• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


V/H/S (2012)


Τρόμου | 116' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 11 Οκτ 2012
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 21/6/2013
Διανομή: FilmBoy Pictures
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.25 %
Αξιολόγηση: 5.00/105.00/105.00/105.00/105.00/10   (5.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Αυτή η συλλογή είναι φονιάς.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2012

Το V/H/S είναι μια ανθολογία ταινιών τρόμου τύπου found footage, δηλαδή σαν τα Blair Witch Project και Paranormal Activity, τις οποίες έγραψαν και σκηνοθέτησαν μερικοί από τους πιο φερέλπιδες νέους σκηνοθέτες του είδους. Οι ταινιούλες αυτές δεν συνδέονται μεταξύ τους και δεν λένε μια ενιαία ιστορία, όπως συμβαίνει με άλλες ανθολογίες όπως το Trick r’ Treat, οπότε θα μιλήσουμε για τη κάθε μία ξεχωριστά. Οι τίτλοι των επεισοδίων του V/H/S δεν αναφέρονται κατά τη διάρκεια της ταινίας και φαίνονται μόνο στα credits. Για να μην μπερδευτείτε λοιπόν, θα μιλήσω για το κάθε επεισόδιο - ταινιούλα με τη σειρά την οποία εμφανίζεται. Εννοείται πως θα αποφύγω τα spoilers όσο περισσότερο γίνεται.

Tape 56 (Adam Wingard): τέσσερις μικρο-εγκληματίες προσλαμβάνονται από έναν άγνωστο για να μπουκάρουν σε ένα σπίτι και να κλέψουν μια κασέτα VHS. Όταν τα παλικάρια φθάνουν στο σπίτι, βλέπουν πως οι μόνοι του κάτοικοι του είναι ένα πτώμα, πολλά βίντεο και δεκάδες κασέτες VHS. Αποφασίζουν λοιπόν να αρχίσουν να τις βλέπουν, προκειμένου να βρουν αυτή που ψάχνουν.

Το Tape 56 είναι η ιστορία που δένει τις ταινιούλες μεταξύ τους, κάθε μία είναι το περιεχόμενο μιας από τις κασέτες που βλέπει η συμμορία και είναι μακράν ο πιο αδύναμος κρίκος του V/H/S. Οι πρωταγωνιστές της όχι μόνο είναι τελείως αχώνευτοι και γενικά απαίσιοι, αλλά κάνουν συνεχώς ηλίθιες αποφάσεις (γιατί βιντεοσκοπούν τη διάρρηξη τους; Γιατί πρέπει ντε και καλά να δούνε τις κασέτες στη τρομακτική έπαυλη με το πτώμα;) και στο τέλος αποζητάς τον θάνατο τους για να γλυτώσεις από την ενοχλητική παρουσία τους. Είναι τόσο κακογραμμένο και κακοδουλεμένο σε σχέση με τα άλλα μέρη της συλλογής, που σου δίνει την εντύπωση ότι γράφτηκε και γυρίστηκε τη τελευταία στιγμή, χωρίς καθόλου σχεδιασμό και σκέψη.

Amateur Night (David Bruckner): Μια παρέα τυπικών douchebags αποφασίζουν να γυρίσουν μια «σπιτική» πορνοταινία και πηγαίνουν στο κλαμπ της γειτονιάς γα να βρουν «πρωταγωνίστριες». Με τη βοήθεια του αλκοόλ και της κόκας, καταφέρνουν να πείσουν δυο κοπέλες να τους ακολουθήσουν στο δωμάτιο του motel που νοίκιασαν. Σύντομα θα μάθουν πως η μία από τις δύο, η Lily, δεν είναι μια συνηθισμένη κοπέλα...

