• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Cineντευξη


Πεμ 21 Οκτ 2004

Θάνος Σαμαράς




Σε ένα ατμοσφαιρικό καφέ της Ομήρου, υπό τους ήχους ρομαντικών μελωδιών από δίσκους βινυλιου, συναντήθηκα με αυτόν τον οργισμένο νέο. Πολύ διαφορετικός σε σχέση με την φιγούρα του ήρωα του Delivery, δεν δίστασε να εκφράσει την απογοήτευσή του για την ταινία. Κάτι για το οποίο άλλοι ηθοποιοί, ακόμα και τρίτοι (π.χ. οι θεατές), θα μιλούσαν μόνο με μισόλογα.

Cine.gr: Θα έπαιζες σε μια χολιγουντιανή υπερπαραγωγή με ένα θέμα, για παράδειγμα, από την μυθολογία;
Θάνος Σαμαράς: Βέβαια! Όταν μιλάμε για μυθολογία, μιλάμε για παραμύθια, για πράγματα larger than life, μιλάμε για κάτι μαγικό. Όχι όπως τα κάνουν οι Έλληνες: μπακάλικα και μίζερα. Προτιμώ να δω τη μυθολογία μέσα από μια ταινία ενός Αμερικάνικου σκηνοθέτη, παρά ενός Έλληνα.

Δηλαδή σου άρεσε η «Τροία»;
Δεν την έχω δει, δε με ενδιαφέρει σαν θέμα. Ούτε ο Μεγαλέξανδρος με ενδιαφέρει σαν θέμα για να το δω. Αλλά, προτιμώ να δω μια αμερικάνικη ταινία που θα είναι πολύχρωμη, λαμπερή, γκλαμουράτη, ψεύτικη, αρτιφισιέλ, από μία μίζερη ελληνική που με πολύ πενιχρά μέσα θα προσπαθήσει να δώσει μια «αίσθηση». Με… καμιά χλαμύδα, κανένα βραχάκι, κανένα φωτάκι. Δεν θες να το δεις αυτό το πράμα. Θέλεις να δεις τον Ερμή να πετάει και να έχει φτερά στους αστραγάλους, να μην έχει σοσονάκια που να έχουν ζωγραφισμένα greek art φτεράκια.

Σου άρεσε η Τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων;
Ναι. Μου άρεσε πολύ. Ήταν σαν να μην ήταν ιδωμένη μέσα από ελληνικά μάτια. Ας πούμε, η σειρά από τα άρματα με τις εικόνες τις βυζαντινές και τις αρχαίες και το ’21 και ’22 ήταν με έναν τρόπο που θα μπορούσε να τα ευχαριστηθεί και να τα δεχτεί ένα ξένο μάτι που θα πιάσει, ούτως ή άλλως, τα πιο σημαντικά στοιχεία, δεν μπορεί να έχει τις ίδιες αναφορές με εμάς. Νομίζω ότι έκαναν πολύ καλή δουλειά, όσο γραφική χρειαζόταν, όσο γκλαμουράτη, όσο grand, όσο μετριοπαθής, σεμνή και μεγαλεπίβολη χρειαζόταν.

Η τελετή λήξης;
Αν ήμουν τσιγγάνος θα τους το έκαιγα το μαγαζί.

Το Delivery ήταν γυρισμένο σε film. Ως ηθοποιός, όταν ξέρεις ότι μια ταινία θα γυριστεί σε film και όχι σε digital video, πας διαφορετικά στο γύρισμα;
Σίγουρα. Για τον απλούστατο λόγο ότι με το dv έχεις δέκα λήψεις, ενώ με το film έχεις 2-3. Και μόνο αυτό, σου δίνει μια «επισημότητα» -αν δεν είσαι πρωτάρης και δεν πανικοβληθείς από αυτό- σου δίνει μια αίσθηση σημαντικότητας. Μία αδρεναλίνη διαφορετική, η οποία μπορεί να είναι πολύ θετική για το έργο. Από την άλλη, κάποια projects επωφελούνται από το γεγονός ότι είναι γυρισμένα σε dv και ότι μπορούν να γυριστούν με μια διαφορετικού είδους χαλαρότητα που δεν μπορείς να την παραστήσεις με το ότι, τάχα μου, μπορούμε με μια λήψη να το βγάλουμε. Δεν είμαι αφοριστικός, όσον αφορά το dv. Αλλά, αν με ρωτήσεις τι προτιμάω: film.

