• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Wolverine (2013)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Γούλβεριν

Υπερήρωες | 126' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 25 Ιουλ 2013
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 21/11/2013
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 21/11/2013
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Ιαπωνικά
Δημοτικότητα: 0.06 %
Αξιολόγηση: 5.46/105.46/105.46/105.46/105.46/105.46/10   (5.46/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Ο ήρωας. Ο φυγάς. Ο πολεμιστής. Ο επιζόντας. Ο θρύλος.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 23 Ιουλίου 2013

Το 2009, ο οξύθυμος Λόγκαν -κατά κόσμον Wolverine- έκανε τη σόλο κινηματογραφική του εμφάνιση με την ταινία «X-Men η Αρχή: Γούλβεριν», ένα action-packed φιλμ με πολλά προβλήματα κι ελλείψεις, γεγονός που αν μη τι άλλο του στοίχησε έναν αξιοπρεπή επαναπροσδιορισμό των νεότερων χρόνων του ήρωα. Τώρα, τέσσερα χρόνια μετά, ο Wolverine επιστρέφει, όχι ακριβώς ως μαχητής πια, όντας αποκαμωμένος και μόνος τριγυρνώντας στα καναδικά βουνά και καταναλώνοντας γενναίες ποσότητες αλκοόλ, σε μια προσπάθεια να συμβιβαστεί με τον χαμό της αγαπημένης Jean Gray, στον θάνατο της οποίας ήμασταν όλοι παρόντες το 2006 όταν με το «X-Men: Η Τελική Αναμέτρηση» έκλεισε η τότε x-menική τριλογία.

Το «The Wolverine» αποτελεί στην ουσία μια μορφή άτυπου σίκουελ της ολοκληρωμένης τριπλής παρουσίας των σούπερ-μεταλλαγμένων στη μεγάλη οθόνη, πιάνοντας τον σύγχρονο μύθο του Λόγκαν από τη συνέχεια του προσωπικού του θρήνου και πασάροντας στο πλευρό του υπό την μορφή ενοχικής συνείδησης μια φαντασιακή Famke Janssen, αιθέρια και κομπινεζον-άτη. Φυσικά, ο ίδιος δεν θα μείνει τελικά και για πολύ μακριά από τη δράση, όταν μια κοκκινομάλλα Γιαπωνέζα assassin θα του ζητήσει να την ακολουθήσει στην πατρίδα της, προκειμένου ο ετοιμοθάνατος εργοδότης της να τον ευχαριστήσει που μερικές δεκαετίες πριν του είχε σώσει τη ζωή από την πυρηνική κόλαση στο Ναγκασάκι. Το μόνο σίγουρο είναι πως η επίσκεψη του Λόγκαν στη χώρα του seppuku κάθε άλλο παρά βαρετή θα είναι...

Η νέα ταινία που μας έρχεται δια χειρός James MangoldWalk the Line», «Το Τελευταίο Τρένο για τη Γιούμα»), μοιάζει να παίζει εκ του ασφαλούς δίνοντας το έναυσμα με μια εντυπωσιακή, βροντώδη σκηνή και χρησιμοποιώντας στη συνέχεια κάθε πιθανή παραδοσιακή αρχή περί τιμής, θανάτου, οικογένειας και γενικότερης εθιμικής Ιαπωνίας, χωρίς ωστόσο να αναζητεί πιο ουσιώδεις σεναριακές διόδους, αλλά παραμένοντας διαρκώς στην επιφάνεια μιας πλούσιας χωρικής κουλτούρας που είχε σαφέστατα πολλά περισσότερα να προσφέρει, τόσο ως προς την ανάπτυξη των χαρακτήρων, όσο κι ως προς τη δικαιολόγηση των εκάστοτε πράξεών τους.

Αν εξαιρέσει κανείς το ενδιαφέρον κομμάτι της υπόθεσης σχετικά με τους διαφορετικούς τρόπους που αντιλαμβάνεται κανείς τη φύση του θανάτου (το οποίο επίσης δεν ενισχύεται όσο θα μπορούσε) και που απαντάται ανάμεσα σε έναν αθάνατο Wolverine που τον επιζητά και σε έναν παραδοσιακό Ιάπωνα που την τελευταία στιγμή διστάζει να τον αποδεχτεί, τότε θα λέγαμε πως η ταινία μάλλον καταλήγει να αναμασά κλασικές κλισεδιάρικες καταστάσεις και corny στιγμές που θα μπορούσαν να λείπουν.

Ο Hugh Jackman, «φουσκωμένος» όσο ποτέ, συνεχίζει να υπηρετεί παρόλα αυτά πιστά τον μοιραίο ήρωα, ενώ και η παρουσία της γοητευτικής Viper που ξερνάει δηλητήριο είναι μια απολαυστική προσθήκη, παρά το γεγονός πως τόσο η πράσινη βινίλ στολή όσο και τα θανατηφόρα της φιλιά παραπέμπουν στην Poison Ivy της Uma Thurman στο βιντεοκλιπίστικης αν-αισθητικής «Μπάτμαν & Ρόμπιν».

