• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22101
  • Αριθμός συν/τών: 758492
  • Πρόγραμμα 317 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Love (2015)

- Γνωστό και ως:
Love (2015)

Ερωτική | 134'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 22 Οκτ 2015
Διανομή: Hollywood Entertainment
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά - Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.14 %
Αξιολόγηση: 5.00/105.00/105.00/105.00/105.00/10   (5.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2015

O Μέρφι συζεί με την Όμι νοιώθοντας παγιδευμένος. Αναγκάστηκε να δεχτεί αυτή τη συμβίωση γιατί η Όμι έμεινε έγκυος και τώρα έχουν ένα μωρό. Αλλά ο Μέρφι τυραννιέται από την απουσία της Ελέκτρα. Της γυναίκας με την οποία έζησε έναν μεγάλο έρωτα που τέλειωσε άδοξα κυρίως εξαιτίας αυτής της απιστίας. Αυτό που παρακολουθούμε είναι το παράπονό του, τους αυτό-οικτιρμούς του κατά τη διάρκεια μιας μέρας, ενώ παρεμβάλλονται σκηνές από το παρελθόν του με την Ελέκτρα. Κυρίως, σκηνές σεξουαλικών επαφών με την τολμηρότητα της κανονικής, κανονικότατης τσόντας.

O αργεντινός, με δράση στο Παρίσι, σκηνοθέτης-σεναριογράφος Γκασπάρ Νοε είναι από κείνους που πριν και πάνω απ` όλα κάνουν ταινίες για να ταράξουν τα φεστιβαλικά νερά. Αγαπημένη του θεματική είναι το σεξ μέσα από δράματα, όχι θρίλερ. Στο «Μη Αναστρέψιμος» έχουμε το σεξ υπό τη μορφή της άκρατης βίας και ταυτόχρονα την πρωτοτυπία της αφήγησης της ιστορίας ανάποδα, από το τέλος προς την αρχή. Στο «Μόνος Εναντίον Όλων» το σεξ γίνεται μια μηδενιστική, μισανθρωπική διεκδίκηση. Στο απόσπασμα από το σπονδυλωτό «Destricted» έχουμε ένα μωσαϊκό μοντάζ από πορνό δευτερολέπτων. Στο «Enter the Void» το σεξ παρέα με τα ναρκωτικά παρουσιάζεται ως μηχανιστικό ορμέμφυτο.

Στο παρόν φιλμ, το σεξ αποκτά μια γνωστή σημασία. Είναι η περίπτωση όπου δυο άτομα αγαπιούνται βαθιά γιατί επικοινωνούν βαθιά σε σεξουαλικό επίπεδο. Υπάρχουν πολλές μορφές έρωτα κι αυτή είναι μία από τις βασικές. Βρίσκεις στον άλλον πολλά πράγματα που νομίζεις ότι σ` αρέσουν, μόνο και μόνο επειδή απολαμβάνεις μαζί του/της μια μέγιστη ικανοποίηση. Είναι απόλυτα φυσικό και ο Νοε καταφέρνει να το αποδώσει. Μάλιστα, με έναν λυρισμό. Η τσόντα του έχει λυρισμό κι αυτό του το αναγνωρίζεις. Εννοείται, κι αυτή όπως και κάθε άλλη μορφή σχέσης (άλλη: που π.χ. βασίζεται εν μέρει στο σεξ, εν μέρει σε κοινά ενδιαφέροντα ή σε υποκαταστάσεις γονεϊκών σχέσεων) πάντα υπόκειται μια φθορά. Τριβή με τους χαρακτήρες τους, με το κοινωνικό περιβάλλον κ.λπ. Ο Μέρφι και η Ελέκτρα θα δοκιμάσουν τρίο με την Όμι (τότε την πρωτογνωρίζουν), θα πάνε σε πάρτι όπου κάποια θα την πέσει στον Μέρφι, θα πάνε σε κλαμπ ομαδικού σεξ κ.λπ. Ανεξάρτητα από το τι είχε στο νου του ο Νοε (η ιστορία είναι ημι-αυτοβιογραφική), οι ήρωες του είναι ανερμάτιστοι υπό την έννοια ότι δεν έχουν πλάνα κοινωνικής δράσης. Παρόλο που εκείνος σπουδάζει σκηνοθεσία και κείνη καλών τεχνών, στην ουσία δεν κάνουν τίποτ` άλλο από το να ακολουθούν τις αισθήσεις τους, τις ηδονιστικές επιθυμίες τους. Κι αν η Ελέκτρα δεν εξαφανιζόταν, η σχέση και πάλι δεν θα κρατούσε.

