• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Amour (2012)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Αγάπη
- Γνωστό και ως:
Love

Δραματική | 126'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 4 Οκτ 2012
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 21/2/2013
Διανομή: Rosebud/Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.08 %
Αξιολόγηση: 7.97/107.97/107.97/107.97/107.97/107.97/107.97/107.97/10   (7.97/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Σάββατο 29 Σεπτέμβριου 2012

Η «Αγάπη» είναι μια ταινία πολύ δυνατή, που καταφέρνει να μιλήσει γι` αγάπη, χωρίς να χρειάζεται να κάνει την παραμικρή αναφορά στον όρο αυτό. Στις δυο ώρες που έχει διάρκεια, μόνο σε μια φράση θα αναφερθεί η έννοια της αγάπης κι αυτή δεν θα είναι από το στόμα των πρωταγωνιστών. Η Anne (Emmanuelle Riva) κι ο Georges (Jean-Louis Trintignant) δεν μιλούν για το συναίσθημα αυτό, αλλά μπορεί κανείς πολύ εύκολα να το εντοπίσει στις κινήσεις, στις εκφράσεις, στα μάτια, στις σκέψεις, στη συμπεριφορά τους.

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που η ταινία καταφέρνει να μιλήσει για αγάπη με την ταυτόχρονη απουσία της λέξης, θα δούμε τον Haneke να μιλά για μουσική μόνο μέσω των σκηνών όπου υπάρχει μουσική στον χώρο που βρίσκονται οι πρωταγωνιστές. Ο τρόπος που έχει επιλέξει ο μεγάλος Γερμανός σκηνοθέτης να χρησιμοποιήσει τη μουσική σ` αυτήν του την ταινία, είναι μαγευτικός. Ακόμα και οι τίτλοι αρχής και τέλους δεν συνοδεύονται, έστω, από μια μελωδία. Η μόνη σκηνή στην οποία θα υπάρξει μουσική εκτός πλάνου, θα είναι η πρώτη νύχτα που θα τους παρακολουθήσουμε, μετά από ένα κονσέρτο και πριν την αρχή της περιπέτειας του ζεύγους. Ίσως με αυτόν τον τρόπο, ο Haneke να θέλει να δείξει την αρμονία που υπήρχε στη ζωή των ηλικιωμένων πρωταγωνιστών του πριν το επεισόδιο της Anne.

Η ταινία, ομολογουμένως, στο μεγαλύτερο μέρος της κινείται με αργούς ρυθμούς, οι οποίοι μπορεί να μην κουμπώνουν ιδιαίτερα με το στυλ του Haneke, αλλά ταιριάζουν απόλυτα στο ηλικιωμένο ζευγάρι που το κοινό καλείται να παρακολουθήσει. Επίσης, οι ιστορίες ηλικιωμένων ανθρώπων που ο ένας αποκτά την ευθύνη και των δυο, συμφωνώ ότι δεν είναι κάτι ξένο, που χρειαζόμαστε μια ταινία να μας το εξιστορήσει. Λίγο πολύ, όλοι μας έχουμε ακούσει ή ακόμα και βιώσει κάτι ανάλογο κι αποτελεί μια κοινή, για τη σημερινή εποχή, θεματική ενότητα. Παρόλα αυτά, αξίζει κάποιος να δει την ταινία, πολύ απλά γιατί ο λόγος για τον οποίο ο Georges μένει κι επιμένει δεν είναι από υποχρέωση, αλλά από καθαρή κι αγνή αγάπη και αυτό το συναίσθημα, ο μόνος τρόπος να το παρουσιάσει κανείς σ` όλο του το μεγαλείο είναι δείχνοντας εικόνες από μια καθημερινότητα, της οποίας η φθορά δεν τον αγγίζει. Ο Georges χωρίς την Anne δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει ποτέ. Ακόμα και μετά από τόσα χρόνια κοινής συμβίωσης, θα δούμε τον Georges, ο οποίος υποχρεώνεται τώρα να ζει και για τους δυο τους, να αφηγείται στην Anne ιστορίες από το παρελθόν του, τις οποίες ποτέ πριν δεν της έχει διηγηθεί.

