• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


La Vie d`Adele (2013)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Ζωή της Αντέλ (Κεφάλαια 1 & 2)
- Γνωστό και ως:
La Vie d`Adele: Chapitre 1 & 2
Blue Is the Warmest Color

Δραματική | 179' | Ακατάλληλο για ανηλίκους
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 31 Οκτ 2013
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 19/3/2014
Διανομή: StraDa Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.16 %
Αξιολόγηση: 7.73/107.73/107.73/107.73/107.73/107.73/107.73/107.73/10   (7.73/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 29 Οκτωβρίου 2013

Η Αντέλ στα 15 της αρχίζει να έχει τις πρώτες ερωτικές ανησυχίες. Θα δοκιμάσει με έναν νεαρό, αλλά εντέλει θα μαγνητισθεί από την Έμμα, μια εξωσχολική κοπέλα με μπλε μαλλιά. Μαζί της θα μυηθεί σε κείνο το πάθος που φέρνει η οργασμιακή πληρότητα. Σταδιακά, η σχέση θα υποστεί την αναπόφευκτη φθορά, τη ρήξη, δίνοντας τη θέση της σε κάποια ωριμότητα. Το στόρι είναι εμπνευσμένο από τη γαλλική γραφιστική νουβέλα «Blue is the Warmest Color» της Ζυλί Μαρό.

Ο φακός του Αμπντελατίφ Κεσίς, πολύ συχνά σε γκρο-πλαν (μου θύμισε Μπέργκμαν), ψάχνει το πρόσωπο της άβαφης Αντέλ καθώς βλέπει, επιθυμεί, ρεμβάζει, γελάει, και όταν κλαίει, φροντίζει να «γράψει» και τη μύξα που τρέχει απ` τη μύτη της, όπως συμβαίνει στα παιδιά. Την παρακολουθεί στενά και όταν τρώει, και τρώει με την ψυχή της, που λέμε. Άλλωστε, στην επιλογή της Εξαρχόπουλος, ο Κεσίς γοητεύθηκε καθώς την έβλεπε να τρώει τόσο «αληθινά». Στην ιστορία τρώνε συχνά. Όλοι. Αυτό συμβάλλει, διευκολύνει τον ιδιαίτερο ρεαλισμό του -στο «Κους Κους με Φρέσκο Ψάρι» δεν ξεχνάμε το κυριακάτικο γεύμα.

Οι δύο σκηνές του οργασμού είναι παρατεταμένες, επίσης απόλυτα αληθοφανείς. Οι δύο αυτές σκηνές είναι κι ο πυρήνας του φιλμ, αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει πέρα από την όποια καλλιτεχνική του αξία, να γίνεται ένα κινηματογραφικό φετίχ που η τωρινή γενιά θα το μνημονεύει μετά από τριάντα χρόνια με μια μελαγχολική διάθεση μιας εποχής που πέρασε, όπως οι παλιοί θυμούνται ένα «Ερωτικό Τρίο», ένα «Κορίτσι με τη Μοτοσικλέτα» ή μια «Εμμανουέλλα». Αν αφαιρέσεις αυτές τις δύο σκηνές, δεν έχεις κάτι περισσότερο από μια αναβίωση της Νουβέλ Βαγκ. Μια δυνατή αναβίωση, βεβαίως. Ο Κεσίς ανάγει μια μικρή ιστορία (τίποτε φοβερό δεν συμβαίνει) σε έπος, μέσα από την εξαντλητική και πολύωρη παρακολούθηση των χαρακτήρων και της κατάστασης των πραγμάτων. Εδώ, μια φάση ενηλικίωσης μέσα από τον έρωτα, μάλιστα λεσβιακό έρωτα. Στα 179 λεπτά, δύσκολο να βγει κάτι που δεν μοιάζει επιτηδευμένο και προβοκατόρικο. Όμως, το καταφέρνει. Δεν κουράζεσαι (ίσως κάποιες στιγμές), σε απορροφά το θέμα και τα πρόσωπα, πρόκειται για ένα κομμάτι πραγματικότητας που εισχωρεί στη συνείδηση του θεατή.

