• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Camille (1936)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Κυρία με τας Καμελίας
- Γνωστό και ως:
Camille (1937)

Εποχής | 109' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 8/11/2005
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.13 %
Αξιολόγηση: 8.40/108.40/108.40/108.40/108.40/108.40/108.40/108.40/108.40/10   (8.40/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Πολύ Υψηλή (Συμφωνία ψήφων < 15%)




- Υπότιτλος:

Είσαι τόσο νέος. Πώς μπορεί να έχεις μάθει όσα ξέρεις για γυναίκες σαν εμένα;

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Οταν κανεις καλειται να παρουσιασει μια ταινια για την οποια εχουν γραφει τα παντα και που η πρωταγωνιστρια της ανηκει στη σφαιρα του μυθου, διατρεχει σταθερα τον κινδυνο να αναλωθει σε κοινοτοπιες. Τι καινουριο να γραφει για μια ταινια που δεσποζει σε ατελειωτες λιστες κινηματογραφικων αριστουργηματων που δεν κουραστηκαν ακομη να συντασσουν οι διαφορες ενωσεις σινεκριτικων και που κατα γενικη ομολογια αποτελει την πιο λαμπρη εμφανιση της μεγαλης Greta Garbo στην οθονη η εν παση περιπτωσει αυτην που ταυτιστηκε μαζι της; Αναμφιβολα θα γραψω πραγματα που θα εχετε ξαναδιαβασει η τουλαχιστο ξανακουσει. Θα συνταξω λοιπον αυτο το κειμενο με την διαθεση του σινεφιλ που λατρεψε την ταινια, το μυθιστορημα, την πρωταγωνιστρια και τον σκηνοθετη.

Η ταινια ειναι ενα λαμπρο μνημειο του ρομαντισμου της δεκαετιας του 1930. Μια μαγικη ιστορια αγαπης και πονου, αλτρουισμου και ιδιοτελειας, αλαζονειας και (αυτο)τιμωριας. Το σεναριο αποτελει διασκευη του εργου του Αλεξανδρου Δουμα(υιου) La Dame aux camellias (κυκλοφορησε ταυτοχρονα ως μυθιστορημα και ως θεατρικο εργο). Το μυθιστορημα ειναι αυτοβιογραφικο. Ο Δουμας αντλει τα στοιχεια της προσωπικοτητας της Marguerite απο την Marie Alphonsine du Plessis μια θρυλικη εταιρα (ας χρησιμοποιησουμε αυτην την μεταφραση για τον ορο courtesan) με την οποια ειχε μοιραστει ενα συντομο ερωτικο παθος. Οι ιστορικες φημες θελουν τον Liszt να ειναι ο Armand της Marie Du Plessis και οχι τον Dumas. Η Marie πεθανε στα 24 απο φυματιωση.

Το κειμενο του Δουμα αγαπηθηκε, εγινε οπερα απο τον Verdi (La Traviata), μεταφερθηκε παμπολλες φορες στον κινηματογραφο και στην τηλεοραση και ανεβηκε αλλες τοσες στο θεατρο. Σκεφτειτε οτι πριν απο την Marguerite της Greta Garbo ειχαν προηγηθει αλλες 7 κυριες που ερμηνευσαν τον ρολο σε αντιστοιχες κινηματογραφικες (και μαλιστα βουβες) μεταφορες του κειμενου: οι Oda Alstrup(1907), Gertrude Shipman (1912), Sarah Bernhardt (1912), Clara Kimball Young (1915), Theda Bara (1917), Alla Nazimova (1921, μαζι με τον Rudolph Valentino), Norma Talmadge (1927). Αντιστοιχως, μεγαλες κυριες του θεατρου ερμηνευσαν τον ρολο στο θεατρικο σανιδι, μεταξυ των οποιων η θεϊκη Eleanora Duse (1893) η Tallulah Bankhead, η Ethel Barrymore και πολλες αλλες. Οπως αντιλαμβανεστε το εργο ειχε πολυ μεγαλη απηχηση σε θεατρικο και κινηματογραφικο κοινο. Για να μη μιλησουμε για τα αντιτυπα του μυθιστορηματος που πουληθηκαν στο αναγνωστικο κοινο ολων των εποχων.

