• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


De Rouille et d`Os (2012)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Σώμα με Σώμα
- Γνωστό και ως:
Rust & Bone

Δραματική | 115'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 29 Νοε 2012
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 29/1/2013
Διανομή: Seven Films/Σπέντζος
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.18 %
Αξιολόγηση: 7.92/107.92/107.92/107.92/107.92/107.92/107.92/107.92/10   (7.92/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Σάββατο 22 Σεπτέμβριου 2012

«Μη σου δώσει ο Θεός όσα μπορείς ν’ αντέξεις», λέει μια γνωστή παροιμία. Και πραγματικά, ο πόνος τον οποίο μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος και να βγει αλώβητος από αυτόν, είναι συχνά πολύ πιο μεγάλος από ό,τι θα περίμενε κανείς. Η νέα ταινία του Γάλλου σκηνοθέτη Jacques Audiard είναι μια ειλικρινής κι έντιμη υπενθύμιση τού πόσο πολύ πόνο μπορούμε να αντέξουμε.

Η ιστορία αφορά την τραγωδία ενός ατυχήματος, τη συνάντηση δύο ανθρώπων, δύο κατεστραμμένων χαρακτήρων που προέρχονται από δύο ριζικά διαφορετικούς κόσμους και μια ιστορία αγάπης που θα δημιουργηθεί ανάμεσά τους με τις αναπόφευκτες συνέπειες της σύνδεσής τους. Και τέλος, ο αγώνας και η πάλη για την επιβίωση.

Ως σύνολο το «Σώμα με Σώμα» δεν συγκλονίζει. Διαθέτει, όμως, τόσα πολλά προτερήματα, που το τελικό αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από καλό. Χωρίς ποτέ να είναι κλαψιάρικη, αλλά διαθέτοντας έναν έντονο μελοδραματικό τόνο, η ταινία του Audiard απαιτεί μια ορισμένη ικανότητα από την πλευρά του θεατή προκειμένου να χειριστεί το βάρος της. Οι κάπως προβλέψιμες εξελίξεις, η χρήση ορισμένων κλισέ από πλευράς σεναρίου, καθώς και η πολύ γρήγορη κι απλή απεικόνιση της διαδικασίας των αλλαγών των κεντρικών χαρακτήρων αντισταθμίζονται πλήρως από την εντυπωσιακή κινηματογραφική οπτική του Audiard. Το φιλμ διαθέτει έντονες στιγμές συγκίνησης δοσμένες στον θεατή με έναν ποιητικό τρόπο. Κάθε κίνηση της κάμερας είναι προσεγμένη σε μεγάλο βαθμό, ενώ το όλο εγχείρημα υποστηρίζεται και από μια εκλεπτυσμένη φωτογραφία. Η ταινία, επίσης, ωφελείται σημαντικά από τις ερμηνείες των δυο πρωταγωνιστών της. Η Marion Cotillard σε έναν ρόλο που μοιάζει προορισμένος για βραβεία δίνει μια μεγάλη ερμηνεία, αποδεικνύοντας και πάλι ότι μπορεί να κάνει τα πάντα. Το συναισθήματα στο πρόσωπο της λένε περισσότερα από ό, τι οποιοδήποτε σενάριο θα μπορούσε να πει. Εξίσου εξαιρετικός κι ο Matthias Schoenaerts, ο οποίος μετά την περσινή του ερμηνεία αποκάλυψη στο Μοσχαροκεφαλή, εδώ θέτει τις βάσεις για μια μεγάλη καριέρα.

Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι έχουμε να κάνουμε με ένα συμπαγές δράμα που απέχει όμως από το μεγαλείο που θα μπορούσε άνετα να είχε αγγίξει.