Σίγουρα, η τωρινή του ταινία δεν μπορεί να φτάσει το «Κους Κους με Φρέσκο Ψάρι», γιατί εκεί έχουμε μια ολοκληρωμένη κοινωνική ματιά πάνω στη αραβική κοινότητα με δραματική ένταση και αριστοτεχνικό σασπένς γύρω από μια ψυχική θύελλα, ούτε, τουλάχιστον σε ουσία, τη «Μαύρη Αφροδίτη», γιατί το ιδιωτικό κι ανθρωπολογικό δράμα (κι ανάλυση) είναι βαρέων βαρών. Από την άλλη, όμως, φαίνεται η δύναμη του δημιουργού που ακόμη και με ένα μικρό θέμα, μπορεί να αποδώσει ένα τόσο ειδικό βάρος. Και να χειριστεί μια σεξουαλική εξτραβαγκάνζα τόσο ψύχραιμα και τόσο μεθοδικά.

Η Αντέλ Εξαρχόπουλος είναι όντως μια αποκάλυψη (ή έστω μια περίπτωση ιδανικής επιλογής και σκηνοθετικής διεύθυνσης) και η Λεά Σεϊντού αντάξια παρτενέρ.

Βαθμολογία: 3.5/5 Stars3.5/5 Stars3.5/5 Stars3,5/5 Stars (3.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος




Τετάρτη 30 Οκτωβρίου 2013

Κάθε χρόνο κυκλοφορεί πλήθος ταινιών που δοκιμάζουν να καταπιαστούν με τη διερεύνηση της εφηβικής ηλικίας. Το πρόβλημα με τις περισσότερες είναι ότι απευθύνονται αποκλειστικά στο αντίστοιχο εφηβικό κοινό κι αποτελούν μέρος των πλέον συνηθισμένων προϊόντων του εμπορικού κινηματογράφου, παίρνοντας τη μορφή ποικίλων ειδών. Μιούζικαλ, περιπέτειες, δράματα, ρομαντικές κομεντί με πρωταγωνιστές νεανικά πρόσωπα, όλες με αποκλειστική κατεύθυνση κάποιο τυπικό σενάριο, ηθοποιίες στον αυτόματο πιλότο και χωρίς καμία ουσιαστική εμβάθυνση στον εσωτερικό κόσμο των χαρακτήρων, με αποτέλεσμα η ευαίσθητη εφηβική φύση, που τόσο εύστοχα μπορεί να εξερευνηθεί από τον κινηματογράφο, να παραμένει πλήρως ανεκμετάλλευτη.

Την πρωτοφανή εξαίρεση στον κανόνα έρχεται να αποδώσει η βραβευμένη με Χρυσό Φοίνικα στο φετινό φεστιβάλ των Κανών, «Ζωή της Αντέλ». O Abdellatif Kechiche εξερευνά τον εφηβικό κόσμο, εστιαζόμενος στις ερωτικές ανακαλύψεις και τους συναισθηματισμούς από τους οποίους συνοδεύονται. Επηρεασμένος από το γαλλικό Νέο Κύμα, μας τοποθετεί σε ένα περιβάλλον απόλυτου ρεαλισμού κι ακολουθεί πιστά την ηρωίδα του καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου.

Η Αντέλ, μια μαθήτρια του λυκείου, έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με τον έρωτα. Όταν η αρχική της προσπάθεια να βιώσει τις ερωτικές εντάσεις αποτυγχάνει, οδηγείται σταδιακά στον προσδιορισμό της σεξουαλικής ταυτότητάς της, ως ομοφυλόφιλη. Βιώνοντας την ανάλογη απόρριψη από το σχολικό της περιβάλλον, θα κληθεί να ανακαλύψει νέες πτυχές του εαυτού της, να αποδεχτεί τη διαφορετικότητά της και τις αλλαγές που αυτή συνεπάγεται για τη μετέπειτα ζωή της.

Η τρίωρη διάρκεια της ταινίας αξιοποιείται με τον βέλτιστο δυνατό τρόπο. Χωρίς να χάσει λεπτό, ο Kechiche μάς τοποθετεί ευθέως στην ουσία, μας παίρνει από το χέρι και μας βυθίζει στον κόσμο της πρωταγωνίστριας, επιτυγχάνοντας μια ομαλή ροή που συμβαδίζει απόλυτα με την εξέλιξη των χαρακτήρων και των σχέσεων που καλλιεργούνται μεταξύ τους.

Εξαιρετικά εύστοχη είναι και η επιλογή του τίτλου, «Η Ζωή της Αντέλ». Παρόλο που ακολουθούμε την Αντέλ σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα της ζωής της, περίπου πέντε ετών, η διέλευση του χρόνου στην ταινία είναι ανεπαίσθητη. Η εμφάνιση της πρωταγωνίστριας παραμένει ίδια, δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με τον χαρακτήρα της, ο οποίος εξελίσσεται συνεχώς. Έτσι, λαμβάνουμε μια ολοκληρωμένη γεύση του ποιόντος της, ώστε με το τέλος του έργου να νιώθουμε σαν να έχουμε όντως παρακολουθήσει ένας είδος βιογραφίας, γεγονός στο οποίο συμβάλλει αναμφίβολα και η μεγάλη διάρκεια.