Η υποθεση του εργου αφορα στην καταστροφικη αγαπη της πανεμορφης εταιρας Marguerite Gautier που διαγει εκλυτο βιο στο Παρισι του 19ου αιωνα, και του Γαλλου ευγενους Armand Duval. Η Marguerite αποφασιζει να εγκαταλειψει τον Βαρωνο de Varville που της προσεφερε μια ανετη ζωη για να ζησει τον μεγαλο και αβεβαιο ερωτα, ομως το «παρελθον» της, την εμποδιζει να υλοποιησει το ονειρο της και την οδηγει στο να θυσιασει τις –με κοντινη ημερομηνια ληξης - προσδοκιες της στο βωμο της ευτυχιας του αγαπημενου της.

Η Marguerite Gautier ειναι μια courtesan/demimonde. Πριν προχωρησουμε ας εξηγησουμε τι σημαινει αυτος ο ορος για την Γαλλια του 19ου αιωνα ετσι ωστε να κατανοησουμε το λογο που ο συγγραφεας επιλεγει μια τετοια γυναικα για ηρωιδα του. Ο ορος αναφερεται σε γυναικες που παραχωρουσαν την ερωτικη τους ευνοια σε ευπορους ευγενεις/προστατες οι οποιοι τις συντηρουσαν, σε ανταλλαγμα, οικονομικα. Τον 19ο αιωνα οι courtesans ηταν εξαιρετικα δημοφιλεις, οικονομικα ανεξαρτητες χαρη στις δωρεες των προστατων τους και πολυ συχνα εξαιρετικα καλλιεργημενες (κατ’ αναλογια με τις εταιρες της αρχαιας Ελλαδας, για αυτο και αποφασισα να μεταφρασω ετσι τον ορο). Παρ’ ολο που φυσικα δεν αντιμετωπιζονταν ως ισες με τις «τιμιες γυναικες» που οι ευγενεις προτιμουσαν ως συζυγους, δεν θεωρουνταν σε καμια περιπτωση πορνες, ουτε αποκληρες της κοινωνιας. Ο Δουμας εχει μια ιδιαιτερη ευαισθησια καθως ο ιδιος δεν ηταν γονος ενος νομιμου δεσμου. Η μητερα του δεν ηταν βεβαια εταιρα ομως υπηρξε ερωμενη του Dumas(πατερα) και ανυπαντρη μητερα. Αντιλαμβανεσθε την κοινωνικη κατακραυγη που εισεπραξε και που αναμφισβητητα καταγραφηκε στη συνειδηση του παιδιου της. Με βαση αυτην την ιστορικη πληροφορια μπορουμε ευκολα να κατανοησουμε γιατι ο συγγραφεας διαλεξε μια ελαφρων ηθων –ας πουμε – γυναικα για πρωταγωνιστρια ενος ρομαντζου που συγκινησε τους αναγνωστες και θεατες ολων των εποχων.

Ο George Cukor εμπνεεται απο το εργο και με βαση τη σεναριακη διασκευη των a href="people.asp?name=Akins%2C%20Zoe">Zoe Akins, Frances Marion και James Hilton, γυρναει μια ταινια που θεωρειται ακομη και σημερα η επιτομη της χρυσης εποχης της μεγαλης οθονης. Το εργο του Δουμα δεν θα μπορουσε να πεσει στα χερια καλυτερου σκηνοθετη. Ο Cukor αντιμετωπισε το κειμενο με μια σκηνοθετικη προοπτικη που συνοψιζεται στην εξης ρηση του: «Anyone who looks at something special in a very original way makes you see it that way forever» (Καθενας που βλεπει κατι εξαιρετικο με εναν μοναδικο [πρωτοτυπο] τροπο σε κανει να το βλεπεις με αυτον τον τροπο για παντα»). Αυτος ειναι και ο λογος που παρ’ ολο που ο Cukor δεν υπηρξε auteur με την κλασσικη εννοια (δηλαδη δεν μετεφερε στην οθονη δικα του κειμενα), ο ορος του αποδιδεται. Η μοναδικη ματια με την οποια αντιμετωπιζει τα εργα που προκειται να γυρισει ειναι αυτη που τα κανει πρωτοτυπα κι διαχρονικα. Δεν ειναι τυχαιο οτι ενα εργο που γνωρισε τοσες διασκευες, εχει αποτυπωθει στη μνημη μας με την μορφη που το απεδωσε ο Cukor. Ο σκηνοθετης εχει την ικανοτητα να αντιμετωπιζει το παρελθον σαν να ειναι παρον και να το ερμηνευει ταυτοχρονα. Αυτο ειναι που κανει το εργο διαχρονικο και τους χαρακτηρες κατανοητους ακομη και αν εχουν περασει 70 χρονια απο την εποχη που γυριστηκε η ταινια και 150 απο την εποχη που αναπαριστα. Ο Cukor καταφερνει να βαλει την προσωπικη του σφραγιδα στο δημιουργημα του και επισης να δομησει τους χαρακτηρες με τροπο που να διαφανει η προβληματικη του γυρω απο τους ανθρωπους που ανηκουν στο περιθωριο της ζωης καθως και γυρω απο τις μη αναμενομενες και μη αποδεκτες κοινωνικα συμπεριφορες. Ο δημιουργος προσεγγιζει τους χαρακτηρες του χωρις προκαταληψη και με περιεργεια, προσπαθωντας να ανιχνευσει τα ορια μεταξυ του θεατρου και της πραγματικης ζωης, του πλαστου και του αληθινου, της προσποιησης και της πραγματικοτητας. Προϊον του προβληματισμου αυτου ειναι οι larger-than-life χαρακτηρες του φιλμ, των οποιων τα κινητρα ομως δεν κινουνται εκτος πραγματικοτητας.

