• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ - οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½


- EοΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½, οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½:

Κραουνάκης, Σταμάτης






- οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½: AοΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½
- HοΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½: 25 Δεκεμβρίου 1955
- οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½: Αθήνα




- οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½:


Cineντευξη

24 Φεβρουαριου 2003

Βασιλης Σωτηροπουλος: Πειτε μας για αυτη την ιδεα περι ταινιας με την ομαδα «Σπειρα-Σπειρα».

Σταματης Κραουνακης: Δεν ξερω αν θα γινει, ειμαστε στις διαπραγματευσεις. Ειχα την αισθηση, οταν τελειωσε η περσινη παρασταση(σ.σ. «Sold out»), οτι κατι δεν ειχε ολοκληρωθει. ΄Ηταν μια πολυ σοβαρη μας αποπειρα να κανουμε ενα μουσικο θεαμα με υποθεση, η οποια στην παρασταση ηταν λιγο αλλοθι, αλλα το θεμα ειχε μεγαλη πλακα. Κι εχοντας ενα απωθημενο οτι ηταν λιγο ανενορχηστρωτο το πραγμα περσι (ηταν μονο με ενα πιανο), αρχισα να το κουβεντιαζω με καποιους φιλους του σινεμα και, κουβεντα στην κουβεντα, και τωρα ψιλοεχουμε μπει στη διαδικασια να δουμε τι θα μας στοιχισει να κανουμε μια μουσικοχορευτικη ταινια, αρκετα υψηλων προδιαγραφων, οχι εξω απο το κλιμα το ελληνικο.


Β.Σ.: Σκεφτεστε τον εαυτο σας πισω απο την καμερα;

Σ.Κ.: Οχι. Δεν την ξερω αυτη τη δουλεια καθολου. Στο θεατρο το μουσικοχορευτικο τα καταφερνω, αισθανομαι οτι μπορω να οδηγησω τους υποκριτες σε ενα αποτελεσμα. Αλλα, στην καμερα, μπορει να εχω ιδεες, τις οποιες να συζητησω με τον ανθρωπο που θα το κανει. Το εργο ειναι ετοιμο μουσικα, απλως μενει να ντεκουπαριστει, για να δουμε τι ενδιαφερον μπορει να εχει προς αυτη την κατευθυνση.


Β.Σ.: Ποτε αρχιζει η δημιουργικη σχεση σας με το σινεμα; Κατι εβλεπα για μια ταινια με το Βεγγο ( Ο Θανασης και το καταραμενο φιδι) .

Σ.Κ.: Αυτο ηταν μια πρωτη μου ταινια, οταν ημουν πολυ νεος ακομα, οταν δεν ειχα δισκογραφησει. Την οποια ειχα κανει επειδη μου την ειχε ζητησει ο Ντινος ο Κατσουριδης. Δεν ειχε παει καλα, παρολο που δεν ηταν ασχημη. Μετα ειχα κανει δυο μικρου μηκους. Στις «Γυναικες Δηλητηριο» ειχα τραγουδησει το τραγουδι που εγραψε ο Τουρνας. Η τελευταια ειναι η ταινια του Παγουλατου. Στην ουσια μπηκα στον κινηματογραφο με το Νικο (σ.σ. Παναγιωτοπουλο).


Β.Σ.: Με τον οποιο υπηρχε καποια προϊστορια;

Σ.Κ.: Οχι, ηρθε και με βρηκε εκει που εργαζομουν και μου ειπε «ετοιμαζω μια ταινια που νομιζω οτι σου παει παρα πολυ». Και πρεπει να πω οτι, ενω ειμαστε πολυ διαφορετικοι ανθρωποι και εξωτερικευουμε πολυ διαφορετικα στις σκεψεις μας και τις διαθεσεις μας, με το Νικο συνεννοηθηκαμε παρα πολυ γρηγορα. Και, ξερετε, οταν επιβραβευονται τα πραγματα και με μια επιτυχια, κανεις δεν εχει προβλημα απο κει και περα.


Β.Σ.: Εγω απορησα με αυτο το soundtrack. Πως εγινε αυτο που πηρατε μερικα σκυλαδικα και…

Σ.Κ.: Κοιταχτε, εγω εχω μια φυσικη ικανοτητα στο να μπαινω μεσα στο θεμα. Εκεινη την ωρα ο μουσικος μου υπηρετει το θεμα. Δεν εχω καμια ορεξη να επιδειξω τη μουσικη μου τεχνη. Με ενδιαφερει μονο το ταξιδι, μεσα στο οποιο εχουμε μπει. Κι εκεινη την ωρα, πανω απο ολα, αυτο που με απελευθερωνει ειναι να μπω μεσα στη διαθεση του σκηνοθετη. Αυτο που πραγματικα με νοιαζει ειναι να ειναι ευχαριστημενος με αυτο που του δινω.


Β.Σ.: Σας αφησε την ελευθερια να επιλεξετε την ερμηνευτρια στο πρωτο, η τον ερμηνευτη στο δευτερο;

Σ.Κ.: Οχι, τα συζηταμε. Στο «Αυτη η νυχτα μενει» ειχε μεγαλη πλακα το πως συγκεντρωθηκε ολος αυτος ο θιασος ανθρωπων. Μιλαγαμε για βραδια για το ποιοι θα ειναι. Καποιους τους ειχε ηδη υποψη του, μου ηρθανε κι εμενα καποιες ιδεες. Άλλοι του καναν, αλλοι δεν του καναν. Ειχαμε ταλαιπωρηθει, θυμαμαι, στο ποιος θα ντουμπλαρει το τραγουδι των τιτλων. Ειχαν περασει πανω απο 200 τραγουδιστριες.


