• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τρί 27 Απρ 2010

Ο Βασιλιάς

Τρί 16 Ιουν 2009

Κλειστοί Δρόμοι

Τρί 02 Ιουν 2009

Ο Χαμένος τα παίρνει όλα

Τρί 19 Μαϊ 2009

Το Μετέωρο Βήμα Του Πελαργού

Παρ 15 Φεβ 2008

Κράτησε με (2006)

CineΕλληνικον


Κυρ 15 Δεκ 2002

Η αναβίωση του Ν.Ε.Κ. στη δεκαετία του 1990




Η δεκαετία του 1990 φαίνεται να ξεκινάει με νέα αισθητικά δεδομένα. Η δορυφορική και ιδιωτική, στη συνέχεια, τηλεόραση θέτουν πολύ υψηλά τον πήχυ στο ζήτημα «κινούμενη εικόνα». Νέες τεχνολογίες, ιδίως η ψηφιακή, έρχονται να καταργήσουν τα χαμηλά κόστη παραγωγών της δεκαετίας του 1980 και να δημιουργήσουν στην ουσία μια νέα εποχή και στο χώρο του κινηματογράφου.

Το δυσοίωνο τέλος της προηγούμενης δεκαετίας αφήνει τον απόηχό του στα πρώτα χρόνια της νέας: λίγες παραγωγές, λίγα, ελάχιστα εισιτήρια. Το «Αντε γεια» του Γιώργου Τσεμπερόπουλου είναι μια ταινία με απλή αφήγηση ενός νεοαπολυμένου από το στρατό νεαρού (Αλκις Κούρκουλος) που «παίζει» με μια μάνα και μια κόρη ταυτόχρονα.

Η πρώτη ταινία της Λουκίας Ρικάκη είναι το «Ταξίδι στην Αυστραλία»(1990), μια ιστορία που θυμίζει ιδιαίτερα το «Τοπίο στην ομίχλη» του Αγγελόπουλου. Δύο παιδιά που ξεκινούν μόνα τους ένα ταξίδι προς μια φανταστική χώρα. Η Ρικάκη θα επανέλθει με το πολύ επιτυχημένο από όλες τις απόψεις «Κουαρτέτο σε 4 κινήσεις» (1994) και το ποιητικό «Συμφωνία Χαρακτήρων» (1999).

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος δίνει το 1991 το πρώτο φιλί ζωής στον ημιθανή Ν.Ε.Κ. Το «Μετέωρο βήμα του πελαργού» είναι μια ταινία που συζητείται ιδιαιτέρως. Πρόκειται για την πρώτη ταινία μιας ακόμα τριλογίας. Της Τριλογίας των Συνόρων και των Ορίων. Το δεύτερο μέρος είναι «Το βλέμμα του Οδυσσέα» (1995), μία από τις κορυφαίες ταινίες του ελληνικού, αλλά και του παγκόσμιου σινεμά, η οποία απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο του Φεστιβάλ Καννών 1995. Το τρίτο μέρος είναι το «Μια αιωνιότητα και μια μέρα» (1998), μια πολύ γλυκιά κι ευαίσθητη ταινία, με την οποία ο Αγγελόπουλος απέσπασε τον πολυπόθητο Χρυσό Φοίνικα. Ο Νίκος Κούνδουρος με μια διεθνή συμπαραγωγή, αφηγείται την στοιχειωμένη ιστορία του λόρδου Βύρωνα στο «Byron: ballad for a deamon» (1992) και επιστρέφει στο θέμα της Αντιγόνης με τους «Φωτογράφους» (1998), οι οποίοι θα βγουν μόνο σε μία αίθουσα στην Αθήνα και στη συνέχεια θα κυκλοφορήσουν σε dvd.

O Μιχάλης Κακογιάννης καταθέτει μια σουρεαλιστική κωμωδία για την ζωή στην Αθήνα, με τίτλο «Πάνω, κάτω και πλαγίως» (1992).

