• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Fantastic Mr. Fox (2009)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Απίθανος Κύριος Φοξ

Κινούμενα Σχέδια | 87' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 1 Απρ 2010
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 18/5/2010
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 18/5/2010
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.06 %
Αξιολόγηση: 7.37/107.37/107.37/107.37/107.37/107.37/107.37/107.37/10   (7.37/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Μπείτε στην φανταστική ζωή.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 25 Μαρτίου 2010

Υπάρχει περίπτωση να το δει κανείς ως το τέλος, να του αρέσει, και να μην αντιληφθεί ποτέ την ανατρεπτική του διάθεση. Ο Wes Anderson πράττει και πάλι το διαφορετικό, το ενοχλητικό, το ορθά παράδοξο. Διασκευάζει, όπως κανένας άλλος πριν, Roald Dahl, με ένα καρτούν που θυμίζει έντονα τις ταινίες με κούκλες που έκαναν κάποτε στην Ανατολική Ευρώπη. Μη φοβάστε, γιατί μπορεί να σας έχω τρομάξει, είναι μια πεντακάθαρη κωμωδία με σύγχρονο χιούμορ και φυσικός απόγονος του Οι Κότες το Έσκασαν. Απλά εδώ το σκάνε οι αλεπούδες…

Με τεχνική από γουέστερν, ο Anderson τοποθετεί τους διώκτες των άγριων ζώων (κι έμπορους των ήρεμων) με το όπλο στην σκανδάλη και με σκοπό την εξαφάνιση τους. Τα ζώα κινούνται, κατά ανάγκη, υπόγεια, περιθωριακά, ατίθασα. Όσο κι αν εξανθρωπίζονται στις συνήθειες τους, διατηρούν τον αντικομφορμιστικό τους ρόλο, με το να διατηρούν την φύση τους, να παραδέχονται την διαφορετικότητα τους. Η φωνή του Clooney ενσωματώνεται άψογα στον Κύριο Φοξ, έναν τζέντλεμαν κλέφτη κοτών που θα μπορούσε να είναι ο Όσεαν, από το OceanΑs 11. Και πρέπει να επιμείνω. Όλα αυτά δοσμένα με σπινθηροβόλο και παλαβό χιούμορ, κρυστάλλινους χαρακτήρες και δράση που δεν απογοητεύει μικρούς και μεγάλους. Αυτό που θα του προσάψουμε είναι κάποιες μικρές κοιλιές και το ότι στην ουσία δεν δείχνει να έχει ανάγκη την ανακήρυξη του ως κάτι το μεγάλο, διατηρώντας έναν χαβαλεδιάρικο χαρακτήρα. Θα το διασκεδάσουν εξίσου σκοτεινοί κι εμπορικοί τύποι, ο καθένας για τους λόγους του…

Βαθμολογία: 3.5/5 Stars3.5/5 Stars3.5/5 Stars3,5/5 Stars (3.5/5)

Σταύρος Γανωτής




Παρασκευή 26 Μαρτίου 2010

Ο κύριος Φοξ αγαπάει την οικογένειά του αλλά διψάει για περιπέτεια, με την πιο αθώα, εφηβική παρόρμηση. Άλλωστε είναι αλεπού και, όπως δηλώνει, η σκανταλιά είναι στη φύση του. Έτσι, αποφασίζει να κλέβει συστηματικά τρεις μεγαλοπαραγωγούς κτηνοτρόφους και καλλιεργητές, συμπαρασύροντας σταδιακά στο πνεύμα αυτής της δράσης φίλους και συγγενείς. Όπως και στο βιβλίο του Roald Dahl που εκδόθηκε το 1970, η ιστορία αυτή σε πάει νοσταλγικά σε ένα αγγλοσαξωνικό ρομαντισμό που πατάει γερά στη φύση πριν εκφραστεί σε κοινωνικό επίπεδο. Από τον Ρομπέν των Δασών μέχρι τους πιονέρους της Άγριας Δύσης στην Αμερική (ένα τραγούδι στην αρχή αναφέρει τον Ντάνιελ Μπουν), έως θα λέγαμε και μέχρι τους Μπόνι και Κλαϊντ, υπάρχει μια συνέχεια κουλτούρας, μια συνέχεια στοχαστικής προσαρμογής που αντλεί, να το ξαναπούμε, από την ελευθερία της φύσης (σε αντιπαράθεση με την κοινωνία) και την αγάπη για την περιπέτεια.

