• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Γενικές Πληροφορίες


Lorenzo`s Oil (1992)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Λορέντζο

Δραματική | 129' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Αγγλικά - Ιταλικά
Δημοτικότητα: 0.30 %
Αξιολόγηση: 8.90/108.90/108.90/108.90/108.90/108.90/108.90/108.90/108.90/10   (8.90/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Κάποιοι άνθρωποι κάνουν τα δικά τους θαύματα.

 

- Συντελεστές :

Susan SarandonΗθοποιός ....Michaela OdoneAcademy Award Nominee

George MillerΣυγγραφέας  Academy Award Nominee

Nick EnrightΣυγγραφέας  Academy Award Nominee

Nick NolteΗθοποιός ....Augusto Odone 

Zack O`Malley GreenburgΗθοποιός ....Lorenzo Odone 

Peter UstinovΗθοποιός ....καθηγητής Nikolais 

Kathleen WilhoiteΗθοποιός ....Deirdre Murphy 

George MillerΣκηνοθετης   



 
Legacy - TRANCEMEDIA77 - Unverified - Δευ 30 Αυγ 2010 - 00:15
Τεταρτος σχολιασμος μου για ταινια αυτος εδω, και τον ειχα υποσχεθει...
Με καποια προσφατα γεγονοτα απο εναν φιλο που εφυγε απο την ζωη λογω αρρωστιας, με εκαναν και ασχοληθηκα με την ταινια ξανα.
Την συγκεκριμενη ταινια που ειναι και απο τις αγαπημενες μου την αφιερωνω στον Γιαννη (yian), που εχασε την μαχη με την ζωη.
Μια απο τις καλυτερες δραματικες ταινιες κατα την γνωμη μου, που ειναι και αληθινο γεγονος.
Η ταινια αφορα ενα παιδι ονοματι Λορεντζο, που πασχει απο μια κληρονομικη ασθενεια η οποια περναει απο την μητερα στον γιο και κανει την εμφανιση της απο μικρη ηλικια. Σε αυτο το σημειο οι γονεις κανουν τα αδυνατα δυνατα ωστε να βρουνε θεραπεια για τον γιο τους. Γινονται στην κυριολεξια θυσια για το παιδι τους, τα αφηνουν ολα πισω και ξεκινουν ενα γολγοθα για την καταπολεμηση της αρρωστιας. Θα πεσουν σε αμετρητα εμποδια απο γιατρους οι οποιοι δεν δεχονται να ξεκινησουν να φτιαξουν καποιο φαρμακο γιατι ειναι πολυ δαπανηρο και ασυμφορο, και ετσι οι ιδιοι οι γονεις αποφασιζουν να αφιερωσουν ολη τους την ζωη ωστε να διαβασουν, να μαθουν και να καταπολεμησουν!
Δεν θα πω κατι παραπανω για την υποθεση της ταινιας, καθως πρεπει να την δουν ΑΠΑΝΤΕΣ την ταινια, για να παρουν μαθηματα. Μαθηματα τα οποια ξεχναμε μεσα απο την καθημερινοτητα μας και στον τροπο ζωης που ζουμε. Τα θυμομαστε μονο υστερα απο τραγικα γεγονοτα στην ζωη μας και μετα απο λιγο παλι, ΤΙΠΟΤΑ!
Αυτο που θα βιωσετε βλεποντας την ταινια θα ειναι μοναδικο!!
Στην ουσια ειναι ενα ``ΜΕΓΑΛΟ`` μαθημα ζωης για την ζωη, τον θανατο, την ελπιδα, την προσπαθεια, την επιμονη και υπομονη, κουραγιο, θαρρος, λυτρωση, απελπισια, σωτηρια,
μητροτητα-πατροτητα, ευγνωμοσυνη, συμπονια.
Αν μπορουσα με καποιον τροπο να σας εβαζα με το ζορι να δειτε την ταινια, πραγματικα θα το εκανα. Όσοι την αγνοησουν σαν ταινια θα εχουν χασει ενα μεγαλο κομματι του κινηματογραφου, ενα μεγαλο μαθημα ζωης!
Ότι και να σας γραψω δεν θα ειναι ποτε αρκετο αν δεν δειτε την ταινια με τα ματια σας.
Την ταινια εγω την παρηγγειλα απο το εξωτερικο καθως δεν την βρηκα ποτε σε κανενα βιντεο κλαμπ. Δεν υπαρχουν στο δισκακι ελληνικοι υποτιτλοι και ετσι εψαξα στο internet και βρηκα καταπληκτικους υποτιτλους. Λεω καταπληκτικους, γιατι στην συγκεκριμενη ταινια υπαρχουν πολλοι διαλογοι με ορολογια γιατρων. Όποιος την εχει την ταινια αλλα δεν βρισκει υποτιτλους ας μου στειλει ενα μηνυμα να του στειλω τους υποτιτλους.
Η βαθμολογια μου για την ταινια ειναι 10/10 με χιλιους τονους!!
