• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22295
  • Αριθμός συν/τών: 759806
  • Πρόγραμμα 249 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Crying Game (1992)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Το Παιχνίδι των Λυγμών

Δραματικό Θρίλερ | 112' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 26 Μαρ 1993
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 15/7/2002
Διανομή: Προοπτική
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.12 %
Αξιολόγηση: 8.22/108.22/108.22/108.22/108.22/108.22/108.22/108.22/108.22/10   (8.22/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Η ταινία για την οποία όλοι συζητούν και κανείς δεν προδίδει τα μυστικά της.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


«Τότε ο Βάτραχος λέει, ουρλιάζοντας από πόνο και οργισμένος από το παράπονο, στον Σκορπιό:
- Μα γιατί το έκανες αυτό; Αφού μου υποσχέθηκες ότι δε θα με δαγκώσεις, γνωρίζοντας ότι τώρα πλέον θα πνιγούμε και οι δυό!
- Το ξέρω αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτε γι ‘αυτό. Είναι στη φύση μου να δαγκώνω…»

(Αισώπειος Μύθος)

Υπάρχουν ορισμένες, μετρημένες στα δάχτυλα ταινίες, που αποτελούν πρόκληση (και μάλιστα…ιταμή!) για τον αναλυτή, ο οποίος γνωρίζει εξαρχής πως βρίσκεται εμπρός στο ανυπέρθετο δίλημμα: Να στύψει ολόκληρο το χυμό μιας ολότελα αυθεντικής κινηματογραφικής εμπειρίας, για να ξεδιψάσει το cineφιλικό κοινό, αποστερώντας το όμως ταυτόχρονα από το αποκαλυπτικό δώρο της έκπληξης, ή να προετοιμάσει απλά το έδαφος για μια θέαση απροκατάληπτη, πρωτόλεια, συγκινησιακή, ακριβώς όπως θα το επιθυμούσε ο δημιουργός του film; Δεν τίθεται θέμα, ταινίες όπως οι Psycho, The sixth Sense - Η εκτη Αισθηση, The crying Game - Το Παιχνιδι των Λυγμων, δεν είναι ποτέ οι ίδιες, αν ξεκλειδώσουμε πρώιμα τα μεγάλα τους μυστικά.

Ο κινηματογράφος που κάνει ο σημαντικός Ιρλανδός σκηνοθέτης Neil Jordan (Mona Lisa - Μονα Λιζα, Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles - Συνεντευξη με εναν Βρυκολακα, The End of the Affair - Το Τελος μιας Σχεσης) περιστρέφεται γύρω από τον κεντρικό άξονα αναζήτησης ταυτότητας. Ταυτότητας πολιτικής, κοινωνιολογικού, σεξουαλικού, φυλετικού περιεχομένου. Στην έξοχη Mona Lisa, o λευκός, μεροκαματιάρης, βίαιος σωφέρ ερωτεύεται τη μαύρη τοξικομανή, λεσβία πόρνη. Εδώ έχουμε τους: Jody (το αξιομνημόνευτο ταλέντο του Forest Whitaker που έλαμψε στο Bird), Dil (Jaye Davidson – η υποψηφιότητα για Β’ Ανδρικό Ρόλο ως επιβράβευση της πιο τρωτής femme fatale ερμηνείας που θαυμάσαμε τις τελευταίες δεκαετίες) που εκπροσωπούν τη μαύρη αγγλική κοινότητα, ο πρώτος ως φορέας εξουσίας (με φτωχική όμως καταγωγή από την βρετανική αποικία Antigua) στα Β. Ιρλανδικά κατεχόμενα και ο δεύτερος ως περιθωριακή φιγούρα, ανήκουσα στις κοινωνικές όσο και σεξουαλικές μειονότητες του Λονδίνου. (Προσέξτε το παιχνίδι με τα ονόματα του ζευγαριού, τα οποία δεν παραπέμπουν ευθέως σε αρσενικό ή θηλυκό). Ο Fergus (ρόλος ζωής και δίκαιη υποψηφιότητα για τον Stephen Rea) έχει κάτι που συγγενεύει με τους χαρακτήρες που ενσάρκωνε τόσο μαεστρικά ο Bogart ( σκληροί, κυνικοί, ρεαλιστές, πεσιμιστές, μα με καρδιά γεμάτη από τον πόνο της αδιέξοδης αγάπης και αξίες βαθιά ανθρώπινες που τελούν εν συνεχή δοκιμασία). Ο Fergus υπηρετεί μια βίαιη ιδέα (απελευθέρωση της Β. Ιρλανδίας) όμως είναι κατ’ ουσίαν πασιφίστας. Αγαπά τον υπό εξόντωση εχθρό του (Jody) αλλά - έστω τυχαία - τον εξολοθρεύει. Ερωτεύεται τη μνηστή του Jody (Dil) αλλά τη φέρνει στον αυτο – διασυρμό, ενώ παράλληλα έχει θρυμματίσει την αυτογνωσία του για τη σεξουαλική του ταυτότητα (μετά την εθνική και ηθική του εκτροπή). Η νέμεσις έρχεται στο πρόσωπο της Jude (η μονίμως απαστράπτουσα Miranda Richardson) να υποδηλώσει την πολιτική (IRA) – σαρκική (ερωτική σύντροφος) του εξάρτηση προς το (αντι) εξουσιαστικό παρελθόν.