Η Αντέλ Εξαρχόπουλος αποτυπώνει με εντυπωσιακή ευχέρεια κι αφοπλιστική εκφραστικότητα κάθε είδους συναίσθημα και μεταβολή στον κόσμο της βαθύτατα ρεαλιστικής ομώνυμης ηρωίδας που υποδύεται. Ίσως η ομωνυμία αυτή να συνέβαλε με τον τρόπο της στην εκπληκτική απόδοση της ηθοποιού, που κυριολεκτικά ενσαρκώνει τον ρόλο της. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει και στην ένθερμη ερμηνεία της Λεά Σεϊντού, που κερδίζει τον θεατή από την πρώτη στιγμή που εμφανίζεται.

Ολοκληρώνοντας, θα λέγαμε πως πρόκειται ουσιαστικά για ένα δράμα χαρακτήρων, μια ερωτική περιπέτεια, μια ιστορία αγάπης πρωτοφανούς βεληνεκούς, που με σχετικά απλοϊκή σκηνοθεσία στοχεύει (και πετυχαίνει) τη ρεαλιστική προσέγγιση της ανθρώπινης καθημερινότητας, στην απεικόνιση της πραγματικότητας. Ακόμα κι αν υπάρχει μια πιθανότητα να κουραστούμε από την τρίωρη διάρκεια, η ζωή της Αντέλ (με ή χωρίς εισαγωγικά) είναι γεμάτη θετικά κι αρνητικά συναισθήματα, όμορφες εικόνες και σκέψεις που θα μας μείνουν για καιρό...

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Σπύρος Δούκας




Πέμπτη 31 Οκτωβρίου 2013

Η μαθήτρια λυκείου Adele (Αντέλ Εξαρχόπουλος) ανακαλύπτει τις ομοφυλοφιλικές της σεξουαλικές προτιμήσεις και περνά από την εφηβεία στην ενηλικίωση στη διάρκεια της σχέσης της με την μερικά χρόνια μεγαλύτερη Emma (Λεά Σεϊντού). Μέσα στην τρίωρη διάρκεια του φιλμ, ο Αμπντελατίφ Κεσίς αναπτύσσει και εξερευνά σε βάθος όχι μόνο την αρχή και το τέλος της σχέσης των δύο γυναικών, αλλά και το πριν και το μετά. Δεν φείδεται χρόνου και διαθέτει αρκετό για να αφιερώσει στην αρχική, straight σχέση της Αντέλ και στην επώδυνη σταδιακή διαπίστωση της ομοφυλοφιλίας της, μέχρι να μπει ουσιαστικά στην ιστορία η Σεϊντού μετά το πρώτο 40λεπτο.

Δεν φείδεται χρόνου ούτε και στις φλογερές όσο και ρεαλιστικότατες ερωτικές σκηνές, οι οποίες ανέδειξαν το φετινό θριαμβευτή των Καννών στην πιο πολυσυζητημένη ταινία της χρονιάς, σκορπίζοντας αισθητή αμηχανία στις αίθουσες. Ο Γαλλοτυνήσιος δημιουργός αποδίδει με λεπτομέρεια ακόμα και τις πιο καθημερινές κινήσεις των ηρωίδων του και φέρνει το θεατή σε απόσταση αναπνοής από αυτές, κάνοντάς τον να αισθανθεί πλήρως οικεία μαζί τους. Ο φακός φαντάζει «κολλημένος» στα πρόσωπά τους και απομακρύνεται από αυτά μόνο για να εξερευνήσει εξονυχιστικά τη γυμνή σάρκα τους, καθώς η Adele ποζάρει για τους πίνακες της Emma ή τα σώματά τους τρίβονται αχόρταγα μεταξύ τους, τα χέρια τους προσγειώνονται με ηδονιστικό θόρυβο στα οπίσθιά τους και το στόμα της μίας μοιάζει να προσπαθεί να «καταβροχθίσει» το σώμα της άλλης...