Και ως θεατής;
Ως θεατής, μόνο film. Ως ηθοποιός, έχω κάνει δύο ταινίες σε dv, το Μια μέρα τη νύχτα και το Όλο το βάρος του κόσμου. Τις βίωσα σε dv, δεν μπορώ να φανταστώ… Θεωρώ ότι το Μια μέρα τη νύχτα θα μπορούσε να γυριστεί και σε film.

Κάνει εντύπωση πάντως ότι ο Πανουσόπουλος που είναι τόσο περφεξιονίστας στη φωτογραφία, γυρίζει μια ταινία σε dv.
O Πανουσόπουλος είναι πραγματικά ζωντανός. Ρέουν οι χυμοί μέσα στο σώμα του. Είναι ένας καυλιάρης, ζωντανός άντρας. Δεν είναι ένας μισοπεθαμένος μπουρζουάς κωλόγερος. Έχει επαφή με την πραγματικότητα, το σεξ, το δρόμο… Δεν παραμυθιάζεται ότι «κάνω μια ταινία σε dv, επειδή δεν έχω λεφτά να κάνω σε film» και μετά να το αναγάγει σε «άποψη» και σαν «εγχείρημα». Νομίζω ότι είναι τρομερά νέος μέσα του, ώστε να μη μασάει και να κάνει την ταινία του ή με film ή με dv ή με view master ή με οτιδήποτε.

Για το Delivery δεν θα ήταν πιο οικείο να γυριστεί σε dv;
Δεν νομίζω. Αν την δεις πλάνο-πλάνο αλλά γυρισμένα σε dv;

Δεν θα του είχε υποδείξει το ίδιο το μέσο έναν διαφορετικό τρόπο να τη γυρίσει;
Δεν νομίζω. Πίσω από το μέσο, υπάρχει ένα χέρι, πίσω από το χέρι υπάρχει ένα μάτι, πίσω από το μάτι υπάρχει ένα μυαλό.

Πιστεύεις ότι η μεγαλομανία του Παναγιωτόπουλου τον οδήγησε στο να γυρίσει ακόμα και αυτό το θέμα σε film;
Κοίτα, οι προθέσεις, ή τουλάχιστον, αυτά που άκουσα εγώ πριν γυρίσουμε την ταινία, δεν τα είδα να συμβαίνουν στο γύρισμα.

Είσαι πικραμένος;
Δεν είμαι πικραμένος, είμαι έξαλλος. Καθόλου πικραμένος. Ήταν μια ελεεινή εμπειρία το γύρισμα του Delivery. Δεν μπορώ να μπω σε λεπτομέρειες, ήδη έχω πει πολλά. Είναι κάτι που προσπαθώ να ξεπεράσω. Σε όλα τα επίπεδα, με έχει κουράσει πάρα πολύ αυτή η εμπειρία, για πολλούς λόγους που πραγματικά θέλω να τελειώνω και να προχωρήσω παρακάτω. Δεν με εκφράζει καθόλου το αποτέλεσμα. Δεν την αγαπώ αυτήν την ταινία. Και ούτε αυτή εμένα, μάλλον. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να δουλεύω με ανθρώπους που αγαπώ. Και, από κει και πέρα, το αμέσως επόμενο είναι ο ρόλος, το επόμενο είναι οι συνεργάτες και μετά τα λεφτά. Ίσως και πιο πριν τα λεφτά. Ο σκηνοθέτης, ο ρόλος, τα λεφτά και οι συνεργάτες.