Αν και η επανεμφάνιση του Wolverine είναι σίγουρα πιο βελτιωμένη σε σχέση με την προηγούμενη, εντούτοις κάτι φαίνεται να λείπει για να απογειωθεί ακόμα και σε όρους καθαρά κομικίστικης λειτουργίας. Θες η ανάγκη περισσότερης δράσης, θες η περιορισμένη μόνο χρήση των ξώφαλτσων ιαπωνικών στοιχείων (αυτοί οι νίντζα πέρασαν και δεν ακούμπησαν), θες το υποτονικό κι αναμενόμενο τέλος; Όπως και να το δεις, το «Τhe Wolverine» είναι απλώς ένα ακόμη σουπερηρωικό installment, το οποίο θα μπορούσε να λείπει. Ή και να υπάρχει κάπου. Και αυτό βασικά είναι το πρόβλημα, δεν σε πολυνοιάζει κιόλας…

Βαθμολογία: 2.5/5 Stars2.5/5 Stars2,5/5 Stars (2.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Βαρβάρα Κοντονή




Τετάρτη 24 Ιουλίου 2013

Ο Γούλβεριν κάνει τη δεύτερη «σόλο» κινηματογραφική του εμφάνιση και μπορεί να μην ενθουσιάζει, ούτε όμως και απογοητεύει. Το νέο φιλμ του ήρωα, τον οποίο για περισσότερο από μια δεκαετία τώρα ερμηνεύει απολαυστικά ο Hugh Jackman, βρίσκεται περίπου στα ίδια επίπεδα με το «X-Men η Αρχή: Γούλβεριν» και, γενικότερα, στο επίπεδο των «στάνταρ» σουπερ-ηρωικών περιπετειών. Με άλλα λόγια, θα δείτε ακριβώς αυτό που περιμένετε…

Το ρομπότ του φινάλε έρχεται για να επιβεβαιώσει αυτό το «στάνταρ» επίπεδο της ταινίας (η οποία δεν μοιάζει να προσπαθεί ιδιαίτερα να το ξεπεράσει, γεγονός που είναι μάλλον υπέρ της), ενώ παράλληλα αποδεικνύει και την παντελή απουσία κάποιου γοητευτικού κακού, ίσως το μοναδικό λόγο για τον οποίο το φιλμ δεν είναι απόλυτα χορταστικό. Η ερμηνεία της Svetlana Khodchenkova βέβαια (στον ρόλο της μεταλλαγμένης «Viper») είναι απολαυστική, το σενάριο όμως δεν την εκμεταλλεύεται, περιορίζοντάς την σε μια απίστευτα ρηχή και αρκετά σύντομη παρουσία. Πάντως, και παρά την αναμενόμενη έλλειψη εμβάθυνσης στους χαρακτήρες, ο νέος Γούλβεριν λειτουργεί ως επί το πλείστον ικανοποιητικά, με τον James Mangold να φαντάζει εύστοχη επιλογή για το σκηνοθετικό τιμόνι, τις σκηνές δράσης να είναι διασκεδαστικότατες (η «τζεϊμςμποντική» σκηνή στην οροφή του τρένου είναι η πιο εντυπωσιακή), και το Ιαπωνικό τοπίο σε συνδυασμό με την αξιοπρόσεκτη μουσική από τον Marco Beltrami να προσθέτουν μια ευχάριστη νότα στη θέαση.

Εκείνο όμως που αξίζει να συζητηθεί, ίσως περισσότερο από το φιλμ καθεαυτό, είναι η βία του. Στη μετα-«Dark Knight» εποχή της μπλοκμπαστερικής ωρίμανσης, το «Wolverine» αποδεικνύεται η βιαιότερη στιγμή της συνολικής κινηματογραφικής πορείας των X-Men. Ενώ όμως στον κατά Nolan «Μπάτμαν» η βία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του σκοτεινού, βρώμικου νολανικού σύμπαντος, ο Mangold μοιάζει απλώς να δοκιμάζει τα όρια του PG-13. Και εύλογα προβληματίζει για μία ακόμη φορά το ζήτημα της ανούσιας αμερικανικής διάκρισης μεταξύ της καταλληλότητας άνω των δεκαεφτά (R) και άνω των δεκατριών ετών (PG-13), όσο αυτή στηρίζεται στη θέαση αίματος στην οθόνη, αδιαφορώντας για την αγριότητα της βίας που προβάλλεται. Γιατί η βία του «Wolverine», καθώς οι προθέσεις του δεν διαφέρουν από αυτές μιας φυσιολογικής, εύπεπτης super-hero περιπέτειας, φαντάζει υπερβολική για τις μικρές ηλικίες που καλύπτουν σημαντικό μέρος του target-group του, ενώ, από την άλλη, δεν στέκεται ικανή να πείσει ότι το είδος αφορά πιο άμεσα και τις μεγαλύτερες ηλικίες, λόγω της ως συνήθως αφελούς απουσίας αίματος στο μεγαλύτερο κομμάτι της δράσης, γεγονός που αποτελεί έναν σαφή συμβιβασμό με το παιδικό κοινό.

Βαθμολογία: 2.5/5 Stars2.5/5 Stars2,5/5 Stars (2.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur


 
4/10 - foris2004 - Παρ 14 Νοε 2014 - 18:46
...και ζήσανε αυτοί καλά, κι εμείς καλύτερα. Αυτός είναι ο σχολιασμός μου, και πολύ του είναι!
 
Re: <Χωρίς Τίτλο> - bakos88 - Κυρ 17 Νοε 2013 - 23:09
απίστευτη βαρεμάρα αααααα....
 
<Χωρίς Τίτλο> - nikren - Παρ 15 Νοε 2013 - 16:57
Ο νέος Γούλβεριν ήθελε -και έπρεπε- να είναι πολύ καλύτερος από την προηγούμενη solo εμφάνισή του. Το κατάφερε ελάχιστα αλλά τα τελευταία χρόνια οι απαιτήσεις του κοινού από τις ταινίες με υπερήρωες είναι μεγάλες

Δες και Πες! 
 
<Χωρίς Τίτλο> - Gloriana - Κυρ 28 Ιουλ 2013 - 17:59
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.