Η ταινία μπορεί να είναι πολύ τολμηρή (στο θέμα, τη διάρκεια και τον ερωτισμό της) για να την εκτιμήσει κάθε θεατής. Τίποτα από τα τρία όμως δεν θα έπρεπε να σας αποτρέψει από το να τη δείτε. Οι ερωτικές της σκηνές σφύζουν από ένα δυνατό και ρεαλιστικότατο πάθος που την απαλλάσσει από κάθε κατηγορία που τη θέλει «πορνογραφική» και τοποθετεί τις εν λόγω σκηνές απολύτως μέσα στο πνεύμα του φιλμ: σινεμά που δεν φοβάται και σε κοιτά στα μάτια. Και η μεγάλη διάρκειά του βοηθά στην επίτευξη αυτού ακριβώς του σκοπού, της -όσο το δυνατόν πιο σφαιρικής και συναισθηματικά διεισδυτικής- μελέτης των χαρακτήρων των πρωταγωνιστριών μέσα στη σχέση τους. Όσον αφορά στο δύσκολο θέμα της ομοφυλοφιλίας, ο Κεσίς φαίνεται να περιγράφει την ερωτική ιστορία της Adele και της Emma όπως κάθε άλλη ερωτική ιστορία. Όλα φαντάζουν τόσο φυσικά, αληθινά και οικεία. Αν η λιτότητα και ο ρεαλισμός των τεκταινόμενων μεταμορφώνουν την οθόνη σε έναν «καθρέφτη» για το θεατή, αυτός αντικατοπτρίζει μία λεσβιακή σχέση αντί μιας straight. Κι εσύ δεν μπορείς παρά να δεθείς με τις ερωτευμένες ηρωίδες, να νοιαστείς για αυτές, να βιώσεις για τρεις ολόκληρες ώρες μια σχέση που μοιάζει να μην έχει τίποτα να ζηλέψει ή ίσως και να μη διαφέρει ουσιαστικά από μια straight. Πιθανώς εκεί ακριβώς να συνίσταται, αν δεχτούμε ότι υπάρχει, το πολιτικό μήνυμα του φιλμ.

Κι έπειτα, οι δύο πρωταγωνίστριες. Ειλικρινά, είναι συγκλονιστικές. Με όλη τη βαρύτητα του όρου. Πραγματική αποκάλυψη η -εικοσάχρονη- Εξαρχόπουλος, αποδίδει με εντυπωσιακή φυσικότητα σε όλες τις διαστάσεις του τον ρεαλιστικά πολύπλοκο χαρακτήρα της, εκφράζοντας καταπληκτικό νεανικό αυθορμητισμό και συγκινητική ευθραυστότητα. Πιο έμπειρη, η Σεϊντού είναι το ίδιο εξαιρετική, σε ένα ρόλο πιο χαμηλών τόνων, αλλά μια ερμηνεία εξίσου εκφραστική.

Περισσότερο από μια ταινία για την ομοφυλοφιλία, η «Ζωή της Αντέλ» είναι μια ταινία για τον έρωτα. Τρεις ώρες μιας εκπληκτικά ακριβούς αποτύπωσης της συναισθηματικής διαδρομής μίας σχέσης, από την έναρξη ως το τέλος της, μαζί με ό,τι προηγείται και ό,τι έπεται αυτής.

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur


 
<Χωρίς Τίτλο> - alexmoviebuff - Πεμ 15 Δεκ 2016 - 19:03
Φοβερη ταινια!
Μία ταινια που κανει φοκους στην Αντελ και σε ενα κομματι της ζωης της που απότι φαίνεται θα της μείνεις αξέχαστο όπως και σε εμάς τους θεατές!..Και αυτό κάνει την ταινια να φαίνεται τόσο αληθινή όσο τιποτε άλλο.
Οι χαρακτήρες της ταινίας γραμμένοι στην πενα!!
Εξαιρετικο παίξιμο, μοντερνα σκηνοθεσια, και ένα αργό αλλά φοβερά ενδιαφέρον σεναριο
Τειθονται φιλοσοφικά ερωτήματα περί τέχνης και φιλοσοφιας γενικοτερα
*Όσων αφορά της σκηνές σεξ* το κοινό διχαζεται
Μισή ώρα από τις τρεις ώρες της ταινίας είναι σκηνές σεξ και αυνανισμού. Απότομες μεν αλλά αρκετά αληθινές δε. και απλά ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΕΣ!!! 
Μπορεί κάποιος να νομιζει πως ο σκηνοθετης έκανε τεράστιο λάθος στον τροπο που δείχνει την σχεση των δύο γυναικων (συγκεκριμενα ψεύτικες και too much σκηνές σεξ) οτι και καλά δν είναι έτσι ο λεσβιακός έρωτας...
(αυτή ειναι γνώμη τους αλλα σανα απάντηση θα δώσω ότι ή Αντελ είναι νεα και παρορμητική  και ενθουσιαζεται εύκολα έτσι δεν διατηρείτε μία σχεση!)

