• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Hunger Games: Catching Fire (2013)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
The Hunger Games: Φωτιά

Επιστημονικής Φαντασίας | 146' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Τετ 27 Νοε 2013
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 28/3/2014
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 28/3/2014
Διανομή: Σπέντζος
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.08 %
Αξιολόγηση: 6.85/106.85/106.85/106.85/106.85/106.85/106.85/10   (6.85/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Θυμήσου ποιος είναι ο εχθρός.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 26 Νοεμβρίου 2013

Η ολοκληρωμένη γνώμη μου για το «The Hunger Games: Φωτιά» συνοψίζεται στην έξης μία πρόταση: μια εξαιρετική ταινία σχεδόν υπό από όλες τις απόψεις. Επιτρέψτε μου, τώρα, να διευκρινίσω για ποιο λόγο το πιστεύω αυτό…

Δομικά, το «Φωτιά» δεν διαφέρει πολύ από το «Αγώνες Πείνας». Οι πρωταγωνιστές πάνε από την Περιοχή 12 στο Καπιτώλιο για την εκπαίδευση και, στη συνέχεια, στους Αγώνες. Το «been there, done that» vibe είναι αναπόφευκτο, η ταινία όμως βελτιώνεται αισθητά από άποψη ανάπτυξης χαρακτήρων, μετατρέποντας τη δομή της ήδη υπάρχουσας ιστορίας αγάπης, πίστης και δύναμης ενάντια στο σύστημα σε μια σφιχτοδεμένη και συναρπαστική αφήγηση. Παίρνοντας τον απαραίτητο χρόνο, το φιλμ οικοδομεί τον κόσμο του, έναν κόσμο σε διαρκή σύρραξη. Θίγοντας τη δυσκολία τού να είσαι ζωντανό σύμβολο, η Katniss βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της σύρραξης, αβέβαιη σχετικά με το τι ακριβώς να κάνει με αυτή την εξουσία που της έχει δοθεί. Και δεν είναι μονό εκείνη, όλοι, πρωταγωνιστικοί και μη, χαρακτήρες έχουν μεγαλύτερο βάθος. Και μπορεί η κατάληξη της ταινίας να λειτούργει μονό ως ισχυροποίηση των επόμενων ταινιών, δραματουργικά αυτό που παρακολουθείς τα 146 λεπτά της διάρκειας της, είναι περισσότερο από ικανοποιητικό.

Όσον αφορά την πολιτική πλευρά της, η ταινία, την αλήθεια, στερείται λεπτότητας. Στιγμές ανάδειξης της Katniss ως σύμβολο μιας επανάστασης, δημόσιες εκτελέσεις επαναστατών, ερωτήματα του τι διακυβεύεται αψηφώντας την κυβέρνηση, ελευθερίες που χαθήκαν και αλλά πολλά είναι συνεχώς παρόντα. Με αυτό τον τρόπο, αν και δεν σου επιβάλλει πότε εκατό τις εκατό κάποιο είδος μηνύματος, δεν επιτυγχάνει μια πλήρη κι ολοκληρωμένη εικόνα του πολιτικού συστήματος, αφού δεν ερευνάται πότε πραγματικά ο κόσμος, πέρα από το πώς επηρεάζει την Katniss. Μια χαμένη ευκαιρία, χωρίς αμφιβολία, αλλά τίποτα καταφανώς επιβλαβές για το φιλμ. Από την άλλη, το ειδύλλιο μεταξύ του Peeta και της Katniss, που εδώ δεν παραμένει υποανάπτυκτο, διαθέτει και μια υπονοουμένη πολιτική πινελιά. Ο έλεγχος προσωπικοτήτων με επιρροή κρύβει μια διπλή έννοια. Το ίδιο και οι αγαπητικοί της Katniss. Εμφανέστατες ή μη αλληγορίες δεν παύουν να υπάρχουν και να διαθέτουν σημασία και ουσία. Και όπως είχα πει και για το πρώτο μέρος, να μετατρέπουν το έργο σε «σκεπτόμενο μπλοκ-μπάστερ», ένα είδος που το έχουμε ανάγκη.