Νικος Δουκας.: Αυτο το τραγουδι εχει σημαδεψει παρα πολλους.

Σ.Κ.: Ας πουμε οτι «εφυγε» απο την ταινια, αλλα παντα παραπεμπει στην ταινια.


Β.Σ.: Και το χρησιμοποιειτε και στην παρασταση τη φετινη, την «Κλασσικη Συνταγη».

Σ.Κ.: Και στην «Κλασσικη», αλλα και ειναι και το τελος του μονολογου που κανει η Δημητρα (σ.σ. Παπιου) εδω και τρεις χειμωνες. Γενικα, ηταν ενα τραγουδι που, αθελητα μου, εισηγαγε μια «ησυχια» στον τροπο που μπορει να αντιμετωπιστει ενορχηστρωτικα ενα τραγουδι, δηλαδη με ενα πιανο μονο –κι ελαφρως ξεκουρδιστο- κι εκανε ολη αυτην την … Κατι μιλησε στον κοσμο, πια, απο ενα πολυ προσωπικο μου πραγμα, δεν σας κρυβω. . [Του λεμε για το στιχο «σε ψυχη ψαριου κορμι γατησιο»]Το ειχα γραψει ενα καλοκαιρι στη Μυκονο σε ενα σημειωματαριο, για τον εαυτο μου. Αισθανομουν οτι «ποσο μ’ αρεσει το κολυμπι», ενω ειμαι γατα, ας πουμε, στις διαθεσεις. Το ’γραψα για την παρτη μου, καποια στιγμη. Και οταν ηρθε η ταινια, ξεφυλλιζοντας αυτο το μπλοκακι, ειδα αυτον τον στιχο. Και μου ταιριαξε παρα πολυ για τους ηρωες της ταινιας. Και φαινεται οτι, οπως αυτο το πολυ δικο μου πραγμα ταιριαξε στους ηρωες του Νικου, ταιριαξε και σε πολλες αλλες ψυχες που το ακουσανε. Γιατι ηταν πολυ συγκινητικο και περιεργο πως, ακομα και οταν ειχαν βγει τα τρεηλερ της ταινιας, πριν βγει η ταινια στα σινεμα, με πηραν ανθρωποι, απο παντου σχεδον και μου ειπαν «τι ωραιο τραγουδι εχεις γραψει», ενω ακουγοταν μισο. Ηταν γραφτο, μ’ εναν τροπο.


Β.Σ.:Για ενα συνθετη που –εχει περασει προς τα εξω πως- το κυριο εκφραστικο του μεσο ειναι το τραγουδι, μηπως το soundtrack ειναι το προσχημα για να γραψει ορχηστικη μουσικη;

Σ.Κ.: Οχι, δεν με ενδιαφερει. Για μενα, αυτο που με ενδιαφερει ειναι γενικως η «μουσικη που παρουσιαζεται». Η μουσικη σκετη, σχεδον δεν με αφορα. Δηλαδη, ακομα κι ενα τραγουδι με ενδιαφερει στο πως θα εμφανιστει περισσοτερο, με ενδιαφερει να ειναι ενα καλο τραγουδι, σαφως, αλλα, απο την αρχη σχεδον που γεννιεται, σχεδον συλλαμβανω και την εικονα του.


Β.Σ.: Μια μεγαλη ορχηστρα δεν σας ιντριγκαρει;

Σ.Κ.: Απομονωμενα, μουσικα; Οχι, δεν μου λεει τιποτα. Αλλα, μια μεγαλη ορχηστρα, σε μια σκηνη που την χρειαζεται η σε ενα show που ξαφνικα θα μπουν 60 μουσικοι με λαμπαδες στα χερια κλπ και ξαφνικα θα αρχισουν να παιζουν… Παντα θα σκεφτω κατι που θα εχει να κανει και με την εικονα.


Β.Σ.: Η οποια ειναι μερος της μουσικης τελικα;

Σ.Κ.: Βεβαιως. Εμενα δεν μου αρεσει η χρηση των μεγαλων συνολων για λογους εντυπωσιασμου. Με χαλαει.


Β.Σ.: Πως βλεπετε αυτο, που εγινε της μοδας: καποιοι ερμηνευτες πραγματοποιουν, λες και ειναι ονειρο ζωης, εμφανισεις με ορχηστρες 100 ατομων και βαλε;

Σ.Κ.: Κοιτα, εχουμε μια πολυ κακη σχεση στην Ελλαδα. Και να σου πω γιατι; Ειμαστε μια πολυ πλουσια χωρα σε καλλιτεχνες και τους εχουμε σε πρωτη ζητηση. Γιατι και οι καλλιτεχνες δεν καθονται φρονιμα να κανουν τη δουλεια τους. Εχουν πολυ μεγαλη αγωνια. Και θελουν να γινουν παρα πολυ γνωστοι, παρα πολυ γρηγορα, θελουν να αποκτησουν παρα πολλα χρηματα παρα πολυ γρηγορα, δηλαδη θελουν συνεχεια πραγματα που ειναι εξω απο την τεχνη τους, ενω δεν κανουν την ιδια προσπαθεια και μεσα στην τεχνη τους, για να ειναι αξιοπρεπεις.


