• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Dans la Maison (2012)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Το Αγόρι στο Τελευταίο Θρανίο
- Γνωστό και ως:
In the House

Δραματικό Θρίλερ | 105'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 13 Δεκ 2012
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 5/11/2013
Διανομή: Seven Films/Σπέντζος
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.05 %
Αξιολόγηση: 6.58/106.58/106.58/106.58/106.58/106.58/106.58/10   (6.58/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 7 Δεκεμβρίου 2012

Το νέο έργο του Francois Ozon είναι κατά βάση μια μυστηριώδης δραματική ιστορία που αφορά ένα έφηβο αγόρι, το οποίο εισχωρεί, μ` έναν αρκετά έξυπνο τρόπο, στην ζωή μιας φαινομενικά τέλειας οικογένειας. Βασιζόμενο στο θεατρικό έργο του Juan Mayorga, το «Αγόρι στο Τελευταίο Θρανίο», θα έλεγε κανείς ότι σαν θέμα παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον, το οποίο όμως δεν καταφέρνει να διατηρηθεί ακέραιο στην κινηματογραφική μεταφορά του έργου.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι ο νεαρός Claude (Ernst Umhauer), καθώς εισχωρεί σταδιακά όλο και περισσότερο στη ζωή της οικογένειας του Rapha (Bastien Ughetto), δεν αρκείται στην απλή καταγραφή κάποιων συμπεριφορών ή στη χρήση της φαντασίας του για να γράψει τη συνέχεια της ιστορίας του, αλλά αντίθετα προσπαθεί να τροποποιήσει την καθημερινότητα των μελών της, έτσι ώστε να γίνει κι ο ίδιος μέλος της και να καλύψει με αυτόν τον τρόπο και τις δικές του ανάγκες, χρησιμοποιώντας ως πρόφαση την ικανοποίηση των επιθυμιών του κεντρικού ήρωα που δεν είναι άλλος από τον ίδιο.

Έχοντας ένα ιδιαίτερο χάρισμα, αυτό της συγγραφής, καταφέρνει να μαγέψει με το ταλέντο του τον καθηγητή λογοτεχνίας, Germain (Fabrice Luchini), ωθώντας τον να συμμετάσχει κι αυτός στο διεστραμμένο σχέδιό του, να κατακτήσει την καρδιά της μητέρας του Rapha, Esther (Emmanuelle Seigner), να γίνει ο πατέρας Rapha (Denis Menochet) στην θέση του πατέρα και ταυτόχρονα κι ο γιος Rapha στη θέση του γιου. Μην έχοντας ο ίδιος μια φυσιολογική οικογένεια, καθώς η μητέρα του τον εγκατέλειψε σε μικρή ηλικία κι ο πατέρας του έμεινε ανάπηρος, κι όντας, παράλληλα, σε μια ηλικία που αναζητά έντονα την ταυτότητά του, μαγεύεται από την εικόνα της στοργικής μητέρας, του φιλικού πατέρα και του αδύναμου γιου που ενώ τα έχει όλα δεν έχει εξελιχθεί στο δυναμικό άτομο που θα έπρεπε, κι αρχικά από περιέργεια κι έπειτα επειδή απλώς μπορεί, αποφασίζει να γνωρίσει καλύτερα τον κάθε χαρακτήρα και στην πορεία να τους χρησιμοποιήσει για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς του.

Η αλήθεια είναι ότι στην ταινία κυριαρχεί η αίσθηση μιας δραματικής ιστορίας κι όχι τόσο το στοιχείο του ψυχολογικού θρίλερ και το γεγονός ότι δεν προσανατολίζεται κάπου συγκεκριμένα, είναι και το βασικότερό της ελάττωμα. Το μόνο πράγμα που παραπέμπει σε θρίλερ είναι αυτή η διαστροφή που υπάρχει, αρχικά στον Claude ότι μπορεί να χειραγωγήσει τους πάντες κι έπειτα θα δούμε ότι γεννιέται και στον καθηγητή ένα διαφορετικό είδος διαστροφής, αυτό του ηδονοβλεψία στην ζωή ενός άλλου ζεύγους. Το κοινό τους, όμως, στοιχείο διαστροφής είναι αυτός ο αλλόκοτος τρόπος που διαλέγουν να εκπληρώσουν τις επιθυμίες τους. Ο Claude αποκτά την οικογένεια που του στερήθηκε κι ο Germain με τη σειρά του αποκτά τον γιο που ποτέ δεν αξιώθηκε ν` αποκτήσει. Οι δυο τους χάνονται μέσα στη φαντασίωση και καταλήγουν να ζουν κυρίως μέσα σ` αυτήν. Ωστόσο, όπως ανέφερα, τα παραπάνω δεν είναι τόσο ευδιάκριτα, καθώς δίνεται περισσότερη έμφαση στο ονειρικό στοιχείο της φαντασίωσης κι όχι τόσο στα σκοτεινά της κομμάτια.

Έχοντας μια συμπαθητική, αλλά όχι ιδιαίτερη, σκηνοθεσία κι εξίσου συμπαθητική φωτογραφία, μουσική επένδυση κι ερμηνείες, προτείνεται κατά κύριο λόγο σε όσους αρέσει το γαλλικό σινεμά και δεν τους ενοχλεί η φλυαρία στην οποία εμπίπτει κάποιες φορές αυτό.