Ο Ουές Άντερσον (The Royal Tenenbaums), με την μέθοδο του stop motion και με γραφιστικό ντιζάιν που επιστρέφει στην απλότητα, παραμερίζοντας τον αισθητικό μαξιμαλισμό της ψηφιακής τεχνολογίας, καταφέρνει να «ζωγραφίσει» τους χαρακτήρες με απολαυστική γλαφυρότητα. Πολύ βοηθούν και οι φωνές, ιδιαίτερα των Τζορτζ Κλούνι, Μέριλ Στριπ, Μπιλ Μάρεϊ και Μαικλ Γκάμπον. Υπάρχει μια παλιομοδίτικη κομψότητα σε αυτό το animation.

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/5)

Χάρης Καλογερόπουλος




Τρίτη 2 Νοεμβρίου 2010

Ο κύριος Fox παίρνει πρωινό με τη συντροφιά της αγαπημένης του γυναίκας και του λατρεμένου του γιου. Διαβάζει την πρωινή εφημερίδα και αφού τελειώσει, οδεύει για την δουλειά. Είναι η ώρα που ξεκινάει η ημέρα και μαζί της ο στόχος για την εξασφάλιση ενός καλύτερου μέρους διαμονής για την οικογένειά του. Είναι η ώρα που τα κοφτερά δόντια και τα μυτερά του νύχια ετοιμάζονται να υπακούσουν το μυαλό, πραγματοποιώντας άλλη μια ατασθαλία. Γιατί, θα πρέπει να σας ενημερώσω πως ο κύριος Fox είναι μεγάλος ρέμπελος. Συν τοις άλλης, είναι και αλεπού.

Μια οικογένεια αλεπούδων ζει σε ένα λαγούμι όμως ο αρχηγός της, ο κύριος Fox δεν είναι πλέον ευχαριστημένος με αυτό. Πρώην κλεφτοκοτάς που αποφάσισε να νοικοκυρευτεί, λάτρης της παρανομίας, όσο και της φρέσκιας σάρκας ενός κοτόπουλου στα σουβλερά του δόντια, ονειρεύεται την μέρα που η αδρεναλίνη του θα εκτοξευθεί στα ύψη, κλέβοντας τους πιο ισχυρούς και πλούσιους ανθρώπους της πόλης. Η Φύση εναντίον του Ανθρώπου; Το έχουμε ξαναδεί αυτό το "έργο" και θα το βλέπουμε για πολλά χρόνια ακόμα. Μόνο που εδώ εμφανίζεται μια μαγική κλειδαρότρυπα μέσα από την οποία ο θεατής μπορεί να έρθει σε άμεση επαφή με την - αναπάντεχα - ανθρώπινη ψυχολογία του ζωικού βασιλείου που πρωταγωνιστεί, καταλήγοντας να ταυτιστεί μαζί τους. Αλεπούδες με ανασφάλεια, ντροπαλοί σκαντζόχοιροι, ψυχωτικοί αρουραίοι. Όλοι τους γνήσια outsiders, χαρακτήρες ενός ασυμβίβαστου φιλμ, περιφέρονται από καρέ σε καρέ για να συνθέσουν την τελική γκροτέσκ εικόνα του. Και μερικές φορές είναι πραγματικά μεγάλη απόλαυση να βυθίζεσαι στη δίνη κάτι τέτοιου.

