• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Persepolis (2007)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Περσέπολις

Κινούμενα Σχέδια | 96' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 8 Νοε 2007
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 24/11/2008
Διανομή: Rosebud/PCV
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Γαλλικά - Αγγλικά - Περσικά - Γερμανικά
Δημοτικότητα: 0.29 %
Αξιολόγηση: 8.37/108.37/108.37/108.37/108.37/108.37/108.37/108.37/108.37/10   (8.37/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου 2007

Η κοινωνική, πολιτική και συναισθηματική ωρίμανση μιας νεαρής Ιρανής, που εν μέσω εμφυλίων, απολυταρχικών καθεστώτων και ταξιδιών στην πολιτισμένη Ευρώπη προσπαθεί να βρει την ταυτότητά της, άλλοτε αντιμετωπίζοντας την ζωή με παιδική αφέλεια και χιούμορ και άλλοτε με σκληρό κυνισμό και αποφασιστικότητα.

Έχοντας συνηθίσει στην αφέλεια των animation της Pixar και στην χαβαλετζίδικη προσέγγιση του Shrek, το φιλμ/ανιματιον της σκηνοθέτιδας/σεναριογράφου…. για την ζωή στο σύγχρονο Ιράν θα σε χτυπήσει άσχημα. Το απλό, αλλά σκοτεινό της σχέδιο σε συνδυασμό με την συναισθηματική τραμπάλα της ηρωϊδας θα σε καθηλώσουν και μέσω του χιούμορ αλλά και της σκληρής πραγματικότητας που περιγράφει, θα σε κάνουν να αναρωτηθείς πολλά πάνω στις δομές της κοινωνίας, της οικογένειας και των διαπροσωπικών σχέσεων. Λιτό σε περιγραφή και εκφραστικά μέσα, ειρωνικό με την βιαιότητα των σκηνών του και πικρόχολο με την Ευρώπη αλλά και το προοδευτικό (!) Ιράν, το Persepolis δίνει μια γερή γροθιά στο θυμικό σου και σε αναγκάζει να σκεφτείς τα πράγματα πιο βαθιά και πιο ουσιαστικά.

Εξαιρετικό πορτρέτο ενός Ιράν που αλλάζει και μέσω αυτού αλλάζει και η ζωή όλων. Οι αποχρώσεις σχεδίου και συναισθημάτων κάνουν την ψυχολογία του θεατή να άγεται και φέρεται σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον animation film που σε κερδίζει και σε προβληματίζει !

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Λουκιανός Κοροβέσης




Δευτέρα 15 Οκτωβρίου 2007

Ξεκινάω λέγοντας ότι ελπίζω αυτή η υπέροχη ταινία να βγει κανονικά στις αίθουσες για να μπορούν όλοι όσοι αγαπούν το σινεμά να την απολαύσουν (όπως πρέπει ρε καναπεδο-dvdο-internetάκιδες).

Πεπεισμένος ότι δε θα έβρισκα εισιτήριο για ένα από τα ganian του 13ου Φεστιβάλ της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας, δεν το έβαλα καν στο αρχικό μου πρόγραμμα, αλλά οι θεότητες του κινηματογράφου, για καλή μου τύχη, είχαν ήδη ορίσει αλλιώς τη μοίρα μου. Έτσι, μία σειρά συμπτώσεων με οδήγησε στη θέση Σ20 του κατάμεστου cine Δαναός, όπου και ξεκίνησε η φετινή μου πορεία μέσα στην πρωτευουσιάνικη γιορτή του σινεμά!

Όντας πολιτιστικά ημι-αμόρφωτος, οι μοναδικές πληροφορίες που είχα για την ταινία ήταν ότι πρόκειται περί ενός βιογραφικού (ας πούμε) κινουμένου σχεδίου βασισμένο σε ένα comic από κάποια Ιρανή. Για κάποιο περίεργο λόγω, περίμενα να δω καμία avantgardίλα που θα ισορροπούσε στην κλωστή που χωρίζει το ‘ανιαρό δήθεν’ από τη ‘μεγαλοφυΐα’. Χμμμ…