Θα κλεισω με ενα αποσπασμα:
Eιτε ειμαστε πολυ νεοι, η μεσηλικες η ηλικιωμενοι, ο θανατος ειναι μερος της ζωης μας, οπως και η αγαπη, ο πονος, η υποψια, η αλαζονεια, ειναι ολα μερος της ζωης. Αλλα εμεις δε βλεπουμε το θανατο σαν μερος της ζωης μας. Θελουμε να τον αναβαλουμε, η να τον στειλουμε τοσο μακρια απο μας οσο ειναι δυνατον, ετσι που να εχουμε διαστημα χρονου αναμεσα στη ζωη και το θανατο. Τι ειναι ο θανατος; Αυτο το ερωτημα ειναι παλι μαλλον περιπλοκο.
Η χριστιανικη αντιληψη του θανατου και του πονου και το ασιατικο συμπερασμα για τη μετενσαρκωση ειναι απλως πιστη. Και οπως ολες οι πιστεις δεν εχουν καμια ουσια. Γι`αυτο παραμεριστε την και ας ερευνησουμε μαζι το ζητημα. Μπορει να ειναι δυσαρεστο. Μπορει να μη θελετε να το αντικρισετε. Ζειτε τωρα με υγεια, εχετε ευχαριστηση, φοβο, αγωνια και αυριο υπαρχει ελπιδα κι εσεις δε θελετε να ασχοληθειτε με το τελος ολων αυτων των πραγματων. Αλλα αν ημαστε νοημονες, λογικοι, συνετοι, πρεπει να αντικρισουμε οχι μονο τη ζωη και ολα τα επακολουθα της ζωης, αλλα και τα επακολουθα του θανατου. Πρεπει να τα ξερουμε και τα δυο. Αυτη ειναι η ολοτητα της ζωης στην οποια δεν υπαρχει διαιρεση. Λοιπον, τι ειναι ο θανατος εκτος απο τον υλικο θανατο του οργανισμου που εχει ζησει λαθεμενα συνηθισμενος στο ποτο, στα ναρκωτικα, στην υπερβολη η στον ασκητισμο και την αυταπαρνηση; Το σωμα περναει μεσα απο αυτη την αδιακοπη μαχη αναμεσα σε αντιθετα, δεν εχει μια αρμονικη ισορροπημενη ζωη, αλλα μια ζωη ακροτητων. Επισης, το σωμα περναει μεσα απο μεγαλες εντασεις που επιβαλλονται απ` τη σκεψη. Η σκεψη υπαγορευει και το σωμα ελεγχεται απ` αυτην. Κι επειδη η σκεψη ειναι περιορισμενη προκαλει δυσαρμονια. Η σκεψη μας κανει να ζουμε σε δυσαρμονια σωματικα, εξαναγκαζοντας, ελεγχοντας, υποτασσοντας, καθοδηγωντας το σωμα. Αυτο ειναι που κανουμε ολοι μας συμπεριλαμβανοντας και τη νηστεια για πολιτικους η θρησκευτικους λογους, που κι αυτο ειναι βια. Το σωμα μπορει να τ` αντεξει ολλα αυτα για πολλα χρονια, και να φτασει σε μεγαλη ηλικια χωρις να γερασει προωρα. Αλλα το σωμα θα φτασει τελικα σ` ενα τελος, ο οργανισμος θα πεθανει. Αυτο ειναι ο θανατος; Ειναι το τελειωμα του οργανισμου, ειτε απο καποια αρρωστια η απο τα γηρατεια η απο ατυχημα, αυτο ειναι που μας ενδιαφερει; Μηπως ειναι οτι η σκεψη ταυτιζεται με το σωμα, με το ονομα, με τη φορμα, με ολες τις μνημες, και λεει, >; Ειναι οτι φοβομαστε να φτασει στο τελος του ενα σωμα, που το φροντιζαμε, το περιποιουμαστε; Ίσως να μη φοβομαστε αυτο ειδικα, ισως να εχουμε καποια υπουλη αγωνια γι` αυτο, αλλα αυτο δεν εχει τη μεγαλη σημασια. Εκεινο που εχει τη μεγαλη σημασια για μας ειναι το τελειωμα των σχεσεων που ειχαμε, των ευχαριστησεων που ειχαμε, των αναμνησεων, ευχαριστων η δυσαρεστων, ολα οσα κανουν αυτο που ονομαζουμε ζωη. Την καθημερινη ζωη, να πηγαινουμε στο γραφειο, στο εργοστασιο, να κανουμε καποια ειδικευμενη δουλεια, να εχουμε οικογενεια, να ειμαστε προσκολλημενοι στην οικογενεια, με ολες τις αναμνησεις αυτης της οικογενειας, το γιο μου, τη κορη μου, τη γυναικα μου, τον αντρα μου, στην οικογενειακη μοναδα, που κι αυτη εξαφανιζεται γρηγορα. Υπαρχει το αισθημα οτι σχετιζομαστε με καποιον, μολονοτι σ` αυτη τη σχεση μπορει να υπαρχει μεγαλος πονος κι αγωνια. Το αισθημα οτι αισθανομαστε ανετα με καποιον αλλον, η οτι δεν αισθανομαστε ανετα με οποιονδηποτε. Ειναι