Βαθμολογία: 2.5/5 Stars2.5/5 Stars2,5/5 Stars (2.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Μαριλένα Ιωάννου




Δευτέρα 10 Δεκεμβρίου 2012

Ένας 16χρονος μαθητής, χωρίς μητέρα και με ανάπηρο πατέρα, τραβά την προσοχή ενός καθηγητή καθώς του δίνει τακτικά σελίδες που γράφει, από μια ιστορία σε συνέχειες. Η ιστορία αφορά στη σταδιακή διείσδυση του μαθητή στην οικογένεια ενός συμμαθητή του. Ο καθηγητής αναζωογονείται στον ρόλο του μέντορα, ο μαθητής σχεδόν χειραγωγεί τον καθηγητή στον ρόλο του αυτό, ενώ βαθμηδόν, παρακολουθούμε στα πλάνα την εξέλιξη της σχέσης του μαθητή με την οικογένεια, όπου γίνεται αντιληπτό ότι αυτό που βλέπουμε είναι πιθανά γεγονότα, αλλοιωμένα με συγγραφική φαντασία.

Σε αυτή την -όπως συνηθίζει- πρωτότυπη ιστορία που διασκεύασε από θεατρικό έργο, ο Φρανσουά Οζόν καταπιάνεται με ένα θέμα πολύ συγγενικό με αυτό του Holy Motors του Λεός Καράξ που είδαμε τις προάλλες. Η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων και μεταξύ καλλιτέχνη και λήπτη της τέχνης, έχει ως κύριο εργαλείο την αφήγηση. Και ποτέ η αφήγηση δεν είναι απλή παράθεση γεγονότων, είναι άποψη πάνω στα γεγονότα -ούτε καν η επιστήμη της Ιστορίας δεν είναι η απόδοση της «αλήθειας», αλλά σχετικές ερμηνείες της. Μέσα στην αφήγηση παρεισφρέουν επιθυμίες, φόβοι, ιδέες μέσα από τον μηχανισμό της φαντασίας. Οι άνθρωποι δεν ανταλλάσουν πληροφορίες, αλλά κωδικοποιημένα νεύματα έλξης κι απώθησης. Ο μαθητής θέλει μια οικογένεια, οπότε (φαντάζεται ότι;) γίνεται αρεστός στο ξένο σπίτι, έχει πιθανά απωθημένα, ταξικά ή ίσως και οιδιπόδεια, οπότε (φαντάζεται ότι;) κάνει έρωτα με τη μάνα. Κάποια στιγμή, γράφει (και βλέπουμε) ότι ο συμμαθητής του ξαφνικά τον φιλά στο στόμα, οπότε ο καθηγητής την επομένη παρατηρεί: «μα τι κάνεις τώρα; Παζολίνι;», προφανώς αναφερόμενος στο Θεώρημα. Από τη μεριά του, ο καθηγητής αποκτά έναν νέο ρόλο, η λογοτεχνία που διδάσκει δεν είναι πια μια μουσειακή παράδοση, αλλά ενεργοποιείται μέσα στη ζωή. Ρόλο κλειδί στην ερμηνεία του έργου παίζει η γυναίκα του -με την οποία έχουν μια ήσυχη αρμονική σχέση, αλλά βυθισμένη σε μια ρουτίνα. Εκείνη διευθύνει μια, ας πούμε, «συνοικιακή» γκαλερί μοντέρνας τέχνης που δεν πηγαίνει καλά. Εκθέτει όλες αυτές τις βλακείες που συχνά βλέπουμε σε εκθέσεις και περιοδικά και που μπορούν να «πιάσουν» μόνο αν μπορείς να τα πλασάρεις έξυπνα, κατασκευάζοντας ένα σκεπτικό -ένα κόνσεπτ για να το πούμε κι «ελληνικά». Η σύζυγος δεν πουλάει γιατί, αντίθετα από τον έφηβο επίδοξο συγγραφέα, δεν είναι καλή, δεν είναι πειστική στην «αφήγηση».

Ο Οζόν χειρίζεται την ιστορία με λεπτό χιούμορ και σάτιρα της αστικής ζωής, σε έναν απόηχο Μπουνουέλ και Σαμπρόλ, παίζοντας ανάλαφρα και με τους κανόνες του θρίλερ, ταυτόχρονα όμως και με μια τρυφερότητα για τους ήρωές του και καταλήγοντας σε ένα γλυκόπικρο πλάνο που συνοψίζει τη ζωή με έναν τρόπο: ιδού όλες οι ιστορίες, όλα τα σενάρια. Νοιώστε τα, επιλέξτε, εκφραστείτε.

Πολλοί καλοί και οι τρεις βασικοί πρωταγωνιστές: Φαμπρίς Λουτσινί, Έρνστ Ουμάουερ και Κριστίν Σκοτ Τόμας. Στον ρόλο της μάνας η Εμανουέλ Σενιέ και της αφελούς ιδιοκτήτριας της γκαλερί η Γιολάντ Μορό.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.