Ο Haneke, μ` αυτήν του την ταινία, καταφέρνει να συνθέσει ένα ποίημα ή καλύτερα, ένα μουσικό κονσέρτο για τις ανθρώπινες σχέσεις και το βάθος που μπορεί να έχουν αυτές. Είναι, ομολογουμένως, εξαιρετικά εύκολο μέσα από μια ιστορία ανθρώπων που έχουνε ζήσει μαζί όλη τους τη ζωή, να καταφέρεις να συγκινήσεις τον θεατή. Είναι, όμως, εξαιρετικά δύσκολο να καταφέρεις να το πετύχεις αυτό, δείχνοντάς τους στο σήμερα, χωρίς αναδρομές στο κοινό τους παρελθόν, χωρίς δηλαδή να δείξεις τον έρωτα που σταδιακά έγινε αγάπη. Κι αυτό είναι το στοιχείο που αναδεικνύει τη μαεστρία του Γερμανού σκηνοθέτη, που του άνοιξε τις πόρτες, διάπλατα, για βραβεία και διθυραμβικές κριτικές και που κάνει την ταινία του ξεχωριστή.

Μέσα από μια αφήγηση του Georges, θα τον ακούσουμε να λέει «Δεν θυμάμαι την ταινία, αλλά τα συναισθήματα». Ακριβώς αυτός είναι κι ο σκοπός ολόκληρης της ταινίας. Δεν είναι ένα σύνολο που στοχεύει σε αποτύπωση συγκεκριμένων σκηνών, αλλά σε μια ενιαία αίσθηση, από την οποία θ` αποκομίσεις κάτι πιο βαθύ κι ουσιαστικό. Υπάρχουν, βέβαια, διασκορπισμένες, σκηνές που θα μείνουν στο μυαλό ως ρομαντικές εικόνες, όπως για παράδειγμα οι αναγκαίες μεταφορές της Anne που θυμίζουν χορό ή η σκηνή με το περιστέρι που το «ελευθερώνει» ο Georges, αλλά είναι λίγες και λειτουργούν συμπληρωματικά.

Όντας η φετινή νικήτρια του Χρυσού Φοίνικα στο φεστιβάλ των Κανών, αποτελεί αδιαμφισβήτητα μια άριστη πρόταση για όλους τους σινεφίλ. Παράλληλα, είναι μια από τις πιο όμορφες προτάσεις, όχι μόνο του φετινού Χειμώνα, για κάποιον που θέλει να δει μια διαφορετική ιστορία αγάπης και μπορεί ν` αντέξει τους, λίγο, αργούς ρυθμούς του ευρωπαϊκού κινηματογράφου που στο τέλος θα αντικατασταθούν από την υπογραφή του Michael Haneke.

Βαθμολογία: 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars (5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Μαριλένα Ιωάννου




Πέμπτη 4 Οκτωβρίου 2012

Ο Ζορζ και η Αν διανύουν την όγδοη δεκαετία της ζωής τους. Μουσικοί οι ίδιοι (η εναρκτήρια σκηνή τούς δείχνει να παρακολουθούν ρεσιτάλ πιάνου ενός πρώην μαθητή τους), είναι δύο καλλιεργημένοι, σεμνοί άνθρωποι που ζουν στο παλιό αστικό διαμέρισμα τους περιτριγυρισμένοι από βιβλία και πίνακες. Η κόρη τους, κι αυτή μουσικός που ζει αλλού και περιοδεύει, έχει τις δικές της μέριμνες με τη δική της οικογένεια. Ένα εγκεφαλικό που παθαίνει η Αν και της παραλύει τη μια πλευρά, είναι η αρχή για τη μεγάλη δοκιμασία του ζευγαριού. Μετά την επιστροφή από το νοσοκομείο, εκείνη του ζητά να της υποσχεθεί ότι δεν θα τη ξαναστείλει πουθενά αλλού. Θέλει να ζήσει το όποιο υπόλοιπο στο σπίτι. Εκείνος το υπόσχεται και βιώνουν μαζί τη σταδιακή φθορά.

Στο Βαθύ Μπλε του Έρωτα του Τέρενς Ντέιβις που είδαμε φέτος, κάποια στιγμή η σπιτονοικοκυρά (με ηλικιωμένο άντρα κατάκοιτο) λέει στην ερωτοχτυπημένη και παρ’ ολίγον αυτόχειρα Ρέιτσελ Γουάιζ: «...πολλές ανοησίες λέγονται για την αγάπη. Ξέρεις ποια είναι η αληθινή αγάπη; Είναι να καθαρίζεις τον κώλο κάποιου… να αλλάζεις τα σεντόνια όταν τα έχει κάνει πάνω του… και να τον κάνεις να κρατά την αξιοπρέπειά του… ώστε να μπορέσετε να συνεχίζετε μαζί.»

