• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22010
  • Αριθμός συν/τών: 757819
  • Πρόγραμμα 297 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Holy Motors (2012)


Σινεφίλ | 115'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 22 Νοε 2012
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 21/6/2013
Διανομή: StraDa Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.09 %
Αξιολόγηση: 7.50/107.50/107.50/107.50/107.50/107.50/107.50/107.50/10   (7.50/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2012

Το «Holy Motors» δεν είναι μόνο μια ανατρεπτική ταινία στην οποία είναι δύσκολο ν` ασκηθεί κριτική, αλλά είναι μια ταινία που είναι εξίσου δύσκολο να οριστεί. Με μια πρώτη ματιά, ο χαρακτηρισμός που ενδέχεται να της αποδοθεί είναι αυτός μιας σουρεαλιστικής ταινίας. Με μια δεύτερη ματιά, όμως, είναι απίστευτα ευδιάκριτος ο βαθύς ρεαλισμός που τη διέπει.

Το έργο, από την εναρκτήρια σκηνή του, κάνει σαφές το περιεχόμενό του, καθώς προβάλλει μια σκηνή από βωβό φιλμ. Έπειτα, βλέπουμε σε μια σκοτεινή κινηματογραφική αίθουσα τους θεατές να παρακολουθούν μια ταινία και τέλος, ένας άνθρωπος ξυπνά, σηκώνεται από το κρεβάτι του, κατευθύνεται σε ένα τοίχο, στον οποίο μ` έναν αλλόκοτο τρόπο θ` ανακαλύψει και θ` ανοίξει μια κρυφή πόρτα που θα τον οδηγήσει στο θεωρείο του κινηματογράφου, απ` όπου θα παρακολουθήσει το κοινό που παρακολουθεί την ταινία. Αξίζει εδώ ν` αναφέρω ότι ο άνθρωπος που ξυπνά και καταλήγει να παρακολουθεί το κοινό, είναι ο ίδιος ο συγγραφέας και σκηνοθέτης της ταινίας, Leos Carax. Με αυτόν τον τρόπο, μέσα σε λίγα λεπτά, ο θεατής γνωρίζει ότι το περιεχόμενο του έργου που πρόκειται να παρακολουθήσει έχει έναν καθαρά αυτο-αναφορικό χαρακτήρα, δοσμένο μ` έναν τρόπο λίγο παρανοϊκό.

Προσωπικά, πάντα με μάγευαν τ` αυτο-αναφορικά έργα τέχνης. Αυτό τ` ομολογώ. Θεωρώ μαγικό όταν ένας καλλιτέχνης καταφέρνει να εντάξει εντός της άτυπης θεατρικής ή κινηματογραφικής σύμβασης, κοινού και θεάματος, έναν ακόμη όρο, αυτόν της διπλής σύμβασης που προϋποθέτει την ανάδειξη της διαδικασίας παραγωγής του έργου αυτού. Μπορεί το «Holly Motors» να μην είναι ακριβώς ένας καθαρός «κινηματογράφος εν κινηματογράφω», έχει όμως αυτούσιες αυτο-αναφορικές σκηνές και βασίζεται στην παρουσίαση της πρώτης ύλης της έβδομης τέχνης, αυτής του ηθοποιού.

Το παραπάνω σχόλιο, κάλλιστα, θα μπορούσε να παραπέμψει λοιπόν σε μια σινεφίλ ταινία, την οποία μόνο λίγοι θα έβρισκαν ενδιαφέρουσα. Τα πράγματα, όμως, δεν είναι έτσι. Το έργο παρακολουθείται ευχάριστα και καταφέρνει να κρατήσει τον υποψήφιο θεατή του, λόγω μιας συνεχούς αλλαγής που εξηγείται μ` έναν παράλογο αλλά αποδεκτό τρόπο, λόγω των εύληπτων συμβολισμών της και κυρίως λόγω των μηνυμάτων που καταφέρνει να περάσει στον θεατή. Χωρίς να καταλαβαίνεις τον λόγο, το φιλμ σε ρουφά και μένεις να το παρακολουθείς καθηλωμένος, στην αρχή προσπαθώντας να καταλάβεις κι έπειτα από απόλαυση.

