• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Το Τανγκό των Χριστουγέννων (2011)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
The Christmas Tango

Δραματική | 102'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 1 Δεκ 2011
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 7/3/2012
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 16/3/2012
Διανομή: Village Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Ελληνικά
Δημοτικότητα: 2.67 %
Αξιολόγηση: 6.75/106.75/106.75/106.75/106.75/106.75/106.75/10   (6.75/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Αλήθειες που κρύβονται και έρωτες που θα φανερωθούν σε έναν μόνο χορό.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2011

Χριστούγεννα 1970, δικτατορία, στρατόπεδο. Πρωταγωνιστές: ο Στέφανος Καραμανίδης είναι υπολοχαγός, κλειστός άνθρωπος κι αγριεμένος γενικότερα. Ερωτεύεται τη Ζωή, τη νεαρή γυναίκα του αυστηρού συνταγματάρχη Μανώλη Λόγγου που έχει βαρεθεί τη ζωή της. Πλοκή: αποφασίζει να της ζητήσει να χορέψουν τανγκό στη χριστουγεννιάτικη στρατιωτική γιορτή. Δεν ξέρει, όμως, τα βήματα και ζητάει από τον συνεσταλμένο φαντάρο Λάζαρο Λαζάρου να του κάνει μαθήματα. Εξέλιξη: θα υπάρξουν ανατροπές, πάθη και έρωτες…

Αν έχεις διαβάσει το μυθιστόρημα του Ξανθούλη πάνω στο οποίο βασίστηκε το σενάριο, θα πας μάλλον τρέχοντας να δεις και την ταινία. Κι εγώ το ίδιο είχα κάνει με το «Αβάστακτη Ελαφρότητα του Είναι». Σε αυτή την περίπτωση, όμως, είδα μόνο την κινηματογραφική μεταφορά του «τανγκό», οπότε δεν μπορώ να σας πω αν ήταν πετυχημένη ως μία. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι προβληματίστηκα. Η κρίση του ελληνικού κοινού όσον αφορά σε ξενόφερτες ταινίες είναι κατά μέσο όρο διαλεκτικά δημιουργική. Όταν έχουμε απέναντί μας, όμως, ελληνικές παραγωγές μάς πιάνει ένας συναισθηματισμός. Την κρίνουμε ως τέλεια ή ως χάλια. Θα σας το κάνω λοιπόν πενηνταράκια που λέει κι ο αγαπημένος αθλητικογράφος: σε ένα σενάριο «άντρας ερωτεύεται γυναίκα αλλά είναι παντρεμένη κι έχουμε και χούντα» αυτό που περιμένεις να σε συναρπάσει είναι η αναδίπλωση χαρακτήρων (πρωτότυποι όπως στο American Psycho ή εις βάθος όπως ο άνθρωπος του υπογείου του Ντοστογιέφσκι), η υποκριτική, η φωτογραφία, η γενικότερη σκηνοθεσία, οι διάλογοι. Οπότε: το κλίμα της δικτατορίας δίνεται συμβολικά, μέσα από το mise-en-scene, το μουστάκι, τον τόνο της φωνής, τις λέξεις, το τζάμι. Υποβόσκει, αλλά δεν κορυφώνεται υποκριτικά. Ίσως να μην είναι κι αυτό το ζητούμενο. Οι χαρακτήρες είναι «γνωστοί-άγνωστοι»: υποθέτεις ποιοι είναι, ξέρεις τι ρόλο θα παίξουν στην πλοκή και όταν κάνουν την εμφάνιση-καρικατούρα σε βρίσκουν ανέκφραστο κι ανεπηρέαστο να κοιτάς. Καταλαβαίνεις ότι τα νήματα τα κινεί ο σκηνοθέτης.

Ο Νίκος Κουτελιδάκης πρόσεξε τη φωτογραφία, τη μουσική και έπλασε τα πλάνα του βατά και πάσης Ελλάδος (ναι, σαν την σερενάτα). Η εξέλιξη της ιστορίας δίνεται γρήγορα χωρίς να σε κουράζει, ενώ οι διάλογοι είναι «λιτοί και περιεκτικοί». Οι ερμηνείες είναι μάλλον θεατρικές (Γιάννης Στάνκογλου) ή ακόμα και βωβού (Αντίνοος Αλμπάνης), με εξαίρεση τη Βίκυ Παπαδοπούλου που χαίρεσαι να τη βλέπεις και να την ακούς και την παρουσία του Γιάννη Μπέζου που έδωσε αφορμή για inside-joke (ή τουλάχιστον εγώ έτσι το εισέπραξα) όταν στρατιωτικός μιμείται τη χαρακτηριστική φωνή του Μπέζου στο «Ευτυχισμένοι Μαζί».

