• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Whiplash (2014)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Χωρίς Μέτρο

Δραματική | 105' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 5 Φεβ 2015
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 27/4/2015
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 27/4/2015
Διανομή: Feelgood Entertainment
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.15 %
Αξιολόγηση: 7.16/107.16/107.16/107.16/107.16/107.16/107.16/107.16/10   (7.16/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου 2014

Ο Andrew είναι ένας παθιασμένος νεαρός μουσικός που έχει βάλει στόχο να γίνει ένας από τους μεγαλύτερους ντράμερ της τζαζ. Ο δρόμος όμως προς την κορυφή κάθε άλλο παρά στρωμένος με ροδοπέταλα είναι, όταν στο διάβα του βρεθεί ο Terence Fletcher, ο αυταρχικός μαέστρος ενός εκ των καλύτερων μουσικών σχολείων της Αμερικής. Οδηγούμενος στα προσωπικά του όρια, ο Andrew θα βρεθεί μπροστά στην πιο δύσκολη απόφαση της ζωής του.

Πάθος, οργή, ταλέντο, μουσική. Η δεύτερη μεγάλου μήκους σκηνοθετική απόπειρα του σεναριογράφου των «Ο Τελευταίος Εξορκισμός 2» και «Grand Piano», Damien Chazelle, είναι ένα ντελιριακό μάθημα ζωής, ασταμάτητο κι αβίαστα θελκτικό, που καταχειροκροτήθηκε σε Κάννες και Sundance από τους θεατές και κέρδισε επάξια μια θέση στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες για φέτος.

Η γεμάτη δύναμη νευρώδης κινηματογράφηση του Chazelle και το οργιαστικό μοντάζ του Tom Cross αντικατοπτρίζουν τη ζωώδη δυναμική του Miles Teller, ενός ηθοποιϊκού ταλέντου σκέτη αποκάλυψη, που αποδεικνύει εδώ ένα σχεδόν αδιανόητο ερμηνευτικό βάθος, έχοντας ήδη ρεζερβάρει μια θέση στην επόμενη απονομή των βραβείων Όσκαρ.

Σαν ανθρώπινο διπλότυπο του Andrew, ο J.K. Simmons, στον ρόλο του Terence Fletcher, μοιράζεται αλλά και στερείται ταυτόχρονα ποικίλα χαρακτηριστικά με τον ρόλο του Teller, με τους δυο πρωταγωνιστές να εμπλέκονται σε μια σχέση ύστατης κυριαρχίας και επικράτησης, αρνούμενοι της συνειδητοποίησης ότι αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Με ερμηνείες εκτός ορίων και ένα σενάριο απλό, αλλά συνάμα σπουδαία γραμμένο -και πάλι από τον Chazelle -, το «Whiplash» εναποτίθεται εντός του τζαζιστικού του περιβλήματος, χωρίς όμως να περιορίζεται αυστηρά από αυτό ή σε αυτό, ανοίγοντας στο τραπέζι ένα τεράστιο θέμα συζήτησης: στο μανιώδες κυνήγι του ατομικού προσδιορισμού μας, ως ξεχωριστές οντότητες που διεκδικούν λυσσασμένα τη συμπαντική τους ταυτότητα σε αυτή την ζωή, πού βρίσκονται τα όρια μας και τι συμβαίνει όταν αυτά ξεπεραστούν;

Συνοδευόμενο από τις πληθωρικές ντραμάτες νότες, την αψεγάδιαστη ομορφιά της διεκδίκησης του ενός και μοναδικού σκοπού, αυτού που την ίδια στιγμή μάς κάνει να υποφέρουμε, να ματώνουμε, αλλά και να εξιλεωνόμαστε, καθώς κα από τις αξεπέραστες ερμηνείες του πρωταγωνιστικού ντουέτου, το «Whiplash» είναι «a hell of a good job». Κι ας λέει ο Terence Fletcher.

