• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Where the Sidewalk Ends (1950)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Κηλίδες στο Πεζοδρόμιο

Νουάρ | 95'
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά
  Δημοτικότητα: 0.06 %
Αξιολόγηση: 6.50/106.50/106.50/106.50/106.50/106.50/106.50/10   (6.50/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Μόνο η καρδιά μιας γυναίκας μπορεί να αγγίξει έναν τέτοιον άντρα!

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 10 Ιουνίου 2013

Πέμπτη επαγγελματική συνεργασία του ζευγαριού Dana Andrews και Gene Tierney αλλά η τρίτη που αποτελούν και οι δύο το πρωταγωνιστικό ζευγάρι. Στην σκηνοθεσία βρίσκουμε τον Otto Preminger, ολοκληρώνοντας έτσι το δημιουργικό τρίο που είχαμε και στη "Laura".

Η ταινία "Where the Sidewalk Ends" είναι ένα αστυνομικό δράμα, ένα φιλμ-νουάρ με πρωταγωνιστή έναν σκληροτράχηλο αστυνομικό, που είχε πατέρα κακοποιό και πλέον μισεί οποιοδήποτε κακοποιό στοιχείο. Ο δύσκολος χαρακτήρας του τον βάζει συνέχεια σε μπελάδες. Στην προσπάθειά του να ανακρίνει έναν ύποπτο, θα τον σκοτώσει κατά λάθος. Θα προσπαθήσει να καλύψει το συμβάν πετώντας το πτώμα στο ποτάμι. Μετά θα γνωρίσει τη γυναίκα του θύματος και θα την ερωτευτεί. Αλλά τα προβλήματα δεν τελειώνουν καθώς η υπόθεση θα περιπλακεί με μια άλλη ενός γνωστού εγκληματία αλλά θα συλληφθεί ο πατέρας της κοπελιάς ως υπαίτιος της εξαφάνισης/φόνου του θύματος και κάπου εκεί ο πρωταγωνιστής μας θα αρχίσει να αμφιταλαντεύεται σχετικά με το τι πρέπει να κάνει. Να πει την αλήθεια και να μπει στη φυλακή ή να τα πάρει όλα σβάρνα μέχρι να συλλάβει/σκοτώσει τους αληθινούς κακοποιούς;

Από τα αρχικά credits της ταινίας, γραμμένα στο πεζοδρόμιο με κιμωλία, καταλαβαίνεις ότι η ταινία δεν θα είναι τυχαία. Και έτσι ακριβώς συμβαίνει. Παρακολουθούμε μία απ` τις πρώτες ταινίες στην οποία παρουσιάζεται ένα πιο ρεαλιστικό πρόσωπο για τους εκπροσώπους του νόμου. Κυρίως, η ταινία μάς παρουσιάζει έναν μοναχικό άνθρωπο που έβαλε στόχο ζωής να αντιμετωπίσει τον υπόκοσμο αλλά έρχεται επίσης και σε κόντρα με τους ίδιους τους συναδέλφους του λόγω της τακτικής του. Ακολουθεί τους δικούς του —όχι και τόσο ηθικούς— κανόνες. Κάτι σχετικό θα δούμε καλύτερα και στο Detective Story του Wyler την επόμενη χρονιά. Παρά ταύτα, η παρούσα ταινία ανήκει - για τον υπογράφοντα - μέσα στις πέντε καλύτερες του Preminger. Καλά, αν αναλογιστούμε ότι στις τρεις πρώτες βάζουμε την «Λάουρα», την «Ανατομία ενός εγκλήματος» και τη «Θύελλα στην Ουάσιγκτον», τότε παίζει για τις θέσεις 4-5!


Ζήσης Μπαρτζώκας (5Χ5 on Cult by Zisis: Noir Month Revisited #3)


 
Where The Sidewalk Ends(1950) - kprncs - Τετ 19 Νοε 2014 - 17:39
ΣΧΟΛΙΟ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=718308]
Where The Sidewalk Ends(1950)
ΠΛΟΚΉ: Ο σκληρός μπάτσος Mark Dixon (Dana Andrews) δεν "καταλαβαίνει" από δικαιώματα υπόπτων, τους οποίους συνήθως ξυλοφορτώνει...
Ο Διοικητής του στο Τμήμα δεν είναι καθόλου ικανοποιημένος μαζί του από αυτήν του την συμπεριφορά...
Όταν λοιπόν ο Dixon τυχαία σκοτώνει τον μικροκακοποιό Ken Paine (Craig Stevens), προσπαθώντας να του αποσπάσει πληροφορίες για τον μεγαλοκακοποιό Σκαλίσι (Gary Merrill), τότε πανικοβάλλεται και ξεφορτώνεται έντεχνα το πτώμα, ώστε να φανεί ότι κάποιος άλλος το έκανε. 
Οι μπάτσοι θεωρούν 2 αθώους, ως ύποπτους για την δολοφονία: Ο πρώτος, ένας ασχετος ταξιτζής που φορτώνεται την κατηγορία επειδή ο Υπαστυνόμος Thomas (ο έξοχος, όπως πάντα, Karl Malden) σκέπτεται "λογικά", και ο μαφιόζος Σκαλίσι (που εδώ συγκεκριμένα δεν είχε καμία εμπλοκή)...
Το κουβάρι μπλέκει περισσότερο, καθώς ο Dixon ερωτεύεται την τέως γυναίκα του Πέιν, Morgan (Gene Tierney)...
ΚΡΙΤΙΚΉ: Στην ταινία φαίνεται η σκηνοθετική αριστοτεχνία του Preminger, που καταφέρνει μέσα σε μία αστυνομική ιστορία να ενοχοποιήσει πολλούς αθώους, αλλά και να την κλιμακώσει ώστε να την φτάσει σε απρόοπτο τέλος με χαρακτηριστικά κάθαρσης ελληνικής τραγωδίας...
Ο Preminger σε αυτή την πράγματι αριστοτεχνική, μαύρη ταινία του, ήθελε να δείξει την σκληρή αντιμετώπιση των κακοποιών από τους αστυνομικούς, αλλά ταυτόχρονα και να υπηρετήσει την έννοια της απονομής Δικαιοσύνης στον απλό πολίτη.
Η προσπάθεια του ανταμείφθηκε πλήρως από τις έξοχες ερμηνείες των Dana Andrews, Gene Tierney, Karl Malden και των άλλων συντελεστών, από τα σκοτεινά τραβήγματα, αλλά και τις ωραίες λήψεις στην Νέα Υόρκη του μεταπολέμου.
Σαν καλοστημένο νουάρ, περιέχει και τις θανατηφόρες ατάκες του, όπως εκεί που ο Dixon εκθειάζει ένα φιλικό του εστιατόριο, λέγοντας στην Morgan : "#484-485 ...Είναι το χειρότερο φαΐ στην πόλη. Αλλά μην ανησυχείς. Σου δίνουν και μια αντλία για το στομάχι με το επιδόρπιο.", ή, όταν βάζει βίαια στο ταξί ένα "καρφί", που κτυπάει στην οροφή και διαμαρτύρεται και ο Dixon του λέει : "#1034  Δεν πειράζει, Γουήλι. Το ταξί είναι ασφαλισμένο."
Στους φίλους του Preminger και του "νουάρ" γενικότερα, η ταινία αυτή θα αφήσει εξαιρετικές εντυπώσεις [ΚώσταςΚΓΠ19/11/2014][ΚώσταςΚΓΠ20190115](9/10)
Το επεξεργάστηκε ο/η kprncs συνολικά 2 φορές
Το επεξεργάστηκε ο/η kprncs συνολικά 4 φορές
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.