• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τρί 27 Απρ 2010

Ο Βασιλιάς

Τρί 16 Ιουν 2009

Κλειστοί Δρόμοι

Τρί 02 Ιουν 2009

Ο Χαμένος τα παίρνει όλα

Τρί 19 Μαϊ 2009

Το Μετέωρο Βήμα Του Πελαργού

Παρ 15 Φεβ 2008

Κράτησε με (2006)

CineΕλληνικον


Κυρ 19 Δεκ 2004

Ζωή, τέχνη, ζωή




Ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης θα βρίσκεται σε ένα βαθμό σύγχυσης. Ο Όμηρός του «έπαιξε» σε όλα τα κανάλια πριν καν βγει στις αίθουσες, μόνο που αυτός ήταν σε απευθείας μετάδοση και με extra bonus ένα σχεδόν απροσδόκητο happy end. Ο σκηνοθέτης είχε αντιμετωπίσει την ενόχληση συγγενών της προηγούμενης λεωφοριοπειρατείας. Συμμερίζομαι, ως politically correct άτομο (ποιος ήρθε;) το πένθος των ανθρώπων, αλλά δεν με πείθουν με τίποτα ότι αν δεν ήξεραν το στόρυ θα πήγαιναν ποτέ να δουν Γιάνναρη στο σινεμά. Η δική μου ένσταση πάντως είναι ως πότε ο Γιάνναρης θα γυρίζει ταινίες για/με αλλοδαπούς του πρώην ανατολικού μπλοκ. Σεβαστές οι εμμονές, αλλά οι μονομανίες συρρικνώνουν, εκτός από το στοιχείο της πρωτοτυπίας, και το κοινό (ή, έστω, το συσπειρώνουν).

Τι γίνεται τελικά; Η ζωή αντιγράφει την τέχνη που αντιγράφει τη ζωή; Η τέχνη αντιγράφει τη ζωή που αντιγράφει την τέχνη; Το δίλημμα είναι, φυσικά, ψευδές, καθώς παρακάμπτει το γεγονός ότι η τέχνη είναι υποσύνολο της ζωής. Άρα όλα ανάγονται στην πραγματικότητά της. Και τις υποδιαιρέσεις της. Αυτή η ασάφεια των ορίων της πραγματικότητας είναι που τα σχετικοποιεί όλα. Και σε αυτήν την ασάφεια υποκλινόμαστε οι θιασώτες (και αναλυτές) της τέχνης (και της ζωής). Πολύπλοκο; Ο Γιάνναρης είχε πει σε μια συνέντευξη του, τότε, που είχε γυρίσει το Από την Άκρη της Πόλης, ότι «τα θέματα είναι μπροστά στα μάτια μας» (περιοδικό «Κινηματογραφιστής). Το θέμα είναι: πόσο μπροστά μας; Αρκεί η τηλεοπτική επικαιρότητα για να αντλήσει κανείς τη νέα του σεναριακή λεία. Γιατί να το κάνει, όταν η τηλεόραση (και η ζωή, βλ. παραπάνω) υπερβαίνει ex definitione το σενάριό σου; Μα, άλλο σενάριο και άλλο τηλεόραση. Άλλο ζωή και άλλο κινηματογράφος, θα αντέτεινε, υποθέτω, ο σκηνοθέτης. Ναι, αλλά αν είναι να παμε στον κινηματογράφο για να δούμε, έστω και πεποιημένα από έναν βιρτουόζο, αυτά που βλέπουμε ούτως ή άλλως στην τηλεόραση, γιατί να μην μείνουμε σπίτι μας (ή γιατί να μην πάρουμε το ΚΤΕΛ, αν είμαστε οπαδοί των extreme sports), θα έλεγε ένας θεατής. Και, νομίζω, θα είχε δίκιο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Γιάνναρης πόνταρε (μεταξύ άλλων) και στο γεγονός ότι το σκηνικό με το ΚΤΕΛ είχε γίνει αρκετά χρόνια πριν. Όπως ακριβώς και ο Τάσσιος πόνταρε στο γεγονός ότι το σκηνικό με την Παραγγελιά είχε γίνει αρκετά χρόνια πριν, όπως και ο Κατακουζηνός πόνταρε στο γεγονός ότι το έγκλημα του Φραντζή είχε γίνει αρκετά χρόνια πριν γυρίσει τη Ζωή. Θα μου πεις: και τι σε νοιάζουν εσένα οι εμπορικές παράμετροι που συνυπολόγισε ένας σκηνοθέτης; Γιατί να θεωρηθούν κατ’ ανάγκη κακές; Δεν έχω πρόβλημα με την εμπορικότητα, εκτός αν καθίσταται ο περιοριστικός και μοναδικός παράγων που προσδιορίζει τα θέματα, περιορίζοντάς τα, τελικά. Έπειτα όλο αυτό το κυνήγι του «ενδιαφέροντος» θέματος, γιατί να περιορίζεται στο ειδησεογραφικά ακραίο;

Απαντήσεις δίνει πάντα το ίδιο το κοινό, σε πρώτη φάση, πηγαίνοντας (ή μη) να δει την ταινία. Πριν και μετά υπάρχει η κριτική. Κοινό και κριτική αποτιμούν τα έργα τέχνης, εντάσσοντάς τα στους άξονες του χρόνου και προσδιορίζοντας την αντοχή και την διαχρονικότητά τους. Είναι αυτό που λέμε «ο χρόνος θα δείξει», αν και αρνούμαι ότι ο χρόνος κυλάει ερήμην των θεατών και της κριτικής. Η υπεροχή βέβαια, τείνει να ανήκει στους θεατές, ως προς τη βιωσιμότητα του έργου.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.