Το «Αγάπη» του Χάνεκε αναφέρεται ακριβώς σε αυτό το πεδίο της ανθρώπινης κατάστασης. Σε κείνο το δέσιμο δυο ανθρώπων που έχει σφυρηλατηθεί, ριζώσει από τη συμπόρευση μιας ολόκληρης ζωής και επιπλέον έχει φωτισθεί μέσα στην πνευματικότητα των τεχνών. Και αυτή η ποιότητα που έχει συσσωρευτεί είναι αβάσταχτα δυσανάλογη με τον βιολογικό εξευτελισμό. Κάποια στιγμή, η Αν του ζητά να βάλει το νέο cd του νεαρού πιανίστα και μετά από τις πρώτες νότες τού λέει: «σταμάτα το». Γιατί καταντάει πολύ σκληρό να αντιμετωπίζει την ομορφιά, ενώ η ίδια γίνεται το αντίθετο, α-σχημη, χωρίς το συνειδησιακό της όργανο. Αυτό μου θύμισε ένα από τα τελευταία πλάνα στο τηλεοπτικό Wit (2001) του Μάικ Νίκολς με την Έμα Τόμσον. Η ηρωίδα ήταν καθηγήτρια φιλολογίας και είχε αφιερώσει τη ζωή της στη μελέτη και διδασκαλία του μεγάλου Άγγλου ποιητή της μεταφυσικής σχολής, Τζον Νταν. Λίγο πριν πεθάνει από έναν πολύ επώδυνο καρκίνο κι ενώ η παλιά της καθηγήτρια έχει έρθει να της συμπαρασταθεί και την ρωτάει αν θέλει να της διαβάσει λίγο Νταν, εκείνη προτιμάει να της πει ένα απλό παιδικό παραμύθι, σαν νανούρισμα. Όλο το φαντασιακό οικοδόμημα της πνευματικότητας γύρω από τον Νταν, το είχε κουρελιάσει η οδύνη. Σε κάποιο σημείο της ιστορίας μας, ο Χάνεκε αφήνει για λίγο τους ήρωές του και ο φακός του στέκει σιωπηλά πάνω στους πίνακες του σπιτιού. Τοπία φορτισμένα με τόση τέχνη, με τόση εμψύχωση. Λες κι αναπνέουν τα δέντρα, οι λόφοι και τα σύννεφα. Αυτή τη φορά δοκιμάζει εμάς, τους θεατές. Όπως και με τις λιγοστές μουσικές παρενθέσεις που ακούγονται, κάνει ένα σκληρό κοντράστ με την ανθρώπινη πτώση. Νωρίτερα, όταν ο Ζορζ τη σηκώνει από το αναπηρικό κάθισμα για να τη βάλει στην πολυθρόνα, το ζευγάρι, μέχρι να το καταφέρουν, στέκει όρθιο, λαχανιασμένο, αγκαλιασμένο και τρεκλίζοντας. Είναι σαν μια εικόνα τους απ’ τον καιρό που είχαν τα νιάτα τους και χόρευαν, αλλά μια εικόνα περασμένη από ένα εφέ παραμόρφωσης. Το αδυσώπητο εφέ του χρόνου.

Το ζευγάρι μας θέλει να κρατήσει αυτή τη φθορά σε εντελώς ιδιωτικό επίπεδο. Αποδιώχνουν όσο πιο διακριτικά αντέχουν τα οικεία πρόσωπα, από τον νεαρό πιανίστα μέχρι την κόρη τους, η οποία μάλιστα εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να κάνει τίποτε και, παρά το ενδιαφέρον της, οι επισκέψεις της είναι τόσο τυπικές που μου φέρανε στο νου το Ταξίδι στο Τόκυο του Όζου. Θέλουν να κρατήσουν την αξιοπρέπεια που τους απέμεινε μακριά από τα βλέμματα των άλλων. Αλλά αυτή η αξιοπρέπεια είναι καταδικασμένη όσο και το σώμα που την εμφέρει. Στα τελικά πλάνα βλέπουμε την κόρη να ατενίζει μόνη στο πουθενά. Είναι ένα πουθενά που περιμένει κάποτε και την ίδια.