Κατά τη διάρκεια των 90+ λεπτών που διήρκησε το film, είμαι σίγουρος ότι στο πρόσωπό μου είχα ζωγραφισμένη μία έκφραση, παρόμοια με εκείνη ενός παιδιού που αφιερώνει όλη του την προσοχή και τον θαυμασμό σε κάτι που αντικρίζει για πρώτη φορά! Η Marjane Satrapi, δημιουργός του comic και σκηνοθέτης (μαζί με τον Vincent Paronnaud) έχει πλέξει μία πανέμορφη ιστορία! Το story σε γενικές γραμμές επικεντρώνεται στην πορεία της μικρής Marjane μέσα από τις θυελλώδεις κοινωνικοπολιτικές αλλαγές που σημάδεψαν το Ιράν τις προηγούμενες δεκαετίες. Η παιδικότητα και η ενηλικίωση μέσα από τον πόλεμο, την επανάσταση, την θρησκευτική καταπίεση, η αυτοεξορία και ο ανεπιτυχής επαναπατρισμός αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ταινίας. Δε μένουμε όμως μόνο εκεί…

Ένα στοιχείο που με ενθουσίασε πραγματικά στην ταινία ήταν η (για το προσωπικό μου γούστο) πανέμορφη αισθητική των κατά τα άλλα ‘απλών’ σκίτσων, που αποκαλύπτουν για άλλη μια φορά το μεγαλείο της pop κουλτούρας. Αυτό που πραγματικά όμως με έκανε να τη λατρέψω πριν καλά καλά τελειώσει, ήταν το γεγονός ότι ενώ μια τόσο δραματική ιστορία μπορεί να αποδοθεί, όπως εκατοντάδες άλλες παρόμοιες, με δακρύβρεχτο τρόπο, αυτό δεν έγινε!!! Η ταινία δεν ξεχνάει ότι είναι ‘comic’ και ένα μείγμα από έξυπνα cartoonίστικα gags και πνευματώδεις διαλόγους φροντίζει να χαράσσει τη χρυσή τομή και να τηρεί τις τέλειες αναλογίες δράματος και χιούμορ. Any way…πολλές χαζομάρες έγραψα πάλι….Το νου σας στο πρόγραμμα των κινηματογράφων!!!!

Qu




Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2008

Το Persepolis είναι ένας χείμαρρος σκίτσων και εικόνων απαράμιλλης ομορφιάς, σε ασπρόμαυρες απέριττες γραμμές που διαδέχονται η μία την άλλη και αναδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο τα επίσης χειμαρρώδη πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα. Πανανθρώπινες αξίες όπως η ελευθερία, η αντίσταση στην αδικία, η αξιοπρέπεια και η ακεραιότητα παλεύουν και διακρίνονται σε ένα στίβο φαυλότητας, βίας και φασιστικής διαπλοκής κράτους και θρησκείας. Στο Ιράν της πάλαι ποτέ ένδοξης Περσίας, στο Ιράν της Ισλαμικής «Επανάστασης».

Στο Ιράν της εκκωφαντικής διάψευσης των ελπίδων για αλλαγή από τη δικτατορία του Σάχη σε αληθινή δημοκρατία (τραγική ειρωνεία η απορία «πόσο χειρότερα μπορεί να είναι από το καθεστώς του σάχη;»). Στο Ιράν, που οι φρουροί της «επανάστασης» μοιράζουν πρόστιμα ή προσβάλουν ανέξοδα τις ασυνόδευτες γυναίκες, εκεί που η αξιοπρέπεια θυσιάζεται πανεύκολα (όσο η ευκολία στα ψέματα της μικρής στις μαυροφορούσες που τη σταματάνε στο δρόμο και την τρομοκρατούν), εκεί που ο εθνικισμός και η θρησκεία έχουν μια εκτρωματική συνεύρεση και η παιδεία ενσταλάζει ψέμα και φανατισμό σκέτο δηλητήριο στις ψυχές των παιδιών, εκεί που η οικογένεια (και η εστία) αναδεικνύεται στην υπέρτατη αξία, γιατί είναι το μοναδικό άσυλο ελευθερίας!