Το Amateur Night είναι αρκετά ενδιαφέρων, αλλά για άλλη μια φορά, οι τρεις πρωταγωνιστές είναι απλά αχώνευτοι και δε βλέπεις την ώρα να πάθουν αυτό που τους αξίζει. Το υλικό που βλέπουμε υποτίθεται ότι μαγνητοσκοπήθηκε με μια κάμερα κρυμμένη στα γυαλιά ενός από τους πρωταγωνιστές και ο David Bruckner κάνει μερικά πολύ ωραία κολπάκια με αυτό το concept. Ας πούμε όταν η Lily αρχίζει να κάνει τα δικά της, ο τύπος που φοράει τα γυαλιά κρύβεται και κάθε φορά που βγάζει το κεφάλι του από την κρυψώνα, βλέπουμε όλο και πιο αλλόκοτες εικόνες με πρωταγωνίστρια τη Lily. Αξίζει να σημειωθεί πως γίνεται και πολύ καλή δουλειά με τα μινιμαλιστικά ειδικά εφέ και το μακιγιάζ.

Second Honeymoon (Ti West): Ο Sam και η Stephanie είναι ένα νεαρό ζευγάρι που αντιμετωπίζει προβλήματα στις σχέσεις του, κάνει ένα road trip στη Δυτική Αμερική σε μια προσπάθεια να τα λύσει. Αυτό που δεν ξέρουν όμως, είναι ότι κάποιος τους ακολουθεί.

Το Second Honeymoon είναι η πιο προσγειωμένη ταινιούλα του V/H/S, δηλαδή δεν περιέχει υπερφυσικά στοιχεία και καταστάσεις και αυτό για μένα τη κάνει τη πιο τρομακτική και αποτελεσματική Στην αρχή βλέπουμε απλά σκηνές από το ταξίδι του ζευγαριού αλλά μέσα από τους διαλόγους και τη συμπεριφορά τους, καταλαβαίνουμε πως κάτι δεν πάει καλά. Όπως και στις ταινίες μεγάλου μήκους του, ο Ti West σε κάνει να περιμένεις πως κάτι κακό πρόκειται να συμβεί και μετά σου ρίχνει άκυρο, με αποτέλεσμα όταν έρθει η ώρα του «κακού», να είσαι τελείως απροετοίμαστος Το φαινομενικά μπανάλ Second Honeymoon λοιπόν, περιέχει τη πιο ανατριχιαστική σκηνή της ανθολογίας και ίσως το πιο αιματηρό και σκληρό φινάλε και για αυτό είναι το αγαπημένο μου μέρος του V/H/S.

Tuesday the 17th (Glenn McQuaid): Η Wendy και οι φίλοι της να πάνε για camping σε ένα ερημικό δάσος που βρίσκεται στη γενέτειρα της. Βέβαια υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που η Wendy ξέχασε να αναφέρει: πριν από μερικά χρόνια ξαναπήγε για camping σε αυτό το μέρος με τη παρέα της και ένας μανιακός με φαινομενικά υπερφυσικές ιδιότητες, έσφαξε όλους τους φίλους της.

Το Tuesday the 17th προσφέρει μια πραγματικά πρωτότυπη προσέγγιση στις ταινίες slasher τύπου «Friday the 13th». Το πρόβλημα όμως είναι ότι το concept του, αν και πρωτότυπο και πολύ ενδιαφέρων, δυστυχώς είναι πολύ φιλόδοξο για ταινία μικρού μήκους. Η ιστορία που θέλει να μας δείξει είναι αδύνατο να ειπωθεί μέσα στα 20 λεπτά που διαρκεί η κάθε ταινιούλα του V/H/S και έτσι στο τέλος νιώθεις πως είδες απλά τη περίληψη μιας πιο πολύπλοκης και μεγαλύτερης ταινίας. Παρόλα αυτά, εύχομαι κάποιος να μετατρέψει το Tuesday the 17th σε μια μεγάλου μήκους ταινία, γιατί πραγματικά περιέχει μερικές πολύ έξυπνες και ενδιαφέρουσες ιδέες, απλά δεν μπορεί να τις αναπτύξει κατάλληλα μέσα σε 20 λεπτά. Πάντως, είναι άνετα το πιο αιματοβαμένο επεισόδιο του V/H/S.