Πριν από δέκα χρόνια ήταν περίπου χόμπι να κάνει ηθοποιός κινηματογράφο στην Ελλάδα.
Για μένα δεν είναι. Για μένα είναι το επάγγελμά μου να παίζω στον κινηματογράφο και στο θέατρο. Και να αμείβομαι ανάλογα.

Μπορεί σήμερα να εργάζεται κανείς βιοποριστικά στον ελληνικό κινηματογράφο σήμερα;
Είναι το πόσο σέβεσαι τη δουλειά σου και να μην την πουλάς φτηνά. Όποιος θέλει να κάνει ταινία, καλό είναι να βρει τα λεφτά πρώτα και μετά να με πάρει τηλέφωνο. Δεν δουλεύω τζάμπα και δεν δουλεύω φθηνά. Ούτε για την ψυχή της μάνας μου, ούτε για την ψυχή του σκηνοθέτη, ούτε για την ψυχή του διανομέα. Δουλεύω για το ευ ζην μου, όχι για το προς το ζην μου. Και θεωρώ ότι η δουλειά που δεν αμείβεται είναι κάτι μη υγιές. Δεν είναι ένα χόμπι πολυτελείας το να κάνεις κινηματογράφο. Είναι μια κανονική δουλειά. Σε όλο τον κόσμο είναι μια βιομηχανία και τα μπακαλίστικα των Ελλήνων σκηνοθετών τα γράφω στα παπάρια μου. No money, no party.

Ακολουθείς συγκεκριμένες τεχνικές υποκριτικής;
Δουλεύοντας το κάθε project, διαφορετικές είναι οι ανάγκες, το ύφος της ταινίας… Οι διαπροσωπικές σχέσεις μέσα σε ένα group ανθρώπων που δουλεύεις. Διαφορετικά κομμάτια του μυαλού σου και τις ψυχής σου χρησιμοποιείς. Με τον καιρό μαθαίνεις να είσαι πιο ψύχραιμος, αντιμετωπίζεις τα πράγματα με μεγαλύτερη ελευθερία και λιγότερες εκπτώσεις.

Υπήρξες ποτέ μαθητής κάποιας «σχολής» υποκριτικής;
Θεωρητικά, η σχολή που φοίτησα ήταν το κλασικό-κλασικό θέατρο στη Royal Academy of Dramatic Art. Είχαμε ελάχιστα μαθήματα κάμερας και αυτά αφορούσαν τηλεόραση και όχι τον κινηματογράφο, που δεν ξέρω καν αν υπάρχει διαφορά. Έχω σπουδάσει και με ανθρώπους που κήρυτταν διαφορετικά πράγματα. Τα φιλτράρω μέσα από τη δική μου ιδιοσυγκρασία και με το δικό μου τρόπο. Με τα ανάλογα αποτελέσματα: καλά, κακά, αμφιβόλου ποιότητας, whatever. Δεν μπορώ να σου πω ότι είμαι οπαδός κάποιας «σχολής». Ποτέ δεν μπόρεσα να δω τα πράγματα τόσο εγκεφαλικά.

Και τι γίνεται όταν ένας σκηνοθέτης δεν είναι συζητήσιμος και επιβάλει τον δικό του modus;
Εκεί βγαίνουν κάποια τέρατα, καλή ώρα. Εγώ χρειάζομαι να έχω ένα βαθμό ελευθερίας, ακόμα κι αν είναι η ψευδαίσθησή μου. Ακόμη κι αν με δουλεύει ο σκηνοθέτης, αισθάνομαι ότι πρέπει να χαίρω εμπιστοσύνης ώστε να φέρνω πράγματα στο τραπέζι. Να προτείνω ιδέες για το χαρακτήρα μου, να μπορώ να βρω μόνος μου τα κουστούμια μου… Όπως για παράδειγμα στην επόμενη ταινία μου, την Αλεμάγια, που ήταν μια υπέροχη εμπειρία. Πραγματικά την ευχαριστήθηκα, έγινε κάτω από πολύ ωραίες συνθήκες αλληλοεκτίμησης και χαράς.

