• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Theory of Everything (2014)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Θεωρία των Πάντων

Βιογραφική | 123' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 29 Ιαν 2015
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 18/5/2015
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 18/5/2015
Διανομή: UIP
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά - Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.09 %
Αξιολόγηση: 7.41/107.41/107.41/107.41/107.41/107.41/107.41/107.41/10   (7.41/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Το μυαλό του άλλαξε τον κόσμο. Η αγάπη της άλλαξε τον δικό του.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 2014

Καθένας μας, ίσως ασυνείδητα, αναζητεί μια μικρή «κομψή» εξίσωση που θα μπορούσε να εξηγήσει τα πάντα. Η πολυπλοκότητα του ανθρώπου, των σχέσεων, οι σταθερές που μεταβάλλονται χωρίς να παίρνουν την άδεια κανενός, εντέλει η ίδια η ζωή με τις συνεχόμενες ανατροπές της καθιστούν το εγχείρημα όμοιο με κυνήγι χίμαιρας. Το προσφιλές κινηματογραφικό θέμα ενός άνδρα που μάχεται εναντίον απροσπέλαστων εμποδίων προκειμένου να πετύχει έναν φαινομενικά ανέφικτο άλλα ευγενή σκοπό, μοιάζει να αναπαράγεται κι εδώ, μέσα από μια ημι-μυθοπλαστική βιογραφία ενός από τους μεγαλύτερους επιστήμονες της σύγχρονης ιστορίας. Χωρίς να ασχοληθεί σχεδόν καθόλου με το έργο του, χειριζόμενο όμως τα συναισθήματα με την ίδια νομοτέλεια και αυστηρότητα που θα ταίριαζαν σε μαθηματική εξίσωση, το φιλμ εξετάζει την ασυνήθιστη ζωή, τον αντίκτυπο των κοσμογονικών ανακαλύψεων, αλλά κυρίως τον πολύπλοκο έγγαμο βίο του μεγαλύτερου εν ζωή αστροφυσικού, του Στίβεν Χόκινγκ.

Ο βραβευμένος ντοκιμαντερίστας για το δραματικό «Σε Τεντωμένο Σχοινί», Τζέιμς Μαρς, σκηνοθετεί πειστικά μεν ελαφρώς στεγνά δε, βασισμένος στα απομνημονεύματα γραμμένα από την πρώην σύζυγο του διάσημου φυσικού (εδώ ερμηνευμένη εξαίσια, σε σημείο που πολλές φορές κλέβει την παράσταση, από τη Φελίσιτι Τζόουνς), περιγράφοντας την πρώτη γνωριμία τους στα χρόνια του πανεπιστημίου -αυτός μεταπτυχιακός φοιτητής στο Κέμπριτζ της δεκαετίας του 1960, αυτή φοιτήτρια ισπανικής λογοτεχνίας-, τη λάμψη στο μυαλό του Στίβεν, αλλά και την τρομακτική διάγνωση της αρρώστιας του, τις θυσίες που έκαναν για να αντέξουν ως οικογένεια και ταυτόχρονα τη σωματική κατάρρευση η οποία έρχεται παράλληλα με την επιστημονική κι εργασιακή επιτυχία. Ο σκηνοθέτης παραμορφώνει εσκεμμένα την οπτική του πρωταγωνιστή του μέσα από χαρακτηριστικές ευρυγώνιες λήψεις, υιοθετώντας παράλληλα μια προσεκτική κι ευγενική φόρμα γύρω από τη βασική συναισθηματική σχέση που γεννιέται κι αναπτύσσεται, καθώς το μυαλό του προχωρά με άλματα μπροστά, ενώ το σώμα του γυρίζει προς τα πίσω, σε μια αγκυλωμένη, σχεδόν εμβρυακή θέση, μετατρέποντάς το σε μαρτυρική φυλακή. Η εικονογράφηση σε παλ τόνους, ελαφρώς υπερκορεσμένη, θυμίζοντας σε πολλές σκηνές το «Ένας Υπέροχος Άνθρωπος» του Ρον Χάουαρντ, δίνει συνεχώς μια αίσθηση ειρωνείας της τύχης, καθώς η μαθηματική εξίσωση της ευτυχίας χάνεται ως άπιαστο όνειρο μέσα στο καθημερινό βασανιστήριο που και οι δυο σύζυγοι υπομένουν.

Το βασικό πρόβλημα αυτού του κατά τα άλλα όμορφα κατασκευασμένου φιλμ, είναι η απουσία ξεκάθαρου σκηνοθετικού στίγματος. Ο Μαρς δεν επιχειρεί να κάνει πουθενά την υπέρβαση, βρίσκοντας τη σεναριακή του ασφάλεια στην ιστορία ενός δραστήριου νεαρού (παρότι μιλάμε για ένα από τα φωτεινότερα μυαλά της ανθρωπότητας) που μετατρέπεται εξαιτίας μιας ανίατης ασθένειας στο μωρό της γυναίκας του. Η επεισοδιακή δομή της αφήγησης εναλλάσσει στιγμές οικογενειακής ευτυχίας κι επιστημονικής ανακάλυψης με τραγικά γεγονότα με τον πλέον ασφαλή τρόπο, ίσως υπολογίζοντας ότι το θέμα είναι τόσο ισχυρό ώστε να μπορεί να σταθεί από μόνο του. Η αίσθηση που κυριαρχεί είναι αυτή του αναίμακτου σεβασμού που ξύνει την επιφάνεια χωρίς όμως να κόψει πιο βαθιά, προσεγγίζοντας όπως θα περιμέναμε την περιπλοκή ύπαρξη του Στίβεν ή τη βαθμιαία κλιμάκωση του αδιεξόδου της Τζέιν, καθώς αντιλαμβάνεται ότι ο γάμος της έχει αλλάξει ανεπανόρθωτα. Ωστόσο, κυρίως μετά την αισιόδοξη πρώτη πράξη, η ταινία καταφέρνει σε στιγμές να αντηχήσει τραγικότητα, εξομολογώντας τα δεσμά και τους περιορισμούς μιας αγωνιζόμενης αγάπης που υπομένει ενάντια στις συνθήκες. Δυο χέρια που αρνούνται να αφήσουν το ένα το άλλο, μένοντας δεμένα όσο οι δυνάμεις τους το επιτρέπουν, ενώ οι άνθρωποι μοιραία απομακρύνονται. Ένα άηχο κλάμα συνειδητοποίησης χωρίς λυγμούς, καθώς η ρομποτική, ψυχρή φωνή μπορεί να αναπαράγει λέξεις αλλά όχι συναισθήματα.

Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, μια ταινία αυτού του είδους πέφτει ή απογειώνεται μέσω του κεντρικού της χαρακτήρα. Ο Έντι Ρεντμάιν λοιπόν ανταποκρίνεται στην πρόκληση, υπερβαίνοντας την τυπική σωματική απεικόνιση των δεινών του ρόλου που έχει αναλάβει και καταθέτει μια αυθεντική, σχεδόν ενστικτώδη ερμηνεία, θυμίζοντας αρκετά τον Ντάνιελ Ντέι-Λιούις στο «Αριστερό μου Πόδι». Ο ίδιος συστρέφεται σταδιακά και πλαγιάζει μετατρέποντας τον εαυτό του, σιγά σιγά αλλά πάντοτε μπροστά στα ματιά μας, από τον αδέξιο φοιτητή με τα τετράγωνα γυαλιά, στη γνώριμη προς όλους φιγούρα, καθώς η σκέψη εξελίσσεται και βαθαίνει, άλλα η αρρώστια που κατοικεί μέσα του εκφυλίζει τις σωματικές του λειτουργίες. Στο ίδιο επίπεδο κυμαίνεται και η Φελίσιτι Τζόουνς, υποδυόμενη την αποφασισμένη κι αφοσιωμένη Τζέιν, χτίζοντας έναν ρόλο όπως θα έπρεπε, δεδομένου πάντα του αδύναμου σεναριακού υλικού που δείχνει να έχει στα χέρια της.

Μέσα στην αναμφισβήτητη πληρότητά της, η ταινία κρύβει μια μεγάλη ειρωνεία, ίσως μεγαλύτερη και από τη ζωή του ίδιου του Χόκινγκ. Κατορθώνει να αποτελέσει μια δημιουργία για ένα από τα πιο ευφάνταστα λαμπερά μυαλά της παγκόσμιας ιστορίας, γραμμένη κι αφηγημένη με τον πιο ασφαλή και λιγότερο πρωτότυπο τρόπο. Οι στιγμές απόγνωσης μοιάζουν να ελέγχονται από μια σχολαστική ηθική και συμπόνια, στην προσπάθεια της αποτύπωσης μιας σύγκρουσης, ή καλύτερα μιας αντιπαράθεσης, του καλού με το εξίσου καλό. Μπορεί οι πολύ δυνατές ερμηνείες του κινηματογραφικού ζευγαριού να σώζουν τελικά την παρτίδα, όμως η αίσθηση του ανικανοποίητου εντέλει παραμένει, καθώς η συμβατική της εξέλιξη και κορύφωση την κάνουν να μοιάζει με μια ταινία που, προσπαθώντας να περάσει χωρίς απώλειες τα νοήματα και τις αναφορές της, πηγαίνει κοντά στη φωτιά, άλλα ξαφνικά απότομα αποτραβιέται.

Βαθμολογία: 2.5/5 Stars2.5/5 Stars2,5/5 Stars (2.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Παναγιώτης Αχτσιόγλου


 
<Χωρίς Τίτλο> - lambros_pap - Πεμ 26 Φεβ 2015 - 13:37
Πριν δω την ταινία πίστευα πως ο ρόλος που έπαιξε ο Έντι Ρεντμέην είναι αβανταδόρικος.Την είδα όμως και μου έβγαλε τα μάτια. Απίστευτη ερμηνεία και αρκετά συγκινητική η ιστορία!! 
 
"The Theory of Everything" Review by Movie Heat - AngelCyke - Παρ 30 Ιαν 2015 - 17:10
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 4/5

Για το Movie Heat,
Μαίρη Πουτιού

Για περισσότερες κριτικές ταινιών και κινηματογραφικά νέα, επισκεφτείτε τη σελίδα μας στο:
https://www.facebook.com/movieheat
 
The Theory of Everything κριτική ταινίας - ofellia91 - Παρ 30 Ιαν 2015 - 14:31
Είναι ένα αρκετά συγκινητικό και γοητευτικό (εδώ συμβάλει το κομμάτι της νοσταλγικής φωτογραφίας) φιλμ, πλαισιωμένο από ένα νοσταλγικό soundtrack που κορυφώνεται με το απερίγραπτα όμορφο "Arrival of the birds" των Cinematic Orchestra. Θα μείνει σίγουρα για πολύ καιρό στο κινηματογραφικό μας μυαλό.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 3.5/5
 
<Χωρίς Τίτλο> - nikren - Πεμ 29 Ιαν 2015 - 17:39
Ο Έντι Ρεντμέην δίνει μια εκπληκτική ερμηνεία ως Στίβεν Χόκινγκ. Σωματικά και ψυχικά, ο Ρεντμέην αλλοιώνεται, χάνεται μέσα στο χαρακτήρα του διάσημου επιστήμονα.

Δες και Πες!
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.