Β.Σ.: Τα εχετε σπασει με παρα πολλους τα 3 τελευταια χρονια.

Σ.Κ.: Δεν τα εχω σπασει. Εχω «καλημερα». Αλλα, δεν θελω στα ποδια μου ανθρωπους που ειναι αυτης της σκεψης. Γιατι, οπωσδηποτε, ενος τετοιου ανθρωπου η αγωνια, θα σε παρασυρει για καπου που δεν ειναι ο δρομος σου εσενα.


Β.Σ.: Ταυτοχρονα, εχετε κανει καποιες συνεργασιες με καποια πολυ εμπορικα ονοματα. Π.χ. ο Ρουβας ειπε ενα τραγουδι σας στην «Σπεραντζα».

Σ.Κ.: Αυτο που παντα με ησυχαζει, οταν κανω αυτες τις κινησεις, ειναι οτι δεν τους χρησιμοποιω για πραγματα που εχουν μεσα τους: την επιθυμια να ειναι εμπορικα. Τους χρησιμοποιω σαν να εκανα ενα ακριβο καστ.


Β.Σ.: Δεν σας ανησυχει οτι αυτος θα το χρησιμοποιησει μετα ως επιχειρημα στο βιογραφικο του και θα πει «να ειπα και Κραουνακη»;

Σ.Κ.: Δεν με πειραζει αυτο. Θα με πειραζε να ελεγε ο Ρουβας το «Βατραχακι» εκει που ελεγε ολες τις υπολοιπες αηδιες που τραγουδαει.

.
Β.Σ.: Δεν σας ενοχλει, ομως, οτι δεν το λεει;

Σ.Κ.: Δεν μπορει να το πει. Δεν θα χρησιμευε σε τιποτα να ελεγε το «Βατραχακι». Δεν με ενοχλει που δεν τα εχουν βαλει στα προγραμματα τους. Καθολου. Τι να τα κανουνε; Η Στανιση, η καημενη, ηθελε να κανουμε δισκο. Και της εξηγησα οτι δεν θα μπορει να τα κανει τιποτα τα τραγουδια που θα της γραψω. Οπως και το «Κυριακη», ας πουμε, το τραγουδαγε καποια στιγμη στο μαγαζι που επαιζε και το κοινο χεστηκε. Δεν ηταν ωρα εκεινη να ακουσει το «Κυριακη». Αντιθετα, εχοντας το «Κυριακη» στο show της Παπιου, γινεται κατακλυσμος. Θελω να πω, οτι καθε πραγμα, να ειδατε ερχομαστε παλι στην Εικονα, καθε πραγμα θελει την αντιστοιχη υποστηριξη για να μιλησει στο κοινο. Δεν μπορεις οπουδηποτε να το κανεις αυτο.


Ν.Δ.: Ποια ειναι η γνωμη σας για αυτους που διαχωριζουν το τραγουδι σε εμπορικο και εντεχνο;

Σ.Κ.: Τους σιχαινομαι αυτους που το κανουν αυτο το πραγμα. Γιατι ειναι υποκριτες. Και οι δυο πλευρες εχουν την ιδια αγωνια για το χρημα. Μη σας πω, οι –υποτιθεμενα- καλοι ειναι οι χειροτεροι. Εγω εκει που βαζω τα cd μου, τους Ελληνες τραγουδιστες τους βαζω ολους μαζι. Δεν τους διαχωριζω. Απο το «Α» μεχρι το «Ω» τους βαζω ολους μαζι.


Ν.Δ.: Καποιες συνεργασιες που γινονται στη νυχτα, οπως Άλκηστις Πρωτοψαλτη με Αντωνη Ρεμο, πως τις σχολιαζετε;

Σ.Κ.: Εμενα δεν με πειραζει οταν κατι δημιουργει ενα ρευμα, μια αισθηση, η δινει μια αφορμη στον κοσμο, οποιασδηποτε πλευρας κοινου. Αν αυτο το πραγμα λειτουργησει ωραια και δινει μια καλη χημεια, εμενα δεν με χαλαει.


Β.Σ.: Δεν ειναι λυκοφιλιες αυτα;

Σ.Κ.: Και τι σας νοιαζει εσας; Παιδια, πιστεψτε με, επειδη εφαγα παρα πολλα χρονια απο τη ζωη μου με το να θυμωνω, κατεληξα στο αρχετυπικο, μαρξιστικο: «Τραβα το δρομο σου και ασε ολους τους αλλους να κανουν τη δουλεια τους». Με αυτον τον τροπο δεν χανεις ενεργεια. Αν υπαρχει ενα κοινο –που υπαρχει- και το οποιο, δεν σας κρυβω, ειναι και το ιδιο που ερχεται και σε μενα, πολλες φορες, που θα παει εκει και θα περασει καλα, η θα παθει την αλλη μερα το πρωι hangover και δεν θα του σηκωνεται, ας πουμε, ας προσεχει την αλλη φορα, τι να κανουμε; Κοιταχτε, ολα γινονται για το χρημα, για να τελειωνουμε. Οι ανθρωποι που αφησαν περιθωριο στην τεχνη τους ειναι ορατοι. Τους βλεπουμε ποιοι ειναι. Εγω ειπα σημερα απο το ραδιο στο κοινο να πανε στο TIGER LILLIES VARIETE. Ειναι ενα δωρο, ηρθε το Λονδινο στην Αθηνα. Και ερχεται να ειναι στην μεση της Συγγρου. Σηκωθειτε και πατε, που ηρθε ενα τοσο ακριβο πραμα στα ποδια σας. Ο κοσμος δεν προλαβαινει, παιδια, να εχει πληροφορια. Ο κοσμος ακολουθει το σουσουρο.