Μέχρι πριν αρκετά χρόνια το μόνο που μπορούσε να ανήκει στην κατηγορία των παιδικών βιβλίων ήταν το φαινομενικά όμορφο. Όμως τα βιβλία αυτά δεν γράφονται μόνο για να ψυχαγωγούν και να πλάθουν ιδανικούς (και ανύπαρκτους) κόσμους αλλά και να διδάσκουν. Στην συγκεκριμένη περίπτωση σημαντικά, αλλά - δυστυχώς σήμερα - ξεχασμένα ιδανικά. Στον Φανταστικό κύριο Fox δεν είναι αδύνατη η πραγματική αγάπη, δεν είναι ανέφικτη η εμπιστοσύνη, είναι πολύ απλό να προσφέρεις σε αυτούς που αγαπάς, έχει πλάκα να ενώνεις τα μυτερά σου νύχια με τους φίλους σου και να φωνάζεις "ένας για όλους και όλοι για έναν". Γιατί εδώ δεν πρόκειται για μια απλή οικογένεια, αλλά για μια καλοκάγαθη, ενωμένη συμμορία έτοιμη να χιμήξει στον εχθρό, χωρίς να υπολογίσει τη σωματική της ακεραιότητα και αυτή είναι από τις πιο όμορφες ιστορίες που μπορεί να αφηγηθεί κανείς.

Ο αγαπητός Wes Anderson, σίγουρα βρίσκει την ιδέα του τρομακτικού εκστατική, γι`αυτό και επέλεξε την (λίγο σπάνια) μέθοδο του stop motion animation για να παρουσιάσει το ομώνυμο βιβλίο του Roald Dahl, μεταφέροντας για πρώτη του φορά ένα παιδικό βιβλίο στην μεγάλη οθόνη. Δεν είναι όμως εύκολο να σκηνοθετήσεις μια παρέα από άγρια ζώα που κινούνται σπασμωδικά και ταυτόχρονα να δείχνουν όμορφα! Διαλύοντας το συμβατικό καλειδοσκόπιο που θα χρησιμοποιούσε κάποιος άλλος στη θέση του, ο Anderson επιλέγει να δει την ιστορία αυτή μέσα από το ιδιόμορφο πρίσμα του σαρκασμού, του υποχθόνιου, του black humor και να πετύχει αυτό που μέσα του θα αναζητούσε σαν αποτέλεσμα, αισθανόμενος ίσως και ο ίδιος, ως ένα αλλιώτικο παιδί.

Μακριά από σύγχρονες μεθόδους, γκλάμουρ σκίτσα με άψογα φινιρίσματα, παρά μόνο με κούκλες λες και φτιαγμένες από άχυρο και κουρέλια, στήνει με δεξιοτεχνία τις μαριονέτες του. Προσκαλεί λαμπερές φωνές και παρέα με το κοφτερό (όσο και τα περισσότερα δόντια των πρωταγωνιστών) σενάριο χτίζει αξιολάτρευτους χαρακτήρες. Ανακατεύει μια-δυο φορές την παλέτα των πιο γήινων χρωμάτων αυξομειώνοντας το κοντράστ, χαμηλώνει τα φώτα στις υπόγειες σκηνές και προσκαλεί τον, σωματικά πανομοιότυπο με τον ήρωά του, Jarvis Cocker να τραγουδήσει το φολκλόρ τραγούδι που του έγραψε.

Που οφείλεται το διαμαντένιο αποτέλεσμά της ταινίας; Μήπως στην υπέροχη σύμπραξη του ταλέντου του φανταστικού κυρίου Anderson, και της λιγοστής δημοτικότητας του συγκεκριμένου βιβλίου του Dahl, γεγονός που ελαφρύνει το βάρος μιας ενδεχόμενης όχι και τόσο επιτυχημένης μεταφοράς; Συνταγή δοκιμασμένη από λιγοστούς επιτυχημένη σχεδόν πάντα. Το μόνο σίγουρο είναι πως η αμέριστη φροντίδα που έχει δείξει ο δημιουργός της στην λεπτομέρεια της κάθε σκηνής είναι αρκετή για να παραδώσει στον θεατή αξέχαστες φωτογραφικές εικόνες τυπωμένες σε ιλουστρασιόν χαρτί.

