• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Because I Said So (2007)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Μάνα Εχει Πάντα Δίκιο

Κομεντί | 102' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 28 Ιουν 2007
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 30/10/2007
Διανομή: Village Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Μανδαρινικά
Δημοτικότητα: 0.16 %
Αξιολόγηση: 5.37/105.37/105.37/105.37/105.37/105.37/10   (5.37/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Είναι απλά μια «φυσιολογική» μαμά. Υπερπροστατευτική. Καταπιεστική. Αυταρχική. Ισχυρογνώμων.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 7 Μαΐου 2007

Snoring Time – Το μεγαλύτερο άγχος που διακατέχει την Δάφνη. μια γυναίκα που από καιρό έχει εγκαταλειφθεί από τον άντρα της, έχοντας να μεγαλώσει μόνη της τα τρία παιδιά της, είναι το πως θα καταφέρει να οδηγήσει την μικρή της κόρη, που μόλις ξεπέρασε το ψυχολογικό όριο των είκοσι χρόνων, στον σωστό δρόμο για να βρει τον άντρα που της πρέπει. Με τις άλλες δύο θυγατέρες της ήδη αποκατεστημένες, ο νους της διαρκώς τρέχει πίσω από την Μίλλυ, ξέροντας πως οι ερωτικές απογοητεύσεις την έχουν βάλει στο στόχαστρο. Για να πετύχει τον σκοπό της, η υπερπροστατευτική μητέρα, θα αναζητήσει μέσω ενός προγράμματος γνωριμιών που εντόπισε στο ίντερνετ, τον τέλειο γαμπρό. Ο πλούσιος, όμορφος και από καλή οικογένεια Τζέισον, μοιάζει με την καλύτερη επιλογή, το μόνο που απομένει είναι οι δύο νέοι να...συναντηθούν και να ερωτευτούν!

Που είναι η Τασσώ? – Όχι δεν πρόκειται για ένα θέμα ελληνικής ταινίας της δεκαετίας του 70, όπου ο ψωνισμένος γονιός ψάχνει εναγωνίως να βρει το πριγκιπόπουλο που αρμόζει στην κόρη του. Τουλάχιστον εκείνη την εποχή το Greek dream, αυτό ακριβώς επίτασσε, στα κορίτσια της παντρειάς, δηλαδή να ανακαλύψουν τον ματσωμένο γαμπρό, που θα τους απλώσει το χέρι ζητώντας τις εις γάμου κοινωνία. Το στόρι είναι σύγχρονο και μάλιστα εκτυλίσσεται στην κατά τεκμήριο προοδευτικότερη των μητροπόλεων, την Νέα Υόρκη, όπου η κατά τα άλλα επιτυχημένη ως επιχειρηματίας catering, μητέρα, οργανώνει μια απίστευτη σκευωρία εις βάρος της θυγατέρας της, απλά και μόνο για να την οδηγήσει στην αγκαλιά του μορφονιού που η ίδια έχει επιλέξει για ταίρι της. Κουταμάρα πρώτου μεγέθους δηλαδή...

Γιατί το λέω εγώ! – Το κακό συναπάντημα του σκηνοθέτη Michael Lehmann – του ιδίου που ευθύνεται για την πιο άχρωμη ταινία στην καριέρα του Bruce Willis, το Hudson Hawk – με την ρομαντική κομεντί δεν σταματά εδώ, εφόσον πέρα από το αστείο θέμα του Because I Said So, είμαστε υποχρεωμένοι να παρακολουθούμε και τις κακότεχνα στημένες νευρώσεις της μαμάς. Που από την μια μεριά βρίσκει το θάρρος να συζητήσει ακόμη και τις πιο πιπεράτες λεπτομέρειες της ερωτικής ζωής των παιδιών της και από την άλλη, ακολουθεί την πλέον παλιομοδίτικη συμπεριφορά, με προκάλυμμα βεβαίως το μητρικό ενδιαφέρον για το μέλλον του παιδιού της. Φυσικά η στάση της αυτή θα οδηγήσει την κατάσταση στην φάρσα, την μικρή στο μπέρδεμα και τον θεατή στην αγκαλιά του Μορφέα...

Στον αστερισμό της παρθένου – Αν βάζαμε τις λέξεις που έχει εκστομίσει στο πανί η Diane Keaton, σε μια σειρά, υπολογίζω πως θα κάναμε τουλάχιστον καμιά δεκαριά φορές τον γύρο του κόσμου. Σίγουρα παρεξηγημένη σε πολλές της εμφανίσεις στο πανί, αφού αυτό το καθαρά πολυλογάδικο, κρύο αμερικάνικο στιλ της, δεν πέρασε στο ευρωπαϊκό κοινό, ούτε όταν πρόσφερε την καλύτερη ερμηνεία της, προ τριακονταετίας στο Annie Hall. Πόσο μάλλον τώρα, στα εξήντα της, εμφανώς γερασμένη να προσπαθεί να το παίξει αρχικώς νεράιδα, κατόπιν παιδούλα και τέλος αναζητούσα την συγχώρεση, από το κοριτσάκι της – την αγαπημένη της νεολαίας Mandy Moore – που ως γνήσια σύγχρονη «συνεσταλμένη» κορασίδα, και εκατό άντρες να της γνώριζαν, και με τους εκατό θα έβγαινε «αθώο» δείπνο γνωριμίας. Απορρίπτεται!

Βαθμολογία: 1.5/10 Stars1.5/10 Stars (1.5/10)

Γιώργος Ζερβόπουλος




Πέμπτη 28 Ιουνίου 2007

Ωιμέ. 30 χρόνια μετά το θρυλικό Annie Hall, η American icon actress Diane Keaton πιάνει τον πάτο του βαρελιού. Αγέλαστη κωμωδία κλισέ νευρώσεων, υστερο-κατσάδων και πασπαλισμένα χάσματα γενεών- ερμηνειών-σκηνοθεσιών, γιατί ο Michael Lehmann (Heathers) δεν είναι βέβαια Woody Allen, ούτε το ανθυπο-σταρίδιο η Mandy Moore είναι στα μέτρα μιας φορμαρισμένης Keaton. Κάτι τέτοια σε κάνουν να αναπολείς ακόμη και τα εγκληματάκια τύπου Something`s gotta give της μαστόρισσας Nancy Meyers, η οποία σημειωτέον ούτε τούρτες στα μούτρα της πέταξε για να εκβιάσει το χάχανο, χώρια που την έντυσε και πολύ καλλίτερα, κι αυτό το λέω για το καθωσπρέπει 50- somethin’ γυναικείο κοινό της Keaton που τα προσέχει κάτι τέτοια.

Βαθμολογία: 2/10 Stars2/10 Stars (2/10)

Τάκης Γκαρής (ΚΟΙΤΑ ΝΑ ΔΕΙΣ!)


 
Legacy - katerinasak - Unverified - Δευ 05 Νοε 2007 - 18:33
Μια αναλαφρη ταινια τιποτα το ιδιαιτερο εκτος απο την παντα υπεροχη keaton..
katerinasak
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.