Θα γίνει πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ;
Νομίζω ότι εκεί θα βγει επισήμως. Δεν έχω δει όλη την ταινία, όπως δεν έχω δει όλο το Delivery. Έχω εξαναγκαστεί να δω κομμάτια. Προαισθάνομαι ότι μπορεί και να μου αρέσει αυτό που έκανα στην ταινία εκεί (Αλεμάγια).

Ούτε εμένα μου άρεσε το Delivery, αλλά ο κόσμος λέει ότι έχεις «διασωθεί» από το film.
Όχι, έχω ακούσει τα τέρατα. Μάλλον έχουν δίκιο. Εντάξει, έχω ακούσει και καλά και κακά είναι η αλήθεια. Κοίτα, εγώ γενικά είμαι πολύ υστερικός με τη δουλειά μου με την έννοια ότι δεν πολυαντέχω: δεν μπορώ να δω ταινία, δεν μπορώ να ανεχτώ να με βλέπω. Με βρίσκω προσβλητικά κακό. Δεν αντέχω να με βλέπω. Και παίρνει η μπάλα πολλά πράγματα: θυμώνω, μεταθέτω το θυμό μου στο σκηνοθέτη, στους συνεργάτες, στην ταινία. Γενικώς με όλα τα projects δεν μπορώ παρά να μάχομαι με αυτά. Δεν μπορώ να πω «πω, πω κάνω μία γαμάτη ταινία». Θέλω κάθε φορά που ξεκινάω μια ταινία να βγει τέλεια και δουλεύω 100% και τα δίνω όλα. Αλλά, μάλλον στο μέλλον θα μπορώ να βλέπω πιο ψύχραιμα το αποτέλεσμα. Προς το παρόν είμαι πολύ καταδικαστικός και πολύ τσαντίζομαι. Δεν είναι κακό κάποιος να γουστάρει τον εαυτό του, είναι υγιές. Δεν είναι απαραίτητα ψωνίστικο. Όχι «τρώμε τις σάρκες μας», για να προλάβουμε να πούμε εμείς πόσο κακοί είμαστε, ώστε να μην προλάβει να το πει κανείς άλλος, για να πάρουμε καθησυχαστικά σχόλια.

Τι γνώμη έχεις για την κριτική στην Ελλάδα. Έχεις κάποιον κριτικό που εμπιστεύεσαι και που λές πως «ό,τι κι αν πει, ακολουθώ»;
Δεν ξέρεις ποτέ γιατί γράφει κάποιος κάτι. Περνώντας ο καιρός και βλέποντας τι γράφει ο κάθε κριτικός την κάθε δουλειά, καταλαβαίνω τα γούστα του, οπότε μπορώ να διαβάσω κάτω από τις γραμμές. Αν κάποιος τείνει να του αρέσουν τα κλασικά πράγματα, καταλαβαίνω την αντίδρασή του στο «Όλο το βάρος του κόσμου», π.χ. Τα λαμβάνω υπόψη μου, αλλά όχι σαν Βίβλο. Ούτε με καταρρακώνει, ούτε με στέλνει στα ουράνια.

Θυμάσαι ποιο ήταν το καλύτερο και το χειρότερο που γράφτηκε για σένα;
Τα καλύτερα μάλλον είναι του Δανίκα., αυτό το μήνα- να ’ναι καλά. Για το θέατρο, την καλύτερη κριτική έγραψε ο Παύλος Μάτεσις κάποτε. Νομίζω ήταν στο «Καθαροί πια». Είχε πει κάτι πολύ τρανταχτό. Δεν το ξέρω, δεν τον έχω συναντήσει ποτέ. Την χειρότερη πρέπει να την έγραψε κάποια τιποτένια κομμουνίστρια, δεν θυμάμαι.

Τί γνώμη έχεις για τη Σάρα Κέην;
Την αγαπώ πολύ.

