• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τρί 27 Απρ 2010

Ο Βασιλιάς

Τρί 16 Ιουν 2009

Κλειστοί Δρόμοι

Τρί 02 Ιουν 2009

Ο Χαμένος τα παίρνει όλα

Τρί 19 Μαϊ 2009

Το Μετέωρο Βήμα Του Πελαργού

Παρ 15 Φεβ 2008

Κράτησε με (2006)

CineΕλληνικον


Κυρ 03 Απρ 2005

Είναι η κωμωδία γυναίκα;




Αν και μου είναι αδιανόητοι οι όροι όπως «γυναικεία λογοτεχνία», «γυναίκες σκηνοθέτες» και τα τοιαύτα, ανησυχώ μήπως τελικά η κωμωδία δεν είναι γυναικείο «είδος». Από τη μία έχεις κορυφαίες κωμικούς ηθοποιούς, από την άλλη οι γυναίκες δημιουργοί μάλλον φαίνεται να χωλαίνουν στο σπορ. Αλλά ας αφήσω τις γενικότητες, κι ας έρθω στην Όλγα.

Όταν πρωτοπαρουσιάστηκε με τον Οργασμό της Αγελάδας, σημείωσε με το «καλημέρα» θετική εισπρακτική πορεία, γεγονός που την καταδίκασε στο να αποσπάσει αρνητικά σχόλια από εκείνους που είναι εξ ορισμού επιφυλακτικοί με οτιδήποτε εμπορικό. Μετά είδαμε την ταινία, σε άλλους άρεσε, ο Ραφαηλίδης έγραψε μια ωραιότατη ανάλυση για τον οργασμό και τη μαλακία, είχαμε ενστάσεις για ορισμένα χοντροκομμένα στοιχεία της ταινίας (ξεπαρθένεμα με δάχτυλο ως πράξη συμπαράστασης της μιας φίλης στην άλλη, εκσπερμάτιση σε μπούτι στα λιβάδια κλπ), αλλά εντάξει, δεν την κρεμάσαμε και στο Σύνταγμα γι’ αυτό.

Μετά, όταν βγήκε η Διακριτική γοητεία των αρσενικών, νομίζω ότι πάλι άρεσε ο τίτλος και ότι μερικοί μίλησαν για την Μάιρα Παπαθανασοπούλου του ελληνικού σινεμά. Η Μαλέα έχει θέματα, αλλά αυτά φαίνονται τόσο σχηματικά, βγαλμένα λες από στήλες λάιφσταιλ περιοδικών, με έναν περίεργο, κάπως βιλγκέρ μεταφεμινισμό. Το «παλεύει» με τη φωτογραφία, μπορεί να έχει μια-δυο ενδιαφέρουσες κωμικές ατάκες και σκηνές, αλλά μου θυμίζει τόσο πολύ την διαφημίστρια που καταθέτει το πρότζεκτ της στον πελάτη.

Πράγμα που έγινε ακόμη πιο έντονο στο Ριζότο. Ηθοποιοί που μόλις είχαν κάνει τηλεοπτικές επιτυχίες (Ματσούκα, Μαρκουλάκης, Γρηγοριάδης), αφίσα σαν εξώφυλλο από τη Σούπερ Κατερίνα στα 30 της, κόνσεπτ για τριαντάρηδες που αντιμετωπίζουν τη ζωή τους σαν προϊόν, ο στυλίστας είναι τρελή λούγκρα, «τα παιδιά τα κάνουν οι χαζές οι άντρες», γυναίκες που περνούν και μόνες τους καλά. Προτιμώ τις Γυναίκες Δηλητήριο του Ζερβού. Η ταινία είναι σχεδόν ιδανική για να δοθεί ως dvd μαζί με κυριακάτικο φύλλο (όχι το ΒΗΜΑ), πράγμα το οποίο και έγινε.

Πάντως, όσο κι αν αναρωτιέμαι δεν ξέρω τι ακριβώς είναι αυτό που δεν μου αρέσει στις ταινίες της Μαλέα. Αυτό που εκτιμώ πάντως είναι η αντοχή της να επιμένει να κάνει το σινεμά που της αρέσει –και αρέσει και σε άλλους πολλούς όπως φαίνεται- χωρίς να πτοείται από όλα αυτά που τις γράφονται κατά καιρούς. Επιφανειακό, άτσαλο, λαϊκίστικο, προέκταση των φτηνών κωμωδιών του ελληνικού σινεμά του ’60, αλλά έχει το κοινό του. Και το διεθνές φεστιβαλικό κοινό του, όπως φαίνεται (βλ. το Who is who της Στέλλας Παρασχά για την Όλγα Μαλέα).

Το πολύ ετερόκλητο κοινό του. Γιατί στους Λουκουμάδες με Μέλι, λόγω και του θέματος της παιδεραστίας που περνούσε υποδόρια στην ταινία, μέχρι και παιδοψυχολόγοι (σε μεσημεριανές εκπομπές) βγήκαν και δήλωσαν φαν της ταινίας. Και είπαν ότι θα έπρεπε να την δουν και παιδιά. Πάντως, αυτήν την συγκεκριμένη ταινία δεν νομίζω ότι την χάρηκε το πολύ λαϊκό κοινό. Η Μαλέα θέλει να κάνει μεν λαϊκό σινεμά, αλλά τραβώντας το θέαμα στα άκρα προκαλεί τα συντηρητικά αντανακλαστικά του λαϊκού κοινού, το οποίο ορισμένες φορές μπορεί να θεωρεί ότι προσβάλλεται από αυτό που βλέπει. Η υπερβολή φαίνεται γενικά στο νέο ελληνικό σινεμά να ορίζει το διαχωρισμό του τηλεοπτικού από το κινηματογραφικό. Αυτό που δεν μπορούμε να δείξουμε σε ένα σίριαλ, λόγω κυρίως ΕΣΡ, το δείχνουμε στην ταινία μας, για να την κάνουμε πιο «τέχνη», ακόμα κι αν στην πραγματικότητα ποτέ δεν θα θέλαμε να το δούμε στην οθόνη, ανεξάρτητα από τις διαστάσεις της τελευταίας.

Δεν θέλω να μιλήσω για «γυναικεία ιδιοσυγκρασία», αλλά το χιούμορ είναι μια περίεργη και ανεξερεύνητη κατάσταση, σχεδόν όσο η ίδια η φαντασία. Αν και δεν θέλω επίσης να μιλήσω για «ελληνικό χιούμορ», καθώς δεν μπορώ να το ορίσω (και ποιος νοιάστηκε, δηλαδή), έχω την εντύπωση ότι το τελευταίο στις δικές μας τέχνες ή θα είναι αντρικό ή θα είναι gay. Γενικότητες, βέβαια. Το φύλο δεν ορίζει το θέμα και την επιτυχία, αλλά οι δημιουργοί που θέλουν να παίξουν με το σεξουαλικό τους ρόλο, δεν τις αποφεύγουν τις γενικεύσεις. Η Μαλέα νομίζω ότι έχει κάνει σημαία την γυναικεία «γραφή» της, ακολουθώντας όμως ένα χιούμορ που μου θυμίζει πιο πολύ Περάκη και Πανουσόπουλο και νομίζω ότι γι’ αυτό δεν με πείθει.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.