• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Ghost Busters (1984)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Γκόστμπαστερς
- Γνωστό και ως:
Ghostbusters

Κωμωδία Φαντασίας | 105' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 25/10/1999
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 24/6/2009
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 2.03 %
Αξιολόγηση: 7.52/107.52/107.52/107.52/107.52/107.52/107.52/107.52/10   (7.52/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Είναι εδώ για να σώσουν τον κόσμο.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 1 Αυγούστου 2005

Ghostbusters (1984)


«I don`t have to take this abuse from you, I`ve got hundreds of people dying to abuse me.»

Ένα γρήγορο τεστ:An invisible man is sleeping in your bed.Who you gonna call?
Α) Τον παπά της ενορίας για εξορκισμό (άρα είστε The Exorcist τύπος)
Β) Κανέναν, φεύγω όσο πιο γρήγορα μπορώ (Σας ταιριάζει The Amityville Horror).
Γ) Παίρνω τηλέφωνο τρεις ψευτοεπιστήμονες (το νούμερο είναι 555-2368 )που δηλώνουν ειδικοί στην αντιμετώπιση ειδικών φαινομένων αλλά παίζει να είναι και απλοί απατεωνίσκοι. Κυρίως γιατί ο ένας είναι ο Bill Murray.

Πραγματικό φαινόμενο των 80’s και μία από τις καλύτερες κωμωδίες που προσωπικά θυμάμαι, αν δεν γελάσετε με το Ghostbusters ή το παρακάνατε με το botox ή έχετε τέτανο. Πνευματικό παιδί του Dan Aykroyd, η αρχική ιδέα για το φιλμ περιλάμβανε αντίπαλες εταιρίες φαντασματοκυνηγών που ανταγωνίζονται για την πελατεία σε έναν μελλοντικό κόσμο. Ο Ivan Reitman επενέβη και επανέφερε το φιλμ στη δεκαετία του 80, τοποθετημένο στην πιο αντιπροσωπευτική μεγαλούπολη της γης, τη Νέα Υόρκη. Παίζοντας με τη έννοια της Νέας Υόρκης (ούτως ή άλλως μιας πόλης των άκρων) ως μοντέρνο ομφαλό του κόσμου ο Reitman εντάσσει την μεταφυσική βάση της ταινίας σε γνωστές τοποθεσίες κάνοντας την άμεση και φυσικά απολύτως πιο χιουμοριστική από ότι αν ήμασταν οπουδήποτε αλλού. Συνδυάστε την αοριστία του θέματος «φαντάσματα» με τον εκκολαπτόμενο σκεπτικισμό της εποχής αλλά και την γέννηση της Τrash Tv που έγινε βίβλος για τους αθεράπευτα ευκολόπιστους και έχετε τις κατάλληλες συνθήκες κάτω από τις οποίες τρεις αποτυχημένοι ερευνητές του μεταφυσικού μπορούν να γίνουν σταρ.

Στον χρόνο ρεκόρ των 10 λεπτών, ο Reitman έχει συστήσει (και προσδιορίσει) τους χαρακτήρες του οι οποίοι φυσικά αντιπροσωπεύουν τρεις διαφορετικές κοσμοθεωρίες. Ο Peter Venkman (Bill Murray) είναι ένας σαρκαστικός παλιάτσος, δεν του καίγεται καρφί για την επιστήμη και μια αποδεκτή γυναικεία συντροφιά είναι γι` αυτόν καλύτερη και από 10 κιλά εκτόπλασμα. Ο Raymond Stantz (Dan Aykroyd) είναι μετρημένος, ενθουσιώδης («We ll take it!») και με απόλυτη ανάγκη για ένα μεροκάματο. Τέλος, ο Egon Spengler είναι το μυαλό της ομάδας, ένας άνθρωπος που έχει αφοσιωθεί τόσο στην επιστήμη ώστε να χάσει τελείως την επαφή με την πραγματικότητα («θυμάσαι τη φορά που πήγες να τρυπήσεις το κρανίο σου;» του λέει ο Venkman για να λάβει την ψύχραιμη απάντηση «Θα τα είχα καταφέρει αν δε με είχατε σταματήσει»). Η σκηνή στην οποία αναφερόμαστε είναι φυσικά αυτή στην βιβλιοθήκη, όπου οι τρεις φίλοι μας επιδεικνύουν και την συμπεριφορά που έχουν απέναντι στο μεταφυσικό:Απόλυτος τρόμος. Και ας μην ξεχνάμε φυσικά ότι η μεταμόρφωση της ήσυχης βιβλιοθηκάριας-φάντασμα σε φρικιαστικό πνεύμα είναι γνήσια τρομακτική (με ένα τρόπου που πολλά θρίλερ προσπαθούν αλλά δεν καταφέρνουν να επιτύχουν). Τελικά, η αποτυχημένη παρέα διώχνεται από το πανεπιστήμιο (δεν έχουν να παρουσιάσουν και κάποιο αποτέλεσμα) και έτσι γεννιούνται οι Ghostbusters. Βέβαια ο Ray αναγκάζεται να βάλει υποθήκη το πατρικό του αλλά και ποιος δε θα το κανε για μια τόσο σίγουρη επένδυση όπως το κυνήγι φαντασμάτων; Kάπου εκεί οι εξελίξεις αρχίζουν να είναι ταχύτατες: Η πόλη πήζει στο φάντασμα, η Dana Barrett (Sigourney Weaver) έχει έναν αρχαίοΣουμεριανό δαίμονα στο ψυγείο της και μια πόρτα προς μια άλλη διάσταση δίνει στον Gozer The Gozerian τη δυνατότητα να κάνει τη Νέα Υόρκη λαμπόγυαλο.