Έχετε υπόψη σας ότι όταν είδα την ταινία, η αίθουσα ήταν κατάμεστη από κόσμο και η πλειοψηφία είχε ανατριχιάσει με τη μουσική και γελούσε με τις αστείες ατάκες. Για μένα, δυστυχώς, δεν λειτούργησε: η ιστορία δεν μου «μίλησε» όπως διαλαλούσαν (σ)τα Μέσα, δεν μεταφέρθηκα σε άλλο «χωροχρόνο» και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν οι ελληνικές ταινίες που κυκλοφόρησαν τότε, στο λογοκριμένο 1970: Ορατότης Μηδέν, Υπολοχαγός Νατάσα, Μια Τρελή Τρελή Σαραντάρα

Βαθμολογία: 1/5 Stars(1/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Ιωάννα Χουλιαρά


 
<Χωρίς Τίτλο> - harmides - Κυρ 30 Δεκ 2012 - 13:38
Αν υπάρχει κάτι που κάνει την ταινία να μην είναι ολικής καταστροφής είναι η πολύ καλή μουσική τοποθέτηση, το υποβλητικό περιβάλλον και ελάχιστα σκηνοθετικά ευρήματα που ικανοποιούν κυρίως εικαστικά (όπως η αποκάλυψη του κρυφού θαυμαστή μέσα από το θολό τζάμι). Στα θετικά προσμετράται και η ελαφρά ειρωνεία έως σάτιρα στους καραβανάδες της χούντας που μόνο τη ΚΥΠ δεν βάλαν πχ να ψάχνει τον απωλεσθέντα Χριστό με την Παναγία και στα κιτς θεάματα με τους φαντάρους να αγωνιούν να προφέρουν στην καθαρεύουσα 2 ελληνοχριστιανικές κουβέντες ντυμένοι αγγελάκια. 
Από κει και πέρα μηδέν εις το πηλίκον. Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο αλλά δεν θα το διάβαζα βλέποντας την ταινία. Μια ευκολία και μια έλλειψη σε όλα. Κατ΄αρχάς οι χαρακτήρες είναι ανεπεξέργαστοι. Δηλ. ποια η διαφορά ανάμεσα στον καραβανά συνταγματάρχη και τον καραβανά υπολοχαγό; Ότι ο υπολοχαγός φωνάζει το ίδιο, βρίζει το ίδιο, τσαμπουκαλεύεται το ίδιο αλλά έχει γαλανά μάτια και είναι πρόθυμος να ξεφτιλιστεί (να μάθει τανγκό δηλ); Α ξέχασα ότι είναι φιλόζωος πράγμα που προφανώς είναι αρκετό για να τον συμπαθήσουμε και να ζήσουμε το δράμα του. Πώς να ταυτιστεί ο θεατής με έναν αυτιστικό; Εντάξει πιάσαμε το υπονοούμενο ότι, όπως ο γκέι φαντάρος είναι μόνος μέσα στην ομίχλη των συναισθημάτων του έτσι και ο υπολοχαγός, και δεν είναι τυχαίο που συναντιούνται αυτοί οι δύο αλλά ρε παιδιά ούτε τον υπολοχαγό έχουμε ξεκάθαρο μέσα μας και πολύ περισσότερο μέχρι τη στιγμή του φιλιού τουλάχιστον μας διαφεύγει η κάψα του φαντάρου για τον υπολοχαγό του. Η ερμητική απόδοση των χαρακτήρων δεν μας αφήνει να ζήσουμε καμία κορύφωση ούτε τη στιγμή του φιλιού των δυο αντρών ούτε τη στιγμή του τανγκό. 
Σεναριακά αναρωτιέμαι τα εξής Όλο το στόρι ήταν για μια ομολογία αγάπης; Γιατί, αν αυτό ήταν, τότε δεν μας γεμίζει ως μυθιστορία, τουλάχιστον όχι έτσι λακωνικά και στεγνά όπως μας δίνεται. Δεύτερον η ανάδρομη αφήγηση γίνεται για να ζήσουμε την αίσθηση του τραύματος όπως λέει και ο Κραουνάκης για τη σωτηρία της ψυχής; Δηλ. τώρα πρέπει ο θεατής να εννοήσει ότι αυτή η ιστορία του 2λεπτου τανγκό και των κλειστών χαρακτήρων έγινε εμπειρία και τραύμα ζωής για όλους τους ήρωες τις ταινίας; Δεν σχολιάζω ένα σωρό δομικά για την ιστορία ζητήματα (όπως πχ πόθεν η γκαστριά αφού την επαύριον έφυγε ο συνταγματάρχης μετά της συζύγου ή το καλύτερο, ο συνταγματάρχης ξέρει ότι κάποιος του περιτριγυρίζει τη γυναίκα είναι ένας οθέλος αλλά όταν ο καραμανίδης του χορεύει τη γυναίκα είναι ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι) γιατί όλα τα λύνονται στην ιστορία με την απουσία αφήγησης. Φαντάσου τώρα εσύ ό,τι θες! 
Η ταινία θα μπορούσε να γίνει καλή ίσως και αριστούργημα αλλά σκόνταψε στην τεμπελιά της ιστορίας. Φτώχεια!
 
Αξιολόγηση: 6,5/10 - vasilis_g - Τρί 28 Αυγ 2012 - 02:56
 
<Χωρίς Τίτλο> - lizard123 - Σάβ 14 Ιαν 2012 - 14:09
 
<Χωρίς Τίτλο> - georgia.papa - Δευ 12 Δεκ 2011 - 11:20
το ειδα το σαββατο. δεν μου άρεσε ιδιαιτερα η ταινια.απλα ηθελα να προσθεσω οτι αν βαθμολογουσαν με βαση τις "αμερικανικες χαζομαρες" μαλλον η συγκριση δεν θα ηταν δικαιη. τα κριτηρια δεν πρεπει να ειναι καποια νοητη ή ανιση συγκριση αλλα πρεπει να ειναι ακριβως αυτα, η σκηνοθεσια, οι ηθοποιοι κλπ κλπ. οποτε το 1/5 με ικανοποιει.
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.