The Sick Thing That Happened To Emily When She Was Younger (Joe Swanberg): Μυστήρια πράγματα έχουν αρχίσει να συμβαίνουν στο διαμέρισμα της Emily και τη κάνουν να πιστεύει πως είναι στοιχειωμένο Το αγόρι της ο James μένει και δουλεύει σε άλλη πόλη και δεν μπορεί να τη βοηθήσει, αλλά παρόλα αυτά, κάθε βράδυ μιλάνε στο Skype και προσπαθεί να την καθησυχάσει και να την πείσει ότι όλα είναι στο μυαλό της...

Αυτό που κάνει το Sick Thing να ξεχωρίζει, είναι το γεγονός ότι βλέπουμε όλη τη ταινίας μέσα από το Skype του James. Είναι μια πρωτότυπη προσέγγιση στο found footage και ομολογώ πως στη προκειμένη περίπτωση, δουλεύει πολύ καλά. Γενικά, το Sick Thing είναι αρκετά creepy και περιέχει τα καλύτερα «ξαφνιάσματα» στο V/H/S. Επίσης, καταφέρνει να σου κεντρίσει το ενδιαφέρον σχετικά με το τι πραγματικά συμβαίνει στην Emily. Η λύση του μυστηρίου όμως είναι μια ανατροπή που προσωπικά με ξάφνιασε και πιστεύω ότι σίγουρα θα κάνει αρκετούς να ξύνουν το κεφάλι τους απορημένοι. Ένα πιο καλοδουλεμένο τέλος θα έκανε το Sick Thing τη καλύτερη ταινιούλα της συλλογής.

10/31/98 (Radio Silence): είναι Halloween και μια αντροπαρέα ξεκινάει για ένα πάρτι σε ένα σπίτι που κανείς δεν έχει ξαναπάει και κανείς δεν ξέρει που ακριβώς είναι. Όταν φθάσουν εκεί όμως, θα βρουν ένα πραγματικά ξεχωριστό Halloween πάρτι που θα το θυμούνται για όλη τους τη ζωή...

Οι Radio Silence είναι μια ομάδα κινηματογραφιστών που έγιναν γνωστοί στο Youtube χάρη στα βιντεάκια τους όπως το Roommate Alien Prank Goes Bad και το 10/31/98 είναι το κινηματογραφικό τους ντεμπούτο και οφείλω να ομολογήσω πως είναι αρκετά καλό. Είναι μία από τις πιο καλοφτιαγμένες και καλογυρισμένες ταινιούλες του V/H/S. Ειδικά στο τέλος, γίνεται απλά πανικός. Μπορώ να πως είναι το πιο Hollywood-ιανό επεισόδιο της ανθολογίας και είναι σίγουρα ένα πολύ ταιριαστό και θεαματικό φινάλε. Αν δεν θύμιζε τόσο πολύ το φινάλε του τελευταίου Paranormal Activity, θα ήταν σίγουρα το διαμάντι της συλλογής.

Πριν κλείσω, πρέπει να πω πως το V/H/S όχι μόνο αποτελείται αποκλειστικά από found footage ταινιούλες, αλλά μιας που υποτίθεται ότι πρόκειται για κασέτες VHS, η ποιότητα της εικόνας δεν είναι και η καλύτερη και συχνά παρεμβάλλονται σκηνές άλλων βίντεο που υποτίθεται ότι είναι γραμμένα στη κασέτα. Επίσης, συχνά το βίντεο στο οποίο οι πρωταγωνιστές του Tape 56 βλέπουν αυτές τις κασέτες κάνει «tracking» (το γεγονός ότι κάποιοι αναγνώστες τώρα δεν έχουν ιδέα για τι μιλάω με κάνει να νιώθω γέρος) και η εικόνα παραμορφώνεται για να μας δώσει έτσι την εντύπωση ότι η ταινία της κασέτας είναι παλιά και φθαρμένη. Αυτό εμένα όχι μόνο δεν με ενόχλησε, αλλά βοήθησε στο να γίνουν οι ταινιούλες πιο ανατριχιαστικές και πειστικές. Σίγουρα όμως κάποιοι θα ενοχληθούν από αυτό. Κοντολογίς, αν οι found footage ταινίες δεν σας αρέσουν ή σας έχουν κουράσει, το V/H/S μάλλον δεν είναι για σας.