Γιατί;
Γιατί, ε; Κοίτα, σαν θεατής μπορεί και να μη μου έλεγε τίποτα το Καθαροί Πια, ή να με τσάντιζε. Αλλά, δεν μπορώ να μιλήσω ως θεατής, για τον προφανέστατο λόγο ότι το Καθαροί Πια γεννήθηκε από μας στην παράσταση.

Τι δίνει η Κέην σε έναν ηθοποιό;
Πέρα το ότι το έργο αυτό το δουλέψαμε με το Λευτέρη Βογιατζή που είναι η αρχή και το τέλος, εκτός αυτού, ότι ο Λευτέρης με έκανε ηθοποιό –γιατί μέχρι τότε ήμουν ένα τσόλι που ήθελα να βλέπω την φωτογραφία μου στον τύπο, κυριολεκτικά, ήθελα απλώς να γίνω γνωστός- από κει και πέρα, άρχισε να με ενδιαφέρει φανατικά, πρωταθλητικά, η δουλειά και μόνο. Όσον αφορά στην Σάρα Κέην, είναι πράγματα που δεν δύνασαι να τα εκφράσεις με λόγια. Κάποια τερατώδη συναισθήματα, τα οποία καλείσαι, απλώς, να τα ζήσεις, με ελπίδα να τα ζήσει και ο θεατής. Αυτό είναι ένα τεράστιο παράθυρο που ανοίχτηκε, αυτό που είναι πέρα από τα λόγια. Και το πέρα από τα λόγια δεν σημαίνει «ποιο είναι το backgraound του ήρωα». Είναι κάποια μεγαλύτερα, τερατώδη, απάνθρωπα, υπεράνθρωπα συναισθήματα και καταστάσεις … Κοίτα, μπορεί αυτή να ήταν άρρωστη, να μην ήταν άρρωστη, να ήταν whatever, πάντως τα βίωσε και τα μετέφερε στα έργα. Ήμουν πολύ πιο νέος και πολύ πιο αθώος κάνοντας το Καθαροί Πια, οπότε το βίωσα πολύ στο μεδούλι μου. Αισθανόμουν όπως ο χαρακτήρας. Ο πόνος ο σωματικός και ο ψυχικός, η βία που αισθάνθηκα και έζησα στο Καθαροί Πια ήταν πολύ κοντά στο τι συνέβαινε στο έργο. Οι σχέσεις μας ακόμα και μέσα στο θίασο γινόντουσαν πολύ παρεμφερείς με αυτές στο έργο. Και ήταν πολύ ωραίο αυτό το πράγμα.

Ακούγεται σχεδόν τρομακτικό!
Μη φανταστείς ότι έγινε σε ένα βαθμό δυσβάσταχτο. Το ένα έγλειφε το άλλο. Συνέβη, επειδή το έργο δουλεύτηκε με τόση μανία από το Λευτέρη και ήταν το έργο της Σάρα Κέην. Ήταν οι άνθρωποι εκείνη τη στιγμή με αυτό το έργο και έγινε αυτό που έγινε.

Πως θα αντιδρούσες αν γινόταν ένα ριάλιτι όπως το Fame Story, αλλά με ηθοποιούς;
Α, θα το έβλεπα. Θα είχε πολύ πλάκα.

Δεν θα υπήρχε ένα «γαμώτο» επειδή αυτοί θα γίνονταν γρήγορα αναγνωρίσιμοι;
Κανένα «γαμώτο». Εξαρτάται, τι σε ενδιαφέρει. Αν ήθελα να γίνω γνωστός θα έπαιζα σε μια σαπουνόπερα.

Θα έπαιζες σε έναν μονόλογο;
Δεν ξέρω, δεν θα ήταν πολύ βαρετό για όλους;

Νομίζω ότι ο θεατής πρέπει πάντως να είναι ενεργητικός και όταν δεν του αρέσουν αυτά που βλέπει πρέπει…
Να σηκωθεί να φύγει.

