• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Hills Have Eyes (1977)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Οι Κτηνάνθρωποι
- Γνωστό και ως:
The Hills Have Eyes (1977)

Τρόμου | 89' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 2003
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.11 %
Αξιολόγηση: 7.44/107.44/107.44/107.44/107.44/107.44/107.44/107.44/10   (7.44/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Οι τυχεροί πέθαναν πρώτοι...

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 1 Μαΐου 2006

The Hills have Eyes (1977)


«We are not lost, we`re right here somewhere on this little blue line».

Ψάχνοντας για την ταινία που θα φιλοξενήσει σήμερα η στήλη, βρέθηκα μπροστά σε ένα δίλημμα.

Ήμουν μεν σίγουρος ότι θα ήταν κάτι από Craven, μιας που όπως παρατήρησα το επιβάλλει η database αλλά είχα να επιλέξω ανάμεσα στο The People Under The Stairs, The Last House in the Left και The Hills have Eyes. Μιας που ο Alexandre Aja χτυπάει τις κινηματογραφικές αίθουσες με το (αρκετά καλό, όπως ακούω) remake του Hills ας του αφιερώσουμε την σημερινή θέση. Οι φαν της urban τρέλας και οικογενειακής διαστροφής του People Under The Stairs θα κάνουν λίγο υπομονή. Ars Longa ,Vita Brevis κύριοι.

Η ταινία ξεκινάει με ύφος western. Λίγο η έρημος, λίγο η κοκκινωπή φωτογραφία, λίγο ο κλασσικός θάμνος που παρασύρεται νωχελικά από τον αέρα (και που δικαιούται το δικό του αστέρι στην Hollywood Boulevard).. είμαστε σίγουροι ότι ό,τι και να συμβεί θα είναι σχεδόν προσωπική υπόθεση. Ο πρώτος άνθρωπος που βλέπουμε είναι ο Fred (John Steadman), ηλικιωμένος ιδιοκτήτης ενός βενζινάδικου που στέκεται ακόμα όρθιο περισσότερο λόγω προσωπικής αισιοδοξίας παρά από φυσικούς νόμους. Ο Fred ετοιμάζεται να φύγει, έχει ήδη φορτώσει όλα τα υπάρχοντά του στο αγροτικό του (συμπεριλαμβάνεται και ένα κλουβί με ένα γουρουνάκι) όταν στο προσκήνιο εμφανίζεται η Ruby (Janus Blythe) η οποία…έχει κάτι το περίεργο. Δεν ξέρουμε τι σχέση έχει με τον Fred, τα μόνο που μαθαίνουμε είναι ότι κλέβει από δω και από κει για να ζήσει και ότι θέλει να φύγει από το ξεχασμένο αυτό μέρος. Ο Fred αρνείται να την πάρει μαζί του, ρωτώντας της συν τοις άλλοις πως ελπίζει να ζήσει ανάμεσα σε πολιτισμένους ανθρώπους τη στιγμή που τρώει ακόμα μα τα χέρια. -προφανώς ο Fred δεν ήταν μπροστά τη βραδιά που ο Γκαρής με κέρασε παϊδάκια.. Eκείνη την στιγμή, στο βενζινάδικο φτάνουν επισκέπτες. Μια οικογένεια (γονείς, παιδιά, φιλενάδες, σκυλιά και ένα μωρό) που ταξιδεύει προς την Καλιφόρνια με το τροχόσπιτό της σταματάει για βενζίνη και πληροφορίες.



--Μου είναι δύσκολο να πνίξω τα γέλια αφού ο Doug (Martin Speer) έχει στα μούτρα του το μουστάκι του Groucho Marx-ορίτζιναλ, όχι βερνικωμένο-ενώ ο Βobby (Robert Houston) μοιάζει με τον Kevin Bacon και περιμένω ανά πάσα στιγμή να ξεσπάσει σε χορευτικό Footloose σόλο.--

Ο Fred δίνει στο σόι μια και μοναδική συμβουλή: Να φύγουν όσο πιο γρήγορα μπορούν από την έρημο, ένα μέρος άκρως ακατάλληλο για τουρισμό. Φυσικά, ποιος δίνει σημασία σε έναν μοναχικό γέρο, με φάτσα Αη Βασίλη και κόκκινη μύτη μεθύστακα; Οι χαρωποί ταξιδιώτες, ακολουθώντας τις εμπνεύσεις του πατριάρχη Big Bob (Russ Grieve), πρώην αστυνομικού που μόλις βγήκε στην σύνταξη –Γρήγορο κουίζ: κατά τη γνώμη σας θα βγει σώος;- κόβουν δρόμο ακολουθώντας αόριστα δρομολόγια, και τελικά μπλοκάρονται στην έρημο όταν το όχημά τους χαλάει – στο ατύχημα είναι guest star και ένα κουνέλι, δεν ξέρω κατά πόσο ευθύνεται. Μικρό το κακό, η τουλάχιστον έτσι σκέφτονται οι ανύποπτοι τουρίστες, που έχουν υποτιμήσει τη δυσκολία του να βρεις περίπτερο στην έρημο: Δύο από τους άνδρες θα ξεκινήσουν περπατώντας προς αντίθετες κατευθύνσεις προσπαθώντας να βρουν κάποιο ίχνος πολιτισμού, ενώ ο τρίτος θα μείνει πίσω να φυλάξει τα γυναικοπαιδόσκυλα. Απλό στην πράξη αλλά δύσκολο στην πραγματοποίηση, μιας που όπως καταλάβατε οι Carters δεν είναι μόνοι τους. Η έρημος φιλοξενεί πολλά επικίνδυνα όντα και τα φίδια δεν είναι καν στο τοπ 5, θέσεις που καταλαμβάνει η redneck οικογένεια κανίβαλων του Jupiter (James Whitworth). Ανάμεσα στις αυξανόμενες επιθέσεις των πεινασμένων ανθρωποφάγων, στα συνεχώς λιγότερα πυρομαχικά τους και στην παντελή έλλειψη σωτηρίας από την ΕΛΠΑ, οι πανικόβλητοι ταξιδιώτες θα πρέπει να κάνουν ότι μπορούν για να βγουν ζωντανοί από τον εφιάλτη.