Η λιμουζίνα που εκτελεί τα χρέη μεταφορέα, είναι ουσιαστικά η ζωή του Oscar (Denis Lavant). Η ζωή ενός ηθοποιού, στην οποία συνεχώς μασκαρεύεται και γίνεται ένα με τους ρόλους του, συναντά ανθρώπους, οδηγείται στις καταχρήσεις για ν` αντέξει αυτή τη σύγχυση ταυτοτήτων, καταλήγει κάποια στιγμή να χάσει τον εαυτό του μέσα σε όλες τις αλλαγές, τρελαίνεται για λίγο και θυμάται τη ζωή του. Όλα τα παραπάνω, με ένα ρεαλιστικό δράμα δεν θα μπορούσαν να παρουσιαστούν με τόση σαφήνεια. Σ` ένα σουρεαλιστικό δράμα, αντιθέτως, υπάρχει η δυνατότητα ν` απευθυνθείς ευθέως στον θεατή και να μην περιμένεις να κατανοήσει την πραγματικότητα που βλέπει μπροστά του.

Μέσα σ` αυτή τη «γιορτή» χαρακτήρων που μας παρουσιάζει ο Carax, θα δούμε ότι εκτός όλων των μορφών που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος στη ζωή του (σύζυγος, πατέρας, σάτυρος, ζητιάνος, ετοιμοθάνατος, δολοφόνος), περνάνε παράλληλα διάφορα σημαντικά μηνύματα και στιγμές της ζωής. Για παράδειγμα, η κάμερα θα εστιάσει κάποια στιγμή σ` έναν γάμο, ενώ αργότερα σ` ένα όνειρο του Oscar γίνεται σαφέστατη αναφορά στον θάνατο. Επίσης, ο Oscar θα δούμε ότι στην πραγματική του ζωή παρακολουθεί την καθημερινότητα του Παρισιού μέσα από μια οθόνη.

Ίσως ο πιο σοκαριστικός ρόλος του ηθοποιού, επίσης, να είναι αυτός του σάτυρου/καλικάντζαρου, αφού εκεί παρουσιάζεται η ανθρώπινη αδηφαγία, η ανάγκη να γυρίσουμε σε μια παλαιότερη εποχή, στα έγκατα της πόλης, που όλα επιτρέπονται, όπως επίσης κι ο χώρος της μόδας και της show-biz γενικότερα. Όμως, η κάθε ιστορία έχει κι από ένα σαφές μήνυμα. Ακόμα και η σκηνή που ο Oscar παίζει απλά ακορντεόν, φωνάζει ότι αυτό το μουσικό διάλειμμα είναι απαραίτητο τόσο για τον ηθοποιό, όσο και για τον θεατή.

Επίσης, αυτή η συνεχής εναλλαγή ρόλων νομίζω σκόπιμα προσπαθεί να μπερδέψει τον θεατή, έτσι ώστε κάποιες στιγμές να μην μπορεί να καταλάβει τι είναι πραγματική ζωή και τι ρόλος. Κι αυτό, όχι επειδή με το μπέρδεμα θα τον κερδίσει κι άλλο, αλλά γιατί θέλει να δείξει ότι όλοι στη ζωή μας παίζουμε ρόλους και το πιο όμορφο είναι ότι ακόμα κι αν σου περάσει από το μυαλό η σκέψη ότι το φιλμ που παρακολουθείς ίσως να δείχνει κι ένα κομμάτι της δικής σου ζωής, ο σκηνοθέτης φροντίζει πριν το τελείωμα να επιβεβαιώσει αυτή σου την υποψία.

Σε γενικές γραμμές, απευθύνεται σίγουρα σ` ολόκληρο τον καλλιτεχνικό χώρο κι έπειτα στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι πιθανότατα θ` αρέσει στην πλειοψηφία των θεατών, καθώς μου φαίνεται απίθανο να χαρακτηριστεί από κάποιον «ακατανόητη». Σίγουρα δεν απευθύνεται στους πολύ συμβατικούς θεατές, αλλά σ` ένα λίγο πιο ανοιχτόμυαλο κοινό κι οφείλω να ομολογήσω ότι ακόμα κι αν δεν αρέσει, σίγουρα προκαλεί, κι εφόσον προκαλεί, πετυχαίνει.