Β.Σ.: Τωρα τελευταια, ο κοσμος ομως μπαινει και στο Ιντερνετ.

Σ.Κ.: Οχι «τωρα τελευταια»! Με κοροϊδευουν στις δισκογραφικες που τους το λεω, οτι απο εκει ειναι η ιστορια. Το site μου (σ.σ. www.kraounakis.gr) ειναι προ τριετιας φτιαγμενο, τωρα φτιαχνουμε ενα πολυ πιο active. Εγω θεωρω, παιδια, οτι εχουμε ενα ακομα εργαλειο στα χερια μας.


Β.Σ.: Θα ρισκαρατε να βγαλετε νεα δισκογραφικη δουλεια απευθειας στο Ιντερνετ;

Σ.Κ.: Βεβαιως! Ετοιμαζομαι! Ετσι κι αλλιως τα εχω σπασει με τις εταιριες εδω και χρονια. Και τις χρησιμοποιω κανονικα, καθε φορα που θελω να βγαλω κατι. Οταν δεν λειτουργουν οπως πρεπει να λειτουργησουν, σαν χρηματοδοτες, δεν τις χρησιμοποιω.


Β.Σ.: Ειναι κακοι επιχειρηματιες οι παραγωγοι στην Ελλαδα;

Σ.Κ.: Ειναι κακοι επιχειρηματιες. Ειναι ανοητοι, μικροι, κουτοι, χωρις καμια διορατικοτητα. Ακομα και στην επιτυχια, η ειδηση τους φτανει 6 μηνες μετα. Δηλαδη, εχει πετυχει ενα πραγμα τους, ερημην τους, και το μαθαινουν 6 μηνες μετα! Ειναι γκαγκα! Τελειως.


Β.Σ.: Με την ΑΕΠΙ τι γινεται;

Σ.Κ.: Κοιταχτε, υπαρχει μια παρα πολυ μεγαλη παρεξηγηση, παιδια. Καλως η κακως υπαρχει και αυτος ο εισπρακτικος οργανισμος, ο οποιος ειναι και ο αρχαιοτερος. Λενε οτι κλεβει. Εγω, προσωπικα, αισθανομαι, τα τελευταια, ιδιαιτερα, δεκα χρονια, στα οποια εχει αρχισει το ρεπερτοριο μου και ειναι ενας ογκος, σιγα-σιγα, οτι μου μαζευει πολλα χρηματα η ΑΕΠΙ που σε καμια περιπτωση δεν θα μπορουσα να μαζεψω μονος μου. Ουτε με 4 δικηγορους. Λογικα πρεπει να πληρωθει γι’ αυτο που κανει. Παρα πολλοι λενε οτι πληρωνεται πολυ. Μπορει και να ειναι αληθεια. Ομως και δυστυχως, οι αντιστοιχοι συλλογοι που δημιουργηθηκαν δεν μπορεσαν να δημιουργησουν την υποδομη που εχει η ΑΕΠΙ. Καλως η κακως ειναι η τραπεζα μας.


Ν.Δ.: Για τον πολεμο που εχει ξεσπασει στο Ιντερνετ με τα mp3s?

Σ.Κ.: Παιδια, θα βρεθει τροπος. Οπως παγκοσμια θα βρεθει. Δεν μπορει να μην εισπραττει ο δημιουργος τιποτα απο ολη αυτην την κλοπη. Επισης, οι ανοητοι δημιουργοι θα εναντιωθουν. Οι εξυπνοι δημιουργοι θα το χρησιμοποιησουν.


Ν.Δ.: Να κανω κι εγω το δικηγορο του διαβολου: ενας απλος χρηστης του Ιντερνετ δεν εχει λεφτα να παρει ολα τα cd που του αρεσουν…

Σ.Κ.: …Να μην τα παρει ολα, ας διαλεξει το ενα που του αρεσει, κι αυτος! Γιατι κι εμεις, σαν παιδια, αγοραζαμε 3 cd, δεν αγοραζαμε 203!Ας μην κλεψει τα παντα, για να παρει την αλλη μερα αλλα 200, που θα κλεψει, χωρις να ξερει τι του αρεσει! Ας αποφασισει! Στη σοβαρη αγορα, εξω, ο Robbie Williams δινει ενα ολοκληρο κομματι απο το cd του, μεσα απο το site του. Αλλα , δεν φοβαται οτι αυτο θα του κοψει δισκους απο το cd του. Αντιθετα, θα τους δωσει. Πας , σημερα, στις εταιριες και τους λες «παιδια, εγω εχω αυτον τον καταλογο. Εγω που μενω στην Αλεξανδρουπολη, πως θα ενημερωθω οτι εχετε, ας πουμε, το «Χαμογελο της Τζοκοντας», να το παραγγειλω να μου ερθει σπιτι μου;» Άρα, ολοι οι πτωχοι καλλιτεχνες, χανουμε πελατεια. Εγω που εχω μια δυναμη 15-18.000 cd με εμφανιζετε των 5, γιατι οι υπολοιποι 15 η 13 που μου αναλογουν, δεν με βρισκουν! Μπηκα να παραγγειλω το «κι υστερα ηρθαν οι μελισσες» στο Mad και μου απαντησαν οτι δεν υπαρχει! Ουτε στην εταιρια! Ετσι εμαθα οτι δεν το εχει ουτε η εταιρια.