Βαθμολογία: 4.5/5 Stars4.5/5 Stars4.5/5 Stars4.5/10 Stars4,5/5 Stars (4.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Βαρβάρα Κοντονή




Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2015

Δεν έχει σημασία το αν μια ταινία για έναν ντράμερ σου κινεί το ενδιαφέρον, ούτε αν σου αρέσει ή όχι η τζαζ. Στο «Χωρίς Μέτρο» του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Damien Chazelle, μέσα από τον παθιασμένα άγριο ήχο των ντραμς αναδύεται μια εξίσου ξέχειλη από πάθος κι ένταση κινηματογραφική δύναμη, ικανή να πείσει και τους πιο επιφυλακτικούς πως αυτή η κινηματογραφική εμπειρία τους αφορά απόλυτα. Γιατί η μουσική βρίσκεται εκεί απλώς ως μοχλός, ως το εργαλείο του Damien Chazelle με το οποίο κρατά τις αισθήσεις τεταμένες και δημιουργεί ένα οπτικοακουστικό αποτέλεσμα που σφύζει από ενέργεια. Ο αληθινός λόγος όμως που η ταινία σε κοιτάζει απευθείας στα μάτια και μπαίνει κάτω απΑ το δέρμα σου -χωρίς πρόθεση να φύγει γρήγορα- βρίσκεται αλλού.

Βρίσκεται στα λόγια που εκσφενδονίζονται σαν μαχαίρια και στον ψυχολογικό τους αντίκτυπο που σχεδόν ποτέ δεν εκφράζεται άμεσα -ίσως μόνο μέσα από τη μουσική. Βρίσκεται στα βλέμματα που ανταλλάσσονται χωρίς να χρειάζεται να συνοδεύονται από λέξεις. Βρίσκεται στη διαχρονική θεματική της σχέσης δασκάλου-μαθητή, που εδώ διαγράφεται μέσα από καθηλωτικά απρόσμενες διαδρομές, με τα θεμέλια της έννοιας του σεβασμού να τραντάζονται από αμφότερες τις πλευρές. Δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο από τον εξαιρετικό ανερχόμενο Miles Teller απέναντι στον αριστουργηματικό J.K. Simmons (που είναι υποψήφιος για Όσκαρ για πρώτη φορά στη ζωή του και ταυτόχρονα το αδιαφιλονίκητο φαβορί) για να δημιουργηθεί μια ανεπανάληπτη, εκρηκτική αλληλεπίδραση χαρακτήρων, που δεν σε αφήνει να ξεκολλήσεις τα μάτια σου από την οθόνη. Τα όρια του σωστού και του λάθους διαταράσσονται και, ίσως, αμφισβητούνται, αλλά τελικά δεν έχει καν σημασία αν επικροτούμε ή όχι τις μεθόδους του καθηγητή Terrence Fletcher. Γιατί ο αξέχαστος χαρακτήρας του 60χρονου Simmons αναδεικνύεται σε πραγματικό σύμβολο των προσωπικών μας ορίων και το βλέμμα του στα -συγκλονιστικά - τελευταία πλάνα σε λυτρωτική υπενθύμιση των στόχων και της δύναμης της θέλησής μας. Και, τελικά, το φιλμ του Chazelle μάς ταρακουνάει, μας χαστουκίζει αναζωογονητικά και μας φωνάζει κατάμουτρα: «μην τα παρατάς»!

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur




Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2015

Συναρπαστική και ενοχλητική σε ίσα μέρη, η θαυμάσια ταινία του Damien Chazelle για έναν νεαρό ντράμερ της τζαζ με εμμονή προς το μεγαλείο αλλά και τον σαδιστικό δάσκαλό του, που τον σπρώχνει στο χείλος του γκρεμού, είναι μία από τις καλύτερες της χρονιάς. Διαβάζοντας την υπόθεσή του, μπορεί να σου είναι δύσκολο να σκεφτείς πώς ένα έργο για έναν καθηγητή και τον μαθητευόμενό του θα μπορούσε να είναι αγχωτικό, να σε κρατάει σε εγρήγορση και να είναι πέρα για πέρα συναρπαστικό. Ωστόσο, αυτό ακριβώς είναι το «Χωρίς Μέτρο», ένα έργο που θα κάνει τις καρδιές σας να χτυπάνε τόσο γρήγορα όσο και οι έντονες τυμπανοκρουσίες.