Ο Jordan (δικαιότατα υποψήφιος και αυτός όπως και η ταινία, το original σενάριο και το κοφτερό, μεστό montage για oscar), επιτυγχάνει παντού: Ξεκινάει από το πολιτικό θρίλερ για να μιλήσει για την προσωπική κρίση ταυτότητας στις σεξουαλικές σχέσεις, για την αποσταθεροποίηση των ηθικών κωδίκων στο κάλεσμα της καρδιάς που αντιδρά στον πόνο αβίαστα, σπαραχτικά, για να κοινωνήσει την αγάπη. Αυτό είναι το Παιχνιδι των Λυγμων. Το κλάμα του μωρού που απαιτεί τη μητρική φροντίδα, το αίτημα των αισθήσεων, που παραγνωρίζει κάθε εμπόδιο για να βρει αποκούμπι στη θλίψη, όπως στο ομότιτλο αισθαντικό cover version του Boy George. Όταν τίποτε δεν είναι πλέον ξεκάθαρο, τίποτε δεν απομένει (ο ορισμός του film noir) παρά η λύτρωση του σπαραγμού.

“I know all there is to know about the Crying Game”

Βαθμολογία: 9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9,5/10 Stars (9.5/10) (Κλασικό, ανατρεπτικό, αυθεντικός κινηματογράφος αλησμόνητων χαρακτήρων)

Τάκης Γκαρής


 
Crying Game (1992) - kprncs - Τρί 10 Μαϊ 2016 - 23:30
ΣΧΟΛΙΟ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=978]
Crying Game (1992)
ΠΛΟΚΗ: Ένα οδυνηρό είδος φιλίας αναπτύσσεται μεταξύ του δεσμοφύλακα Fergus (Stephen Rea), ένός εθελοντή στρατιώτη του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού (IRA), και του Jody (Forrest Whitaker), ενός Βρετανού στρατιώτη, που απήχθη από τον IRA, όταν έπεσε στη ερωτική παγίδα της Jude (Miranda Richardson) επίσης μέλους του IRA.
Όταν η ομηρία καταλήγει τραγικά και ο Jody σκοτώνεται, ο Fergus δραπετεύει από την "αγκαλίά" του IRA και πηγαίνει στο Λονδίνο, όπου αναζητά την κομμώτρια ερωμένη του Jody, την Dil (Jaye Davidson). Εκεί, υιοθετεί το όνομα Jimmy και πιάνει δουλειά σαν εργάτης σε οικοδομή και αρχίζει, επίσης, να βγαίνει με την Dil (που δεν ξέρει τίποτα για το παρελθον του στον ΙRA...)
Υπάρχουν, όμως, μερικά πράγματα σχετικά με την Dil που ο Fergus δεν ξέρει, και τα οποία τον συνταράσσουν μόλις αποκαλύπτονται....
Την  ίδια στιγμή, ο IRA αναζητά τον Fergus στο Λονδίνο για ένα "χτύπημα" που ετοιμάζουν...Τότε, η προσωπική ζωή του, η συμπάθεια του για την Dil, η πρωτόγνωρρη συναισθημαική του κατάσταση και η αγριότητα των πολεμιστών του IRA θα μπλέξουν την κατάσταση...
ΚΡΙΤΙΚΗ: Η ταινία σεναριακά είναι μπλεγμένη, χωρίς σαφή προσανατολισμό, αλλά με πολιτικο-κοινωνική κατεύθυνση.
Στρατευμένη με τον IRA, δεν πολυκρύβει τον θαυμασμό της για την επαναστατική τους τακτική, αλλά αλλάζει στα μισά της διάρκειας της σε κοινωνική.
Ετσι, αφιερώνει ένα μεγάλο μέρος της στην παρακολούθηση της συνμπεριφοράς του Fergus-Jimmy και της Dil...
Οι ωραίες, χαλαρές ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές Rea και Richardson, η όμορφη μουσική της δεκαετίας και το καλό σενάριο με τις πολλές ανατροπές βαστάνε τον θεατή καρφωμένο στην οθόνη.
Θα έλεγα ότι ο σκηνοθέτης Neil Jordan πρέπει να είχε μεγάλα ψυχικά αποθέματα, μεγάλο πάθος, μεγάλα ...κότσια και πιστούς χρηματοδότες, για να γυρίσει αυτή την "προκλητική" για τα σκηνικά ήθη της ταινία το μακρινό 1993...[Κώστας ΚΓΠ08052016](7/10)
 
<Χωρίς Τίτλο> - adamkesher - Κυρ 03 Απρ 2011 - 10:55

Ίσως πρόκειται για το πιο ιδιαίτερο σενάριο που έχω δει σε ταινία...Η πρςτοτυπία του σπάει κόκκαλα.Το Crying Game αποτελεί σίγουρα ένα αριστούργημα όπως και μια από τις πιο πρωτοποριακές ταινίες όλων των εποχών.Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι πάρα πολύ καλές, ιδιαίτερα του Rea και του/της Davidson.Η σκηνοθεσία είναι αριστουργηματική.Το χαρακτηριστικό της ταινίας που με κάνει να την θαυμάζω είναι το ότι δεν σέβεται καθόλου το κοινό.Δηλαδή ο σκηνοθέτης χτίζει ένα αριστούργημα το οποίο πολύ πιθανό να σόκαρε και να αηδίασε πολλούς θεατές χωρίς να του καίγεται καρφί για τις αντιδράσεις αυτές.ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ.                               10/10

Το επεξεργάστηκε ο/η adamkesher συνολικά 2 φορές
 
Legacy - Βασιλική - Unverified - Κυρ 13 Φεβ 2005 - 02:52
Ταινια Εμπειρια για τον θεατη. Πολυ προχωρημενη για την εποχη της. Όποιος δεν την εχει δει, να μην εκφραζει αποψη για τον κινηματογραφο.
Βασιλική
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.