• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τρί 27 Απρ 2010

Ο Βασιλιάς

Τρί 16 Ιουν 2009

Κλειστοί Δρόμοι

Τρί 02 Ιουν 2009

Ο Χαμένος τα παίρνει όλα

Τρί 19 Μαϊ 2009

Το Μετέωρο Βήμα Του Πελαργού

Παρ 15 Φεβ 2008

Κράτησε με (2006)

CineΕλληνικον


Κυρ 22 Ιουν 2003

Τα Κουρελια τραγουδανε ακομα του Νικου Νικολαϊδη




«Τα Κουρελια τραγουδανε ακομα βγήκε σαν τίτλος επειδή ο Κωνσταντινος Τζουμας υποδεχόταν τους φίλους του λέγοντας (σ.σ. μιμείται τη φωνή του Τζουμα) «Βρε κουρέλα, τι κάνεις;» ή «κοίτα την κουρέλα τη Ρίτα, μα είναι δυνατόν;». Τους έβλεπα λοιπόν -το ένα «κουρέλι» από δω, το άλλο «κουρέλι» από κει- και κάποια στιγμή είχαν πιάσει ένα τραγουδάκι και λέω «κοίτα να δεις, τα κουρέλια τραγουδάνε»! Αυτοί είναι!»
(Νικος Νικολαϊδης, συνέντευξη στο cine.gr, 6.2.2003)

Το γεγονός ότι η ταινία είναι δουλεμένη πάνω στην κλειστή μυθολογία μιας παρέας είναι κάτι παραπάνω από ορατό. Και γίνεται ανάγλυφο, όταν, κατεβαίνοντας από τη Σκουφά τα μεσημέρια, περνώντας από το «Φίλιον», βλέπεις τον Κωνσταντινο Τζουμα, τον Αλκη Παναγιωτιδη κι άλλα «κουρέλια», από διάφορες ταινίες του Ν.Ε.Κ. να πίνουν το κουαντρό τους, αυτοσαρκαζόμενοι και χλευάζοντας τους πάντες και τα πάντα.

Εκείνο που κάνει τρομερή εντύπωση είναι πως η ταινία γυρίστηκε το 1978, ενώ θα μπορούσε να είναι γυρισμένη σήμερα. Art direction που δεν έχει καμία σχέση με δεκαετία 1970, διάλογοι τους οποίους οι ελληνικές ταινίες απέκτησαν περί τα μέσα της δεκαετίας του 1990 (στην καλύτερη περίπτωση), πανέμορφη φωτογραφία, «ανήθικοι» χαρακτήρες, πέραν κάθε συμβατικότητας και ένταξης σε «τύπους».

Το πιο ενδιαφέρον είναι πως τα Κουρελια είναι μεν μια μελαγχολική ταινία για τη δεκαετία `50 - `60, χωρίς ποτέ να γίνεται σούπα σαν το Peppermint, χωρίς να είναι μια ταινία για όλη την οικογένεια όπως το Τελος Εποχης, χωρίς να είναι μια μαστοράκεια μουσική ρετροσπεκτίβα, χωρίς γραφικότητες όπως η Πισω Πορτα. Είναι μόνη της ένα είδος. Ταινία σκληρή, «επικίνδυνη», όπως την έχει χαρακτηρίσει ο σκηνοθέτης της, μας καλεί σε ένα βλέπειν, το οποίο προαπαιτεί την ένταξή μας σε εκείνη την ομάδα.

Αναδρομικά ο σκηνοθέτης και οι κριτικοί θεωρούν ότι τα Κουρελια είναι το πρώτο μέρος της τριλογίας «Τα χρόνια της χολέρας», που περιλαμβάνει τη Γλυκια Συμμορια (το μεγάλο σουξέ του Νικολαϊδη) και το Ο Χαμενος τα παιρνει ολα. Η τριλογία συμπληρώθηκε δηλαδή 25 χρόνια μετά! Είναι η πρώτη τριλογία του σκηνοθέτη που συμπληρώνεται, καθώς έπεται η συμπλήρωση της δεύτερης τριλογίας του, η οποία αποτελείται από το Singapore Sling και το Θα σε δω στην Κολαση Αγαπη μου. Η δεύτερη αυτή τριλογία αφορά το θέμα «Η γυναίκα βαμπίρ» και το τρίτο της μέρος είναι η ταινία την οποία ετοιμάζει αυτόν τον καιρό ο σκηνοθέτης.

Η αμεσότητα που υπάρχει μεταξύ ηθοποιών και κινηματογράφισης στα Κουρελια, εξηγείται από έναν αναρχικό, όσο και ιδανικό τρόπο δουλειάς που ακολουθεί ο Νικολαϊδης: Ζει μαζί με τους ηθοποιούς του για όσο καιρό ετοιμάζεται και γυρίζεται η ταινία!

«Γυρίζονται δύο ταινίες. Οι σχέσεις μας και η ίδια η ταινία. Και μετά, είναι οι σχέσεις μας που περνάνε μέσα στην ταινία. Είμαστε ανάμεσα στο μύθο και την πραγματικότητα και αυτό είναι σχιζοφρένεια και πολύ ωραίο. Και όταν τελειώνει αυτό, νιώθεις και κάπου ανάπηρος.»

Στα Κουρελια και στο Χαμενο, αυτό το στοιχείο είναι πολύ έντονο. Ειδικά, όμως στα Κουρέλια, σου δίνεται η εντύπωση πως ο Νικολαϊδης γύρισε το home video μιας παρέας. Τον όρο home video θα μπορούσα να τον χρησιμοποιήσω και για άλλες ταινίες, όπως το Singapore Sling και το Θα σε δω στην Κολαση Αγαπη μου. Έργα οικιακά μεν, γυρίσμένα σε υπέροχα, χαοτικά και τεράστια σπίτια. Όχι, όμως, αυτό που λέμε «οικογενειακά». Έργα που για τη θέασή τους είναι απαραίτητη η γονική απαγόρευση.

Επίσης στα Κουρελια υπάρχει μια πρώιμη εμφάνιση μιας αγαπημένης θεματικής του Νικολαϊδη: η γυναίκα βαμπίρ. Ο Aλκης σκοτώνει και θάβει τα πτώματα στον κήπο του σπιτιού του. Ένα από τα πτώματα είναι αυτό της Βέρας. Η οποία, αν και νεκρή, εξακολουθεί να κινείται μέσα στο σπίτι. Βέρα είναι ένα όνομα το οποίο χρησιμοποιείται κατά κόρον στις ταινίες του Νικολαϊδη. Η Βέρα είναι η γυναίκα-σύμβολο. Στα Κουρελια είναι «το ονομα μιας ηλικιας που χαθηκε για πάντα». Στην Κόλαση, η Βέρα είναι η φραουλίτσα, η «ευαίσθητη» βαμπίρα που δεν διστάζει να πηδηχτεί με τον άντρα της καλύτερής της φίλης.

Τα Κουρελια είναι η δεύτερη ταινία του Νικολαϊδη, αλλά η πιο κομβική για την ανάγνωση του έργου του.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.