Σε τεχνικό επίπεδο είναι τόσο άρτια που βλέποντας τη δεν θα καταλάβετε ότι είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους προσπάθεια του σκηνοθέτη. Η γρήγορη κινηματογράφησή της και το τολμηρό μοντάζ της αξίζουν ατελείωτους επαίνους. Η φωτογραφία της αλλάζει με συνέπεια μεταξύ κρύας αποστασιοποίησης και ζεστής οικειότητας, μια αντιπαράθεση που αποδεικνύεται απολύτως ακαταμάχητη. Οι ερμηνείες, δε, είναι βγαλμένες από άλλον πλανήτη. Ο Teller χτυπά τα τύμπανα με το πάθος ενός δαιμονισμένου, παραδίδοντας μια τρισμέγιστη ερμηνεία. Όσο για τον Simmons, η απόδοσή του δεν μπορεί να περιγραφεί. Σε αιχμαλωτίζει από την πρώτη στιγμή που θα εμφανιστεί και παραμένεις σαγηνευμένος με κάθε μικρή έκφραση του προσώπου και κίνηση του χεριού του. Ο τρόπος που μετατρέπεται από βίαιο θύτη σε έναν ευγενικό άνθρωπο είναι εντυπωσιακός. Μιλάμε για έναν ρόλο ζωής και μια δίκαιη πιθανή βράβευση με Όσκαρ.

Εκείνο όμως που εκτοξεύει την ταινία σε άλλα επίπεδα είναι το σενάριό της. Τι τιμή έχει η δημιουργική επιτυχία; Τι αντίτιμο έχει το προσωπικό επίτευγμα; Πόσο πολύ πρέπει να ωθήσει -ή να απομακρύνει τους γύρω του- ένας καλλιτέχνης για να επιτύχει το μεγαλείο; Αυτά είναι κάποια από τα ενδιαφέροντα ερωτήματα που υπάρχουν στην καρδιά του «Χωρίς Μέτρο». Εύκολες απαντήσεις δεν υπάρχουν και οι σκληρές, χωρίς να είναι ιδιαίτερα ευχάριστες, είναι αναζωογονητικά ειλικρινείς. Δεν πίστευα ποτέ ότι η μουσική θα μπορούσε να περιλαμβάνει τόσο αίμα, ιδρώτα και δάκρυα. Δεν είχα ιδέα ότι απαιτεί τόσο σωματική και πνευματική αφοσίωση. Ο Chazelle διορθώνει αυτές τις παρανοήσεις με τρόπους που από τη μια θα πιάνεται η αναπνοή σας και, στη συνέχεια, θα επευφημείτε. Αλλά ακόμα κι αν δεν πιαστείτε εξολοκλήρου από την πρωτοτυπία αυτού που βλέπετε, το έργο θα σας προκαλέσει να επανεξετάσετε τη στάση σας, τόσο προσωπικά όσο και κοινωνικά, σε πολλά πράγματα. Θα βγείτε από την αίθουσα αναρωτώμενοι: είμαστε μάρτυρες υπερβολικά ακραίων καταστάσεων, ή εντελώς απαραίτητων;

Οι λέξεις πραγματικά δεν μπορούν να περιγράψουν τον τρόμο, την ένταση και την άγρια δύναμη της ταινίας στην οποία η φιλοδοξία κι ο εκφοβισμός πάνε πακέτο. Μιλάμε για ένα καταστροφικό πορτρέτο δύο ανθρώπων, των οποίων η δυναμική είναι μια απόλαυση να την παρακολουθείς. Η σχέση τους κρατά το κοινό προσκολλημένο στην οθόνη μιας και είναι δύσκολο να μαντέψει τι θα συμβεί στη συνέχεια. Ο Chazelle έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια υποδειγματική ταινία, με άφθονους λόγους να την επαινέσεις και κανέναν για να την επικρίνεις.

Βαθμολογία: 4.5/5 Stars4.5/5 Stars4.5/5 Stars4.5/10 Stars4,5/5 Stars (4.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Δαβίτος


 
Whiplash (2014) - cinemaclub.gr - Κυρ 28 Μαϊ 2017 - 23:43
Ο Damien Chazelle μας προσφέρει ένα αριστούργημα των τελευταίων χρόνων, έχοντας στο ενεργητικό του κι άλλη συμμετοχή σε ταινία με θέμα τη μουσική (Grand Piano 2013), όπου υπογράφει όμως μόνο το σενάριο, προχωράει σε μία καθαρά δική του ταινία υπογράφοντας σενάριο και σκηνοθεσία και δίνοντας μεγαλύτερη...

