• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Cineντευξη


Κυρ 07 Νοε 2004

Πάνος Κούτρας




Cine.gr: Ένας φίλος μου που είδε την Αληθινή Ζωή μου είπε «υπάρχει ένας τύπος που σου έκλεψε το σενάριο». Είχα γράψει ένα σενάριο κάποτε όπου τέσσερις μπουρζουάδες τρομοκράτες γκρεμίζουν την Ακρόπολη.
Πάνος Κούτρας: Δεν σε πιστεύω! Αχ, πολύ ενδιαφέρον. Εντάξει, δεν είναι το ίδιο. Το εφιαλτικό με την Ακρόπολη είναι ότι θα υπάρχει για πάντα εκεί. Εφιαλτικό και συγχρόνως μεγαλειώδες. Αν το δεις αυτό το μνημείο και δεις και όλο το γύρω-γύρω που υπάρχει, αυτό είναι το ευτελές και το μεγαλειώδες.

Περιμένεις αντιδράσεις από παραθρησκευτικές και εθνικιστικές οργανώσεις;
Όχι βρε παιδιά, γιατί; Τέχνη κάνουμε. Έλεος, μα που ζω; Στην τέχνη κάνεις πράγματα που κανείς δεν πρέπει να πει τίποτα, παρά μόνο οι κριτικοί κινηματογράφου. Έλεος, όλοι μου το λένε αυτό. Τι τρέλα είναι αυτή; Τις τελευταίες μέρες, με όλα αυτά που γίνονται με τους παπάδες και λοιπά, αρχίζω να αναρωτιέμαι: «που ζω;».

Κάποιος έγραψε σε ένα site ότι αυτός ο τύπος κάνει μια κανονική σαπουνόπερα, μόνο που δείχνει και όλα όσα δεν μπορεί να δείξει ο Φώσκολος στην τηλεόραση, όπως το πουλί του πρωταγωνιστή ή τα drugs ή οι κραγμένοι gays.
Κραγμένοι gays; Ποιος είναι αυτός ο κύριος;

Δεν ξέρουμε.
Kαλύτερα να μην τον μάθουμε.
(σ.σ. ο «κύριος» είμαι εγώ, αλλά μην το κάνουμε θέμα)

Εννοεί αυτούς τους δύο gays που ήταν λίγο flashy.
E, πόσο flashy ήταν; Τους είδαμε να τον παίρνουν από πίσω;

Όχι. flashy, με την έννοια του μακιγιάζ. Αυτά δεν μπαίνουν σε μεσημεριανή τηλεοπτική ζώνη.
Αγαπώ πολύ τους κραγμένους gays. Ναι, μπορεί. Ο καθένας μπορεί να διαβάσει την ταινία όπως θέλει. Αυτό είναι που με ενδιαφέρει κι όλας. Γι’ αυτό και η ταινία είναι αυτή που είναι. Ο ένας μπορεί να δει το μελόδραμα και τη σαπουνόπερα, ο άλλος να δει κάτι άλλο.

Σου αρέσουν τα κλισέ;
Μου αρέσει πολύ να τα εντοπίζω στην αληθινή μου ζωή. Διότι όλοι είμαστε γεμάτοι κλισέ. Άσχετο αν θα τα αναπαράγουμε ή όχι, αρκεί να τα εντοπίζουμε.

Μιλώντας για κλισέ, έχεις παρατηρήσει ότι οι άντρες που θεωρούνται όμορφοι έχουν συνήθως φριχτές μύτες;
Πρώτη φορά στη ζωή μου το ακούω αυτό. «Φριχτές μύτες», πως το εννοείς;

Έχεις προσέξει τη μύτη του Νίκου Κουρή;
Εσύ τι λες;

Εγώ λέω πως «ναι» και ότι «είναι εξαιρετικά δύσκολο να κινηματογραφηθεί».
Νομίζω ότι στην ταινία είναι ακριβώς αυτό το πράγμα που μου άρεσε και για αυτό του κάνω συνέχεια προφίλ. Δεν έχει μύτη, είναι πάρα πολύ όμορφο παιδί και η μύτη είναι… Κοίταξε να δεις, η μητέρα μου είχε πάει στα 60’s να κάνει εγχείρηση στη μύτη της, ο πλαστικός αρνήθηκε και της είπε ότι ποτέ μια άσχημη μύτη δεν χαλάει ένα όμορφο πρόσωπο. Δεν υπάρχει άσχημη μύτη, δεν υπάρχει άσχημο χαρακτηριστικό σε έναν άνθρωπο. Υπάρχει «άσχημη ψυχή»…

…ως κλισέ. (Γέλια)
Ναι.