Ο λόγος της Marjane Satrapi, μεταφορά της αυτοβιογραφικής ομώνυμης σειράς κόμικ της οποίας είναι η ταινία, μεστός, κοφτερός και καυστικός! Τηρεί τις ισορροπίες ανάμεσα στη βαρύτητα του ιδεολογικού φορτίου της πολιτικής ταινίας και στο χιούμορ ταινίας ό,τι πρέπει για σχολική εκδρομή. Άμεσος όσο η ευθύτητα ενός παιδιού, τις σκέψεις του οποίου στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας παρακολουθούμε. Η κριτική της στις δικτατορίες της Ανατολής αμείλικτη, η ειρωνεία στις ιδεολογικές αναζητήσεις της Δύσης τόσο αληθινή (πχ. εκπληκτική η ατάκα «το κράτος δεν κινδυνεύει επειδή αυτοί είναι αναρχικοί και ψήνουν λουκάνικα στην εξοχή» ή η συγχορδία Θεού και Μαρξ). Η ταινία θίγει πλείστα ζητήματα αλλά επικεντρώνει –νομίζω– στην έννοια της ταυτότητας και στη μυθολογία που περιβάλλει τη διαμόρφωσή της. Η ταυτότητα σου είναι τα βιώματά σου. Είναι οι ιστορίες με τις οποίες σε κοιμίζανε οι δικοί σου, είναι ο πολιτικοκοινωνικός περίγυρος που επηρέασε το πώς εσύ αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο, είναι τα πρέπει, τα πράγματα που σε έκαναν να ντρέπεσαι, αυτά που σε έκαναν να αισθάνεσαι περήφανος! Για την πρωταγωνίστρια της ταινίας είναι οι ιστορίες του θείου της που βρισκόταν στη φυλακή, είναι οι κουβέντες της πληθωρικής γιαγιάς της (πχ. ποτέ μην ξεχνάς ότι φοράς μαντίλα, ποτέ μη τη συνηθίσεις), είναι η εφηβεία στη Βιέννη όταν χάνει την παιδική αθωότητα και τον ενθουσιασμό ότι όλα μπορούν να αλλάξουν και ενηλικιώνεται υπερβαίνοντας βάσει του πλούτου των δικών της βιωμάτων τα αδιέξοδα του κόσμου γύρω της.

Με λίγα λόγια, το Persepolis είναι ένας ύμνος στην ελευθερία, στη δημοκρατία και στην ατομική αξιοπρέπεια που συγκινεί με την ειλικρίνεια των προθέσεων του και με τον πλούτο των μηνυμάτων του. Μια ταινία αληθινό σχολείο πολιτικής διαπαιδαγώγησης και ταυτόχρονα ένα δυνατό πολιτικό σχόλιο για τη σημερινή κατάσταση στο Ιράκ και τη δίψα που –υποθέτει κανείς ότι – έχουν οι σημερινοί νέοι εκεί για μόρφωση και αληθινή δημοκρατία. Μα πάνω από όλα είναι ένα σχόλιο για το πώς διαμορφώνεται στον άνθρωπο η ταυτότητά του, πως συνειδητοποιείται από αυτόν και τι αξία έχει η ταυτότητα αυτή ως συνοδός στη ζωή του καθενός!

Πάνος Σταμούλης




Τρίτη 17 Ιουνίου 2008

Το πολυσηζητημένο Persepolis, η Γαλλική παραγωγή που έκανε τόση εντύπωση στο περσινό φεστιβάλ των Καννών, κερδίζοντας το βραβείο κριτικής επιτροπής. Πρόκειται για τη βιογραφία της συν-σεναριογράφου και συν-σκηνοθέτηδας Marjane Satrapi, Ιρανικής καταγωγής που πλέον μένει στη Γαλλία, και μας παρουσιάζει τα χρόνια της παιδικής, εφηβικής και νεαρής ενήλικης ζωής της, στο Ιράν του `70 και του `80 των πολιτικών αναταράξεων, των συνεχών πολέμων, και της όλης ταραγμένης εποχής. Μαζί της στο σενάριο και τη σκηνοθεσία, συνεργάστικε ο Vincent Paronnaud.