Συζήτηση και κριτική του Whiplash στο cinemaclub.gr
 
<Χωρίς Τίτλο> - BENHUR83 - Τετ 27 Μαϊ 2015 - 13:48
Απολαυστική... Δε μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από αυτό το θέαμα... Δεν καταλαβαίνεις πώς περνούν τα 100 λεπτά της... Ο Τέλερ εκπληκτικός, ο Σίμονς από άλλο πλανήτη... Η ταινία λέει μεγάλες αλήθειες και περνάει πολλά μηνύματα... Σε όποιον δεν άρεσε, απλά έχει χαμηλό ταβάνι νοημοσύνης και αντίληψης...
 
<Χωρίς Τίτλο> - FayV - Τετ 11 Μαρ 2015 - 02:37
Χωρίς αμφιβολία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Καθηλωτική, έντονη, δεν χαλάρωσα στιγμή και ξαφνικά τα 30` έγιναν 100` και έπεσαν οι τίτλοι χωρίς να το καταλάβω. Εξαιρετικές ερμηνείες (κατά τη γνώμη μου και οι δύο ήταν υπέροχοι), εξαιρετικό μοντάζ, εξαιρετικό τέλος.
Κάποια στιγμή θα ανακτήσω την ανάσα μου και θα συνειδητοποιήσω ακόμη περισσότερο το μεγαλείο της. Ψεγάδι πάντως σε αυτή την ταινία δύσκολο να μπορέσω να βρω!

 
<Χωρίς Τίτλο> - messi1019 - Τρί 10 Μαρ 2015 - 01:48

Η ταινία της χρονιάς για μένα, το Whiplash είναι εξαιρετικό, καθηλωτικό και γεμάτο νόημα όπως και μουσική.Ο πρωτάρης Damien Chazelle είμαι σίγουρος πως ούτε ο ίδιος κατάλαβε το πόσο επιτυχημένη ταινία έβγαλε. Η ποιότητα του Whiplash είναι αναμφίβολη και αυτό φαίνεται μέσα από πολλά στοιχεία. Πρώτα απ` όλα η πλοκή χωρίς να συναρπάζει καθηλώνει και γι` αυτό αξίζει ένα μεγάλο μπράβο ο Chazelle. Όταν παρακολουθούσα την ταινία για παράδειγμα, όντας άσχετος από αυτού του είδους την μουσική, κυριολεκτικά έπιανα τον εαυτό μου να κάνει κινήσεις με τα χέρια ζώντας την ταινία λες και βρισκόμουν εκεί στην θέση του Andrew του ντράμερ. Σπάνια έχω νιώσει έτσι ταινία και σε αυτό βγάζω το καπέλο στον Chazelle. Έπειτα του ξαναβγάζω το καπέλο γι` αυτό που σκέφτηκε. Το γεγονός ότι παρουσίασε έναν τέτοιο τρόπο διδασκαλίας και εκπαίδευσης το θεωρώ απίστευτα έξυπνο και ικανό να διχάσει και να δώσει βάσεις σε αμέτρητες συζητήσεις περί του θέματος. Η ταινία έχει αρκετούς εξαιρετικούς διαλόγους, τα μηνύματα περί της δυσκολίας της επίτευξης των στόχων, της ορθής μεθόδου διδασκαλίας και της κατάκτησης της κορυφής μέσω της εξιλέωσης, δίνουν και παίρνουν κάνοντας την ταινία εξαιρετικά ουσιώδες. Τώρα τι να πει κανείς για τους δύο πρωταγωνιστές που εντάξει ο κύριος J.K. Simmons δίνει ερμηνεία ζωής, σημαδεύοντας την ταινία με το όνομα του και απογειώνει την καριέρα του κερδίζοντας επάξια και το Όσκαρ Β` Ανδρικού. Όμως θεωρώ επίσης πως και ο Miles Teller δίνει μια πολύ καλή ερμηνεία, κάτω από την σκιά βέβαια της αντίστοιχης του J.K. Simmons, σε έναν ρόλο πάντως που του ταιριάζει γάντι.
manuel
8,5/10

 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.