Θα ομολογήσω την αμαρτία μου: Δεν με πολυενθουσιάζει ο Wes Craven. Δεν αναφέρομαι στο 100% της φιλμογραφίας του κατά τα άλλα συμπαθέστατου σκηνοθέτη (ο θαυμασμός μου για το Nightmare on Elm Street δεν μετριέται με ανθρώπινα εργαλεία) αλλά κυρίως στο στυλ γυρίσματος που επιδεικνύει πχ στο πολυδοξασμένο Last House on the Left. Τα φιλμ του Craven είναι ευφάνταστα αλλά δεν κρύβουν τη φτήνια τους ούτε τις περιορισμένες δυνατότητες του Wes ως χειριστής του καστ. Το Hills δεν είναι εξαίρεση, μια που τόσο η κάμερα όσο και το μοντάζ (το οποίο είναι επίσης του Craven) φανερώνουν χοντροδουλειά- τον ενθουσιασμό ενός σκηνοθέτη που έχει διοχετεύσει αγάπη για το horror στο σενάριό του αλλά αφήνει σε δεύτερη μοίρα το σκηνοθετικό «χαμαλίκι». Θεωρώ παρόλα αυτά χαρισματική και λυτρωτική την παρουσία της Dee Wallace-Stone, αυθεντικής scream queen (που έπιασε το μέγιστο των decibel στο Howling), ευάλωτο θηλυκό αλλά ταυτόχρονα και έτοιμη για δράση (την έχω ξαναχαρακτηρίσει «πρώτο- Jamie Lee Curtis»), και φυσικά του Michael Berryman, έναν ηθοποιό που αποκλείεται να μπερδέψετε ποτέ με κάποιον άλλον. Σε αυτούς τους δύο εντοπίζω τους δύο μοχλούς στους οποίους κινείται το φιλμ, μιας που όσο το Body count ανεβαίνει τόσο το «έρμα» φεύγει από την οθόνη. Ο Craven δεν πιέζει ιδιαίτερα το gore, κυρίως γιατί το φιλμ κόπηκε βάρβαρα πριν την έξοδό του, αλλά παίζει αρκετά έντεχνα με την έννοια της πολιορκίας (χωρίς να είναι o Carpenter του Assault on Precinct 13) και την πίεση που ασκεί στους πρωταγωνιστές του μέσω σεναριακών εμπνεύσεων-όπως η σκηνή όπου οι πολιορκούμενοι νομίζουν ότι επικοινωνούν με τις αρχές. Αν πρέπει να ξεχωρίσω μια σκηνή από το φιλμ τότε θα ήταν σίγουρα η νυχτερινή επίθεση στην καλύβα του Fred, στημένη σοφά για μέγιστη απόδοση σοκ: Μια επίθεση που θα άρμοζε σε werewolf movie (και έχουμε δει αυτό το στυλ πολλές φορές) στη μέση ενός διαλόγου που είναι μεν έντονα φορτισμένος αλλά μας κάνει να χαμηλώσουμε τα επίπεδα εγρήγορσης. Για τις υπόλοιπες επιδρομές που βλέπουμε στο φιλμ (με εξαίρεση αυτή με σκοπό την απαγωγή του μωρού) ο Craven επαφίεται στον deus ex machina, είτε αυτός είναι ένας σκύλος (η μοίρα του δεύτερου είναι άσχημη) είτε –αρκετά αναμενόμενο- η Rudy.



Λείπει ενέργεια; Όχι. Λείπει κουράγιο από πλευράς Craven; Όχι-ας μην ακουγόμαστε και αχάριστοι, ο Wes ύψωσε σε νέα επίπεδα τον πήχη του θεματικά επιτρεπτού στα θρίλερ. Αυτό που λείπει είναι λίγη τέχνη στο γύρισμα, κάτι που όπως απέδειξε τρία χρόνια νωρίτερα ο Tobe Hooper δεν είναι ασυμβίβαστο με το thriller/horror ούτε επρρεάζει αρνητικά το «άγριο» στυλ μιας ταινίας.

Ταινία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (5/10)
Αν κάποιος τολμηρός θέλει να φάει ζωντανό τον Πρωιμάκη: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Θοδωρής Σαρλάς (This is...cult!)


 
<Χωρίς Τίτλο> - nikren - Παρ 04 Σεπ 2015 - 13:29
Μέσα από την εξέλιξη της ιστορίας του, μέσα από τα σκληρά πολλές φορές πλάνα του, ο Κρέιβεν θέλησε να εξερευνήσει τα ανθρώπινα όρια, προκαλώντας τόσο τους πρωταγωνιστές του όσο και τους θεατές, να φτάσουν στα δικά τους. 

Δες και Πες!
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.