Η ταινία ξεκινάει παρουσιάζοντας την μικρή επαναστάτρια και ονειροπόλα Marjane (με τη φωνή της Gabrielle Lopes) να μας διηγείται την πολιτική κατάσταση της χώρας, αραδιάζοντας αρκετά ονόματα (πολύ γνωστά, υποτίθεται) τα οποία αν δεν ξέρεις τα της περιοχής (όπως και εγώ) περνάνε από τα μάτια σου αδιάφορα και κουραστικά, μιας και δεν λένε ιστορία, απλά αναφέρονται. Ταυτόχρονα μας δίνει το οικογενειακό πολιτικό και κοινωνικό ιστορικό της μικρής Marjy. Όλο αυτό κρατάει περίπου μισή ώρα και είναι απλά ευχάριστο (κινηματογραφικά, φυσικά), χωρίς να μπαίνει παρά έλάχιστα στη ζωή της Marjane. Κάπου εκεί που η κατάσταση στην Τεχεράνη χειροτερεύει, η Marjane μπαίνει στην εφηβεία και για να της δώσουν μια καλύτερη ζωή, οι γονείς την στέλνουν στη Βιέννη. Εκεί ξεκινάει μια καινούρια ζωή που όμως δεν είναι καθόλου ονειρική, μπαίνοντας σε "κακές παρέες" και με ερωτικές απογοητεύσεις που παρουσιάζονται εκνευριστικά δραματικά. Για να μην καταλήξω να πω την ιστορία μέχρι το τέλος, η ζωή της συνεχίζεται σε κύκλους, με επιστροφή στην Τεχεράνη και ξανά φυγή στην Γαλλία μερικά χρόνια αργότερα.

Δυστηχώς η ταινία απογοήτευσε. Αν δεν είχε αυτό το ιδιαίτερο στυλ animation θα περνούσε απαρατήρητη στα μάτια μου, μιας και ασχολείται για υπερβολικά πολύ ώρα με την πολιτική και τα γκομενικά. Και το εννοώ "γκομενικά", σαν να είναι εφηβικό φωτορομάντζο. Δεν έχει συνοχή, δεν έχει σύνδεση. Δεν παρουσιάζει τα γεγονότα της εποχής μέσα από τη ζωή της Marjane. Παρουσιάζει τα γεγονότα της εποχής και μετά τη ζωή της Marjane κάνοντας το καθένα ξεχωριστά, αδιάφορο. Φυσικά έχει πολύ καλές στιγμές μέσα σ`αυτήν την αφήγηση αλλά μετά απο 2-3 μέρες όπως είμαι τώρα εγώ από τη στιγμή που την είδα, τις έχω ξεχάσει και μου έχει μείνει μια μετριότητα.

Αυτό το περίεργο ασπροόμαυρο "Ο Μίκυ και το Ατμόπλοιο" στυλ animation το φοβόμουν αλλά τελικά είναι το καλύτερο στοιχείο της ταινίας και αυτό που σε κρατάει και ίσως και το μόνο πράγμα που θυμάμαι μερικές μέρες μετά. Στη φωνές βρίσκουμε την Chiara Mastroianni να δανείζει τη φωνή της στην έφηβη και ενήλικη Marjane, την Catherine Deneuve στο ρόλο της μητέρας της και τον Simon Abkarian στο ρόλο του πατέρα της χωρίς να ξεχωρίζει κανείς.

Όταν την πρωτοείδα της είχα δώσει 7αράκι αλλά τώρα μερικές μέρες μετά, πραγματικά βλέπω ότι δεν μου άφησε σχεδόν τίποτα.

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Αλέξανδρος Κυριαζής


 
Legacy - Kamien - Unverified - Τετ 19 Δεκ 2007 - 01:14
Ναι αλλα σας παρακαλω μη βαζετε αυτη την ταινια στην κατηγορια ΠΑΙΔΙΚΗ! Κινουμενα σχεδια δε σημαινει παιδικη! Ποιος την κατηγοριοποιησε; Την ειδε; Ειναι το Percepolis! Όχι ο Bugs Bunny...
Kamien
 
Legacy - citizenswt - Unverified - Τρί 25 Δεκ 2007 - 23:26
Με αισθητικη που σε κερδιζει επιτοπου,στησιμο και παιξιμο αξιοζηλευτο απο οποιοδηποτε αλλο animation και σκιτσο φετιχιστικα ομορφο,το "Persepolis" αποτελει απλα την πιο must προταση,τουλαχιστον για το ειδος του.Συνδυαζοντας προσωπικη γραφη και βιωματα με μια αμεση επιθεση σε καθετι απολυταρχικο και εμπλουτιζοντας το ολο συνολο με διαχυτο χιουμορ και σουρεαλιστικο υφος,κανοντας το προσιτο και στο mainstream κοινο,η Σατραπι εμπνεεται και εμπνεει μεσα απο συγκεκρινενες αναφορες και χωρις ιχνος επιτηδευσης παραδιδει μια αναμφιβολα αγαπημενη ταινια.
citizenswt
 