Το V/H/S είναι μια συλλογή ταινιών τρόμου που απλά θέλει να σας τρομάξει και να σας ανατριχιάσει λίγο. Μην περιμένετε περίπλοκες πλοκές και εξηγήσεις για αυτά που θα δείτε (για παράδειγμα δεν μαθαίνουμε ποτέ ποιος, πως και γιατί μάζεψε αυτές τις κασέτες). Η ποιότητα των ταινιών δεν είναι σταθερή, αλλά εκτός από την κεντρική ιστορία, δεν μπορώ να πω ότι κάποια με κούρασε ή δεν μου άρεσε καθόλου. Όλες είναι εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους στη θεματολογία και εκμεταλλεύονται αρκετά έξυπνα το concept του found footage. Πιστεύω πως το V/H/S θα το απολαύσετε καλύτερα στο σπίτι σας, μόνοι σας και με χαμηλωμένα τα φώτα. Από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του είδους για φέτος.

Βαθμολογία: 3.5/5 Stars3.5/5 Stars3.5/5 Stars3,5/5 Stars (3.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Θεόδωρος Μαρίνος




Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2012

Μπράβο, ρε παιδιά. Τι να σας πω πρωτοτυπήσατε πάλι. Δυστυχώς επτωχεύσαμεν κύριε αμερικανικέ σινεμά. Δώσαμε, δώσαμε, πώς να το πούμε για να το καταλάβετε; Εκτός του ότι είναι δηλωμένα μια παραγωγή κανονική, μας κοροϊδεύετε και μέσα στα μούτρα με την τρεμάμενη εικόνα και πρέπει να φάμε όλη τη ζαλούρα στο τσερβέλο για να κάτσουμε να γράψουμε τη γνώμη μας για εσάς. Η χειρότερη.

Μάθαμε τώρα. Είναι σου λέει άποψη να παίρνουμε την κάμερα στον ώμο (εγώ είχα καλύτερη εν έτη 2006 και πλέον είμαστε στο 2012 που ακόμη και το κινητό μου τραβάει Full HD και εσείς θέτε να μας πείτε ότι αρέσκεστε στο να βγάζετε ταινίες στη φόρα, να τις πληρώνει ο κόσμος για να τις βλέπει με αυτό το χάλι), να παίρνουμε τους δρόμους, να διαρρηγνύουμε σπίτια και να παίζουμε στα VHS των ξένων ανθρώπων σπλατεριές. Παλιό το κόλπο σας, κύριοι. Και, ειλικρινά, δεν έχω κατανοήσει ακόμη γιατί εξακολουθεί να πουλάει επί σειρά συναπτών ετών. Η ίδια και η ίδια χαζοσυνταγή μας έχει κατατρολάρει (καγκουρο-ορολογίες ηλικιών 10-16 επί 2012) τον εγκέφαλο (βλέπε -καλά, το βλέπε μη το πάρετε τοις μετρητοίς- [Rec], Paranormal Activity και συναφή).

Και από άρτο και θέαμα; Άρτα και Γιάννενα. Στήθη (ανδρικό έχω, γυναικείο έχω, όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω), πισινοί σε περίοπτη θέση στο πλάνο (πάλι όλων των πιθανών φύλων), αιδοία, πέη (τα τελευταία δύο έκαστο βγαίνουν σε ένα φύλο ξεχωριστά -τις περισσότερες φορές). Βρισίδια, ξεκοιλιάσματα στο άκυρο, πτώματα που ζέχνουνε ως και εκτός οθόνης, αλκοόλ, ναρκωτικά, νεανικές επιπολαιότητες (που κόβουν στο τέλος το γέλιο των χαζοαμερικανών συμμετεχόντων) και άλλα τέτοια γνωστά κατά κόσμον με πολλές έννοιες.