Και αφού αναφερθήκαμε στο ιδεολογικό και σημειολογικό κομμάτι της ταινίας, ας περάσουμε σε αυτά που κρίνονται πιο εύκολα. Για αρχή, η σκηνοθεσία του Francis Lawrence, αν και λειτούργει λίγο με τη σκέψη «αν δεν έχει χαλάσει, μην το φτιάχνεις», δεν παύει να είναι υψηλού επιπέδου. Αντί να αναδημιουργήσει τα πάντα, ο Lawrence επεκτείνει απλώς όλες τις ιδέες και τις καθιστά σαφέστερες και πιο περιεκτικές. Καταφέρνει να διατηρήσει μια συνέχεια στον τόνο και το ύφος που λειτούργει σωστά και δεν αποξενώνει το νούμερο δύο από το νούμερο ένα. Ερμηνευτικά, τώρα, τα πάντα βασίζονται στη βραβευμένη πλέον με Όσκαρ Jennifer Lawrence. Στα χεριά της, το πνεύμα της Katniss υπάρχει σε κάθε αναπνοή και σφυγμό της ταινίας. Αν δεν ήταν μια τόσο ικανή ηθοποιός όσο αυτή στο επίκεντρο, η ταινία δεν θα λειτούργησε καθόλου. Ο Josh Hutcherson, από την άλλη, εξισορροπεί την ευαισθησία της αγάπης με τη συναισθηματική σύγκρουση μιας ερημωμένης καρδιάς αβίαστα. Ο Woody Harrelson και η Elizabeth Banks παραμένουν διασκεδαστικοί στους ρόλους τους, ο Tucci κι ο Sutherland είναι πάντα καλοί, ενώ από τα νέα μέλη του καστ ξεχωρίζει η Jena Malone στον ρόλο της Johanna Mason.

Το «The Hunger Games: Φωτιά» είναι σίγουρα καλύτερο από τον προκάτοχο του, ακόμα κι αν παραμένει ίδιο στη δομή του. Υποστηριζόμενη από ένα ισχυρό σενάριο, μια γεμάτη αυτοπεποίθηση σκηνοθεσία και δυνατές ερμηνείες, συνοψίζεται ως μια τολμηρή, έξυπνη και διασκεδαστική ταινία.

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Δαβίτος




Τρίτη 26 Νοεμβρίου 2013

Μετά το πέρας των 74ων Αγώνων Πείνας, η Katniss (Lawrence) και ο Peeta (Hutcherson) επιστρέφουν νικητές στο σπίτι τους, μόνο για να αποχωρήσουν λίγο αργότερα για το καθιερωμένο ταξίδι των πρωταθλητών στις υπόλοιπες Περιοχές που ζουν κι αναπνέουν κάτω από το άγρυπνο βλέμμα της απολυταρχικής Capitol. Η επαφή του πρωταγωνιστικού διδύμου με τον εξαθλιωμένο λαό που πεινάει, φοβάται κι υποφέρει, θα αφυπνίσει για ακόμη μια φορά τη συνείδηση της Katniss, στο πρόσωπο της οποίας όλοι βλέπουν τον φωτεινό, επαναστατικό φάρο που θα τους οδηγήσει στο ύστατο πεπρωμένο: την οριστική και λυσσαλέα αντίδρασή τους απέναντι στο καταδυναστευτικό βάρος του Προέδρου Snow (Sutherland) και του καρακιτσάτου συρφετού του. O κυριαρχικός, όμως, τύραννος δεν είναι διατεθειμένος να επιτρέψει την ινδαλματική αγιοποίηση ενός «φλεγόμενου κοριτσιού» από τους καταφρονεμένους που θέλουν να πιστέψουν σε κάτι. Και η λύση είναι φρικτά απλή: «Καλώς ήρθατε στους 75ους επετειακούς Αγώνες Πείνας»…

Η συνέχεια της, δίχως σκηνοθετικό προσανατολισμό, πρώτης ταινίας των «Αγώνων Πείνας» αποτελεί μια χορταστική οπτικοποίηση ιδεών κοινωνικοπολιτικής αφετηρίας και ακραιφνούς δεσποτισμού, οριοθετημένων στα σύνορα ενός δυστοπικού κόσμου νεανικής, λογοτεχνικής προέλευσης, που εδώ κρατάει τον άκρως λειτουργικό ρόλο της «crowd-pleasing» ταινίας, αλλά με ένα κάποιο περιεχόμενο.