Ο Ντίνος Δημόπουλος γυρίζει μια γλυκιά ταινία εποχής, τα «Δελφινάκια του Αμβρακικού» (1993).

Ο Αλέξης Δαμιανός επιστρέφει το 1995 με τον «Ηνίοχο» (24 ολόκληρα χρόνια μετά την «Ευδοκία», περνώντας σχεδόν απαρατήρητος για το κοινό.

Ο Παντελής Βούλγαρης επιστρέφει με τις «Ήσυχες μέρες του Αυγούστου» (1991), όπου μας υπενθυμίζει ότι και λαϊκός είναι , αλλά εξακολουθεί και να «ψάχνεται», και το πολυδιαφημισμένο, πανάκριβο, αλλά άτυχο στο ταμείο «Ακροπόλ» (1995).

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος επιστρέφει με το «Ονειρεύομαι τους φίλους μου» (1993) και τον «Εργένη» (1996), με μεγάλη διαφήμιση ο δεύτερος, αλλά χωρίς μεγάλη επιτυχία.

Ο Νίκος Περράκης επανέρχεται το 1997 (10 χρόνια μετά το «Βίος και Πολιτεία») με τον «Προστάτη Οικογένειας», την πιο πολύπλοκη και καλοδουλεμένη ταινία του και την «Θηλυκή Εταιρία» (1999) , την πιο αδιάφορη και ευκαιριακή του.

Τα πράγματα αλλάζουν και η κακοδαιμονία υποχωρεί ύστερα από μία ταινία- ορόσημο: το «Τέλος εποχής» του Αντώνη Κόκκινου (1994). Τότε ήταν που το κοινό γέμισε τις αίθουσες, ύστερα από πολλά πολλά χρόνια, για να δει μια καλή ελληνική ταινία. Το επόμενο μεγάλο εμπορικό χτύπημα ήταν «Ο οργασμός της αγελάδας» (1996), της Όλγας Μαλέα, ανεξάρτητη παραγωγή, τηλεοπτικού επιπέδου . Την ίδια χρονιά βγαίνει στις αίθουσες και ο «Καβάφης» του Σμαραγδή, ο οποίος κέντρισε το ενδιαφέρον του κοινού.

Πολυαναμενόμενη ταινία της εποχής , η «Ελεύθερη Κατάδυση» (1994) του Γιώργου Πανουσόπουλου είναι μία άρτια εικαστικά ερωτική ιστορία, με την Καραμπέτη, τον Συσσωβίτη και τη Χριστοδουλίδου.

Η πιο εντυπωσιακή ταινία της δεκαετίας όμως, είναι το «Black Out» (1999), του Μενέλαου Καραμαγγιώλη. Με κόστος μισό δις, το οποίο «φαίνεται» και στην οθόνη (γιατί και το «Βλέμμα του Οδυσσέα» κόστισε 1,5 δις, αλλά δεν ήταν τόσο φανταχτερό) και πέντε χρόνια γυρισμάτων, η ταινία αποτελεί μια τρομακτική οπτική εμπειρία , για τα ελληνικά , πάντα, δεδομένα.

Ως πιο ελπιδοφόρος σκηνοθέτης προβλήθηκε ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης με το «Από την άκρη της πόλης» (1998), ο οποίος όμως απογοητεύει στην επόμενη ταινία του.

Συνολικά, στη δεκαετία του 1990, ο Ελληνικός Κινηματογράφος (αφαιρείται πλέον το «Νέος», γιατί είναι ήδη 20 ετών) βρίσκει το κοινό του, όταν το αξίζει. Ανακτά τη θέση του μέσα στο εμπορικό κινηματογραφικό κύκλωμα. Δεν οδηγείται σε εξάρσεις, αλλά πάντως ανακάμπτει και ετοιμάζεται για τα μεγάλα ρεκόρ της επόμενης χιλιετίας.

(Στο επόμενο: « 2000 - ; »)


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.