Β.Σ.: Θελω να κανω μια ερωτηση για την «Κλασσικη Συνταγη». Πως γινεται να ειναι τοσο αρτια τεχνικα η παρασταση;

Σ.Κ.: Με την καρδια γινονται ολα. Δυο πραγματα κανουν την δουλεια καλη: η πολυ δουλεια και η πιστη σε ο,τι εχω να πω. Εδω δουλευουμε, οπως βλεπεις με ενα μικροφωνο και 4 ενθετα στο κεφαλι. Εχουμε εναν εξαιρετικο τεχνικο, ο οποιος μας κραταει στις εντασεις οπου πρεπει, ο οποιος ξερει ποτε θα «σηκωσει», ξερει ποτε θα βοηθησει, ξερει ποτε θα «ανοιξει» την ατμοσφαιρα. Αν ειναι λιγοτερο το κοινο θα υπαρχει λιγοτερη ενταση, αν ειναι περισσοτερο θα φτιαξει μια «αχνα».


Β.Σ.: Πως βλεπετε το μελλον σας με τη «Σπειρα-Σπειρα»;

Σ.Κ.: Σε καθε ανθρωπο υπαρχει η ταση να ξεχωρισει. Για μενα η «Σπειρα-Σπειρα» δεν ειναι ανθρωποι, ειναι μια ιδεα.


Ν.Δ.: Μια μποεμ ιδεα;

Σ.Κ.: Δεν ειναι μια μποεμ ιδεα. Ειναι μια ιδεα ουσιαστικου σχολειου επανω στην τεχνη του τραγουδιου.


Ν.Δ.: Τοσα ετεροκλητα ατομα δεν ειχατε, με την επικοινωνια, καποια…

Σ.Κ.: Οχι, γιατι περασαμε επι ενα 6μηνο την ασκηση πως να σεβεται ο ενας τον αλλο.


Β.Σ.: Τους δουλεψατε με καθαρα θεατρικους ορους;

Σ.Κ.: Βεβαια, δεν υπαρχει αλλος τροπος. Και η αμοιβη που παιρνουν τωρα ειναι βασικος θεατρου.


Β.Σ.: Ποια ηταν η πρωτη παρασταση που ειδατε;

Σ.Κ.: Νομιζω, Αλικη.


Β.Σ.: Στου Μουσουρη;

Σ.Κ.: Α, παπα, δεν ειμαι τοσο γρια! Στο Ρεξ. «Η κορη μου η σοσιαλιστρια»!

Ονειρο.
Β.Σ.: Με την οποια ειχατε μια σχεση.

Σ.Κ.: Οχι μεγαλη. Οι γυναικες που προλαβα απο την προηγουμενη φουρνια, ηταν νομιζω και οι τελευταιες σημαντικες. Τουλαχιστον εγω, αυτη τη στιγμη δεν βλεπω αντιστοιχες, ουτε σε ενεργεια , ουτε σε δοσιμο, ουτε σε ταλεντο…


Ν.Δ.: Ουτε σε λαμψη;

Β.Σ.: Τωρα η λαμψη λεγεται glamour.

Σ.Κ.: Ειναι ψιλο-faux. Δεν ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ. Πιστεψτε με, κι απο εμπειρια προσωπικη και απο το αποτελεσμα που βλεπω: οπου υπαρχει δουλεια απο πισω, το αποτελεσμα σκιζει. Και, αυτο ξερετε απο που ξεκιναει; Απο το «τι εχω να πω». Και γιατι το κανω αυτο το πραγμα. Το κανω για να βγαλω λεφτα; Το δεχομαι: καν’το τελεια. Χτυπας big target και εχεις βρει τον τροπο να κανεις το «Ρωμαιο και Ιουλιετα» Ρομποκοπ μαζι με θριλερ και πολεμικη ταινια για να τους παρεις τα σωβρακα; Μπραβο, εισαι μαγκας.


Β.Σ.: Ναι, αλλα θα ερθει η Ντενιση και θα σας πει: «Εγω δουλευω 10 ωρες καθε μερα».

Σ.Κ.: Αγαπη μου, κοιταξε, για να αποκτησει ταλεντο η Ντενιση πρεπει να δουλευει πολλα χρονια. Ακομα και η Ντενιση, ομως, τα καταφερε καπως, να υπαρξει μαζι με ολα τα υπολοιπα ατου… Παιδια μη στηνουμε τους ανθρωπους που εχουν κατορθωσει να φτιαξουν κατι. Η κοπελα αυτη εχει δουλεψει πολυ σκληρα και εχει και μια υποδομη κουλτουρας. Δεν ετυχε να εχει χαρισμα στη θεατρικη τεχνη, αυτο ειναι αληθεια. Αλλα, ειναι μια εξαιρετικη επιχειρηματιας, ξερει να στησει μια παραγωγη και, κακα τα ψεματα, υπαρχει μεγαλο ρευμα του κοινου, που ειναι αυτου του επιπεδου. Γνωρισα ενα παιδι απο το σταθμο που μου εστειλε ενα e-mail που ελεγε «δεν σας συμπαθουσα καθολου, γιατι αρεσετε στους γονεις μου»! Και το καταλαβαινω, πολυ απο μας μισουσαμε αυτο που αρεσε στους γονεις μας. Και, ξαφνικα, αυτο το παιδι με ακουσε στο σταθμο να τα λεω χυμα, ηρθε στην παρασταση, απο κει κινητοποιηθηκε, βρεθηκε να εχει παρει ολα μου τα cd. Ετσι ανακαλυψα εγω, σε ηλικια 17 ετων, το Χατζιδακι.