Πρωταγωνιστρια? Η μυστηριωδης και θρυλικη Greta Garbo. Στον πιο γνωστο της ρολο και σε αυτον που συντηρησε τον μυθο της. Η εκπληκτικη ηθοποιος (που δεν πηρε κανενα academy award κατα την διαρκεια της καριερας της - το εχασε ως Marguerite Gautier απο την Luise Rainer για την ερμηνεια της στο πολυδιαφημιζομενο The Good Earth) εδωσε τον καλυτερο εαυτο της στον ρολο αυτο. Ισως γιατι ηταν και ο ρολος που αγαπησε πιο πολυ. Το πανεμορφα ενδιαφερον προσωπο της, που εξεπεμπε μια γλυκια μελαγχολια ταυτοχρονα με μια δυναμικοτητα, εδωσε προσωπο στην ρομαντικη ηρωιδα του Δουμα. Η ερμηνεια μεσα στα πλαισια της ευαισθητης καθοδηγησης τους σκηνοθετου της (δεν ονομαστηκε τυχαια ο Cukor «σκηνοθετης γυναικων» παρ’ ολο που ο ιδιος εβρισκε τον τιτλο χωρις περιεχομενο) ειναι μεγαλειωδης. Το υποκριτικο της αναστημα, που δεν μπορει σε καμια περιπτωση να αποτελει αντικειμενο σχολιασμου παρα μονο θαυμασμου, εδω ξεδιπλωνεται σταδιακα καθηλωνοντας μας με τον τροπο που επελεξε να εμφυσησει ζωη στην τραγικη ηρωιδα. Ερμηνευει τον ρολο με μια χαριτωμενη διαθεση διανθισμενη με στοιχεια αυτοσαρκασμου. Η Marguerite γνωριζει οτι προσκαιρο ειναι το περασμα της απο αυτην την ζωη και αυτο γεννα την ταση της να διασκεδαζει την σοβαροφανεια του περιγυρου της και να τοποθετει τα πραγματα σε σωστη προοπτικη. Δεν υπαρχει αμφιβολια οτι η ερμηνεια της ειναι πολυ πιο αρτια απο το κειμενο του Δουμα (και αυτο δεν αποτελει προσβολη για τον συγγραφεα που οπωσδηποτε δεν εφτασε το επιπεδο του διασημου πατερα του) καθως η συνεργασια της μ’ εναν σκηνοθετη, με ιδιαιτερα ανεπτυγμενη την «θηλυκη» του πλευρα, την βοηθησε να ανασυρει στοιχεια απο το θυμικο της που οδηγησαν σε μια πιο ολοκληρωμενη παρουσια της Marguerite. Η σκηνη του τελους της ειναι συγκλονιστικη (θα χρειαστειτε σιγουρα χαρτομαντιλα οσες φορες κι αν την εχετε δει) οχι τοσο γιατι η ηρωιδα πεθαινει (αυτο αλλωστε ειναι αναμενομενο) αλλα γιατι, ενω ξεψυχαει, καταφερνει να δημιουργησει γεφυρες επικοινωνιας με τον καθε θεατη και να του μεταδωσει την αγωνια της για το αγνωστο και την ευγνωμοσυνη της για τις ελαχιστες αλλα τοσο σημαντικες μικρες δοσεις ευτυχιας που ελαβε μεχρι τοτε. Αυτες που ολοι μας λαμβανουμε κατα την διαρκεια της ζωης μας και δεν τις εκτιμουμε ποτε οσο πρεπει.