Ο Νίκος Κουρής έπρεπε να γυμναστεί ειδικά για το ρόλο ή ήρθε έτσι;
Όχι, δεν γυμνάστηκε, απλώς αδυνάτισε πάρα πολύ. Δέκα κιλά. Δεν μπορούσε να παίξει έναν drug addict. Η Μπαζάκα αδυνάτισε έξι, βάφτηκε ξανθιά και άλλαξε με make up όλη τη μορφολογία του προσώπου της. Κάναμε εξαντλητικές πρόβες. Πήρε πάρα πολύ χρόνο.

Και είχατε κι έναν εξαιρετικό art director που σήμερα είναι διάσημος.
Ο Παναγιώτης Χατζηστεφάνου. Για μένα ήταν διάσημος και πριν. Ο Παναγιώτης είναι εξαιρετικό ταλέντο. Και για μένα είναι πολύ μεγάλος εικαστικός δημιουργός. Δουλέψαμε πάρα πολύ στην αισθητική πλευρά της ταινίας. Ακριβώς επειδή ήταν μελόδραμα και η φόρμα έχει πολύ μεγάλη σημασία. Τα χρώματα, τα σχήματα, δίνουν μια δεύτερη ανάγνωση της εικόνας που χρειάζεται πάρα πολύ σε αυτό το είδος κινηματογράφου.

Ξέρεις τι με ενοχλεί σε επίπεδο φόρμας; Ότι έχει γυριστεί σε dv. Μόνο για οικονομικούς λόγους;
Πρέπει να ομολογήσω ότι ήταν μόνο για οικονομικούς λόγους. Ζούμε στην ελληνική πραγματικότητα. Όταν μου τέθηκε το ζήτημα «ή την κάνεις dv ή αναβάλουμε τα γυρίσματα», είπα «την κάνω dv». Δεν φοβάμαι το dv. Συμφωνώ ότι ή εικόνα θα ήταν αλλιώς σε 35mm.

Σε επηρέασε στο ντεκουπάζ;
Όχι, με επηρέασαν οι οικονομικές συνθήκες γενικά. Είχα άλλες σκηνές και τις έκοψα. Δεν είχε να κάνει με το dv, είχε να κάνει με το budget. Γενικά μου αρέσει να κάνω πράγματα με λίγα λεφτά. Και μου αρέσει να αγοράζω και φτηνά ρούχα.

Τελικά γιατί το κεντρικό ζευγάρι είναι straight και το gay στοιχείο είναι στο background;
Δεν υπάρχει στο background, είναι παράπλευρη ιστορία. Η ταινία μιλάει για έναν ετεροφυλόφιλο έρωτα και αυτό με ενδιέφερε. Ο αδελφός της Αλεξάνδρας είναι gay. Ζει ένα αδιέξοδο στην εμμονή του με τον Άρη. Όπως ζει και ο κηπουρός ένα αδιέξοδο με την κυρία Καλλιγά, όπως και η κυρία Καλλιγά ζει ένα αδιέξοδο… Με ενδιέφερε το αδιέξοδο της ερωτικής σχέσης είτε σε ομοφυλόφιλους, είτε σε ετεροφυλόφιλους.

Αν το κεντρικό ζευγάρι είναι gay, θεωρείς ότι κατηγοριοποιεί αυτομάτως την ταινία;
Όχι απαραίτητα. Ας πούμε, στο Μουσακά κατηγοριοποιήθηκα ως gay σκηνοθέτης, παρ’ όλο που η ταινία δεν ήταν gay, ήταν camp. Ήταν μια ματιά κι ένα χιούμορ gay, αλλά δεν μιλούσε για gay θέματα. Υπήρχαν στρατευμένα gay&lesbian φεστιβάλ που δεν την πήρα, ακριβώς για αυτό το λόγο: επειδή δεν υπερασπιζόταν κάποιο σκοπό. Πήγε όμως στα πιο πολλά και στα μεγαλύτερα. Το gay&lesbian είναι ένα καινούργιο είδος. Πριν 15 χρόνια υπήρχαν συγκαλυμμένες gay&lesbian ταινίες και θέματα. Ας πούμε ο Βισκόντι μπαίνει σε αυτήν την κατηγορία. Ο Κιούκορ μπαίνει σε αυτήν την κατηγορία, επειδή ήταν gay ο ίδιος.