Β.Σ.: Πειτε μας για τη σχεση με τον Χατζιδακι.

Σ.Κ.: Κι αυτη δεν ηταν σχεση που επιδιωξα, ηταν σχεση που μπηκε στη ζωη μου. Δεν ειχα προσωπικες σχεσεις με το Χατζιδακι, τον ειχα δει τρεις φορες ολες κι ολες. Με το Γιωργο, το γιο του, γιναμε φιλοι μετα το θανατο του Μανου.


Ν.Δ.: Υπαρχουν ανθρωποι που «εχουν αστρο»;

Σ.Κ.: Το πιστευω αυτο, καπου. Ο Κωστας Μακεδονας, ας πουμε. Τον βοηθαει ο θεος. Του διωχνει τις κακοτοπιες. Με τα χρονια εχει μαθει να το αναγνωριζει. Κι αυτο το προκαλουμε, το αστρο μας. Ειναι απο μεσα αυτο. Άμα εισαι σκατα, δεν θα σου ρθει το αστρο πανω απο το κεφαλι. Να ’ρθει να κανει τι;


Β.Σ.: Θελω να μου πειτε και για μια αλλη φιλη σας, μια προσφατη απωλεια. Για την Μαλβινα την Καραλη.

Σ.Κ.: Η Μαλβινα ηταν μια αληθινη μου φιλη. Κι επειδη προχτες το βραδυ ηρθε η κορη της με την παρεα μας απο το «Κλικ» ολοι, στην παρασταση, μου ’ρθε να πω οτι αποψε ειναι η παρασταση της Μαλβινας και ειπα «ας μην το πω, ας το σκεφτω». Ας μην το δωσω στους πελατες και τους ριξω τη διαθεση με την υπομνηση ενος θανατικου. Ετσι κι αλλιως ηρθαν οι κοινοι μας φιλοι.


Β.Σ.: Απο ποτε την ξερατε τη Μαλβινα;

Σ.Κ.: Πολλα χρονια. Απο φοιτητες. Την Μαλβινα την ξερω απο τα 70s. Και αυτο ελεγα στη Μυρτω μεσα. Και της λεω σημερα στο τηλεφωνο οτι «ηρθαν τα αδερφια μου». Που δεν εχουμε σχεσεις καθημερινοτητας. Αλλα, αυτο, που λες οτι με μερικους ανθρωπους εχεις κρατησει την κοινη γλωσσα σου, που δεν εχουν παθει τιποτα τα μυαλα τους κλπ …


Β.Σ.: Εχετε σκεφτει ποτε να πειτε μια μουσικη ιστορια με τις αναφορες σας; Εχει γινει και στην πρωτη παρασταση της Σπειρας («Ολοι μαυρα κι ενα πιανο»), αλλα και στο «Οταν ερχονται οι φιλοι μου».

Σ.Κ.: Το «Οταν ερχονται οι φιλοι μου», Βασιλη μου, ηταν ενα cd αποχαιρετισμου. Σε κανεναν απο εκεινους που αποχαιρετουσα εκεινη την ωρα, δεν το ειχα πει, αλλα εγω μεσα μου ηξερα οτι ηταν ενα cd αποχαιρετισμου, γι αυτο κι εγω ετσι ανοιξα τις πορτες και τους εγραψα τραγουδια. Ακομα , τους ρωτησα τι ηθελαν να τους γραψω. Εγινε για το χατιρι ολων μας. Ηθελα να κλεισω ολη αυτη την πολυ ωραια εποχη που εγω την λεω «Το Γυμνασιο», μια περιοδο της καριερας μου που αρχιζει απο αρχες του 1980 (που γνωρισα την Άλκηστη) μεχρι το 1995 που εγω αισθανθηκα οτι αυτο το τραινο δεν ηταν το τραινο μου.


Β.Σ.: Εχετε ριξει μαυρη πετρα;

Σ.Κ.: Οχι. Ποτε! Αγαπω και θυμαμαι τα πραγματα που εχω ζησει. Γιατι εχω ζησει καταπληκτικες στιγμες με τα παιδια αυτα, και με τον Κωστα και με την Άλκηστη και με τον Γανωτη…


Β.Σ.: Και ειναι και ενα κεφαλαιο της ελληνικης μουσικης ολα αυτα τα χρονια…

Σ.Κ.: Δεν θελω να το εχω αυτο στις αποσκευες μου. Το αν θα κανω ιστορια, ειναι μια ιστορια που δεν με ενδιαφερει.


Ν.Δ.: Μα, εδω εγινε ιστορια ενα απλο διαφημιστικο σποτακι. Αυτο με το «ραντεβου στο Μega».