Τι να πω ότι μου φάνηκε άξιο να σχολιάσω; Οι ερμηνείες; Η σκηνοθεσία; Το σενάριο (ορίστε); Η μουσική; Ούτε καν το γυμνό δεν ήταν αξιόλογο, ε συγγνώμη. Και (επιπροσθέτως) όλη αυτή η μανούρα για να πεισθώ ντε και καλά ότι υπάρχουν φαντάσματα;

Βαθμολογία: 1/5 Stars(1/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Φίλιππος Γαβριηλίδης




Τετάρτη 10 Οκτωβρίου 2012

Προτού ξεκινήσω την κριτική, νομίζω θα ήταν τίμιο να μιλήσω για τη σχέση μου με το είδος αυτό. Τις ταινίες found-footage ποτέ μου δεν κατάφερα να τις δω σαν κινηματογραφικό είδος που εξυπηρετεί κάποιο σκοπό. Ακόμα και στο The Blair Witch Project, το οποίο δεν είδα ετεροχρονισμένα (το αναφέρω μόνο και μόνο γιατί όσοι ζούσατε εκείνη την εποχή, πιστεύω, θυμάστε τον ντόρο που είχε γίνει γύρω από την ταινία), δεν κατάφερα να βρω κάποιο νόημα, δεν τρόμαξα... και παρά το νεαρό της ηλικίας μου, δεν μου έκανε καμία απολύτως αίσθηση. Επίσης, σε κάποια συνέχεια του Μεταφυσική Δραστηριότητα, κατάφερε να με πάρει κι ο ύπνος. Η μόνη ταινία του είδους που δεν έχω νιώσει να χάνω το χρόνο μου ήταν το Rec. Παρόλα αυτά, ομολογώ ότι έχω δει όλες τις συνέχειες κι εξακολουθώ να τις παρακολουθώ, μόνο και μόνο γιατί ελπίζω να κατανοήσω κάποια στιγμή τον λόγο της επιτυχίας του είδους αυτού. Και τώρα, με καθαρή συνείδηση, μπορώ να ξεκινήσω…

Η ταινία αποτελείται από έξι εικοσάλεπτα φιλμάκια found-footage. Τα πέντε από αυτά παρεμβάλλονται, ενώ το πρώτο είναι κι αυτό που έχει την ευθύνη της σύνδεσης των υπολοίπων. Η διαφορά της συγκεκριμένης ταινίας με τις υπόλοιπες του είδους της είναι ότι εδώ ο θεατής καλείται να παρακολουθήσει έξι ταινίες μικρούς μήκους κι όχι μία μεγάλου. Αυτό μπορεί για κάποιους να λειτουργήσει αρνητικά, για κάποιους άλλους θετικά. Ένα από τα βασικά στοιχεία των ταινιών found-footage, πάντως, είναι ότι δημιουργώντας στον θεατή την ψευδαίσθηση του home-made video τον κάνουν να αισθάνεται παρών σε ό,τι φρικιαστικό πρόκειται να συμβεί στην εκάστοτε ομάδα.

Με την απουσία των εφέ, ο τρόπος που επιτυγχάνουν να κάνουν το κοινό να συμπαρασταθεί στους πρωταγωνιστές, είναι είτε μέσω της διάρκειάς τους που δεν ξεπερνά τη διάρκεια μιας 80λεπτης βιντεοκασέτας, κάνοντας την ταινία αληθοφανή και δίνοντας παράλληλα στο θεατή τη δυνατότητα να προλάβει να διαμορφώσει μια ψυχολογία ομάδας, είτε δείχνοντας τους πρωταγωνιστές στην καθημερινότητά τους και παρουσιάζοντας στον θεατή ένα δείγμα της προσωπικότητα του κάθε ατόμου.