Θυμάμαι το 1995 είχα διαβάσει μια συνέντευξη της Μπαζάκα που έλεγε ότι από τότε είχε ξεκινήσει να παίζει σε μια z-movie ταινία.
Η Επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά ήταν μια αμιγώς ανεξάρτητη παραγωγή. Κάναμε μαζί με ένα φίλο μου, τον Ίωνα Κώνστα, μια εταιρία και αποφασίσαμε να γυρίσουμε αυτήν την ταινία και την κάναμε μόνοι μας. Αυτό πήρε πολύ κόπο, χρόνο και αίμα. Κυριολεκτικά. Οπότε πήρε πολύ χρόνο. Αλλά και αυτή η ταινία πήρε πολύ χρόνο. Τα γυρίσματα πήραν το κλασικό: 2 μήνες. Αλλά υπήρχαν χρήματα από διάφορους φορείς όπως το ΕΚΚ, η ΕΡΤ, από τη Γαλλία όπου είχε πάει καλά ο Μουσακάς. Αλλά πάλι πήρε πάρα πολύ χρόνο. Πρέπει να σκύψουν πάνω στον κινηματογράφο οι φορείς, είτε κυβερνητικοί είτε όχι και πρέπει να γίνονται πολλές ταινίες.

Δεν σε φοβίζει η επιρροή του παραγωγού στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα;
Καθόλου.

Δηλαδή, αν έρθει ο Ant1…
Πρόβλημα του Ant1 και του σκηνοθέτη.

Άρα υπάρχει πρόβλημα.
Κοίτα, στο Hollywood, μεγάλα αριστουργήματα: τους άλλαξαν τα τέλη, τους γάμησαν τις ταινίες. Δεν τους εμπόδισαν να κάνουν αριστουργήματα. Δεν λέω ότι είμαι υπέρ του παραγωγού. Αλλά ο κινηματογράφος είναι μια πολύ ακριβή τέχνη. Αν είναι έξυπνος ο παραγωγός ή ο χορηγός, ακολουθεί τον καλλιτέχνη. Αν είναι ηλίθιος, προσπαθεί να επιβάλει το δικό του. Αλλά τουλάχιστον πρέπει να γίνονται ταινίες στην Ελλάδα, για να δοκιμάζονται όλοι: και ο σκηνοθέτης και το κοινό αλλά και ο παραγωγός.

Κάποια πράγματα που είδα στην ταινία με πήγαν στα 90’s.
Όπως;

Όπως η κόκα. Τότε το είδαμε για πρώτη φορά σε pop ταινίες.
Η κόκα και τα drugs είναι διαχρονικά, φίλτατε Βασίλη.

Ναι, αλλά σου λέω πότε τα πρωτοείδαμε στις ταινίες και πότε σταματήσαμε να τα βλέπουμε. Τα τελευταία πέντε χρόνια δεν βλέπουμε τόσο πολύ σνιφαρίσματα, όσο σουταρίσματα, ή χασίς πάρα πολύ, στον ελληνικό κινηματογράφο.
Νομίζω ότι πάντα η κοκαϊνη και η ηρωϊνη ήταν μέσα στα τοπ ναρκωτικά. Και θα είναι.

Τα 90΄s κολλάνε πολύ και στα 3D graphics. Τα είδαμε και στο Μουσακά και στην Αληθινή Ζωή, σε κάποιες σκηνές. Γιατί σου αρέσει τόσο πολύ το ψηφιακό;
Δεν είναι ότι μου αρέσει το ψηφιακό, χρειάζομαι μια εικόνα να γίνει έτσι. Αν η εικόνα ήταν το παρτέρι στο σπίτι μου θα έβαζα την κάμερα στο σπίτι μου.


Το ψάρι θα μπορούσε να γίνει με άλλο τρόπο.
Πες μου, πως. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Εκτός αν έπαιρνα ένα ψάρι πραγματικό. Το οποίο άντε να το σηκώσεις στον αέρα.

