• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Before Midnight (2013)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Πριν τα Μεσάνυχτα

Δραματική | 108' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 13 Ιουν 2013
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 4/11/2013
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 4/11/2013
Διανομή: Feelgood Entertainment
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά - Ελληνικά
Δημοτικότητα: 0.13 %
Αξιολόγηση: 7.72/107.72/107.72/107.72/107.72/107.72/107.72/107.72/10   (7.72/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Εννέα χρόνια μετά, στην Ελλάδα…

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Κυριακή 9 Ιουνίου 2013

Πρώτο φιλμ: Πριν το Ξημέρωμα. Ο Τζέσι και η Σελίν γνωρίζονται σε ένα τρένο σε ταξίδι στην κεντρική Ευρώπη και περνούν μια νύχτα γνωρίζοντας ο ένας τον άλλο.

Δεύτερο φιλμ: Πριν το Ηλιοβασίλεμα. Εννιά χρόνια μετά, οι δυο τους συναντιούνται τυχαία σε ένα παρισινό βιβλιοπωλείο και περνούν άλλη μια μέρα μαζί προσπαθώντας να διερευνήσουν μια ίσως χαμένη ευκαιρία.

Τρίτο φιλμ: Πριν τα Μεσάνυχτα. Ο Τζέσι και η Σελίν εννιά χρόνια μετά βρίσκονται παντρεμένοι με δυο δικά τους παιδιά να κάνουν διακοπές σε παραθαλάσσιο μέρος στην Καλαμάτα, φιλοξενούμενοι στο σπίτι ενός έλληνα συγγραφέα, ενώ ο γιος του Τζέσι από προηγούμενη σχέση επιστρέφει Αμερική. Ο Τζέσι προτείνει στη Σελίν να μετακομίσουν κι αυτοί (από το Παρίσι) για να ‘ναι το παιδί μαζί τους. Όμως, στη Σελίν έχουν ανοιχτεί επαγγελματικές προοπτικές στη χώρα της.

Ο τρόπος που αναπτύχθηκε κι εξελίχθηκε η τριλογία του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ είναι κι αυτός ένα μυθιστόρημα. Αρχικά, στο πρώτο φιλμ, με άλλη παρτενέρ στο σενάριο (ωστόσο γυναίκα), η ιστορία κατέληξε να πλάθεται από τον σκηνοθέτη μαζί με το πρωταγωνιστικό δίδυμο, Ίθαν Χοκ και Ζιλί Ντελπί, σαν ένα καλλιτεχνικό «Ménage à trois», σαν να μαγεύτηκαν, όπως μαγεύτηκε και το κοινό από μια αναβίωση ενός γνήσιου ρομαντισμού που όμως πατάει γερά πάνω στον ρεαλισμό. Και βέβαια το διαλογικό σινεμά που καλλιέργησε ο Ερίκ Ρομέρ δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο για τους σινεφίλ, ήταν όμως σκέτη αποκάλυψη για το ευρύτερο αμερικανικό κοινό, κάπως εκπαιδευμένο πλέον από το εκεί ανεξάρτητο κίνημα.

Η παρούσα συνέχεια μάς προσφέρει την ίδια ποιότητα, κάτι που σχεδόν το περιμέναμε. Η μαγιά έχει δέσει, δύσκολο να χάλαγε. Οι διάλογοι είναι τόσο πολύ φυσικοί, τόσο αληθινοί (παρά την επεξεργασία) και τόσο καλά ενσωματωμένοι στους δυο ηθοποιούς, ώστε να τους παρακολουθείς αιχμάλωτός τους όπως αν έβλεπες μια καλή ταινία δράσης. Ενώ ταυτόχρονα εντάσσονται στο φυσικό τοπίο ή ακόμη και σε δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, με τρόπο που γίνονται απόλυτα κινηματογραφικά (και όχι θεατρικά) γεγονότα. Είναι και από τις σπάνιες φορές που το ελληνικό τοπίο εγγράφεται οργανικά στη δραματουργία και όχι τουριστικά, αποκτώντας το επικοινωνιακό κύρος που του ταιριάζει.