O Robert Taylor πασχιζει να σταθει απεναντι σε μια απο τις μεγαλυτερες ηθοποιους που ξεπηδησαν απο την κινηματογραφικη οθονη. Να πουμε οτι τα καταφερνει; Με δυσκολια δεν καταποντιζεται, καταφερνει να κρατηθει σε ενα επιπεδο. Ειναι χαρακτηριστικα σφιγμενος σε ολη την ταινια με αποτελεσμα ορισμενες φορες να προβαλλει υπερβολικα ψευτικος κυριως απεναντι στην τοσο αληθινη Garbo. Επισης στις σκηνες που ο λυρισμος της Garbo μας πλημμυριζει ο Τaylor φανταζει λιγο στεγνος. Παρ’ ολα αυτα η φυσικη του ομορφια ειχε απηχηση στο γυναικειο κοινο της εποχης και βοηθησε στην υπερκαλυψη των υποκριτικων του φαλτσων.

Ο Lionel Barrymore ειναι στιβαρος και πολυ αυθεντικος στον ρολο του πατερα του Armand. Το ενδιαφερον του για το γιο του ειναι ειλικρινες και εκφραζεται πηγαια. Την στιγμη της αντιπαραθεσης με την Garbo, οταν την σφυροκοπα με αληθειες και την οδηγει στην συνειδητοποιηση οτι ποτε δεν θα προαχθει στην ταξη των «τιμιων γυναικων» που εχουν δικαιωμα σ’ ενα ευτυχισμενο γαμο, η ερμηνεια του μαρτυρα λεπτες αποχρωσεις συμπαθειας, οικτου, εκτιμησης και θαυμασμου. Μια ερμηνευτικη προσεγγιση που μονο απο εναν μεγαλο της υποκριτικης τεχνης μπορουμε να περιμενουμε.

Η ταινια ειναι γενικα ενα σημειο αναφορας. Για την σκηνοθεσια, για τις ερμηνειες, για την ατμοσφαιρα για τα σκηνικα για τις υπεροχες τουαλετες του Adrian (σχεδιασε ειδικα τουαλετες για πανω απο 250 ταινιες στην σχετικα συντομη ζωη του και συνεργαστηκε με την Garbo και στην Mata Hari και στην Ninotchka) που θα αντιγραφουν κατα κορον.

Η ταινια ειναι μια καταθεση ψυχης πολλων ανθρωπων και αυτο ειναι ενα απο τα στοιχεια που την καθιστουν αριστουργημα. Το αλλο σαφως ειναι η αιωνια διαθεση των ανθρωπων να συγκινουνται με καταραμενους ερωτες και παθη. Ισως γιατι το να ζησουμε μια τετοια ακραια ιστορια παθους ειναι ο ευσεβης ποθος της αθεατης – και ρομαντικης- πλευρας της προσωπικοτητας του καθενος μας. Οταν απαλλαγουμε απο τις κοινωνικες συμβασεις που μας καθοριζουν –και μας περιοριζουν- ισως να τα καταφερουμε. Μεχρι τοτε η Marguerite Gautier θα μας θυμιζει μεχρι που μπορει – και μεχρι που πρεπει ισως- να φτανει ενα ανθρωπινο ον για εναν ερωτα ( και ας θεωρηθει αιρετικη αυτη η αποψη).