Σε αναζήτηση πληροφοριών γι`αυτό, μαθαίνουμε πως ο Dahl πριν το γράψει είχε χάσει το ένα από τα πέντε του παιδιά, θλιβερό συμβάν που τον οδήγησε στην σκιαγράφηση ενός υπέρ – προστατευτικού κύριου Fox. Κατ`εικόνα και καθ`ομοίωσή του; Αναλογιζόμενη την ευαισθησία των συγγραφέων παιδικών βιβλίων, σχεδόν σίγουρα ναι.

"I`m not different, am I?"
"We all are. Him, especially. But there`s something kind of fantastic about that, isn`t there?"
“Not to me. I`d prefer to be an athlete.”


Αυτός είναι ο κύριος Fox. Απλά, Φανταστικός!

Βαθμολογία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Πόπη Παπαδοπούλου


 
Legacy - Pasxalis - Unverified - Σάβ 13 Μαρ 2010 - 02:02
Ενα ενηλικο παραμυθι, αυτο ειναι το "Fantastic Mr. Fox"...και βεβαια οχι `ενηλικο` με την εννοια των ταινιων Τιμ Μπαρτον η Τερι Γκιλιαμ, οπου κυριαρχει το σκοτεινο στοιχειο και το μαυρο χιουμορ μαζι με την παραμυθενια διασταση. Εδω νομιζω οτι με προκειται για ενα ενηλικο παραμυθι, λογω θεματος και ιστοριας κι οχι λογω στυλ του σκηνοθετη η της ταινιας καθαυτης.

Βεβαια, το στυλ του Αντερσον ειναι το ιδιο κυνικο και μελαγχολικο οπως κ στις προηγουμενες ταινιες του, αλλα αυτη τν φορα σ μια πιο χαρουμενη εκδοση. Βεβαια..

...`χαρουμενη`ειναι, ισως `ευθυμη` και κωμικη αλλα οχι `παιδικη`!Δεν νομιζω οτι αυτη ειναι μια ταινια για παιδια η τουλαχιστον για μικρα παιδια...ισα-ισα που θα την εκτιμησουν εφηβοι αλλα και ενηλικες, μονο κ μονο λογω της ιστοριας (πχ. ο "εφηβος" γιος που δεν τα παει καλα μ τους γονεις του, ο αντιζηλος ξαδερφος π χαιρει εκτιμησης στο σχολειο, τα προβληματα επικοινωνιας του ζευγους Φοξ, η σκιαγραφηση των κακων ως αδιστακτων αγροτων-επιχειρηματιων που ελεγχουν μια ολοκληρη πολη-περιοχη και το πως διαχειριζονται τον υλικο πλουτο κλπ.)

Κατα τα αλλα μου αρεσε η τεχνικη του σχεδιου (ειναι Motion capture σαν τν Νεκρη Νυφη κ το Wallace & Grommit;)αλλα αυτο π πραγματικα μ ενθουσιασε ηταν το voice acting! Τελεια η επιλογη των ηθοποιων και εξαιρετικη η αποδοση ολων των ηθοποιων ανεξαιρετως! Βεβαια ξεχωριζω τον Κλουνει που ταιριαζε απολυτα μ τον Φοξ ως παρουσιαστικο, κινηση, στυλ και προσωπικοτητα, τον Γκαμπον π ειχε φωνη πλασμενη για τον μεγα κακο αγροτη και τον Ντεφοε που πραγματικα εχει φωνη αρουραιου! Ωστοσο, θα ηθελα μεγαλυτερο ρολο της Στριπ που νομιζω εδω οτι εκτος απο 2 σκηνες παιζει ρολο κομπαρσου...κριμα...
Pasxalis
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.