Legacy - gkanis - Unverified - Παρ 28 Δεκ 2007 - 00:13
Ένα κινουμενο σχεδιο, οχι και, αλλα αποκλειστικα για ενηλικους ειναι το «Περσεπολις», της Marjane Satrapi. Η συγγραφεας και συνσκηνοθετης (μαζι με τον Vincent Parronnaud) ξετυλιγει το κουβαρι της ζωης της, κατω απο την σκια των πολιτικων γεγονοτων, που σημαδεψαν την πατριδα της, το πολυπαθο Ιραν, το τελευταιο τεταρτο του 20ου αιωνα. Η εικονα ασπρομαυρη, το σχεδιο απλο και χαλαρο και το μαυρο χρωμα απο τις μαντιλες των γυναικων, να ποτιζει ολοκληρη τη μεγαλη οθονη, λες και πενθει για τα χαμενα ονειρα των αγωνιστων, που ξεκινησαν να αποτιναξουν τον ζυγο του στυγνου Σαχη, για να πεσουν θυματα ενος αποτροπαιου, οπισθοδρομικου και δολοφονικου θεοκρατικου καθεστωτος.

Η μικρη Marji μεγαλωνει μεσα σε μια προοδευτικη, αριστερη οικογενεια. Βλεπει απο πρωτο χερι τις διωξεις, τις φυλακισεις, αλλα και τους αγωνες του λαου της για να απαλλαχθει απο το αμερικανοκινητο καθεστως του Παχλεβι. Οι γονεις της συμμετεχουν στο κινημα και στις αιματηρες διαδηλωσεις για την ανατροπη του διεφθαρμενου Σαχη. Μεταδιδουν στην κορη τους την αγαπη για την ελευθερια, αλλα και ενα παθος για τη διεκδικηση των δικαιωματων της. Όταν η puppet κυβερνηση του Σαχη καταρρεει κατω απο την λαϊκη πιεση, ο Σανταμ Χουσειν, υπο τις ευλογιες των Αμερικανων, εισβαλλει στο Ιραν, για να ξεκινησει ενας μακροχρονιος, πολυνεκρος πολεμος, που θα συντηρητικοποιησει την ταλαιπωρημενη Ιρανικη κοινωνια. Οι θρησκευτικοι ηγετες μαζι με το σωμα των φρουρων της επαναστασης, που αναδειχθηκαν νικητες στον εμφυλιο πολεμο, επιβαλλουν τωρα μια ανελεητη δικτατορια, στο ονομα υποτιθεται, της ευσεβειας και της αντιιμπεριαλιστικης στασης ζωης. Η Marjane με τον αυθορμητισμο και την νεανικη της ορμη μαζι με το πολιτικο backround που εχει, δεν ανεχεται τον πουριτανισμο της κοινωνιας. Ο ξεκαθαρος φαλλοκρατισμος, η καταπιεση της σεξουαλικοτητας, ο αποκλεισμος απο καθε επαφη με τον εξω κοσμο, ο απομονωτισμος, η ανεχεια, η ελλειψη και των στοιχειωδεστερων καταναλωτικων αγαθων, την οδηγει σε ανοιχτη συγκρουση μεσα στον μαζικο της χωρο, το σχολειο, με τους στυλοβατες, καθε φορα, του συστηματος. Όμως τα πραγματα στο Ιραν δεν ειναι τοσο ευκολα. Οι εκτελεσεις των αντικαθεστωτικων ειναι στην ημερησια διαταξη και οι γονεις της, για να την προστατευσουν, την φυγαδευουν στην Αυστρια.