Ο Χάνεκε σε αυτό του το φιλμ ακολουθεί την ίδια μέθοδο όπως στο Παράξενα Παιχνίδια. Ωμό ρεαλισμό, χωρίς μουσική (δίδαγμα από τον Μπρεσόν;), με την κάμερα συνήθως στατική να παρακολουθεί τις μικρές και μεγάλες δοκιμασίες του ζευγαριού, βήμα προς βήμα, αργά, επώδυνα, αφού προηγουμένως έχει καταστρώσει ένα πολύ καλό σενάριο, φαινομενικά απλό αλλά εξόχως περιεκτικό. Είναι μάστορας, έχει εδραιώσει το ύφος του και δεν κάνει καθόλου «πλάκα» όπως συχνά ο Τρίερ. Είναι αποφασισμένος να κοιτάζει κατάματα τη ζωή χωρίς την παρηγοριά του θεού και της όποιας ιδεολογίας. Και είναι το μέρος που βάζει την τελεία, που με κάνει να διαφωνώ μαζί του. Ο Μπέργκμαν π.χ. μετά την κάθε τελεία, κοίταζε τη συνέχεια των άλλων, την αλληλουχία, τη σκυτάλη της ζωής ως επιμένουσας. Για αυτό και κατέληξε σε ένα Φάνυ και Αλέξανδρος. Ο Χάνεκε επιμένει πεισματικά στο «τέλος».

Ο Ζαν-Λουί Τρεντινιάν και η Εμανουέλ Ριβά (Χιροσίμα Αγάπη μου), λόγω και ηλικίας, συνδυάζουν ρεσιτάλ με κατάθεση ψυχής, ενώ η αγαπημένη του σκηνοθέτη, Ιζαμπέλ Ιπέρ, στον ρόλο της κόρης είναι όπως πάντα άψογη.

Όσοι ευαισθητοποιούνται με μια τέτοια θεματολογία (αγάπη κόντρα στη βιολογική φθορά), ας ψάξουν και το Υστερόγραφο μιας Σχέσης (2006) της 33χρονης Καναδής Σάρα Πόλεϊ με τη Τζούλι Κρίστι να ερμηνεύει μια γυναίκα με αλτσχάιμερ και τον Γκόρντον Πίνσετ στον ρόλο του συζύγου που της παραστέκεται. Μπορεί η Πόλεϊ να μη είναι στυλίστας όπως ο διάσημος Γερμανο-αυστριακός, αλλά η δουλειά της αυτή είναι αξιέπαινη.

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος




Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2012

Αγάπη. Δεν θα μπορούσε πιο αντιπροσωπευτικός τίτλος να συνοδεύει μία από τις πιο προσιτές και ανθρώπινες ταινίες του Michael Haneke, από μια τόσο σαφή, απλή και στην πραγματικότητα συγκλονιστικής βαρύτητας λέξη. Γιατί η ταινία του Γερμανού δημιουργού είναι ακριβώς αυτό, η αγάπη στην δυνατότερη, την πιο αυθεντική της –αλλά διόλου ευχάριστη- μορφή, όταν δοκιμάζεται ανηλεώς από τον τρόμο της ανθρώπινης ανημποριάς και ταπείνωσης και την τελική, επώδυνη πορεία προς το αναπόφευκτο.

Η απλότητα του τίτλου αντικατοπτρίζεται πλήρως στο φιλμ. Αυστηρά εντός τεσσάρων τοίχων, μεστό από ουσιαστικές σιωπές και αργά, σταθερά μονοπλάνα, διεισδύει άκρως αποτελεσματικά στην συνταρακτικά ρεαλιστική πραγματικότητα του ηλικιωμένου ζευγαριού. Και είναι αυτή η αφοπλιστική λιτότητά του που, σε τελική ανάλυση, το καθιστά τόσο ειλικρινές και σαφές και του εξασφαλίζει τη διαχρονικότητά του.

