• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Foxcatcher (2014)


Δραματική | 134' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 11 Δεκ 2014
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 29/5/2015
Διανομή: Seven Films/Σπέντζος
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.07 %
Αξιολόγηση: 6.95/106.95/106.95/106.95/106.95/106.95/106.95/10   (6.95/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 4 Ιουλίου 2014

Τρία χρόνια μετά το Moneyball και εννέα μετά το Capote, ο Μπένετ Μίλερ επιστρέφει όχι ακριβώς με βιογραφία, αλλά με μια δραματική ταινία που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, δημιουργώντας για ακόμη μία φορά οσκαρικές προσδοκίες. Πρόκειται για την αληθινή ιστορία του ολυμπιονίκη της πάλης Μαρκ Σουλτζ, που αφήνει τον προπονητή και αδερφό του, Ντέιβ, επίσης ολυμπιονίκη της πάλης, μετά την πρόταση ενός εκκεντρικού δισεκατομμυριούχου που του ζητά να μετακομίσει μαζί του στο κτήμα Foxcatcher, όπου θα προετοιμαστεί για τους επόμενους ολυμπιακούς αγώνες. Τον αρχικό ενθουσιασμό θα ακολουθήσει η απογοήτευση που πηγάζει κυρίως από την ολοένα και περισσότερο ακατανόητη συμπεριφορά του ευεργέτη. Η διαταραγμένη του προσωπικότητα δεν θα αργήσει να αποκαλυφθεί μέσα από την καθημερινή του τριβή με τον αθλητή, οδηγώντας την ιστορία ραγδαία σε ένα τραγικό τέλος, θυμίζοντας περισσότερο ένα καλογραμμένο θρίλερ παρά μια οδυνηρή πραγματικότητα.

Ο Μίλερ, με απόλυτο σεβασμό στο θέμα της ψυχοπάθειας, επιλέγει να καταγράψει την ιστορία περισσότερο σαν παρατηρητής παρά ως αφηγητής. Κρατά τις αποστάσεις του και αφήνει τα γεγονότα να μιλήσουν από μόνα τους, δίνοντας την αίσθηση μιας ελεγειακής κινηματογράφησης. Μέσα όμως από τις αγωνίες και τα προσωπικά προβλήματα των ηρώων, καθρεφτίζονται όλες οι παράμετροι που συντέλεσαν στο δράμα τους, όπως η διαστρέβλωση του ανθρώπου από τον υπερβολικό πλούτο, η έλλειψη επικοινωνίας και διαπροσωπικών σχέσεων, η εμμονή με την δόξα, η καταπίεση στην οικογένεια, καθώς και η διάβρωση του επαγγελματικού αθλητισμού. Ο αγνώριστος Στιβ Κάρελ δίνει μια αξέχαστη ερμηνεία σε έναν ρόλο εκτός της ζώνης ασφαλείας του, που θα μπορούσε να αποτελέσει αφετηρία για στροφή στην καριέρα του. Στο πλευρό του, οι Τσάνινγκ Τέιτουμ και Μαρκ Ράφαλο στέκονται στο ύψος των περιστάσεων, διατηρώντας την ισορροπία που επιβάλλει το σκηνοθετικό ύφος από τη μία και η ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων που υποδύονται από την άλλη. Η σφραγίδα του σκηνοθέτη είναι εμφανής σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, και παρά τη χαμηλών τόνων προσέγγιση, οι εντάσεις παραμένουν υπόγειες με εξαίρεση κάποιες εκρήξεις, δίνοντας την αίσθηση στον θεατή ότι ανά πάσα στιγμή θα σκάσει μία ωρολογιακή βόμβα.

Ένα ψυχολογικό δράμα που συγκλονίζει με την ήρεμη δύναμή του, από έναν σκηνοθέτη που αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι ξέρει να αποσπά από τους πρωταγωνιστές του τον καλύτερό τους εαυτό...

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Νάνσυ Μιχαηλίδου




Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2014

Βασισμένο στη συγκλονιστική αληθινή ιστορία του John du Pont, κληρονόμου της κολοσσιαίας αυτοκρατορίας μίας από τις πιο επιφανείς οικογένειες της Αμερικής, το «Foxcatcher» αποτελεί την τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη των «Capote» και «Moneyball», Bennett Miller, ο οποίος μετά από τριετή απουσία, επιστρέφει με μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

Όταν ο χρυσός ολυμπιονίκης και δυο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής πάλης, Mark Schultz (Channing Tatum), λάβει ένα περίεργο τηλεφώνημα που τον προσκαλεί να γνωρίσει από κοντά τον βαθύπλουτο John du Pont, ο ίδιος θα αδράξει την ευκαιρία και θα επισκεφτεί τον μυστηριώδη άνδρα, με την προοπτική ενός εν δυνάμει χρηματοδότη να μοιάζει σωτήρια για τη μελλοντική πορεία της καριέρας του. Η σχέση του με τον εκκεντρικό -αυτοαποκαλούμενο- ορνιθολόγο φιλοτελιστή και λάτρη της πάλης θα δρομολογηθεί με γνώμονα τον κοινό τους στόχο για ένα ακόμη μετάλλιο, στους επικείμενους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στη Σεούλ. Με τον du Pont να χρηματοδοτεί την προπονητική ομάδα, παρέχοντας τις απαραίτητες εγκαταστάσεις και τον κατάλληλο εξοπλισμό, ο Schultz είναι πεπεισμένος πως έχει βρει το άτομο που θα τον βοηθήσει να ξεφύγει επιτέλους από τη σκιά του μεγάλου του αδελφού Dave (Mark Ruffalo), επίσης ολυμπιονίκη και παγκόσμιου πρωταθλητή πάλης. Οι εύθραυστες, από την αρχή, ισορροπίες αναμένεται να διασαλευθούν, όταν ο du Pont ζητήσει την πολύτιμη βοήθεια του Dave, προκειμένου να προπονήσει αποτελεσματικότερα την ομάδα του. Ο Mark θα έρθει τότε αντιμέτωπος με την επαγγελματική επιβλητικότητα του ευγενούς αδελφού του, αλλά κυρίως με την περίεργη συμπεριφορά του John, που μοιάζει να μεταστρέφεται ολοένα και περισσότερο απέναντι στα δυο αδέλφια.