αυτο που φοβομαστε; Το τελειωμα των σχεσεων μου, των προσκολλησεων μου, το τελειωμα ενος κατι που εχω γνωρισει, κατι στο οποιο ημουνα προσκολλημενος, κατι στο οποιο ειδικευτηκα σ` ολη μου τη ζωη; Φοβαμαι το τελος αυτου του πραγματος; Αυτο ειναι το τελος ολων οσων ειναι το > μου, η οικογενεια, το ονομα,το σπιτι, η παραδοση, η κληρονομια, η πολιτιστικη εκπαιδευση και η φυλετικη κληρονομια, ολα αυτα ειναι >, το > που παλευει η που ειναι ευτυχισμενο. Μηπως ειναι αυτο που φοβομαστε; Το τελειωμα του εγω, που ειναι το τελειωμα, ψυχολογικα της ζωης που ξερω με ολο της τον πονο και την θλιψη. Αυτο ειναι που φοβομαστε;
Αν το φοβομαστε αυτο και δεν εχουμε λυσει αυτο το φοβο, κι ο θανατος αναποφευκτα θα ερθει, τοτε τι συμβαινει σ` αυτη τη συνειδηση, που δεν ειναι η δικη σας συνειδηση αλλα η συνειδηση της ανθρωποτητας, η συνειδηση του απεραντου ολου της ανθρωποτητας; Εφοσον φοβαμαι σαν ατομο με την περιορισμενη μου συνειδηση, αυτο ειναι που φοβαμαι. Αυτο ειναι που με τρομαζει. Αντιλαμβανεται κανεις οτι δεν ειναι γεγονος πως η συνειδηση του ειναι τελειως ξεχωριστη απο τη συνειδηση καθε αλλου, βλεπει κανεις οτι ο διαχωρισμος αυτος ειναι ψευδαισθηση, ειναι κατι μη λογικο, μη υγιες. Ώστε αντιλαμβανεται κανεις, ισως μεσα στην καρδια του, μεσα στο αισθημα του οτι ο ιδιος ειναι ολοκληρη η ανθρωποτητα. Όχι μια ατομικη συνειδηση που δεν εχει σημασια. Και εχει ζησει κανεις αυτο το ειδος ζωης που ειναι πονος, θλιψη, αγωνια, και αν ο εγκεφαλος του δεν εχει μεταμορφωσει μερος απ` ολο αυτο, η ζωη του ειναι μια παραπερα συγχηση για το ολο. Αλλα αν αντιληφθει κανεις οτι η συνειδηση του ειναι η συνειδηση της ανθρωποτητας, και οτι για την ανθρωπινη συνειδηση ειναι κανεις απολυτα υπευθυνος, τοτε η ελευθερια απο τον περιορισμο αυτης της συνειδησης γινεται εξαιρετικα σημαντικη. Όταν υπαρχει αυτη η ελευθερια τοτε συμβαλλει κανεις στο γκρεμισμα αυτου του περιορισμου της συνειδησης. Τοτε ο θανατος εχει μια εντελως διαφορετικη σημασια.
Έχει ζησει κανεις την αποκαλουμενη ατομικη ζωη του, ενδιαφερομενος για τον εαυτο του και τα προβληματα του. Αυτα τα προβληματα δεν τελειωνουν ποτε, αυξανονται. Έχει ζησει κανεις αυτο το ειδος ζωης. Έχει ανατραφει, εκπαιδευτει, διαμορφωθει σ` αυτο το ειδος ζωης. Εσυ ερχεσαι σαν φιλος, με συμπαθεις η με αγαπας και μου λες: >. Εγω τ` ακουω αυτο, δεν απορριπτω αυτο που λες, διοτι εχει νοημα, ειναι λογικο και βλεπω οτι μ` αυτο που μου ειπες μπορει να υπαρξει ειρηνη στον κοσμο. Και τοτε λεω στον εαυτο μου: Μπορω να ελευθερωθω απο το φοβο; Βλεπω οτι ειμαι υπευθυνος, απολυτα για τη συνολικη συνειδηση. Βλεπω οτι οταν εξεταζω το φοβο, βοηθω την ολη ανθρωπινη συνειδηση να λιγοστεψει το φοβο. Τοτε ο θανατος εχει μια ολοτελα διαφορετικη σημασια. Τοτε δεν εχω φαντασιες οτι προκειται να καθισω διπλα στο Θεο, η οτι θα παω στον ουρανο μεσα απο καποιο περιεργο νεφελωμα. Ζω μια ζωη του συνολου της ανθρωποτητας και αν κατανοησω το θανατο, αν κατανοησω τη θλιψη καθαριζω την ολη συνειδηση της ανθρωποτητας. Γι` αυτο ειναι σημαντικο να κατανοησουμε τη σημασια του θανατου και να βρουμε ισως οτι ο θανατος εχει μεγαλη σημασια, μεγαλη σχεση με την αγαπη, γιατι εκει που τελειωνεις κατι, υπαρχει αγαπη. Όταν τελειωσετε ολοκληρωτικα με την προσκολληση, η αγαπη υπαρχει.

23 Ιουλιου 1981

Τζιντου Κρισναμουρτι

TRANCEMEDIA77
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.