Σ.Κ.: Μα αυτο δεν ειναι δικια μου μουσικη, ειναι του Μουζακη.(Γελια) Δεν τρεχει τιποτα. Ολα ειναι υπο καυσιν. Αν θα μεινει κατι μεσα στον χρονο και θα αντεχει, μαγκια του, μαγκια μου και μπραβο μου, στο κατω κατω. Αλλα δεν θελω αυτο σε μενα -που αισθανομαι εργατης στη δουλεια μου και μονο αυτο με ενδιαφερει και μονο αυτο μου δινει χαρα- να με κυνηγαει ο κινδυνος της φημης. Δεν το θελω αυτο το πραγμα. Μου λενε, ας πουμε, εισαι ο επιγονος του Χατζιδακι, ε, ο.κ. Δεν το θελω για παρτη μου αυτο το βαρος. Φχαριστιεμαι που το ακουω, καμαρωνω κλπ, αλλα δεν θελω αυτο να με επηρεαζει οταν θα βαλω τα χερια μου στο πιανο για να δω τι θα βγαλω την επομενη φορα. Θελω την επομενη φορα, να ξαναειμαι αθωος. Δεν ειναι δυνατον αυτο. Αλλα, ειναι κατα ποσο εχεις ανοιχτα τα ματια σου στα πραγματα. Δηλαδη, εγω φετος π.χ. αποφασισα η παρασταση να εχει περισσοτερη δοση γελιου, γιατι εγω σαν πελατης ειχα αυτην την αναγκη. Να παω καπου και να ξεχαστω λιγακι, ρε παιδι μου. Δεν ξερω, με πιανετε και σε μια κατασταση που νομιζω οτι σε λιγο η τεχνη μπορει και να ειναι αχρηστη. Δεν με πειραζει και αυτο.


Β.Σ.: Άκουσα ενα τραγουδι σας στην παρασταση που οι ερμηνευτες το λενε οπως το εχουν μιξαρει τα Ημισκουμπρια!

Σ.Κ.: Η θεατρικη μου δουλεια δεν ειναι καθολου γνωστη. Εκανα ραπ στην Ελλαδα το 1983. Στην παρασταση «Κοριος» (σ.σ. εργο του Βλαντιμιρ Μαϊακοφσκι) του θεατρου Καισαριανης. Εκανα ραπ με κειμενα του Μανιωτη. Το «ανθρωπακι», που μπηκε στους Stereo Nova , ας πουμε, ειναι γραμμενο το 1981.


Ν.Δ.: Με την ηλεκτρονικη μουσικη τι σχεση εχετε; Stereo Nova, π.χ.;

Σ.Κ.: Aκουω τα παντα. Δεν πιστευω οτι οι S/N ειναι ηλεκτρονικη μουσικη. Ηλεκτρονικη μουσικη ειναι αυτη που δουλευει με τις συχνοτητες. Ουτε καν ο Παπαθανασιου. Ο Παπαθανασιου ειναι ενα –ουσιαστικα- μπελκαντο, μεταγλωττισμενο με συγχρονη τεχνολογια, κι αυτη πιστευω οτι ειναι η πραγματικη του επιτυχια: οτι πισω απο την μελωδικη πηγη βρισκεις ενα μπελκαντο. Δεν εχεις το Γιαννη Χρηστου πισω απο τον Παπαθανασιου…


Β.Σ.: … ουτε τον Ξενακη.

Σ.Κ.: Οταν ηρθαν οι Stereo Nova για να δουλεψουμε , τους ειπα «παιδια, σας παρακαλω, για να εισαστε δημιουργικοι, αντιμετωπιστε με σαν πεθαμενο».


Β.Σ.: Μα πρεπει καποιος να πεθανει για να τον αντιμετωπισουν αλλιως;

Σ.Κ.: Ελα ντε. Παντως εμενα δεν μου αρεσε που ο Μπεζος επαιξε το Μικη Θεοδωρακη στην σκηνη, μου εκανε καπως ζομπι κατασταση. Να το πω ετσι λιγο μπαναλ: δεν θελω να κακιζω τους γηραιους συναδελφους. Σημερα ημουν σε εναν φιλο που κανει remastering κλπ και ξεφυλλιζα το εξωφυλλο απο τη «Μαγικη Πολη». Αν δειτε το Μανο και το Μικη στην πρωτη σελιδα του προγραμματος, Μανος-Μικης-Μανος-Μικης, με τα μικρα τους ονοματα, θα δειτε οτι ηταν δυο τυποι στην εποχη τους που εκαναν ο, τι τους καυλωνε. Δηλαδη, πιστευω οτι παντοτε στα νιατα μας ειμαστε λιγο σε αγνοια του τι ειναι αυτο που παραγουμε. Εγω την ωρα που αισθανθηκα οτι γερναει η διαθεση μου, αλλαξα δρομο. Πηγα απο ενα μονοπατι, βρεθηκαν αυτοι οι φιλοι απο το Σπειρα…


Β.Σ.: Η σχεση σας με τη συγγραφη κειμενων, ποια ειναι; Το κειμενο που ερμηνευει η Τζενη Μποτση στην «Κλασσικη Συνταγη», ειναι δικο σας.