Βασισμένο στο ομότιτλο, δεύτερο βιβλίο της τριλογίας της Suzanne Collins (η οποία θα μεταφερθεί σε τετραλογία στον κινηματογράφο, με τον Lawrence να έχει ήδη ξεκινήσει νέα γυρίσματα), το «Φωτιά» είναι μια εντυπωσιακή ταινία δυόμιση ωρών, που εγκλωβίζει ιδανικά μέσα στο κάδρο όλη την ουσία, τη δράση και το, right to the point, συναίσθημα του βιβλίου. Εξάλλου, και η επιτυχημένη απόδοση του σεναρίου των Simon BeaufoySlumdog Millionaire», «127 Ώρες») και Michael ArndtLittle Miss Sunshine», «Oblivion») βασίζεται ακριβώς σε αυτή την ισορροπημένη σκιαγράφηση χαρακτήρων, την αποφυγή των εύκολων μελοδραματισμών και την τήρηση ενός μοιρασμένου χρονικά και χωρικά στόρι, το οποίο όμως ενισχύει ακόμη περισσότερο την κορύφωση της υπόθεσης, ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό της ταινίας.

Αν κι ενδεχομένως η δράση εντός της αρένας να απαιτούσε το κάτι περισσότερο, εντούτοις η βελτιωμένη φροντίδα του ενδυματολογικού κομματιού, των CGI-ικών background, του αποτελεσματικού μοντάζ και των πιο μεστών ερμηνειών, σίγουρα καθιστούν τη «Φωτιά» ένα κερδισμένο κινηματογραφικό στοίχημα.

Φυσικά, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της ταινίας είναι και ο τρόπος με τον οποίο μοιάζει να λειτουργεί υπογείως η επίδραση των Μ.Μ.Ε, τα οποία παρουσιάζονται εδώ ως η ιδανική επιλογή για τη στοχοποίηση της Katniss στη συνείδηση της μάζας -μέσω της τηλεόρασης- και της δημιουργίας λανθασμένων εντυπώσεων προς όφελος της Capitol.

Εκτός βέβαια από τις όποιες κοινωνικές, πολιτικές ή και ηθικές προεκτάσεις που παρουσιάζονται στον βιβλιακό/ταινιακό μικρόκοσμο (και που ουδεμία σχέση έχουν από την αρχή τους ακόμη με το «Battle Royale», να τα λέμε αυτά), η «Φωτιά» δεν παύει να είναι και μια ζουμερή περιπέτεια φαντασίας με ένα πλούσιο καστ, μερικές έξοχες ηθοποιϊκές επιλογές (Harrelson, Sutherland, Tucci, Philip Seymour Hoffman), γρήγορη σκηνοθεσία , εξαιρετικό soundtrack και μια Lawrence με οσκαρικό αέρα που κερδίζει πάλι τις εντυπώσεις.

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Βαρβάρα Κοντονή




Τετάρτη 2 Απριλίου 2014

Το πρώτο «Hunger Games» ήταν μια τεράστια έκπληξη, ένα εξαιρετικά πρωτότυπο και πρωτόγνωρο για τα χολιγουντιανά δεδομένα μπλοκμπάστερ, που είχε για στόχο εξίσου θέαμα και πολιτικά σχόλια. Ακόμα και η σκηνοθεσία του Gary Ross προσπαθούσε να αποτινάξει από πάνω της το άρωμα θεαματικού Χόλιγουντ, με την αεικίνητη κάμερα να δίνει μια επιπλέον αίσθηση πρωτοτυπίας. Όλο αυτό βέβαια κάπου εξατμίστηκε προς το τέλος, όπου το φιλμ έμοιαζε υποταγμένο στο εύκολο (και σεναριακά προβληματικό) θέαμα, το (υποχρεωτικό) ρομάντζο και τη συνοπτικών διαδικασιών προετοιμασία του σίκουελ.

Και εκεί που περιμένεις λοιπόν τη συνέχεια να είναι πιο κοντά στο συμβιβασμένο φινάλε της πρώτης ταινίας, παρά στην αιφνιδιαστική φρεσκάδα της (δεδομένης και της αλλαγής σκηνοθέτη), το «Catching Fire» έρχεται να σε πιάσει ξανά αδιάβαστο. Ναι, έχουμε ξαναεπισκευτεί το δυστοπικό (και ηθελημένα υπερ-κιτς) κόσμο του franchise, έχουμε ξαναπατήσει στην αρένα των εφιαλτικών «παιχνιδιών», έχουμε ήδη εντυπωσιαστεί από την ευρηματική σύλληψη της κινηματογραφικής αλληγορίας. Κι όμως, το δεύτερο κεφάλαιο της σειράς δεν επαναπαύεται στην ασφάλεια της δοκιμασμένης συνταγής, αλλά προσπαθεί να ενισχύσει τον προβληματισμό, αλλά και να βελτιώσει καθολικά την πρώτη ταινία. Η νέα είσοδος στην αρένα των «Hunger Games», μάλιστα, δημιουργεί το ίδιο ρίγος και την ίδια καθηλωτική αγωνία με την πρώτη φορά -πολλά εύσημα στον κύριο Francis Lawrence.

