• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τρί 27 Απρ 2010

Ο Βασιλιάς

Τρί 16 Ιουν 2009

Κλειστοί Δρόμοι

Τρί 02 Ιουν 2009

Ο Χαμένος τα παίρνει όλα

Τρί 19 Μαϊ 2009

Το Μετέωρο Βήμα Του Πελαργού

Παρ 15 Φεβ 2008

Κράτησε με (2006)

CineΕλληνικον


Κυρ 28 Δεκ 2003

Ξαφνικός Έρωτας, του Γιώργου Τσεμπερόπουλου




Στη συντηρητική δεκαετία του 1980, ο Ν.Ε.Κ. εμφάνισε τα πρώτα σημάδια της παρακμής του. Ύστερα από τις ιστορικές (και με τις δύο έννοιες του όρου) ταινίες της δεκαετίας του 1970, οι έλληνες κινηματογραφιστές εγκλωβίστηκαν σε έναν σοβαροφανή και αυτιστικό κινηματογράφο που σήμερα θα αποκαλούσαμε, στην καλύτερη περίπτωση, σινεφίλ και στη χειρότερη «κουλτουριάρικο» και δήθεν. Ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος και οι συν αυτώ (Πανουσόπουλος, Περάκης κλπ.) κατάφεραν να ξεπεράσουν αυτές τις αγκυλώσεις και να δώσουν ταινίες όμορφες και με σχετική απήχηση στο κοινό που είχε απορροφηθεί από το video και την τηλεόραση.

Ο «Ξαφνικός Ερωτας» είναι μία από αυτές τις ταινίες που πέτυχαν τους στόχους της ποιότητας και της εμπορικότητας, στη δεκαετία του 1980. Βασισμένη στο μυθιστόρημα Talgo του Βασίλη Αλεξάκη, αυτή η ταινία αγγίζει σε μεγάλο βαθμό τις αρετές των ελληνικών ταινιών της περιόδου. Είναι η περίοδος που οι σκηνοθέτες μας έχουν εκπαιδευτεί ήδη στον τελειομανή και καλλιεπή χώρο της τηλεοπτικής διαφήμισης και έχουν έρθει σε επαφή με τον πιο προηγμένο εξοπλισμό καταγραφής εικόνας, λόγω των ξένων κεφαλαίων των πολυεθνικών διαφημιστικών εταιριών που εισέβαλαν στην τηλεοπτική μας αγορά. Από αυτή τη γενιά σκηνοθετών βγήκαν μεγάλοι μάστορες της φωτογραφίας, όπως ο Γιώργος Πανουσόπουλος, ο οποίος έχει επιμεληθεί την εικόνα του Ξαφνικού Έρωτα. Και ο Περάκης, που εδώ είναι καλλιτεχνικός διευθυντής.