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι ναι μεν οι Ghostbusters λειτουργούν αντιμετωπίζοντας το καστ ως αδιαίρετο σύνολο αλλά ο Peter Venkman του Bill Murray είναι αυτός που εκφράζει το περισσότερο κωμικό δυναμικό της ταινίας. Όχι ότι ο Ramis ή o Aykroyd υστερούν, αλλά οι ρόλοι τους έχουν σαφή όρια σοβαρότητας, κάτι που λείπει από τον εξυπνάκια Venkman. Είτε ειρωνεύεται την αφοσίωση των δύο συνεργατών του, είτε προσπαθεί να ρίξει την Dana είτε απλά κόβοντας αποδείξεις για τους (φουσκωμένους) λογαριασμούς των Ghostbusters, ο Venkman το κάνει με low brow άνεση και όχι την απελπισία φλύαρου stand up κωμικού. Ακριβώς γιατί ο Venkman δεν έχει καμία διάθεση να προσεγγίσει την επιστημονική πλευρά του επαγγέλματος του, φράσεις όπως «Back off man, I m a scientist» χτυπάνε κωμική φλέβα -αν και εδώ που τα λέμε σχεδόν κάθε πρόταση του Venkman είναι από μόνη της για πολλά γέλια. Ο Reitman πράττει σωστά αφήνοντας «καλούμπα» στα μέλη του καστ, μιας που οποιαδήποτε προσπάθεια να δώσει οδηγίες σε ηθοποιούς που έχουν κάνει τον αυτοσχεδιασμό τέχνη θα έβλαπτε το φιλμ. Οι τρεις πρωταγωνιστές έχουν την παρείστικη χημεία που απαιτείται, η Sigourney Weaver είναι απρόσμενα σέξυ και ο Rick Moranis είναι μια πηγή για εύκολο, λιγότερο εκλεπτυσμένο γέλιο. Το εναλλακτικό καστ που είχε φανταστεί ο Reitman περιλάμβανε εξίσου ταλαντούχους ηθοποιούς όπως τον John Candy και τον John Belushi αλλά αυτή τη στιγμή και ίσως εκ του ασφαλούς μπορώ να δηλώσω ότι μου είναι αδύνατο να σκεφτώ κάποιον άλλο συνδυασμό που θα ήταν επιτυχημένος όπως η τριάδα Bill Murray-Aykroyd-Ramis. Ίσως μπορούμε να κάνουμε ένα μικρό παράπονο για τον Ernie Hudson, ο οποίο προστίθεται στην ομάδα μάλλον για λόγους Political correctness, μιας που ήδη το 1984 κάποιοι θα μουρμούριζαν «γιατί δεν υπάρχει μαύρος στην ομάδα; Υποννοούν ότι ένας μαύρος δεν μπορεί να έχει σπουδάσει/ασχοληθεί με παραφυσικά θέματα;» κλπ κλπ. Το φαινόμενο έχει ξεφύγει τόσο πολύ που αν σήμερα γυριζόταν ένα remake μάλλον θα έπρεπε να προστεθεί ένας λατινοαμερικάνος και ένας ασιάτης για να κρατηθούν οι ισορροπίες.

