• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Συντελεστές - Διάφορες Πληροφορίες


- Eπώνυμο, Όνομα:

Σακαρίδης, Γιάννης






- Φύλο: Aνδρας
- Τόπος Γέννησης: Σκύδρα, Πέλλας





- Βιογραφία:


Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου 2006
Όλη η ..."Αλήθεια" για το Γιάννη Σακαρίδη


Η ‘Αλήθεια’ είναι μια ταινία μικρού μήκους. Μια μικρή αφήγηση που καταπιάνεται με ‘μεγάλα’ θέματα. Παρακολουθήσεις, συνωμοσίες, οικολογία, πετρέλαια φιλίες, θάνατοι και ζωές. Ίσως όμως η ‘Αλήθεια’ να είναι πως σχεδόν υποχρέωσε την κριτική επιτροπή του Φεστιβάλ να εισάγει μια νέα κατηγορία βραβείων. Ο δημιουργός της μας μιλά γι’ αυτό το φιλμικό του κόσμο, τον μικρό, τον μέγα.

(Συνέντευξη στην Γκέλυ Μαδεμλή)

Το κοινό της Δράμας που είδε την ταινία έχει συνδέσει την ταινία σου με το πρόσφατο σκάνδαλο τοων υποκλοπών στη Vodafone. Πώς καταφέρνει ένας έλληνας που ζει στο Λονδίνο να σχολιάσει την ελληνική πραγματικότητα;

Είμαι από το 1989 Λονδίνο και έχουν αλλάξει πολλές καταστάσεις. Από πλευράς δουλειάς κάνω μονταζ συνήθως σε μία ταινία μεγάλου μήκους κάθε χρόνο. Σε κάποια φάση έκανα και τρέιλερ για τη Warner Brothers. Πηγαινοέρχομαι βέβαια Ελλάδα συχνά, όπως και κάνω διάφορα ταξίδια. Ωστόσο αυτό που περιγράφουμε είναι παγκόσμια πραγματικότητα, δεν αναφέρεται μόνο στα της Ελλάδας. Το ότι καταφέρνει να είναι επίκαιρη και σήμερα αποδεικνύει ακριβώς αυτό το πόσο γρήγορα αντανακλαστικά έχει στην επικαιρότητα και πόση έρευνα έχει από πίσω. Το σενάριο το χτίζαμε εδώ και τρία χρόνια με αφορμή πράγματα που συμβαίνουν στον κόσμο. Για παράδειγμα, ο πετρελαϊκός αγωγός απ’ όπου εμπνευστήκαμε είναι αυτός που ενώνει Καζακστάν και Νότια Τουρκία, κατά την κατασκευή του οποίου έγιναν αισχρά, δραματικά πράγματα.

Η έκβαση της ταινίας υπαινίσσεται κάποια απαισιοδοξία για το μέλλον αυτής της παγκόσμιας πραγματικότητας που περιγράφεις;

Είναι περισσότερο συμβολισμός παρά συμπερασμα. Περισσότερο είχε να κάνει με τη λογοκρισία και τους πολλούς και διάφορους, άμεσους και έμμεσους τρόπους με τους οποίους κάποιος εμποδίζει κάποιον να μιλήσει. Η δολοφονία είναι και ο πιο έντονος συμβολικά. Αναπτύσσεται μια τέτοια ρητορική όπου ο αποδοχέας της γίνεται ή παράξενος ή τρομοκράτης, ή εκτός κόσμου. Γι’ αυτό και νομίζω πως η τέχνη και πιο συγκεκριμένα ο κινηματογράφος είναι ένα πολύ ισχυρό μέσα για να περάσεις ένα μικρό και σημαντικό μήνυμα. Πέρα από το μήνυμα, η ταινία είναι μια απλή ταινία για τρεις ανθρώπους που ζουν σε μια γειτονιά. Και νομίζω πως η επιτυχία της ταινίας βασίζεται στο ότι βγήκε προς τα έξω ως κάτι προσωπικό και το κοινό αγάπησε ξεχωριστά τους συντελεστές της, ακολουθούσε τους χαρακτήρες κατά τη διάρκεια της ταινίας.