Προφανώς κάποιοι θα εκτιμήσουν την ταινία και άλλοι θα την κατακρίνουν έχοντας την δική του αρνητική άποψη! 
9/10
 
Μεγάλη πατάτα... - alani508 - Παρ 14 Μαρ 2014 - 22:53
Το επεξεργάστηκε ο/η alani508 συνολικά 2 φορές
 
"La Vie d`Adele" Review by Movie Heat - AngelCyke - Δευ 18 Νοε 2013 - 15:40
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 4/5

Όσοι ενδιαφέρεστε, διαβάστε την ολοκληρωμένη κριτική μας στο:
https://www.facebook.com/movieheat/posts/266120186869432
 
<Χωρίς Τίτλο> - menelaos - Κυρ 10 Νοε 2013 - 12:08

Ηθοποιός σημαίνει ότι ενίοτε μπορώ και να τσαλακώνω το εγώ χάριν της τέχνης μου και πάντως η γραφική αναπαράσταση επί μακρόν μιας σεξουαλικής πράξης προσομοιάζει μάλλον με το περιβάλλον μιας εστέτ φωτογράφησης μόδας ή ακόμα-ακόμα ενός καθημερινού μαθήματος στην Καλών Τεχνών με τα μοντέλα να αγωνίζονται επί μακρόν να βρουν τις κατάλληλες πόζες έχοντας απέναντι τους την αυστηρή ματιά και το αδηφάγο πινέλο των πρωτοετών της Σχολής αλλά απέχει παρασάγγες από το απόλυτο ερωτικό πάθος, λεσβιακό στη συγκεκριμένη περίπτωση, για το οποίο μας μιλούσαν με έκδηλο θαυμασμό καιρό τώρα οι γραφίδες επώνυμων κριτικών.

Πάντως αν και ο καλός ο θεατρίνος είναι υποχρεωμένος να μπαίνει στη αρένα της υποκριτικής με όπλο ακόμα και μια σφεντόνα σε μια άτυπη δημοσκόπηση η συντριπτική πλειοψηφία θα απαντούσε ότι οι ερωτικές σκηνές είναι από τα πιο δύσκολα εγχειρήματα που καλούνται να φέρουν εις πέρας και κυρίως αν πρόκειται για κόντρα ρόλους γιατί από τη γλώσσα του σώματος δύσκολα μπορεί να ξεγελασθεί το ψαγμένο κοινό.  

Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα θα έλεγαν πολλοί και εξάλλου ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω το εν λόγω πόνημα στο οποίο αναφανδόν παραδόθηκε σύσσωμη η επιτροπή στις Κάνες αναπαράγοντας τρις κοτζάμ χρυσό φοίνικα. 

Κατά τα λοιπά, φευγαλέες και κατά το πλείστον αναίτιες κορυφώσεις που μάλλον προκαλούν τον κλαυσίγελο σε μια επιδερμική κεντρική ερωτική σχέση κουκουρουκου χωρίς αρχή, μέση και τέλος που αναπτύσσεται πρόχειρα μέσα στις λιγοστές χάρτινες, κυριολεκτικά, σελίδες ενός σεναρίου πρωτολείου τόσο ώστε η παραγέμιση του με κάθε λογής τσιτάτα με λογοτεχνικές ρίζες να κρίνεται απαραίτητη όπως γίνεται σε κάθε φεστιβάλ που υποτίθεται σέβεται εαυτόν και αλλήλους απευθυνόμενο σε ένα συγκεκριμένο κοινό που συχνά βλέπει το δένδρο αλλά ουχί το δάσος.

Και όμως το ξεκίνημα γεννούσε ελπίδες με τα διαδραματιζόμενα πέριξ του σχολικού συγκροτήματος που φοιτά η μαθήτρια Αντελ, σκηνές σύντομες όμως με γνήσια ένταση και πηγαίο δημιουργικό πάθος αλλά φευ η αρχή δεν είναι το ήμισυ του παντός.

Κοντολογίς άνθρακες ο θησαυρός αν και η αλήθεια να λέγεται η ηθοποιός Αντελ αποδεικνύεται επί το πρακτέο ένα ακατέργαστο διαμάντι ,τόσο ερμηνευτικά όσο και σωματικά.

Κώστας Κορδαλής

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars (2/5)
Το επεξεργάστηκε ο/η menelaos συνολικά 2 φορές
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.