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Μαριλένα Ιωάννου




Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2012

Ο Λεός Καράξ ξεκίνησε το 1984 με μια μαυρόασπρη άσκηση πάνω στους Τρυφό και Γκοντάρ («Boy Meets Girl»), συνέχισε με τρεις παθιασμένες ερωτικές ιστορίες με ήρωες που διακατέχονται από μια ρέμπελη ποιητική διάθεση, πάντα ενδιαφέρουσες ανεξάρτητα από την κριτική τους υποδοχή (καλή ή μέτρια) και ξαφνικά μας παραδίδει ένα… αριστούργημα. Πρόκειται για το απόλυτο σινεμά ως τέχνη και ως στοχασμό πάνω στην τέχνη, με θέμα την «κοινωνία του θεάματος και της αφήγησης», όπως αυτά υφίστανται σε αλλεπάλληλες αλληλεπιδράσεις, χωρίς διδακτισμό και νοηματικές κατευθύνσεις. Το φιλμ ξεκινά με τον ίδιο τον σκηνοθέτη να ξυπνά, να διαπερνά (με ένα δάκτυλο- κλειδί) την ταπετσαρία που παριστάνει ένα δάσος και μέσα από έναν διάδρομο να βρίσκεται στον άδειο εξώστη ενός κινηματογράφου, κατάμεστου στην πλατεία, τη στιγμή που από έναν διάδρομό της περνούν ένα νήπιο κι ένας σκύλος, δύο όντα που δεν «διαβάζουν» τις εικόνες.

Αυτό που ακολουθεί είναι «η ταινία». Βλέπουμε, δηλαδή, όχι μια ταινία, αλλά βλέπουμε ότι βλέπουμε μια ταινία. Ο κύριος Όσκαρ (Ντενίς Λαβάν) βγαίνει από την επιβλητική μπάουχαους έπαυλη του, πλησιάζει την τεράστια λιμουζίνα του, η γηραιά σοφέρ του, Σελίν (Εντίτ Σκομπ σε στυλ Λαγκάρ), του ανοίγει την πόρτα και ξεκινάει η μέρα. Πλάι του έχει τους φακέλους που περιέχουν τα «ραντεβού» της ημέρας. Πρόκειται για ρόλους που θα υποδυθεί, με τη λιμουζίνα να λειτουργεί ως καμαρίνι φορτωμένο με ρούχα, μηχανισμούς κ.λπ. Θα τον δούμε να κάνει στάσεις σε εξωτερικούς κι εσωτερικούς χώρους και να γίνεται: γριά ζητιάνα, φαντασμαγορικός ήρωας πολεμικών τεχνών και γαλαξιακός εραστής σε ένα sci-fi κυβερνο-περιβάλλον, άλλοτε κάτι σαν έξαλλος κουασιμόδος σε νεκροταφείο όπου αρπάζει τη μοντέλα που φωτογραφίζεται από καλλιτεχνικό συνεργείο (Εύα Μέντες) και την πάει σε σπηλιά όπου την «ευνουχίζει» μεταλλάσσοντας τους χιτώνες της σε μπούργκα και την αγιοποιεί ως Μεγάλη Μητέρα ξαπλώνοντας πάνω της σε στυλ «πιετά». Θα τον δούμε να είναι πατέρας με έφηβη κόρη σε μια συζήτηση που αποκαλύπτει ένα αρνητικό σύμπλεγμα Ηλέκτρας, ως πρωτοστάτη μιας ομάδας αντρών με ακορντεόν που ορχούν οδεύοντας σε πανηγυρικό, επαναστατικό τόνο, στη συνέχεια ως θύμα αφού σκοτώσει έναν αντίπαλο και τον μακιγιάρει σαν να ‘ναι ο εαυτός του, ως ακτιβιστή που σκοτώνει τραπεζίτη σε μπιστρό και σκοτώνεται κι αυτός από τους σεκιουριτάδες, ως γέρο θείο που πεθαίνει πλάι στην ανιψιά του, ως παλιό εραστή που συναντιέται τυχαία με παλιά του αγάπη (Κάιλι Μινόγκ, κι αυτή επιβαίνουσα σε ανάλογη λιμουζίνα =όλοι είναι συνένοχοι) και τέλος ως απλό ηθοποιό που τέλειωσε τη δουλειά του, πληρώνεται από την επίσης υπάλληλο Σελίν που τον αφήνει στο ταπεινό του σπίτι με τη γυναίκα του και τα παιδιά του, που από τα παράθυρα βλέπουμε ότι είναι πιθηκοειδή. Εντέλει και η αρχική εικόνα του ως μπίζνεσμαν ήταν ρόλος, αλλά μάλλον και η τελευταία. Στο ενδιάμεσο, τον επισκέπτεται στη λίμο ένας γηραιός κύριος (Μισέλ Πικολί) και λέει ότι «ανησυχούμε» για σένα «μήπως κουράστηκες» και «τι σε έκανε να επιλέξεις αυτή τη δουλειά» κ.λπ. Ο Όσκαρ απαντά «ποιοι είναι αυτοί που ανησυχούν;» και «η γοητεία του να υποδύεσαι με παρακίνησε από την αρχή».