Ο μύθος της ταινίας είναι ένα θέμα σχετικά τολμηρό για την εποχή του. Η ανία της Ελένης (Μπέτυ Λιβανού) μέσα στον προ πολλού τελειωμένο γάμο της (με τον Νικήτα Τσακίρογλου), το χαμένο όνειρό της να γίνει χορεύτρια και, φυσικά, οι προκλιμακτηριακές της ορμόνες, την οδηγούν στην αγκαλιά ενός γιάπι, τον οποίο υποδύεται ο Αντώνης Θεοδωρακόπουλος. Ο ρόλος του Θεοδωρακόπουλου είναι η προσωποποίηση του όρου «επιτυχημένος της δεκαετίας του 1980». Μικρότερος από 40, έλληνας που έχει ζήσει χρόνια στην Γαλλία και νυν εργαζόμενος σε μία πολιτική θέση της Ε.Ο.Κ. Αν σκεφτεί κανείς ότι η ταινία αναφέρεται στο 1984, είναι εύκολο να καταλάβουμε πως αυτό το αγόρι θεωρείται, τηρουμένων των αναλογιών, ως ο γαλάζιος πρίγκιπας που έρχεται πάνω στο άλογο. Πόσο να αντισταθεί η Ελένη στον παραμυθένιο (έως επιστημονικής φαντασίας, για την εποχή) αέρα του ιππότη που βάζει τα θεμέλια της ευρωπαϊκής ενοποίησης, ενώ η ίδια διαβιοί σε συνθήκες πρώιμου ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Ρομαντικό παραμύθι, λοιπόν, αλλά με σύγχρονες πινελιές, περίπου σαν την Μοντέρνα Σταχτοπούτα. (Τώρα μου ήρθε η ιδέα να αρχίσω και μια σημειολογία περί συμβόλων: η Λιβανού είναι η Ελλάδα: αν και ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν αντιστέκεται στα θέλγητρα της Ε.Ο.Κ., η οποία, ωστόσο, για να την καλοπιάσει, θα προσπαθήσει να παίξει και λίγο Βαμβακάρη στο μπαγλαμαδάκι, όπως ο Θεοδωρακόπουλος, που προσπαθεί, ante sex, να θυμηθεί ένα παλιό τραγούδι για να ερεθίσει και εγκεφαλικά τη Λιβανού, ως υπεργνώστης του παρελθόντος της. Αλλά, ας αφήσουμε τη πολιτική σημειολογία για την προεκλογική περίοδο και το επερχόμενο σχετικό αφιέρωμα). Ο ευρωπαίος ιππότης καλεί την επαρχιωτοπούλα πριγκίπισσα στη Λισσαβόνα για ένα ερωτικό σαββατοκύριακο. Εκείνη θα ανταποκριθεί στο κάλεσμα, ταξιδεύοντας με το τραίνο “Talgo”, το οποίο θα αποκτήσει μια συμβολική αξία στο μυαλό της. Η οποία θα καταλυθεί ολοκληρωτικά όταν μάθει πως το όνομα αυτό δεν σημαίνει τίποτα, είναι απλώς τα αρχικά των κατασκευαστών του. Οι δύο εραστές επί όλο το σαββατοκύριακο βουτάνε στου πόθου τα γαλάζια τα νερά. Στο τέλος τους μένει η γλυκόπικρη μελαγχολία ενός αδιέξοδου ξαφνικού έρωτα.

Το παραμυθένιο στοιχείο της ταινίας, εκτός από τις ερμηνείες και το σενάριο υπερτονίζουν η όμορφη μουσική του Σταμάτη Σπανουδάκη, αλλά κυριότατα η φωτογραφία του Γιώργου Πανουσόπουλου. Ο οποίος έχει χρησιμοποιήσει κάθε είδος φίλτρου που μπορεί να κάνει την εικόνα μελαγχολική, θαμπή και ρομαντική. Η αμετροέπεια του φωτογράφου όμως, φτάνει στο σημείο, σε ορισμένες σκηνές, από το πολύ φίλτρο, να μην καταλαβαίνουμε αν είναι πρωί ή νύχτα. Η τελειοθηρία της φωτογραφίας αυτού του στυλ («θαμπό, άρα ατμοσφαιρικό»: ακριβώς αυτό που κατακεραυνώνει ο Ταρκόφσκι στο «Σμιλεύοντας το Χρόνο», με την αιτίαση ότι δημιουργεί «εκπαιδευμένους» θεατές, ακρωτηριάζοντας την φαντασία τους) ήταν η τελευταία λέξη της μόδας στη δεκαετία του 1980. Σήμερα, φυσικά, είναι το απόλυτο καλτ. Όπως και όλη η ταινία. Η οποία είμαι σίγουρος ότι θα συγκινήσει της ευαίσθητες ψυχές, τουλάχιστον όσες δεν έχουν ενδώσει ακόμη στη διακριτική απάτη ενός ξαφνικού έρωτα ή έστω ενός one night stand. Για τους άλλους, δεν νομίζω…

Βαθμολογία: 6/10, για ιστορικούς λόγους.

CineΔιαγωνισμός: Ποια είναι η τελευταία μεγάλου μήκους ταινία του Γιώργου Τσεμπερόπουλου;
Στείλτε την σωστή απάντηση στο homo_chatius@hotmail.com και, ύστερα από κλήρωση, πέντε από εσάς θα κερδίσουν το dvd της ταινίας «Ξαφνικός Έρωτας» του Γιώργου Τσεμπερόπουλου, προσφορά της εταιρίας New Star.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.