Ένα καινουργιο κεφαλαιο για την ζωη της Marjane. Στην Ευρωπη η κοινωνικη ελευθερια ειναι δεδομενη. Αποτελει κατακτηση των λαων. Ειναι αποτελεσμα παιδειας. Ειναι δειγμα πολιτισμου. Γνωριζει κοσμο, συναναστρεφεται με ανθρωπους διαφορετικους και μαθαινει πραγματα. Και οσο μαθαινει τοσο καταλαβαινει, οτι και η «πολιτισμενη» Δυση εχει και αυτη το δικο της αγκαθι. Στην Βιεννη δεν ειναι υποχρεωμενη να φοραει την μαντιλα, ομως η καταγωγη της ειναι η ιδια η μαντιλα της. Οι διακρισεις απεναντι στους μεταναστες την καθιστουν καθε φορα το ευκολο θυμα. Ουτε η επιδιωκομενη, απο την ιδια, αφομοιωση της δεν ειναι αρκετη, για να την ενταξει στο συστημα της χωρας, που την φιλοξενει. Η Marjane εχει μαθει να τα λεει εξω απο τα δοντια και αυτο της στοιχιζει. Μαζι με τις ερωτικες απογοητευσεις της ηλικιας της, που συμβαλλουν και αυτες, αρχιζει μια πτωτικη πορεια, που θα την οδηγησει στα ορια της καταστροφης. Ένα σκαλοπατι πριν τον θανατο. Η επιστροφη στην πατριδα ειναι επιβεβλημενη.

Η ασφαλεια της οικογενειας, η θαλπωρη του πατρικου σπιτιου, ομως, δεν ειναι αρκετα για να την στηριξουν στο ανελευθερο καθεστως της χωρας της. Βρισκει τα πραγματα χειροτερα απο οτι τα αφησε. Βυθιζεται για ενα διαστημα στον κοσμο των ψυχοφαρμακων, των εργαλειων χημικης λοβοτομης. Αποφασιζει να παιξει το παιχνιδι των αντιπαλων της. Παντρευεται απο υποχρεωση. Οι δυναμεις της την εχουν πια εγκαταλειψει. Και τοτε ερχεται η γιαγια της. Αυτος ο αφανης πρωταγωνιστης, ο απο μηχανης θεος της αρχαιας τραγωδιας. Την πιανει απο το χερι, δεν την αφηνει να ξεπεσει. Της δειχνει τον δρομο της προσωπικης αξιοπρεπειας, της αυτοεκτιμησης. Έχει πια ερθει η ωρα για την οριστικη εξορια. Το Παρισι θα ειναι για την Marjane Satrapi η καινουργια της πατριδα.

Αυτος ειναι ο αληθινος ηρωας. Η αφανης γυναικα. Ο στυλοβατης ολοκληρης της κοινωνιας. Η γιαγια, που εχασε παιδια, φιλους, γνωστους στους κοινωνικους αγωνες και εχει καταλαβει, οτι ο κοσμος αλλαζει μονο, αν πρωτα αλλαξουμε μεσα μας εμεις οι ιδιοι. Βρισκεται παντα απο πισω απο τα φωτα. Διδασκει στην εγγονη της την θυληκοτητα. Το κλειδι της ευτυχιας. Την μαθαινει, να σεβεται, να «ακουει» το σωμα της. Δεν αρκει η δικαιοσυνη, χρειαζεται ακεραιοτητα, της φωναζει. «Δικαιοσυνη, δικαιοσυνη πρεπει να επιδιωκεις» οπως λεει και το Ταλμουντ (το ιεροτερο για τους Εβραιους βιβλιο μετα την Βιβλο). Όχι μονο δικαιοσυνη αλλα και δικαιοσυνη στην επιδιωξη της δικαιοσυνης. Χρειαζεται ακομα ατσαλενιος χαρακτηρας, γερα θεμελια και περηφανια. Σε οτι κι αν κανεις, σε καθε πραξη, μια εσωτερικη γαληνη, μια βασιλικη αγερωχη σταση. Μεγαλοπρεπεια στο σημαντικο και στο ασημαντο. Αυτη ηταν η γιαγια της Marjane. Αυτη θα επρεπε να ηταν η γιαγια ολων των καταπιεσμενων γυναικων, ολων των εξαθλιωμενων ανθρωπων. Μεσα ομως στην απαιδευτη, οπισθοδρομικη ισλαμικη κοινωνια βρηκαν την ευκαιρια να αναρριχηθουν τα ζιζανια του θρησκευτικου φονταμενταλισμου. Βρηκαν την ευκαιρια να διαστρεβλωσουν το μηνυμα της θρησκειας και να την μετατρεψουν σε οπλο απεναντι στον λαο.

Κριμα, αν ειχαμε περισσοτερες τετοιες γιαγιαδες ο κοσμος μας θα ηταν καλυτερος

gkanis
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.