Θα ήθελα να μου περιγράψεις κάπως και τα της διαδικασίας. Πώς προέκυψε η αρχκή ιδέα και πώς δουλέψατε στα γυρίσματα;

Ήθελα να κάνω μια πολιτική ταινία σε καθημερινή γλώσσα. Κι αυτό γιατί οι πολιτικές ταινίες που γυρίζονται έχουν συνήθως γλώσσα βαριά και τυπική- μιλάνε για πράκτορες, CIA, αστυνομικούς... άλλη ορολογία! Και αυτό που με συνεπήρε στην ταινία είναι η ανατροπή στο χαρακτήρα του Μουρίκη. Το πώς μπορείς να πείσεις έναν κυνικό άνθρωπο που δεν ασχολείται με τα κοινά να πει κάτι. Πώς σε δύο απλούς ανθρώπους, μια προσωπική εκτίμηση της κατάστασης οδηγεί στην αναθεώρηση και ανατροπή της κατάστασης. Το να βγει στο δρόμο κάποιος για κάτι όχι ακριβώς απόμακρο, αλλά κάτι που είναι τόσο κοντινό και τόσο μακρινό μαζί, δεν είναι εύκολο γιατί η καθημερινότητα σε κάνει να το ξεχνάς. Και εκεί ποντάρουν οι ιθύνοντες. Αυτό δε γίνεται με θεωρία, αλλά μπορεί να γίνει με την πράξη του κινηματογράφου. Αν παρουσιάσεις κάτι σε προσωπικό επίπεδο η πορεία σου θα έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από αυτή ενός ακτιβιστή σε μία άλλη περίπτωση.

Οι τρεις πρωταγωνιστές ήταν και η πρώτη μου επιλογή για την πρώτη, αγγλική εκδοχή της ταινίας. Ο Αλέξανδρος Λογοθέτης που ήταν και για χρόνια συγκάτοικός μου στο Λονδίνο χειριζόταν άψογα την Αγγλική, όπως και ο Βαγγέλης Μουρίκης και ο Γιώργος Πυρπασόπουλος που γεννήθηκαν και στην Αυστραλία. Στην αρχή θέλαμε να ξεκινήσουμε τα γυρίσματα στη Θεσσαλονίκη. Και αν και ψάχναμε για επιχορήγηση, αυτή δε δόθηκε. Όταν είχαμε αυτή την απογοήτευση, γράψαμε το σκριπτ ξανά με μεγαλύτερη δυναμική. Ίσως οι μεγάλοι δάσκαλοι είναι αυτοί που σε απορρίπτουν καμιά φορά. Ωστόσο για αυτήν την ταινία δεν περιμέναμε κανέναν, στην αρχή δε μας βοήθησε κανείς, είναι μια παραγωγή δική μου και του Αλέξανδρου και μια ταινία που δε θα γινόταν χωρίς τη βοήθεια όλων των φίλων μου που είναι στην Ελλάδα – και που αναγράφονται όλοι στους τίτλους τέλους. Μετά το τέλος της ταινίας μπήκαν και δυο παραγωγοί που ανέλαβαν κυρίως τις κόπιες, τον ήχο και άλλα που θα κόστιζαν πάρα πολλά χρήματα.