Όλα εντάξει. Η ιδέα της αγάπης ως αισθησιασμός και η κατάληξη σε αδιέξοδο. Όμως, αυτή η αφηγηματική ύλη εξαντλείται στα 90 λεπτά. Μπορείς σε αυτό τον χρόνο να δώσεις αυτό που θες. Όταν όμως αυτή η αφήγηση κρατάει 135 λεπτά, καταλήγει, τουλάχιστον για μένα, ένα μαρτύριο, ακόμη χειρότερα γιατί δεν υπάρχει κανενός είδους κλιμάκωση. Είναι μια επίπεδη, μονότονη κατάσταση που, μετά από τα 90, 100 έστω λεπτά, έχει τελειώσει και περιμένεις το φινάλε. Κι ύστερα έρχεται άλλη μια ερωτική σκηνή, κι άλλο ένα κλαψούρισμα του Μέρφι, κι άλλη μια ερωτική σκηνή, κι άλλο ένα κλαψούρισμα κ.ο.κ.

Δεν ξέρω, ίσως να φταίνε τα πενήντα χρόνια και οι τόνοι από σινεμά στο μυαλό μου, ίσως φταίνε οι τόσες ερωτογραφικές ταινίες που έχω δει από τον Γουόρχολ μέχρι τον Μπόροβζικ, ή σπουδαίες ταινίες από την «Αυτοκρατορία των Αισθήσεων» μέχρι τα πρόσφατα «Ζωή της Αντέλ» και «Nymphomaniac», έτσι που το φιλμ του Νοε μού φάνηκε εντέλει επιτηδευμένο και κυρίως με κούρασε αφάνταστα. Παρόλα τα θετικά του στοιχεία, αυτό που κυριάρχησε είναι η κούραση από τη ναρκισσιστική επιμονή του σκηνοθέτη. Υποθέτω ότι κάποιοι νέοι θα ενθουσιαστούν.

Βαθμολογία: 2.5/5 Stars2.5/5 Stars2,5/5 Stars (2.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος




Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2015

Ο προβοκάτορας δημιουργός του περίφημου «Irreversible» επιστρέφει με την τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του και ίσως τη μέχρι στιγμής πιο προκλητική του. Αφιερώνοντας σημαντικό μέρος της διάρκειάς του σε μεγάλες σε διάρκεια, απολύτως ωμές σκηνές αληθινού σεξ, το «Love» διηγείται μέσω χρονικά μπερδεμένων φλας-μπακ την ερωτική σχέση δύο νεαρών χαρακτήρων, με κάθε -σεξουαλική- λεπτομέρεια. Κι ενώ για μια ακόμα φορά (βλέπε «Ζωή της Αντέλ», «Nymphomaniac») θεατές σοκάρονται και κάνουν λόγο για πορνογραφία κι όλα τα σχετικά, το σεξ φαντάζει απολύτως ταιριαστό και πηγαίο σε μια ταινία με τον τίτλο «Love». Μια ταινία αφιερωμένη ολότελα στον έρωτα, πολλώ δε μάλλον έναν έρωτα με τη σωματική επαφή στον πυρήνα του. Όπως η ίδια η ταινία κάνει σαφές (με υπερβολικά προφανή αυτοαναφορικό τρόπο), επιδίωξή της είναι μια αισθαντική κινηματογραφική αποτύπωση του έρωτα και του σεξ ως την απόλυτη έκφρασή του. Επιτυγχάνοντας πράγματι τον ειλικρινή αυτόν στόχο του, το αισθητά προσωπικό, ημι-αυτοβιογραφικό πρότζεκτ του Gaspar Noe γκρεμίζει μια και καλή το κινηματογραφικό ταμπού της ακραίας ερωτικής απεικόνισης, αποδεικνύοντας πως, ναι, υπάρχει θέση για αυτήν στο κινηματογραφικό πανί -και, γιατί όχι, σε τρεις διαστάσεις.