Μη σου πω και χειρότερα πράγματα, όπως το μαξιλάρωμα που υπήρχε πιο παλιά…
Να πετάς πράγματα στη σκηνή; Το βρίσκω υπερβολικό. Εκεί γίνεται αυνανιστική η αντίδραση.

Νομίζω ότι όταν κάποιος δεν κάνει καλά τη δουλειά του πρέπει να διακόπτεται, πριν η ζημιά που θα προκαλέσει καταστεί ανεπανόρθωτη.
Κατά βάση δεν διαφωνώ, μάλλον συμφωνώ απόλυτα με αυτό που λες. Πες ότι βλέπεις μια παράσταση που σου προκαλεί οργή επειδή είναι αηδιαστική και τιποτένια. Κάποιος δίπλα σου μπορεί να την απολαμβάνει, επειδή μπορεί να είναι ο χειρότερος θεατής του κόσμου, ο πιο μογγόλος. Δεν έχεις δικαίωμα να του το χαλάσεις. Μπορεί να έχεις 100% δίκιο. Σήκω φύγε, το κάνεις το statement. Και δεν στο λέω σαν ηθοποιός που φοβάμαι μη φάω μια καρέκλα στο κεφάλι. Γουστάρω πάρα πολύ.

Τι γνώμη έχεις για όσους γλείφουν το κοινό βάζοντας τους θεατές στο «παιχνίδι», σηκώνοντάς τους στη σκηνή;
Έχω πάει μια φορά να δω επιθεώρηση στη ζωή μου. Είναι ένα είδος θεάτρου που απευθύνεται σε ένα κοινό που γουστάρει να πάρει μέρος, ανώδυνα. Δεν είναι κακό.

Το θέμα είναι ότι το βλέπουμε και σε άλλα θεατρικά είδη.
Εμένα δεν μου αρέσει, ούτε σαν θεατής να με ανακατεύεις. Εξαρτάται πως το κάνεις. Δεν μπορώ να είμαι αφοριστικός γιατί μπορεί να το κάνει γαμάτα κάποιος. Εγώ δεν το έχω δει. Όταν ήμουν πολύ μικρός, σε ένα παιδικό θέατρο μου το έκαναν και ήταν γαμάτο. Ένας θεατής μπορεί να είναι τόσο αγνός και ανυποψίαστος μέσα του που να καίγεται να επικοινωνήσει με αυτό εκεί πάνω και να γουστάρει πολύ. Νομίζω ότι η τέχνη πρέπει να είναι και ψυχαγωγική. Και η ψυχαγωγία δεν είναι μόνο με ωραίες εικόνες, αλλά και με «ταπεινά» πράγματα και καθόλου εγκεφαλικά. Εγώ δεν γουστάρω σαν θεατής να με βάζεις μέσα και να μου μιλάς από τη σκηνή. Δεν γουστάρω με τίποτα να το κάνω ως ηθοποιός –και δεν πρόκειται να το κάνω- είναι τελείως απαγορευτικό. Δεν μου αρέσει αυτή η άμεση επαφή με το κοινό. Θέλω ο καθένας να είναι στο δικό του κόσμο. Εγώ είμαι στον δικό μου κόσμο κι εσύ δεν μπορείς να με αγγίξεις και εσύ στο δικό σου κόσμο και δεν θα έρθω εκεί. Γουστάρω την μαγεία της απόστασης και το άπιαστο.

Πως θα αισθανόσουν αν ήσουν προτεινόμενος για ένα διεθνές βραβείο; Θα ήθελες να το κερδίσεις, θα το μεθόδευες ή θα ήσουν παγερά αδιάφορος;
Πώς να το μεθόδευα; Μου αρέσει το νταβαντούρι, τα δάκρυα στη σκηνή, «μαμά, σε ευχαριστώ» και όλα αυτά. Έχουν πλάκα. Γιατί όχι; Ας ήταν και ντόπιο βραβείο, δεν πειράζει.

Σ’ ευχαριστώ πολύ.
Κι εγώ.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.