Ο Τζέσι και η Σελίν είναι πια δυο ώριμοι άνθρωποι και η ζωή δεν αφήνει πολλά περιθώρια για μαγεία. Η φθορά του χρόνου και οι συγκρούσεις αναγκών έχουν φέρει στην επιφάνεια αμφιβολίες του ενός για τον άλλο, παράπονα, θυμό, προκαλώντας έως και κάποιες μικροπρεπείς αντιδράσεις, όπως ακριβώς τα φέρνει η ζωή. Το στοίχημα που κερδίζει η καλλιτεχνική ομάδα είναι το εξής. Ότι καταφέρνει να δείξει πως πίσω από όλα αυτά, μια αρχική ψυχική ποιότητα που είχαν οσφρανθεί ο ένας για τον άλλο τότε, εξακολουθεί σιωπηλά να ενυπάρχει και να τροφοδοτεί τη συμπόρευση στη ζωή.

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος




Κυριακή 9 Ιουνίου 2013

Είναι ασφαλές να πούμε ότι κανένας από όσους είδαν το «Πριν το Ξημέρωμα» το 1995 δεν είχε προβλέψει ότι ο Ethan Hawke και η Julie Delpy θα επέστρεφαν στους ρόλους τους ως Jesse και Celine, 18 χρόνια μετά. Και όχι μόνο αυτό, αλλά κανένας δεν νομίζω να περίμενε ότι οι δύο συνέχειες που θα ακολουθούσαν θα ήταν τόσο μα τόσο καλές, που θα μας έκαναν να μιλάμε για μια τριλογία ορόσημο πλέον στην ιστορία του κινηματογράφου.

Και μιλώ για τριλογία γιατί το τρίτο (και τελευταίο;) μέρος, με τον εξαιρετικό τίτλο «Πριν τα Μεσάνυχτα», έρχεται δυναμικά να εδραιώσει την άποψη περί οροσήμου. Εννέα χρόνια μετά το «Πριν το Ηλιοβασίλεμα», η σχέση μεταξύ της Celine και του Jesse εξελίσσεται μέσα από μια πιο ώριμη οπτική γωνία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν διατηρεί την οικειότητα και τον ρομαντισμό όπως και πριν. Κατασκευασμένη ως κάτι πολύ περισσότερο από δύο χαρακτήρες που περπατούν μέσα στην πόλη μιλώντας με ένα μοναδικό κίνητρο, η ταινία βασίζεται περισσότερο στις συγκρούσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών, με τον Jesse και τη Celine να ξοδεύουν ισάξιο χρόνο καυγαδίζοντας όσο και φλερτάροντας, αποδεικνύοντας ότι η αγάπη είναι ένα πολύπλοκο πράγμα και ότι η νοσταλγική ρομαντική συνάντηση που ξεκινά μια σχέση ίσως να μην είναι αρκετή για να διατηρηθεί μια ζωή. Ακριβώς όπως και στις άλλες δύο συνέχειες, οι διάλογοι είναι τόσο καλά σχεδιασμένοι που είναι εντελώς αδύνατο να αποστασιοποιηθείς από το τι συμβαίνει σε αυτό το χαρισματικό ζευγάρι. Οι αμέτρητες λογομαχίες σχετικά με την εργασία, τα παιδιά, τη σεξουαλική ζωή και των γεγονότων του παρελθόντος γίνονται με ένα απόλυτα φυσικό και ανά στιγμές διασκεδαστικό τρόπο, ενώ είναι τέτοιος ο ρεαλισμός τους που πολύ λίγες ταινίες μπορούν να συγκριθούν, από άποψη αξιοπιστίας κι αυθεντικότητας, με το παρόν φιλμ.

Όλα τα παραπάνω, βέβαια, οφείλονται στην αγία τριάδα Hawke-Delpy-Linklater. Είμαι βέβαιος ότι όσο κι αν οι ταινίες αποτελούν ένα ταξίδι για τους χαρακτήρες του Jesse και της Celine, είναι μια εξίσου μαγευτική πορεία ζωής για τον Hawke και την Delpy. Αυτή η σειρά ταινιών θα είναι στα μάτια μου πάντα το μεγαλύτερο και καλύτερο έργο τους, οτιδήποτε άλλο κι αν κάνουν στο μέλλον. Από την ευαισθησία τους, το 1995, μέχρι την ωριμότητα τους το 2013, οι δυο τους ενηλικιώθηκαν επί της οθόνης, στο σενάριο και εκτός της ταινίας. Και στο «Πριν τα Μεσάνυχτα» ο Hawke και η Delpy είναι καλύτεροι από ποτέ. Ζητώντας τους να πάνε σε ένα διαφορετικό συναισθηματικό επίπεδο από ποτέ άλλοτε σε αυτή τη σειρά ή στην καριέρα τους, οι δυο τους είναι μαγευτικοί μαγνητίζοντας σε, σε κάθε σκηνή, σε κάθε στιγμή, σε κάθε δευτερόλεπτο, καθώς η μαγική κάμερα του Linklater τα καταγράφει όλα αβίαστα, επιτρέποντας στο κοινό να είναι απλά μύγες στον τοίχο τής πιο ακριβής σχέσης που ξεδιπλώθηκε ποτέ στη μεγάλη οθόνη.