Με τη σφραγίδα του Haneke να είναι εμφανής, αλλά να διακρίνεται όσο ποτέ από (σκληρό, όμως εξαιρετικά ανθρώπινο) συναίσθημα και τρυφερότητα, η «Αγάπη» αποτελεί τον απόλυτο ύμνο σε αυτό που δηλώνει ο τίτλος της, αλλά και στην ίδια τη ζωή και το δρόμο προς το τρομακτικό –όμως τόσο λυτρωτικό- τέλος. Εκπληκτικής δύναμης σκηνές που χαράζονται στη μνήμη, διάλογοι και συναισθήματα που ακολουθούν το θεατή μετά την προβολή, αριστουργηματικές ερμηνείες από τους δύο πρωταγωνιστές, ομολογουμένως ειδικά από την Emmanuelle Riva, αλλά και μια εξαιρετική, σχετικά μικρής διάρκειας συμμετοχή από την Isabelle Huppert, υπαρξιακοί προβληματισμοί και στ’ αλήθεια βαθιά συγκίνηση αποτελούν ενδεικτικά κάποια από τα πιο αξιέπαινα στοιχεία αυτής της συγκλονιστικά ειλικρινούς ταινίας-εμπειρίας, που, για του λόγου το αληθές, δεν περιγράφεται με λόγια. Φαντάζει παντελώς ισχνός και αχρείαστος ο οποιοσδήποτε σχολιασμός πέρα από την προτροπή να την δείτε. Γιατί –δίχως εξαιρέσεις- σας αφορά πραγματικά.

Βαθμολογία: 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars (5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur


 
<Χωρίς Τίτλο> - melena - Σάβ 09 Μαρ 2013 - 12:16
Ποιος μπορεί να πει ότι έφτασε το τέλος κάποιου και ότι πρέπει να πεθάνει; Όχι ένας επαγγελματίας υγείας πάντως ,που παίζει καθημερινά σε μια άνιση μάχη με το πεπρωμένο. Η αξιοπρέπεια στο θάνατο... Καμωνόμαστε πως είμαστε ανώτερα όντα, ανώτερα από τα ζώα, αλλά μόνο αυτά έχουν αξιοπρέπεια στον θάνατο. Όταν έρθει η ώρα κρύβονται και απλά πεθαίνουν. Εμείς αγκιστρωμένοι στη ζωή προσπαθούμε να τη διατηρήσουμε με κάθε τρόπο, κάθε κόστος. Δεν υπάρχει αξιοπρέπεια στο θάνατο του ανθρώπου, πληρώνει το τίμημα της αλαζωνείας του....
Ταινία που θα την κουβαλάς για πολύ καιρό μαζί σου. Υπέροχες ερμηνείες.
Κι ο αγαπημένος μου Trintignant, που τον κουβαλάω απο μικρό κορίτσι, όταν είχα δει το "Ένας αντρας και μια γυναίκα", απολαυστικός, λατρεμένος.
 
<Χωρίς Τίτλο> - saliud - Σάβ 23 Φεβ 2013 - 00:02

Πολλή υπερβολή για μία τόσο κοινή ταινία. Γιατί ένα θέμα που όλοι μας κάπου το έχουμε ξαναδεί, να γίνεται μία δύωρη ταινία; Αρκεί να κοιτάξετε στο διπλανό σας διαμέρισμα, δεν χρειάζετε να σας το πασάρει κανένας κουλτουριάρης Χάνεκε. Θα μου πει κάποιος ότι η αγάπη που υποβόσκει σε όλη την διάρκεια είναι το διαφρετικό. Διαφωνώ. Σε όλη την διάρκεια περίμενα κάτι να συμβεί. Βαρετό, ανιαρό, "μικρό".  

 
Μαθήματα ζωής δια χειρός Haneke... - billyfragkos - Δευ 18 Φεβ 2013 - 20:34
Το σινεμά του Haneke ήταν, είναι και θα είναι μια γερή γροθιά στο στομάχι κάθε κινηματογραφόφιλου. Δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση η "Αγάπη", που ανήκει δίχως υπερβολή στις σημαντικότερες στιγμές του σύγχρονου ευρωπαϊκού κινηματογράφου.

 
<Χωρίς Τίτλο> - nutterjr - Σάβ 09 Φεβ 2013 - 19:26
Old age is tough and takes a lot of strength to deal with. And when the time comes and the natural decline sets in, love will help guide the toughest path ahead. Haneke has created a number of exceptional thrillers but none so horrific as Amour, his true masterpiece.
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.