Δυστυχώς, η μικρή διάρκεια των ταινιών της συγκεκριμένης ταινίας είναι καταδικασμένη να θεωρηθεί αποτυχία από τους λάτρεις τους είδους, ακριβώς γιατί δεν αφήνει στον θεατή καμία δυνατότητα να προλάβει να «δεθεί» με τους χαρακτήρες ή την εκάστοτε παρέα. Για τους μη-φανατικούς, πάλι, ίσως η συγκεκριμένη προσέγγιση να είναι προτιμότερη. Από το να βλέπεις τις ίδιες και τις ίδιες φάτσες επί μια ώρα και κάτι ψιλά, περισσότερο ενδιαφέρον έχει να παρακολουθείς κάτι διαφορετικό και να αλλάζεις παραστάσεις. Αλλά και πάλι, οι 2 ώρες σύνολο πάνε πολύ.

Άλλο ένα στοιχείο που κάνει τη συγκεκριμένη ταινία ν` αποτύχει, είναι ότι οι δύο στις έξι ταινίες έχουν ως πρωταγωνιστές ομάδες αντιπαθητικών ατόμων (δεν αποκλείεται κάποιοι από εσάς να διαφωνήσετε), οι οποίοι τα `θελαν και τα `παθαν. Η μια από αυτές έχει ως πρωταγωνιστές μια ομάδα ηλιθίων που πηγαίνει γυρεύοντας, αφού ακούνε μια τρελή που καλά-καλά δεν τη ξέρουν κιόλας. Άλλη μία, σε κάνει να λυπηθείς την κακομοίρα την πρωταγωνίστρια και να σκέφτεσαι, αφού τελειώσει το ταινιάκι, τι ακριβώς παρακολούθησες. Η δεύτερη παρεμβαλλόμενη ταινία έχει ως πρωταγωνιστές ένα ζευγάρι, παντελώς αδιάφορο στον θεατή. Και η μόνη της οποίας τους πρωταγωνιστές τους λυπάσαι λίγο, είναι της τελευταίας... αλλά ποιός κάθεται να δει μέχρι το τέλος;

Εκτός, βέβαια, της ψυχολογίας των πρωταγωνιστών, η ταινία αποτυγχάνει και στη σύνθεση του συνόλου. Υποτίθεται ότι τα video είναι τραβηγμένα από διαφορετικά άτομα. Για ποιό λόγο, λοιπόν, σε όλα η εικόνα είναι τόσο επιτηδευμένα κουνημένη ή, στην πλειοψηφία τους, να παρεμβάλλονται εικόνες από ενδιάμεσα video; Σαν ταινία found-footage, τολμώ να πω ότι δεν είναι από τα καλύτερα δείγματα του είδους της. Σαν ταινία τρόμου είναι μια ταινία found-footage που πόσο πια να σε τρομάξει (;), περισσότερο μπορεί να σε κάνει ν` αηδιάσεις ή να αδιαφορήσεις. Βέβαια, δεν μπορώ να πω, το ενδιαφέρον της να δεις αν όλο αυτό καταλήγει κάπου, το έχει. Σε γενικές γραμμές, δεν προτείνεται. Τώρα, αν έχετε την περιέργεια να το δείτε, ελπίζω να καταφέρει να σας κάνει να με διαψεύσετε.

Βαθμολογία: 1/5 Stars(1/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Μαριλένα Ιωάννου


 
V/H/S (2012) - horrormovies.gr - Δευ 28 Απρ 2014 - 20:40
Πρωτότυπη ανθολογία τρόμου που εκμεταλλεύεται ικανοποιητικά την διαδεδομένη found footage τεχνική. Παρά τον τρόμο και το σοκ που προκαλεί, υποβαθμίζεται από ορισμένα μειονεκτήματα χάνοντας την ευκαιρία να κάνει το μεγάλο μπαμ στη σκηνή...

Διαβάστε την κριτική εδώ: horrormovies.gr.
 