Εν γένει, το «Πριν τα Μεσάνυχτα» είναι ένα ισχυρό παράδειγμα του αχειραγώγητου κινηματογράφου, εκεί όπου κάθε χαρακτήρας προσπαθεί να είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά σε μια οικεία πραγματικότητα χωρίς να εξαναγκάζει καταστάσεις, δημιουργώντας ένα συναισθηματικό «rollercoaster», απίστευτα ακριβές και σαφές στη σύλληψη της αγάπης και της σχέσης των ζευγαριών, το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να βιώσετε.

Βαθμολογία: 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars (5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Δαβίτος




Κυριακή 11 Αυγούστου 2013

Κανείς δεν θα περίμενε πως το «Πριν το Ξημέρωμα», ίσως μία από τις πιο ερωτεύσιμες, αλλά και ρεαλιστικές ρομαντικές ταινίες, θα αποκτούσε συνέχεια και η αλήθεια είναι πως δεν τη χρειαζόταν καν. Το «Πριν το Ηλιοβασίλεμα» όμως κατόρθωσε όχι απλώς να αγγίξει το εκπληκτικά υψηλό επίπεδο της πρώτης ταινίας, αλλά και, προσαρμοσμένο απόλυτα στην κατά εννέα χρόνια αυξημένη ηλικία των ηρώων του, να ενισχύσει σχεδόν πρωτοφανώς την ψευδαίσθηση ότι ο Jesse και η Celine είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακά ρεαλιστικοί κινηματογραφικοί χαρακτήρες: Ότι ζουν και αναπνέουν…

Έτσι, άλλα εννέα χρόνια μετά την δεύτερη ταινία, το γοητευτικό, μακροχρόνιο ταξίδι της σχέσης των δύο χαρακτήρων, τους οποίους γνώρισε το κινηματογραφικό πανί το 1995, αν όχι ολοκληρώνεται, συνεχίζεται και μοιάζει εξίσου φρέσκο και ερωτεύσιμο με την πρώτη φορά. Είναι εντυπωσιακό το πόσο συνεπείς στην ποιότητα και την ειλικρίνεια του εγχειρήματός τους είναι για τρίτη φορά οι δημιουργοί. Οι ταινίες του Richard Linklater δεν αποτελούν τριλογία για να ικανοποιήσουν τις επιταγές μεγάλων στούντιο, αλλά τη φανερή επιθυμία των ίδιων των δημιουργών να αφηγηθούν τη συνέχεια της ιστορίας τους. Μιας επιθυμίας που φαντάζει τόσο (συγκινητικά) φυσική και πηγαία, όσο και τα συναισθήματα που προκαλεί η ταινία (όπως άλλωστε και οι προηγούμενες) στον θεατή της.

Οι αριστουργηματικές ερμηνείες του Ethan Hawke και της Julie Delpy πλαισιώνονται αφενός από μια σειρά Ελλήνων ηθοποιών που προσφέρουν απρόσμενα καλές έως εξαιρετικές υποστηρικτικές ερμηνείες, με τον Πάνο Κορώνη να ξεχωρίζει, και αφετέρου από ένα ελληνικό τοπίο στο φόντο, το οποίο επ’ ουδενί δεν βρίσκεται εκεί για απλούς τουριστικούς λόγους. Διαδεχόμενη την Βιέννη και το Παρίσι των προηγούμενων ταινιών, η ηλιόλουστη Μεσσηνία φαντάζει εντυπωσιακά συμμέτοχη στο πνεύμα του φιλμ, συνοδεύοντας τους αγαπημένους μας ήρωες μάλλον διαφορετικά απ’ ό,τι οι άλλες δύο πόλεις. Η ηρεμία και η μελαγχολικά υπέροχη αίσθηση γαλήνης που αποπνέει η θέα της θάλασσας στο βάθος αποτελεί σχεδόν αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας των διακοπών ενός ζευγαριού που είναι μαζί για σχεδόν μια δεκαετία, σε αντίθεση με τις προηγούμενες, ολιγόωρες και γεμάτες ερωτικό ενθουσιασμό, συναντήσεις τους.