Ή ένα μηχανικό ψάρι.
Ξέρεις πόσο στοιχίζει ένα μηχανικό ψάρι; Είσαι τρελός;…

Καταλήγουμε πάλι στο κόστος.
…και να το κάνεις να πηδάει;

Δεν είναι διαφορετική όμως η οπτική; Είναι και αισθητικό το θέμα, δεν είναι μόνο οικονομικό.
Όχι, είναι κάτι άλλο. Νομίζω ότι έδωσε πάρα πολύ μεγάλη ελευθερία στον κινηματογράφο η τεχνολογία. Και για αυτό είμαι αντίθετος στο Δόγμα του Τριερ. Όταν πρωτοβγήκε ο ομιλών κινηματογράφος το 1928 ουρλιάζανε, έλεγαν ότι είναι το τέλος του κινηματογράφου. Όταν πρωτοβγήκε το χρώμα, το ’38, ουρλιάζανε.

Ναι, αλλά αυτός δεν είναι ένας λόγος για να ζηλεύουμε τα πολύ μεγάλα budgets;
Δεν τα ζηλεύουμε;

Θα μπορούσες αντί για το ψηφιακό ψάρι να βάλεις την επινοητικότητά σου να κάνει κάτι άλλο, με ένα πολύ φτηνιάρικο εφέ.
Εγώ θεωρώ τα εφέ μου πολύ φτηνιάρικα. Αν ήμουν στο Hollywood θα τα έκανα αλλιώς. Στο Μουσακά, πριν από 5 χρόνια έκανα έναν μουσακά να έρπει στην Αθήνα. Και αυτό είναι και το ωραίο. Δεν προσπαθώ, ούτε με ενδιαφέρει να κάνω Hollywood.

Οι ηθοποιοί τι λένε όταν βρίσκονται απέναντι σε ένα ψηφιακό ψάρι και πρέπει να κάνουν ότι τρομάζουν;
Αυτό που λένε όλοι οι άνθρωποι όταν βρίσκονται μπροστά σε έναν αόρατο κίνδυνο: Ααααα!

Η Θέμις Μπαζάκα είχε δει το εφέ σε μία οθόνη, πριν παίξει μαζί του;
Όχι, της το εξήγησα. Ηρέμησε, οι άνθρωποι έχουν φαντασία. Αν τους περιγράψεις κάτι μπορούν να το δουν.

Μίλησέ μου για τον κουφό στην ταινία.
Είναι από τα κομμάτια στην ταινία που αγαπώ πολύ. Είχα γράψει αυτό το ρόλο για έναν κουφό ηθοποιό, δεν είχα ιδέα πως θα γίνει και ανακάλυψα το Θέατρο των Κωφών, το οποίο είναι ένας καταπληκτικός θίασος. Παίζουν θέατρο στη νοηματική. Ανακάλυψα όλον αυτόν τον κόσμο ο οποίος είναι συναρπαστικό. Ο Γιάννης Διαμαντής είναι ένα εξαιρετικό ταλέντο και για μένα ήταν από τα πιο σημαντικά κομμάτια αυτής της εμπειρίας μου. Διότι μου διεύρυνε το πώς μπορείς να επικοινωνήσεις με μια άλλη γλώσσα. Και την Μπαζάκα και τον Κουρή που μάθαν αυτή τη γλώσσα και ήταν πάρα πολύ δύσκολο.

Δεν φοβάσαι το politically correct;
Υπάρχουν και κουφοί άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο. Όπως υπάρχουν και τυφλοί και μετανάστες και ομοφιλόφυλοι και όλοι αυτοί οι άνθρωποι που περιμένουν εναγωνίως το νομοθετικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Κοινότητας με το οποίο θα έχουν συνταγματική ισότητα.

Η ταινία πού γυρίστηκε;
Γυρίστηκε σε ένα εξαιρετικό κτήμα του πρώην βασιλιά, του Κωνσταντίνου. Που βρίσκεται στους Αγίους Αναργύρους.

Και πως βγάλατε άδεια;
Δεν βγάλαμε άδεια, υπάρχει ένας άνθρωπος που μένει εκεί και τον πληρώσαμε. Η πισίνα υπήρχε, απλώς τη βάψαμε μαύρη για να δώσουμε την αίσθηση του απύθμενου.

Το tagline λέει: μια καινούργια αρχή είναι πάντα μια καλή αρχή. Το πιστεύεις;
Εσύ το πιστεύεις;

Όχι.
Τέλεια. Πιστεύεις ότι αυτό που είδες είναι η Αληθινή Ζωή; Είναι στην ίδια ιδέα: σε κάνει να σκέφτεσαι.



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.