<Χωρίς Τίτλο> - the_undertaker - Παρ 25 Ιαν 2013 - 07:12
Έξυπνη ιδέα και ικανοποιητικό αποτέλεσμα (εν μέρει).. έχει κάμποσες ανατριχιαστικές σκηνές και γενικά είναι ένα διασκεδαστικό πακέτο για τους φίλους του τρόμου.
Το "Tape 56" πιστεύω ότι υπάρχει μόνο και μόνο για να υπάρχει και μια εξήγηση για τις 5 κασέτες που βλέπουμε και απλά θέλησαν να του δώσουν και μια τρομακτική χροιά.. ανεπιτυχώς.
Το "Amateur Night" και το "10/31/98" είναι πολύ καλά ενώ το κορυφαίο είναι το "The Sick Thing That Happened To Emily" που εσωκλείει τρόμο, μυστήριο, suspense με ενδιαφέρουσα πλοκή και twist μέσα σε πολύ λιγα λεπτά.
Τα υπόλοιπα δύο ("Second Honeymoon" & "Tuesday the 17th") είναι σχετικά αδύναμα χωρίς ωστόσο να είναι και αδιάφορα. Αν ήταν και αυτά καλά θα μιλούσα για κάτι εξαιρετικό.
Όπως και να `χει πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα ταινία που αποζημιώνει τους fans του είδους ακόμα κι αν είναι επιφυλακτικοί με found footage ταινίες όπως εγώ.

7/10

Μέσα στο 2013 έρχεται και sequel με τίτλο "S-VHS" δηλαδή Super VHS που σημαίνει ότι μάλλον θα έχουμε και καλύτερη ανάλυση.. χεχε
Το επεξεργάστηκε ο/η the_undertaker συνολικά 2 φορές
 
This collection is killer. - billyfragkos - Τρί 15 Ιαν 2013 - 21:18
Το V/H/S, ένα από τα πλέον πολυσυζητημένα θρίλερ της χρονιάς, είναι μια πρωτότυπη ανθολογία από έξι real footage ιστορίες τρόμου.Το γεγονός αυτό από μόνο του είναι ικανό να τραβήξει την προσοχή της κινηματογραφικής κοινότητας που ζητά κάποια εξέλιξη σε αυτό το κατά μεγάλο βαθμό κορεσμένο τα τελευταία χρόνια κινηματογραφικό είδος.Αξιοσημείωτη είναι η διαρκής κίνηση της κάμερας που προσδίδει ρεαλιστικότητα παρά τη μεγάλη πιθανότητα τελικά να κουράσει.Η ταινία παρουσιάζει, ωστόσο, αρκετά και σημαντικά ελαττώματα.Καταρχήν, η πρώτη ιστορία που συνδέει τις άλλες πέντε έχει καθαρά διαδικαστικό χαρακτήρα και είναι μακράν η πιο αδιάφορη από όλες.Όσο για τις επιμέρους ιστορίες, διαθέτουν κάποιες μεμονωμένες στιγμές που δημιουργούν ανησυχητικό και απειλητικό κλίμα για το θεατή, αλλά στο σύνολό τους χαρακτηρίζονται από προχειρότητα και έλλειψη ανάπτυξης,κυρίως λόγω του περιορισμένου χρόνου που αντιστοιχεί στην καθεμιά τους.Ερμηνείες δεν υφίστανται την ίδια στιγμή που η πλειοψηφία των πρωταγωνιστών αδυνατεί να κερδίσει τη συμπάθεια μας ώστε εν τέλει να μη νοιαζόμαστε για την τύχη τους.Η ταινία,ακόμη, δεν προτείνεται στους οπαδούς του σφιχτοδεμένου ως προς το σενάριο κινηματογράφου, αφού απαντήσεις και εξηγήσεις δεν παίρνουμε ποτέ από κανένα.Όλα αυτά δημιουργούν στο θεατή μια γλυκόπικρη γεύση καθώς, παρά τη φιλοδοξία που το διακατέχει, το εν λόγω εγχείρημα δεν καταφέρνει να ξεπεράσει τη μετριότητα.Με τεράστια περιθώρια βελτίωσης, μας αφήνει με τη μελαγχολική σκέψη του πόσο καλύτερο θα μπορούσε να ήταν...

Βαθμολογία: 1/5

Billy Fragkos - popcorn.gr
 
<Χωρίς Τίτλο> - metobear - Παρ 19 Οκτ 2012 - 01:20
Το επεξεργάστηκε ο/η metobear συνολικά 5 φορές
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.