Με το δημιουργικό ταλέντο, όσο και πάθος των Hawke, Delpy και Linklater να μοιάζει ακόμα πιο ώριμο από πριν, το «Πριν τα Μεσάνυχτα» παρότι, προφανώς, συγγενικό με τα άλλα δύο φιλμ - και ιδίως με το αυστηρά διαλογικό «Πριν το ηλιοβασίλεμα»- αποφεύγει υποδειγματικά τον κίνδυνο της κινηματογραφικής επανάληψης, κυρίως χάρη στην εσωτερική αλλαγή των ίδιων των χαρακτήρων. Η τρίτη και πιο «αληθινή» ταινία της τριλογίας μοιάζει διαιρεμένη σε τέσσερις μεγάλες διαλογικές σκηνές κατά τις οποίες παρακολουθούμε συζητήσεις, που θίγουν αναρίθμητα θέματα και σχεδόν συναρπάζουν. Και είναι αξιοθαύμαστη η σεναριακή δεξιοτεχνία με την οποία οι διάλογοι, κάτω από μια άκρως διακριτική σκηνοθεσία, μεταπηδούν από τα παιδιάστικα, ανώδυνα πειράγματα στους άλλοτε μικρότερους και άλλοτε μεγαλύτερους καυγάδες, στη συνέχεια στο χιουμοριστικό φλερτ και από κει στους ουσιώδεις εσωτερικούς προβληματισμούς, παρασέρνοντας πάντα και το θεατή συναισθηματικά μαζί τους.

Η τελευταία από τις τέσσερις εν λόγω εκτενείς σκηνές είναι εκείνη του μεγάλου τσακωμού του ζευγαριού. Προσπερνώντας τον αρχικό (δίχως ίχνος χυδαιότητας) ερωτισμό της, αλλά και το απολαυστικά ευχάριστο κλίμα του υπόλοιπου φιλμ, ο καυγάς φαντάζει κουραστικός, ασφυκτικός, μέχρι και ατελείωτος –όπως και στην πραγματικότητα. Κατά τη διάρκειά του, οι χαρακτήρες ξεδιπλώνουν κάθε πτυχή τους, αποκαλύπτουν τις διαφορές και τις ομοιότητές τους σε σχέση με το παρελθόν, κλείνουν το μάτι στο θεατή που βλέπει τον εαυτό του στην οθόνη. Και η κατάληξη όλου αυτού του τρομακτικού χειμάρρου διαφωνιών, αντιδράσεων και επίρριψης ευθυνών από τον έναν στον άλλον, τελικά είναι κάθε άλλο παρά απαισιόδοξη. Οδηγεί σε ένα αλησμόνητο, αυθεντικά συγκινητικό μέσα στην σταθερή λιτότητά του φινάλε, το οποίο χαρίζει αυτό το υπέροχο χαμόγελο που είναι ίσως το καλύτερο δώρο που μπορεί μια ταινία να προσφέρει στο θεατή της…

Το «Πριν τα Μεσάνυχτα» φωτογραφίζει τους γνώριμους ήρωές του σε μία ακόμη, διαφορετική χρονική στιγμή της ζωής τους, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά πόσο αυτή σε αφορά και καθιστώντας σε βέβαιο πως, ακόμα κι αν, προφανώς, δεν έχεις κι ούτε πρόκειται ποτέ να δεις τον Jesse και τη Celine από κοντά, τους γνωρίζεις βαθιά. Και, ίσως, τους αγαπάς…

Βαθμολογία: 4.5/5 Stars4.5/5 Stars4.5/5 Stars4.5/10 Stars4,5/5 Stars (4.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur


 
<Χωρίς Τίτλο> - FeralCat - Παρ 10 Ιαν 2014 - 17:19
 
<Χωρίς Τίτλο> - nutterjr - Παρ 12 Ιουλ 2013 - 21:21
I am truly and utterly under Jesse`s and Celine`s spell and hoping that they will surprise us with another snapshot of their lives 9 years from now. Even though Before Midnight is breezy to begin with, it breaks the courtship mould early on without however losing the romantic undertone and the feel real factor that defined the previous two installments.  And since the characters have grown older and more mature, so have the films with them.   And now based in Greece, it seems like this a Greek tragedy where the deus ex machina is actually true love.
 
<Χωρίς Τίτλο> - paschal - Τετ 26 Ιουν 2013 - 15:25
Το επεξεργάστηκε ο/η paschal συνολικά 2 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - ggnikol - Δευ 24 Ιουν 2013 - 14:32
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.