Βαθμολογια: 10/10

Υ.Γ.1: Θα σημειωσω οτι η Garbo εχασε το Oscar ερμηνειας απο την Αυστριακη Luise Rainer (παιδι της ομαδας ταλεντων του Max Reinhardt) την οποια ειχε κουβαλησει η εταιρεια στην Αμερικη για να παιξει τον ρολο του αντιπαλου δεους που θα εκαμπτε το σοφιστικε attitude της Σουηδεζας καλλονης της οποιας το ψυχρο βλεμμα παγωνε συσσωμη την κινηματογραφικη βιομηχανια! Δεν νομιζω η απωλεια του αγαλματιδιου να εβλαψε και πολυ την υστεροφημια της!

Υ.Γ.2: Προσεξτε την κεντρικη ιστορια του καταπληκτικου Moulin Rouge. Δεν υπαρχει αποτελεσματικοτερο επιχειρημα για την διαχρονικοτητα του μυθιστορηματος του Δουμα «Η κυρια με τας καμελιας» και για τις αντιδρασεις που προκαλει καθε φορα που καποιος δημιουργος επιλεγει να το επαναφερει στην επικαιροτητα.

Αλκηστις Χαρσουλη




Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2012

Ρομαντική ιστορία από την κλασική εποχή του Χόλιγουντ, με την «Κυρία με τις καμέλιες» να γουστάρει τις διασκεδάσεις, τις γνωριμίες, τα φλερταρίσματα, τους έρωτες και φυσικά τις καμέλιες. Το θεατρικό έργο του Αλέξανδρου Δουμά του υιού (του γιου του Αλέξανδρου Δουμά που έγραψε τους «Τρεις Σωματοφύλακες» κλπ) μετέφερε στο πανί το 1936 ο George Cukor, ο επονομαζόμενος και σκηνοθέτης που αγαπούσε τις γυναίκες. Ρομαντισμός, ανεκπλήρωτοι πόθοι, έρωτας που θυσιάζεται για το καλό του αγαπημένου και πάνω από όλα η απόλυτη ντίβα της εποχής, η Greta Garbo. Μόνο για αυτήν καθόμαστε και παρακολουθούμε το ερωτικό τρίγωνο με αυτήν στην κορυφή και έναν ερωτευμένο νεαρό (Robert Taylor) που μπορεί να της προσφέρει απλόχερα αγάπη στη μία άκρη και έναν πλούσιο βαρόνο στην άλλη που μπορεί να της δώσει τα προς το ζειν. Όλα στη ζωή όμως έχουν ημερομηνία λήξης, κι έτσι η Garbo θα διαλέξει τη ρεαλιστική λύση, αφήνοντας στην άκρη τη ρομαντική, ιδανική αγάπη. Πολύ καλή η ανασύσταση της εποχής και πολύ καλές ερμηνείες. Το πρόβλημα που έχω όμως εγώ είναι όταν αμερικανοί ηθοποιοί υποδύονται τους γάλλους, μιλώντας μάλιστα τα αγγλικά με... προφορά. Τι να κάνουμε, Χόλιγουντ ήταν αυτό. Η Garbo μόνο προτάθηκε για άλλο ένα όσκαρ ερμηνείας. Η ταινία αν και έκανε πρεμιέρα το Δεκέμβριο του `36, κυκλοφόρησε κανονικά μέσα στο `37, γι`αυτό και προτάθηκε για όσκαρ με τις υπόλοιπες ταινίες της χρονιάς εκείνης.

Ζήσης Μπαρτζώκας (5Χ5 on Classic by Zisis: Oscar meets Valentino!)



 
<Χωρίς Τίτλο> - cinefille - Τετ 04 Μαϊ 2011 - 22:00
einai mia pragmatika sughnitikh tainia!i Garbo ermhneuei apsoga to rolo ths kai pisteuw pws ths a3ize na eixe kerdisei to oscar...
 
Legacy - Άρης Μαυρέλλης - Unverified - Τρί 27 Οκτ 2009 - 13:55
Αν και δεν με ενθουσιαζουν και τοσο οι κοσμοπολιτικες ταινιες αυτη εδω καταγραφηκε στις ιστορικες του σινεμα και εκτιμηθηκε απο το κοινο της εποχης. Προκειται για μελο εποχης του Κιουκορ, εγγυηση στη σκηνοθεσια, με την Γκαρμπο σε μια καλη ερμηνεια (οχι την καλυτερη της) και φροντιδα στο τεχνικο επιπεδο. Με το φιναλε της παντως να συγκινει ακομα.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 6/10
Άρης Μαυρέλλης
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.