Όπως και οι προηγούμενες ταινίες του Noe, έτσι κι η παρούσα είναι καθαρά ταινία σκηνοθεσίας. Και ο Noe είναι ένας ευφυής σκηνοθέτης. Η γνωστή του, αριστοτεχνικά ντελιριακή αισθητική, με τα «τριπάτα» χρωμάτα και τον ονειρικό ρυθμό είναι εδώ, χρησιμοποιώντας αυτήν τη φορά -υπέροχα- σταθερά πλάνα προς όφελος του υποδειγματικού (και ιδιαιτέρως χιουμοριστικού) 3D και γοητεύοντας εύκολα το πιστό κοινό του. Αυτήν τη φορά βέβαια, η σκηνοθετική μαεστρία του δεν είναι αρκετή για να καμουφλάρει την ήδη δεδομένη αδιαφορία του προς το σενάριο -αυτό του «Love» αποτελούνταν κυριολεκτικά από εφτά σελίδες και οι διάλογοι προέκυψαν από αυτοσχεδιασμό- και ο σαθρός σεναριακός κορμός είναι παραπάνω από ευδιάκριτος. Ενώ λοιπόν η ταινία επικοινωνεί τη ρεαλιστική, όσο και λυρική αίσθηση μιας ερωτικής σχέσης και παρουσιάζει έναν εντελώς προσγειωμένο στην πραγματικότητα πρωταγωνιστή, στέκει άδεια και σχηματική, μην καταφέρνοντας να προσδώσει στοιχειωδώς βαθύτερο ενδιαφέρον σε χαρακτήρες και στόρι. Παρά τη φυσικότατη ερμηνεία του Karl Glusman, οι διάλογοι είναι ακραία απλοϊκοί (αν όχι παιδιάστικοι) και κατ` ουσίαν διακοσμητικοί, ενώ τα αυτοαναφορικά αστειάκια παραμένουν απλώς «αστειάκια», δίχως καμία περεταίρω σημασία. Κι όλα αυτά θα καλύπτονταν αρκούντως από την υπνωτιστική αισθητική του σινεμά του Noe, αν η ταινία διαρκούσε μισή ώρα λιγότερο. Αν μη τι άλλο όμως, ο Αργεντίνος δημιουργός χαρακτηρίζεται κι από μια μεγαλομανία, η οποία ξεχειλώνει την ταινία του στα 130 λεπτά (δίχως καν να υπάρχει κορύφωση, φινάλε, ή και κάποια σαφής συνολική δομή), καθιστώντας εμφανές ότι δεν πρόκειται παρά για μια πανέμορφη, γοητευτικότατη φούσκα.

Ανέκαθεν όμως οι ταινίες του Gaspar Noe προσδιορίζονταν από τη σκοτεινά... πολύχρωμη αισθητική τους και η εκάστοτε σκηνοθετική οπτική δεν αποτελεί απλώς το περιτύλιγμα κάποιας ιστορίας, αλλά την ίδια την κινηματογραφική ουσία. Σίγουρα, το «Love» είναι λιγότερο «καλλιτεχνικό» απ` όσο νομίζει, αλλά ο (ειλικρινής) στόχος του δεν είναι παρά να εκφράσει μια συγκεκριμένη, πέρα για πέρα αληθινή συναισθηματική κατάσταση, κάτι το οποίο επιτυγχάνει μεθυστικά. Και μπορεί να μην είναι ούτε «Ζωή της Αντέλ» ούτε «Nymphomaniac», αλλά τουλάχιστον ας αναγνωρίσουμε στον Noe το αξιοθαύμαστο πάθος του κινηματογραφικού σύμπαν του, αλλά και το γεγονός ότι πλέον έχει αποδείξει πιο σαφώς από ποτέ πως η αισθησιακά ερωτική εικονογραφία μπορεί να είναι απολύτως κινηματογραφική. Κι αν επιμένετε να το χαρακτηρίζετε πορνογραφία, τότε ναι, ας μην κολλάμε στις λέξεις, η πορνογραφία μπορεί να είναι κινηματογραφική.

Βαθμολογία: 2.5/5 Stars2.5/5 Stars2,5/5 Stars (2.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.