Ως τώρα μπορεί να υμνήσαμε τους διαλόγους αλλά ο Reitman δεν τα πάει και άσχημα όσον αφορά τη δράση. Είναι αλήθεια ότι εκτός από το φινάλε του φιλμ δε νιώθουμε ποτέ ότι οι Ghostbusters βρίσκονται πραγματικά σε κίνδυνο (η μόνη επίθεση από φάντασμα έχει ως αποτέλεσμα τον Venkman καλυμμένο με γλίτσα) αλλά αυτό βοηθάει γιατί αφού υποσυνείδητα δεν αγχωνόμαστε για την τύχη της ομάδας απολαμβάνουμε περισσότερο την ξένοιαστη καταστροφική μανία τους, όπως φαίνεται και από την σκηνή στο ξενοδοχείο. Άλλωστε, σε μια πετυχημένη απόπειρα κοινωνικού χιούμορ ο μεγαλύτερος εχθρός των Ghostbusters αποδεικνύεται ένας φανατισμένος δικηγόρος (τη δεκαετία του 80 άρχισε η χαρακτηριστική, πλέον, μανία των Αμερικάνων να επιτίθενται ο ένας στον άλλον για το παραμικρό, οπλισμένοι με..δικηγόρους). Τα εφέ είναι πιστευτά, έχοντας βέβαια μια b-movie ποιότητα (η ροή από τα όπλα των Ghostbusters θυμίζει λίγο την death ray των Αρειανών στο War of the Worlds) αλλά αυτό επιδιώκει ο Reitman. Άλλωστε, τα φαντάσματα που στοιχειώνουν την νέα Υόρκη φέρνουν περισσότερο σε τυχοδιώκτες/φτωχούς μετανάστες παρά σε κλασσικές διαβολικές οντότητες ταινιών τρόμου (ο Slimer κατέληξε να είναι σχεδόν sidekick της ομάδας στην σειρά κινουμένων σχεδίων που αναπόφευκτα εμφανίστηκε-και δεν ήταν και άσχημη) ενώ ο διάσημος Marshmallow Man, που όλοι αποκαλούσαμε Λουκουμάνθρωπο, μάλλον κλείνει το μάτι στα υπερβολικά φινάλε των θρίλερ, όπου το τέρας πρέπει απαραίτητα να είναι μια εφιαλτική σύλληψη για την οποία οι υπεύθυνοι των εφέ ή του μέικαπ πρέπει να δουλέψουν διπλές βάρδιες. Εδώ όχι, ο καταστροφέας είναι σαν το ανθρωπάκι της Michelin με στολή ναύτη και ο Venkman, με ολύμπια ψυχραιμία παρατηρεί «he`s a sailor, he`s in New York, we get this guy laid we won`t have any trouble».

Όπως φάνηκε από το sequel της ταινίας, η πραγματική ευφυία του Ghostbusters έγκειται στο ότι οι ήρωες μας δεν μπλέκονται με ιδεολογίες, δεν εκφράζουν πολιτικές πεποιθήσεις και είναι απλά τρεις συμπαθητικοί φυγόπονοι τεμπέληδες που ενδιαφέρονται για τα «βασικά» πράγματα στη ζωή: Λίγα φράγκα, μια γυναίκα και λίγο σταριλίκι. Στο Ghostbusters 2, ο κυνισμός της τριάδας χάνεται κάτω από τόνους Χριστουγεννιάτικου feelgood κλίματος και από τυχεροί καιροσκόποι οι ήρωές μας μετατρέπονται σε προστάτες της Νέας Υόρκης, αγγελιοφόροι μιας ιδιόρρυθμης all american περηφάνειας που κορυφώνεται με το Άγαλμα της Ελευθερίας να κατατροπώνει τον εξ Ανατολικής Ευρώπης μεταφυσικό εισβολέα. Εμείς τι άλλο να πούμε: Από τη στιγμή που κάνατε τους Ghostbusters υποκατάστημα του State Department, μπορείτε και να τους κρατήσετε.



Tαινία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)
Aν ο Πρωιμάκης βρει an invisible man sleeping in his bed: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Θοδωρής Σαρλάς (This is...cult!)


 
<Χωρίς Τίτλο> - nikren - Παρ 29 Ιουλ 2016 - 17:13
Εξαιρετικό μείγμα κωμωδίας "του δρόμου", επιστημονικών όρων, φαντασίας και πρακτικών εφέ, οι Γκόστμπαστερς είναι μια από εκείνες τις ταινίες που όλα λειτουργούν στην εντέλεια.

Δες και Πες!
 
Legacy - Michalis Hadjikonstanti - Unverified - Σάβ 21 Μαρ 2009 - 00:40
Poli kali tainia pou steketai epaksia stis kaliteres comedies,kales erminies [apo ton Murrey mexri ton Moranis] kai para poli kala efe gia tainia tin dekaetia tou 80`.

9/10 "Who Ya Gonna Call"
Michalis Hadjikonstanti
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.