτερα ενθουσιασμένοι από το φιλμ, αλλά σπάνια ο Buscemi χαίρει καθολικής αποδοχής-ίσως μόνο όταν το 2001, στις 11 Σεπτεμβρίου, παρουσιάστηκε εθελοντικά στον πυροσβεστικό σταθμό της Little Italy και ενσωματώθηκε στα σωστικά συνεργεία. Για έναν ηθοποιό που κάποιος χαρακτήρισε «κινηματογραφικό junk mail» ο Steve Buscemi έχει ήδη φτάσει πολύ μακριά. Κάντο και εσύ αν μπορείς, Gollum.

Θοδωρής Σαρλάς (Who is who)


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.