Στοχαζόμαστε μαζί τους και ‘μείς. Ποιοι είναι οι άλλοι; Αν το πάρουμε οικονομικά είναι η βιομηχανία του θεάματος. Αν το πάρουμε κοινωνιολογικά γίνεται συνυπεύθυνος και ο θεατής. Πληρώνει για να βλέπει. Θέλει να βλέπει. Ξέρει ότι βλέπει διάφορους ρόλους και μάλιστα στο παρόν φιλμ πολλά κινηματογραφικά είδη (νουάρ, περιπέτεια, μελό, δράμα, μιούζικαλ κ.λπ ) κι όμως συμμετέχει συγκινησιακά σε κάθε σεκάνς, ενώ ψάχνει να βρει και νοήματα. Έτσι είναι κατασκευασμένη η συνείδηση. Να πλάθει διαρκώς φαντάσματα και να κάνει φαντασιακές θεσμίσεις. Η τελική σκηνή είναι ιδιοφυής. Όλες οι λιμουζίνες τελειώνοντας τα «ραντεβού» επιστρέφουν στη στεγασμένη βάση τους (επωνυμία εταιρίας: Holy Motors) και… ας μην το αποκαλύψω. Αλλά θα πω ότι αυτό που συμβαίνει επιβεβαιώνει ότι έχουμε να κάνουμε με μια κοινωνία που έχει εγκλωβιστεί τόσο πολύ μέσα από τις αλλεπάλληλες εικόνες και αφηγήσεις, ώστε υφίσταται ως τυφώνας που στοχεύει στον ίδιο του τον εαυτό, χωρίς μεταφυσικές σταθερές, ακόμη και επιστημονικές τέτοιες –με την έννοια ότι η μεταφυσική αφορά και την εσώτερη ερμηνεία της φυσικής. Είναι τελικά όλα γλώσσα; Είχε δίκιο ο Λακάν; Αναρωτιέμαι πόσα θα ‘χε να πει ο Ζίζεκ για αυτό το φιλμ.

Σε επίπεδο παραγωγής και εντέλει κινηματογραφίας το έργο είναι άρτιο, συναρπαστικό, με ρυθμό, με σεναριακή οικονομία και ο Ντενίς Λαβάν, με εσωτερικότητα στην ερμηνεία του, κάνει το ρεσιτάλ της ζωής του. Ένα φιλμ που θα το ζήλευε ο Μπουνουέλ.

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος




Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 2013

Για πολλούς αριστούργημα, για άλλους τόσους ανούσια «ψευτο-καλλιτεχνιά», σίγουρα όμως το «Holy Motors» είναι η πιο αμφιλεγόμενη και μία από τις πιο πολυσυζητημένες ταινίες της χρονιάς που μόλις έφτασε στο τέλος της. Κι όχι άδικα. Ο Leos Carax, σε ένα προκλητικά χαρακτηριστικό δείγμα της δημιουργικής του εσωστρέφειας, διηγείται μία ημέρα από τη ζωή του πρωταγωνιστή του, του κυρίου Όσκαρ, κατά την οποία αυτός μεταφέρεται με τη λιμουζίνα του για να παραστεί σε μία σειρά από επαγγελματικά ραντεβού. Μιλώντας βέβαια για «επαγγελματικά ραντεβού» έχει στο μυαλό του κάτι εντελώς διαφορετικό απ’ ό,τι μπορείτε να φανταστείτε… Η δουλειά του, εν ολίγοις, είναι να υποδύεται ρόλους. Κάθε φορά που βγαίνει από τη λιμουζίνα-καμαρίνι του, έχει και διαφορετική ταυτότητα και οι εν λόγω ρόλοι του θα είναι από μια γριά ζητιάνα μέχρι ένας δολοφόνος σε αποστολή να σκοτώσει… τον εαυτό του!

