• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Γενικές Πληροφορίες


L`Important c`est d`Aimer (1975)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Σημασία Εχει ν`Αγαπάς
- Γνωστό και ως:
The Main Thing is to Love

Δραματική | 109' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.28 %
Αξιολόγηση: 8.90/108.90/108.90/108.90/108.90/108.90/108.90/108.90/108.90/10   (8.90/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Gallery:



 

- Συντελεστές :

Romy SchneiderΗθοποιός ....Nadine Chevalier 

Fabio TestiΗθοποιός ....Servais Mont 

Jacques DutroncΗθοποιός ....Jacques Chevalier 

Claude DauphinΗθοποιός ....Mazelli 

Klaus KinskiΗθοποιός ....Karl-Heinz Zimmer 

Christopher FrankΣυγγραφέας ....μυθιστόρημα 

Andrzej ZulawskiΣκηνοθετης   

Andrzej ZulawskiΣεναριογράφος   

Christopher FrankΣεναριογράφος   



 
<Χωρίς Τίτλο> - Astarti - Σάβ 27 Σεπ 2014 - 14:54

Ένας άνδρας και μια γυναίκα. Ο φωτογράφος κι η ηθοποιός. Εκείνος ξεκινά να την παρακολουθεί μέσα από το φακό. Εκείνη τον αποδιώχνει. Του προσφέρει το κορμί της, μα εκείνος επιθυμεί την αγάπη της. Εγκλωβισμένοι κι οι δύο σ’ έναν κόσμο πορνογραφικό, με ματαιωμένες ελπίδες αφήνονται να γίνουν βορά εκμετάλλευσης καθώς όπως δεν γνωρίζουν άλλη διέξοδο για να συνεχίσουν να υπάρχουν. Ο Servais καταντά υποχείριο ενός υποκόσμου της διαστροφής κι αναλαμβάνει να την αποτυπώνει στα φιλμ του.  Η Nadine έχει απολέσει τα όποια όνειρα της νιότης της καταλήγοντας δευτεροκλασάτη ηθοποιός αισθησιακών ταινιών. Είναι παντρεμένη με τον Jacques, έναν νευρωτικό σινεφίλ. Εκείνος βυθισμένος σ’ έναν αυστηρά προσωπικό κόσμο, ολοένα ξεμακραίνει από τη λογική μα εν τέλει θα αποδειχθεί ο πιο τολμηρός. Παρακολουθεί μέρα με τη μέρα το φωτογράφο να ερωτεύεται τη Nadine. Κι εκείνη, άβουλη, να μετεωρίζεται μεταξύ ενός δημιουργού κι ενός συλλέκτη εικόνων.

Η αγάπη στην ταινία του Zulawski είναι σπαρακτική. Η φλόγα της κατακαίει τους ήρωες αλλά αποτελεί τη μόνη δυνατότητα να δραπετεύσουν από τον αφόρητα υλιστικό και διαστροφικό τους κόσμο. Είναι  η δύναμη που τους παρακινεί να πράττουν. Κι εκείνοι κινούνται σ’ ένα σύμπαν χαοτικό και γκροτέσκο όπου μαφιόζοι, ηθοποιοί, πόρνες και διανοούμενοι πηγαινοέρχονται αδιάκοπα με όλη την τραγικότητα και τη χυδαιότητα που τους χαρακτηρίζει. Τα όρια μεταξύ λογικής και παραλόγου διαγράφονται αδρά. Όλοι κραυγάζουν, συγκρούονται, χτυπιούνται, παραληρούν σ’ ένα σκηνικό παρακμής κι αποσύνθεσης.  

Η κάμερα παρακολουθεί τα  πρόσωπα από κοντινή απόσταση, στροβιλίζεται γύρω τους σ’ ένα σχεδόν ξέφρενο πολλές φορές χορό. Καταγράφει τα δυο μεγάλα, μελαγχολικά μάτια της Nadine, έτοιμα να δακρύσουν σε κάθε σκηνή,  υπαινικτικά αποτυπώνει τον πόθο του Servais καθώς σέρνεται πίσω από την αγαπημένη του. Με τη βοήθεια ενός θαυμάσιου μουσικού θέματος, ο σκηνοθέτης υποβάλλει και καθηλώνει το θεατή του.

Κι είναι αυτό το ερώτημα που τον κατατρέχει διαρκώς σε ολόκληρη την ταινία, θα καταφέρουν οι ήρωες να συνειδητοποιήσουν την πλήρη σημασία της αγάπης, σημασία που υπερβαίνει την ίδια τη ζωή? Θα καταφέρει η Nadine να εκφέρει το σ’ αγαπώ ?

Το επεξεργάστηκε ο/η Astarti συνολικά 2 φορές
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.