Σ.Κ.: Το τολμησα για πρωτη φορα , ενυπογραφα. Γιατι το εχω κανει αρκετα εως σημερα, ανυπογραφα. Δηλαδη, εχω γραψει αρκετα για το Γιωργο Μαρινο, και για το ραδιο και για τη Μεδουσα παλιοτερα. Αλλα ντρεπομουν, να σας πω την αληθεια, και καλα εκανα που ντρεπομουν, κυριως αυτο το περιβοητο: «ε, καλα τωρα, ολα μπορει να τα κανει αυτος;» Και ειμαι και της αποψης πως δεν μπορει καποιος να τα κανει ολα. Εγω για να μπορεσω να κανω κατι πολυ καλα, πρεπει να διωξω ολα τα υπολοιπα. Γραφοντας μια μελωδια, πιθανως να μου ερθουν και τρεις λεξεις μαζι, αλλα πιθανον, αν αυτη τη μελωδια την παρει η Λινα, να βαλει λογια που ειναι πολυ πιο ουσιαστικα, η πολυ πιο καινουργια με το αισθημα που προερχεται απο τη μουσικη. Το ιδιο συμβαινει με ενα στιχο που παιρνω στα χερια μου –που εχει μια κατευθυνση- και να του δωσω μια αλλη πιθανοτητα –μουσικα- που να του βγαλει αλλο πραγμα στην επιφανεια. Εγω ειμαι και λιγο των αντιθετων χημειων ανθρωπος.


Β.Σ.: Αυτο ηταν το μυστικο της επιτυχιας στο «γαμο» σας με την Νικολακοπουλου;

Σ.Κ.: Εγω πιστευω οτι αυτο ειναι το μυστικο της επιτυχιας της τεχνης, γενικοτερα. Ειναι αυτο που στη σκηνοθεσια λεμε «μη δειχνεις αυτο που λες». Ψησε μας οτι το εννοεις.


Ν.Δ.: Σινεμα βλεπετε;

Σ.Κ.: Οχι τοσο πολυ οσο μ’ αρεσει. Δεν υπαρχει χρονος. Παλαιοτερα εβλεπα παρα πολυ.


Ν.Δ.: Το «Σικαγο» θα θελατε να το δειτε;

Σ.Κ.: Το «Σικαγο» θα το δω οπωσδηποτε. Μ’ αρεσει το μιουζικαλ, ετσι κι αλλιως, το ξερω απ’ εξω. Οποτε γιναν μιουζικαλ ταινιες, γιναν ονειρο. Αλλα οχι παντα. Ο,τι εχει μεσα μουσικη, ειναι πολυ ωραια. Οι Ελληνες δεν ξερουν να κανουν μιουζικαλ, γιατι οι ελληνες σκηνοθετες δεν ξερουν μουσικη.


Β.Σ.: Εισαστε καθολου δυσαρεστημενος απο το πως χειριστηκε τη μουσικη σας ο Νικος Παναγιωτοπουλος;

Σ.Κ.: Δυσαρεστημενος, οχι. Του εχω εμπιστοσυνη του Νικου. Η ταινια (σ.σ.«Κουραστηκα να σκοτωνω τους αγαπητικους σου») μου αρεσε. Πιστευω οτι ειχε ενα πολυ σημαντικο ντισαβανταζ, σε σχεση με τον τιτλο. Δηλαδη, ο τιτλος προετοιμαζε το κοινο για την Γκολφω. Ομως οταν κανεις μουσικη για μια ταινια, την εχεις δει παρα πολλες φορες. Πολλες φορες γραφουμε λιγο πριν το τελικο μονταζ. Στο «Αυτη η νυχτα μενει» εγραψα τα τραγουδια πριν τα γυρισματα και την υπολοιπη μουσικη, μετα τα γυρισματα. Ειχα ετοιμασει καποια θεματα και τα δουλεψα με την εικονα να τρεχει.


Ν.Δ.: Εχετε αγαπησει ποτε καποια ταινια μονο απο τη μουσικη;

Σ.Κ.: Πολλες. Π.χ. «Στελλα». Οχι οτι δεν αξιζε η ταινια, ειναι απο τις αγαπημενες μου. Απο ιταλικο σινεμα, θα επιλεξω ενα, που ειναι ταινια ζωης μου: «Το σινεμα ο παραδεισος». Ειναι Η ταινια.


Β.Σ.: Με τους κριτικους τι σχεση εχετε;

Σ.Κ.: Τους εχω εντελως χεσμενους. Καποτε η Αλικη, οταν με ειδε στεναχωρημενο, ηρθε και μου ειπε «Αγαπη μου, αστα αυτα. Ο μπενακης κι ο βγαινακης. Εγω, αν ειχα ακουσει τα καλυτερα λογια, θα ειχα παντρευτει τον Κωνσταντινο και τωρα θα ημουν μια εξοριστη, ενω, αν ειχα ακουσει τα χειροτερα, θα ειχα αυτοκτονησει».


Β.Σ.: Τι θα με ρωτουσατε, ως θεατη της παραστασης σας;

Σ.Κ.: Ποια αισθηση σου εμεινε το επομενο πρωι;


Β.Σ.: Οτι ημουν σε εναν τοπο που θελω να ξαναπαω.



Με τον κ. Κραουνακη ειπαμε παρα πολλα και off the record. Το πιο ενδιαφερον ηταν οτι θα μας δωσει ενα ανεκδοτο τραγουδι του σε μορφη mp3 για το site και, ακομη, οτι επικειται προσκληση προς τους φιλους του site για να παρακολουθησουμε την «Κλασσικη Συνταγη», (στην Αθηναϊδα), με φιλικο εισιτηριο! Τον ευχαριστουμε πολυ για ολα και θα σας ενημερωσουμε για την επελαση του site στην Αθηναϊδα για την επικειμενη Κραουνακιαδα!

Βασιλης Σωτηροπουλος & Νικος Δουκας



 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.