Τι προτιμάς ως κινηματογραφιστής; Τη μυθοπλασία ή το ντοκυμαντέρ;

Ως σκηνοθέτης προτιμώ της μυθοπλασία, γιατί σου αφήνει περισσότερη καλλιτεχνική ελευθερία. Ως μοντέρ μου αρέσουν όλα τα ντοκυμαντέρ όμως με εξιτάρει, με πάει στα άκρα,

Επειδή ακριβώς υπάρχει το τεκμήριο το της "Αλήθειας"

Και αυτό αλλά και το ότι έχω ελευθερία έκφρασης σε ότι αφορά το στυλ, επειδή δεν υπάρχει σενάριο ή καλύτερα, πρέπει να χτίσεις το σενάριο μέσα από το μοντάζ. Και μ`αρεσει να παίρνω στοιχεία από το ντοκυμαντέρ και να τα βάζω στη μυθοπλασία. Γι`αυτό μου αρέσει και το "πολιτικό" σινεμά. Θεματικά, όλες οι ιστορίες με τον αδύναμο που ανακαλύπτει την αλήθεια και προσπαθει να την βγάλει στην επιφάνεια πάντα με συγκινούσαν.


Μίλησες για τις πορείες των χαρακτήρων σου στην ταινία. Ποια ήταν η δική σας πορεία προς το Φεστιβάλ Δράμας;

Η ταινία έγινε πολύ γρήγορα, μέσα σε ένα μήνα. Και αυτή η ταινία με τη σειρά της είναι ένα προσχέδιο για τη μεγάλου μήκους που ετοιμάζουμε. Δε θέλαμε να τα δώσουμε όλα. Το Φεστιβάλ απλά λειτούργησε ως κίνητρο για να επισπεύσουμε, μας οργάνωσε ένα πρόγραμμα όπου έπρεπε να δουλέψουμε μέσα σε συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια. Μπορεί να λες πως θέλεις να γυρίσεις μια ταινία και να μη γυριστεί ποτε. Και χρειάζεσαι μια καλή ομάδα. Στην ταινία είμαστε μια ομάδα με την οποία δουλεύουμε μαζί πολύ καιρό. Καλή ταινία δεν μπορείς να κάνεις μόνος σου. Ο κινηματογράφος είναι το κατ`εξοχήν συλλογικό μέσο.

Η αντίδραση του κοινού πώς σας φάνηκε;

Η αντίδραση του κοινού μου άρεσε πάρα πολύ, όσο κι αν ένιωσα πως προτιμούσαν άλλη έκβαση στην πλοκή. Κι εμένα δε μου άρεσε το τέλος! Βέβαια, το ξέρω από το μοντάζ αυτό, αν σε μια ταινία που ετοιμάζεις πατήσεις σε κάποια σημεία γερά στα ενδιάμεσα, αν τα δώσεις με απλότητα και με ...αλήθεια, και ας είναι λίγο έξω από τις προσδοκίες του θεατή, αυτός σε συγχωρεί για τα του σεναρίου. Αρκεί να σέβεσαι το χειρισμό των χρόνων σου.

Πώς βρίσκεις προσωπικά τη μικρού μήκους ως μορφή κινηματογραφικής έκφρασης;

Την πιστεύω. Πάρα πολύ. Έχω συμμετέχει με διάφορους ρόλους σε πάρα πολλές ταινίες. και στην πιο πολλές φορές χωρίς αμοιβή. Αν κα ευρέως θεωρείται ως ένα Reel του σκηνθέτη είναι όλης της ομάδας, μια δοκιμή. Και ασφαλώς είναι έργο τέχνης με ξεχωριστή αξία. Αν κάποιος διαφημιστής καταφέρνει να περάσει σε τριάντα δευτερόλεπτα ένα μήνυμα, σκέψου τι μπορεί να γίνει σε δεκαπέντε λεπτά. Και ασφαλώς επειδή η μικρού μήκους στηρίζεται πολύ στην εθελοντική προσφορά εργασίας, είναι διαφορετικό να βοηθάς κάποιον για λίγες μέρες, και άλλο για δέκα εβδομάδες που απαιτεί η μεγάλου μήκους. Στη μικρού μήκους όλα μπορεί να γίνουν γρήγορα και αυτό μου αρέσει.

Γκέλυ Μαδεμλή (Cineντευξη)


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.