Θα κοιτάτε απορημένα, θα εκνευριστείτε, θα αναφωνήσετε «επιτέλους» ή θα σκάσετε στα γέλια, μετά το τέλος της ταινίας. Όλες οι αντιδράσεις είναι απολύτως λογικές. Παράλογη, ίσως ασυνάρτητη, αλλά αν μη τι άλλο φοβερά ευφάνταστη, χωρίς, πολλές φορές, να σου ξεκαθαρίζει αν πρέπει να την πάρεις στα σοβαρά, η ταινία μέχρι κάποιο σημείο δε βγάζει κανένα απολύτως νόημα! Σταδιακά όμως, αρχίζουν όλο και συχνότερα να εμφανίζονται στοιχεία που μοιάζουν να κρύβουν μέσα τους ουσία, κομμάτια ενός χαώδους παζλ που φαινομενικά ταιριάζουν μεταξύ τους…

Αφού το φιλμ τελειώσει, καρφώνεται με ευκολία στο μυαλό σου. Για μέρες. Και κατά την ομολογουμένως δύσκολη επεξεργασία του, ανακαλύπτεις πως τα κομμάτια που ταιριάζουν ολοένα και πολλαπλασιάζονται. Το φιλμ πλέον μοιάζει με γρίφο που σιγά-σιγά αποκωδικοποιείται, αν και είναι μάλλον αδύνατο να λυθεί εξολοκλήρου.

Όπως μαρτυρούν ο αυτοαναφορικός χαρακτήρας της και η σύντομη εμφάνιση του ίδιου του Carax στην εναρκτήρια σεκάνς, η οποία λειτουργεί κάπως σαν ένα εισαγωγικό σημείωμα, η ταινία είναι καθαρά προσωπική για τον δημιουργό της. Λαμβάνοντας αυτό υπ’ όψιν, μπορεί κανείς να διακρίνει την ανάγκη του τελευταίου να εκφραστεί μέσα από το σινεμά. Συνεπώς, αν και είναι πολύ πιθανόν ο καθένας να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα, το «Holy Motors» μοιάζει τελικά με μια έκφραση προσωπικών ανησυχιών (κυρίως απέναντι στην νέα εποχή της τεχνολογίας) και βαθιά υπαρξιακών προβληματισμών. Για την ακρίβεια, αποτελεί έναν κυκεώνα τέτοιων φόβων και αναζητήσεων, εκφρασμένο με τόσο πάθος και έξαρση ώστε φαντάζει χαοτικός, ακόμα και στο μυαλό του ίδιου του σκηνοθέτη. Σε παρασύρει, όμως, στο δρόμο του, ακόμη κι αν δύσκολα θα δοθεί ξεκάθαρη απάντηση στο αναπόφευκτο «τι ήθελε να πει ο ποιητής;»…

Τι είναι λοιπόν το «Holy Motors»; Καλή ερώτηση… Είναι ένας υπαρξιακής χροιάς, εσωτερικός διάλογος του δημιουργού του, εκφρασμένος σε μία απολαυστικά μυστηριώδη ταινία, την οποία όσο περισσότερο σκέφτεσαι, τόσο περισσότερο σου αρέσει…

Βαθμολογία: 3.5/5 Stars3.5/5 Stars3.5/5 Stars3,5/5 Stars (3.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur


 
Holy Motors (2012) - cinemaclub.gr - Κυρ 21 Μαϊ 2017 - 18:21
Είναι από τις πιο περίεργες γαλλικές ταινίες που κυκλοφόρησαν τα τελευταία 5 χρόνια και γενικότερα. Και είτε θα σας μείνει, είτε δε θα σας αρέσει καθόλου γιατί φαίνεται ακαταλαβίστικη και ίσως για κάποιους ανούσια.

Σενάριο δεν υπάρχει ακριβώς με...

Συζήτηση και κριτική του Holy Motors στο cinemaclub.gr
 
Ωδή στον αναλογικό κινηματογράφο - darknight77 - Δευ 26 Νοε 2012 - 19:23
Το Holy Motors συνοψίζει 130 χρόνια κινηματογραφικής ιστορίας, σε έναν ξέφρενο χορό θελκτικών εικόνων και ποικιλόχρωμων σχημάτων λόγου. Οι κραυγές νοσταλγίας και αγωνίας του ψευδωνυμικού δημιουργού του, Leos Carax, για ένα εκφραστικό μέσο τέχνης που αργοπεθαίνει, ποτέ δεν ήταν πιο εκκωφαντικές.

MOVIEBOX.GR - Για κινηματογραφικά νέα, κριτικές & αφιερώματα
 
Δυνατή ταινία - softice - Τετ 14 Νοε 2012 - 09:03
Δεν ξέρω πως αλλιώς να την χαρακτηρίσω. Δυνατή ταινία που κατάφερε να με κρατήσει ως το τέλος . Ο καθένας μπορει να την κατατάξει απο αριστούργημα ως αποτέλεσμα ενός ψυχωτικου σκηνοθέτη, πάντως αδιάφορη δεν θα περάσει.
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.