Η βασική βελτίωση εντοπίζεται στο σενάριο, που είναι πιο σφιχτοδεμένο και πολιτικά συνειδητοποιημένο. Δεν τίθενται ως προτεραιότητα ούτε η δράση ούτε τα ρομάντζα (ειδικά για το τελευταίο προσωπικά είμαι βαθύτατα ευγνώμων), αλλά η όξυνση της αλληγορίας και της κριτικής, που φαντάζουν πιο προσανατολισμένες, ακόμα κι αν -δικαιολογημένα, στα πλαίσια του είδους- δεν έχει ξεπεραστεί η απλοϊκότητά τους. Βεβαίως, το τέλος φανερώνει μια ασυγχώρητη σεναριακή «γκάφα» σε σχέση με το χαρακτήρα του μακαρίτη Philip Seymour Hoffman, ενώ υπάρχουν λεπτομέρειες που θα παραμείνουν αδιευκρίνιστες στο μυαλό σας -ειδικά αν δεν είναι φρέσκο στη μνήμη σας το πρώτο μέρος. Πλέον πάντως είναι φανερό πως στο target-group του franchise είναι καθοριστική (και εντελώς συνειδητή) η ύπαρξη του ωριμότερου ηλικιακά κοινού, παρόλο που αυτή τη φορά δεν υπάρχει η ίδια τάση προς την πιο ενήλικη απεικόνιση της βίας.

Ίσως είναι αχάριστο να κατηγορηθούν τα «Hunger Games» για έλλειψη τόλμης (αφού, για τα ξεκάθαρα χολιγουντιανά δεδομένα, σχεδόν ξεχειλίζουν από αυτή), όμως είναι αλήθεια πως, αν είχαν περισσότερη, θα μιλάγαμε πιθανότατα για το απόλυτο μπλοκμπαστερικό franchise των ημερών μας, ό,τι καλύτερο έχουμε δει στο είδος εδώ και πολλά χρόνια. Για την ώρα, μία πραγματικά καλή (έστω και λογικής επεισοδίου), απολαυστικότατη και κάθε άλλο παρά κενή περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας είναι κάτι παραπάνω από αρκετή. Άλλωστε, όταν συνειδητοποιείς ότι η ανυπομονησία σου για το επόμενο «Hunger Games» ξεπερνά αυτή για το «Hobbit», καταλαβαίνεις πόσο σοβαρά πρέπει να το πάρεις...

Υ.Γ.: Για την Jennifer τα λόγια περιττά...

Βαθμολογία: 3.5/5 Stars3.5/5 Stars3.5/5 Stars3,5/5 Stars (3.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur


 
9/10 - foris2004 - Τετ 07 Ιαν 2015 - 02:24
Εξίσου καλό όσο και το 1ο μέρος
 
<Χωρίς Τίτλο> - xrikou - Τετ 05 Μαρ 2014 - 05:02

Όχι απλά καλύτερο του πρώτου αλλά μία πολύ καλή ταινία από μόνη της. Στο τέλος πιάνεις τον εαυτό σου να αγωνιά για τη συνέχεια, κάνοντας τα 2 εναπομείναντα sequel πολυαναμενόμενα.

8/10
 
<Χωρίς Τίτλο> - kouklos1986 - Δευ 09 Δεκ 2013 - 15:52
 
 
Re: <Χωρίς Τίτλο> - KoulisDLuffy - Πεμ 12 Δεκ 2013 - 22:39
δν εχω δει την ταινια αλλα εχω διαβασει τα βιβλια και ηταν φανταστικα βεβαια αν δν μπορεις να καταλαβεις τα μυνηματα που περναει και αν δεν εχεις δει και το πρωτο μερος δεν μπορεις να κρινεις ... το τριτο μερος δεν το εφτιαξαν για να βγαλουν λευτα αλλα για ολοκληρωθει η τριλογια ... το δευτερο μερος δεν ειχε αναγκη καποιο αλλο για να ανεβει ειναι καλυτερο απο το πρωτο οπως βεβαια και το τριτο
Το επεξεργάστηκε ο/η KoulisDLuffy συνολικά 2 φορές
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.