Η κινηματογραφική μεταφορά μιας υπόθεσης που συγκλόνισε τη δεκαετία του 1990 τον κόσμο του αθλητισμού -και όχι μόνο- ανάγεται σε υψηλής αξίας βιογραφικό δράμα δια χειρός Miller, ο οποίος έχει αποδείξει πως ξέρει να χειρίζεται άψογα τους ήρωές του, προσδίδοντας σε καθέναν από αυτούς χαρακτηριστικά ιδιαίτερα και μια, σχεδόν, πανανθρώπινη διάσταση, πάντα υπό το σκεπτικό ενός χαρακτήρα που οφείλει να ξεχωρίσει ικανοποιώντας τη μοίρα του παρία.

Στο «Capote», ο Philip Seymour Hoffman υποδύεται μαγικά την εκκεντρική περσόνα του διάσημου αμερικανού συγγραφέα, ενώ στο «Moneyball» ο Brad Pitt μεταμορφώνεται στον «άπιστο» μάνατζερ μιας ομάδας μπέιζμπολ, που αποφασίζει να συγκεντρώσει τους κατάλληλους παίκτες, βασισμένος στην τεχνολογική ανάλυση ενός υπολογιστικού συστήματος. Στο «Foxcatcher», ο Miller κάνει ακριβώς το ίδιο: παίρνει την κωμική φύση του Steve Carell, της προσθέτει μια καμπουριαστή μύτη, την ντύνει με μια αρρωστιάρικη απόχρωση δέρματος και επιτρέπει έτσι στον Carell να αναδυθεί ερμηνευτικά ως πενηντάρης που μία ολόκληρη ζωή προσπαθεί να κερδίσει την προσοχή και τον έπαινο της ανικανοποίητης μητέρας του, Jean (Vanessa Redgrave).

Η στρωτή αφηγηματική μορφή του «Foxcatcher», από το οποίο τα χωροχρονικά flashback και το μοτίβο της αντισυμβατικής διήγησης λείπουν, λειτουργεί ως ο ιδανικός κινηματογραφικός καμβάς για την ανάδειξη της πρωταγωνιστικής κυριαρχίας τριών ηθοποιών, που σε πρώτη φάση δεν μοιράζονται κανένα απολύτως κοινό, πέρα από τις θαυμάσιες ερμηνείες τους. Με τον Channing Tatum να ωριμάζει συνεχώς υποκριτικά (ο ρόλος του Mark αποτελεί ενδεχομένως την καλύτερη του ερμηνεία μέχρι σήμερα) και τον Mark Ruffalo να αποτελεί την ήρεμη δύναμη, αυτός που ξεχωρίζει ασυζητητί είναι ο Steve Carell, σε έναν ρόλο που αποδεικνύει το μέγεθος του ηθοποιού που πραγματικά είναι. Κάτω από στρώσεις μακιγιάζ, κενά βλέμματα κι αλλόκοτη πρόζα, ο Carell δίνει το στίγμα ενός ανθρώπου που προοριζόταν να περάσει τελικά στην ιστορία, για πολύ διαφορετικούς λόγους από αυτούς που ήλπιζε. Μια ερμηνεία για πολλά βραβεία, το δίχως άλλο.

Το «Foxcatcher» είναι σίγουρα μία από τις καλύτερες ταινίες για το 2014. Σε αυτό συνηγορούν εξάλλου η σκηνοθετική επιμέλεια του Miller, η άρτια προσαρμογή του σεναρίου από τους E. Max Frye και Dan Futterman, καθώς και οι ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστών. Και ο Steve Carell. Κυρίως ο Steve Carell.

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Βαρβάρα Κοντονή


 
<Χωρίς Τίτλο> - nutterjr - Πεμ 31 Δεκ 2015 - 12:40
Truly sinister. 
With an accomplished ensemble whose performances are career defining and possibly award winning and most notably that of Steve Carell who we have come to love as a comedian yet now takes on this really complex character and morphs him into a harrowing and desperately sad persona that du Pont seems to have been.  Miller seems to be going from strength to strength and this is definitely his best work to date.
 
Foxcatcher - jeandoumpier - Τετ 02 Σεπ 2015 - 00:00
Το επεξεργάστηκε ο/η jeandoumpier συνολικά 3 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - BENHUR83 - Σάβ 21 Φεβ 2015 - 10:09
Πάρα πολύ καλή. Ο Μίλερ έκανε εξαιρετική δουλειά, δημιουργώντας μια στιβαρή ταινία. Ο Καρέλ είναι συγκλονιστικός, ο Ράφαλο απολαυστικός και ο Τέιτουμ στο ύψος των περιστάσεων. Ο θεατής βλέπει την ταινία και είναι σαν να βρίσκεται μέσα της. Αυτό κατάφερε ο Μίλερ, ο οποίος δεν παρουσιάζει την ταινία αφηγηματικά έτσι ώστε να ζεις τα γεγονότα σαν να είσαι κι εσύ εκεί μαζί με τους χαρακτήρες. Γι` αυτό και η ελάχιστη μουσική. Πολύ καλή δουλειά...
Το επεξεργάστηκε ο/η BENHUR83 συνολικά 2 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - eldameldo - Τρί 03 Φεβ 2015 - 15:02
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.