Βαθμολογία: 3.5/5 Stars3.5/5 Stars3.5/5 Stars3,5/5 Stars (3.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Δαβίτος




Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2012

Ο Αλί παραλαμβάνει τον μικρό του γιο που ελάχιστα γνωρίζει και μεταναστεύει από Βέλγιο στην Αντίμπ της νότιας Γαλλίας, εγκαθιστάμενος στην αδελφή του. Έχει κάνει μποξ κάποια χρόνια και τώρα πιάνει δουλειά ως πορτιέρης σε μπαρ και μετά σεκιουριτάς. Στο μπαρ γνωρίζει τη Στεφανί, η οποία εκπαιδεύει όρκες και συμμετέχει στο σόου ενός θαλάσσιου πάρκου. Κι ενώ ο Αλί θα αρχίσει να συμμετέχει σε παράνομους αγώνες πάλης για ένα παραπάνω χαρτζιλίκι, όπως και να βοηθά τον τύπο που τους κανονίζει και σε εγκατάσταση καμερών σε μεγάλα καταστήματα, ώστε τα αφεντικά να κατασκοπεύουν υπαλλήλους για να μπορούν να τους απολύσουν αν χρειαστούν περικοπές, η Στεφανί χάνει τα πόδια της (από τα γόνατα και κάτω) σε δυστύχημα στο σόου. Εκείνη, μετά την περίοδο του πρώτου σοκ, θα αναζητήσει την παρέα του, θα γίνουν τακίμια, θα κάνουν και σεξ χωρίς δεσμεύσεις, παρακάτω θα χωρίσουν, με τον Αλί να ανεβαίνει πάλι Βορρά και μετά από μεγάλη λαχτάρα…

Ο Ζακ Οντριάρ που μας εντυπωσίασε με τον Προφήτη του (πολλές υποψηφιότητες, διακρίσεις και βραβείο της Επιτροπής στις Κάνες το 2009), εμπνέεται από ένα στόρι του Καναδού Κρεγκ Ντέιβιντσον, που εκ πρώτης όψεως μοιάζει κομμένο και ραμμένο για χολιγουντιανό μελό από εκείνα που φτιάχνονται για τα όσκαρ. Πάνω σε αυτή την επικίνδυνη συνθήκη, πάλι παρέα με τον Τομάς Μπιντγκέν με τον οποίο συνεργάστηκε στον Προφήτη, στήνουν ένα σενάριο που επιχειρεί να αναιρέσει το μελό, υποτάσσοντας το σε έναν μινιμαλιστικό, αφαιρετικό, αν θέλετε, ρεαλισμό. Αντί ιδιαίτερης πλοκής και διαλόγων, ο Οντριάρ «γράφει» αυτά που θέλει να πει με την κάμερα του, με τα πλάνα, το μοντάζ, το φως, την κατάλληλη σχολιαστική μουσική και προ πάντων οδηγώντας τη Μαριόν Κοτιγιάρ (κυρίως) και τον Ματίας Σένερτς (Μοσχαροκεφαλή, 2011) σε ερμηνευτικά σκορ. Οι ήρωές μας δεν είναι ιδιαίτεροι, δεν είναι σπουδαίοι, απλά κοιτούν να ζήσουν όπως μπορούν, φτάνοντας σταδιακά σε μια αγάπη μεταξύ τους, που προκύπτει από τις ίδιες τις καταστάσεις. Εκείνη χωρίς πόδια και πιο έξυπνη, εκείνος «καλή πάστα» αλλά με λίγο μυαλό και εντέλει με σακατεμένα χέρια (τουλάχιστον για μποξ) θα αναζητήσουν μια θέση στον ήλιο, αυτή που επιτρέπει η πραγματικότητα.

Είπα παραπάνω «επικίνδυνη συνθήκη». Πράγματι, υπάρχουν δύο στοιχεία που κοντράρονται με τον ρεαλισμό. Πρώτον, η Στεφανί ξεπερνά το σοκ πολύ εύκολα, πολύ ψύχραιμα, χωρίς ακραία στάδια όπως κατάθλιψη, άρνηση, οργή κ.λπ., με μια ψυχραιμία που φαίνεται λιγάκι ψεύτικη, όσο κι αν η Κοτιγιάρ υπαινίσσεται πιθανές τρικυμίες κάτω από το σοβαρό ή στοχαστικό της πρόσωπο. Αλλά το πιο αδύνατο σημείο είναι η κορύφωση του τέλους που αποτελεί σεναριακή ευκολία, μηχάνευμα για να φτάσουμε σε τελικές συνειδητοποιήσεις κι αποφάσεις. Πρόκειται για καθαρή ακαδημαϊκή σύμβαση, μάλιστα προβλέψιμη. Ωστόσο, η γραφή του Οντριάρ είναι τόσο εύστοχη, γλαφυρή και στις λεπτομέρειες μιας κοινωνίας της ύφεσης, και η Κοτιγιάρ τόσο πειστική, που το συγχωρείς.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος




Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2012

Το «Σώμα με Σώμα» είναι μια ταινία που μιλά για την έννοια της αγάπης, προβάλλοντας την αστείρευτη ψυχική δύναμη του ανθρώπου, η οποία δεν γνωρίζει όρια. Ως πρωταγωνιστές, θα γνωρίσουμε δυο κατεστραμμένες ψυχές, τον Ali (Matthias Schoenaerts) και τη Stephanie (Marion Cotillard). Ο πρώτος είναι ένας ψυχολογικά ανάπηρος άντρας και η δεύτερη μια σωματικά ανάπηρη γυναίκα. Σημαντική λεπτομέρεια για τον χαρακτήρα της Stephanie παίζει το γεγονός ότι η σωματική αναπηρία της είναι επίκτητη, κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωής της.

Ο Ali είναι ένας άντρας που ενώ δεν έχει καταφέρει ακόμα να βρει τη δική του ταυτότητα, φορτώνεται στις πλάτες του τον 5χρονο γιο του, τον οποίο δεν ξέρει πώς να φροντίσει και κυρίως πώς ν` αγαπήσει. Ξέρει, βέβαια, ότι είναι χρέος του να παράσχει στο παιδί μια στέγη κι όλα τ` απαραίτητα για να ζήσει, αλλά δεν ξέρει πώς να το πράξει αυτό. Έτσι, καταλήγει να ζητήσει βοήθεια από την αδελφή του, η οποία είναι μια εξίσου βασανισμένη ψυχή, που όμως, έχει καταφέρει να κουτσοφέρει βόλτα τη ζωή της. Εκείνη αναλαμβάνει το παιδί και βοηθά τον αδελφό της όσο μπορεί στην εύρεση εργασίας, αλλά πέρα από την πρακτική συνεισφορά της στη σωτηρία του, δεν έχει τα μέσα να τον βοηθήσει ψυχολογικά.

Τον ρόλο του ψυχολογικού υποστηρικτή του Ali, αν κι αρχικά εκείνος μοιάζει να βοηθά την κοπέλα, αναλαμβάνει η Stephanie, όταν μετά το ατύχημα νιώθει την ανάγκη να σταματήσει να αισθάνεται τον οίκτο και τη λύπηση του κύκλου της. Γι` αυτόν τον λόγο, μέσα στις απεγνωσμένες προσπάθειές της ν` αυτοκτονήσει ή ν` απωθήσει τους δικούς της ανθρώπους μένοντας απαθής, θα καλέσει εκείνον τον άντρα που είχε μεν την ευγένεια να τη συνοδέψει στο σπίτι της, αλλά και το θράσος να της πει ευθέως ότι το ντύσιμό της είναι τόσο προκλητικό όσο μιας πόρνης. Πράγματι, η συναισθηματική ανικανότητα που έχει ο Ali, της δίνει το κουράγιο που χρειάζεται να συνεχίσει τη ζωή της και πλέον εκείνη είναι που έχει το χρέος ν` αναλάβει τον ρόλο του παιδαγωγού του Ali, κάνοντάς τον να ενδιαφερθεί για τη ζωή και τους γύρω του, ουσιαστικά κι όχι σαρκικά.

Τη συγκεκριμένη ταινία χαρακτηρίζει μια ρεαλιστική ωμότητα, η οποία, χωρίς να συνδέεται με τη σωματική βία, παρουσιάζει σε όλη της την έκταση την ανθρώπινη δυστυχία. Το γεγονός, όμως, ότι επιλέγει να δείξει την ανθρώπινη δύναμη που πάει κόντρα στη μιζέρια της ζωής με τον πιο σκληρό τρόπο, την κάνει μεγαλειώδη. Έκπληξη προκαλεί η σκηνή που η Stephanie επισκέπτεται μετά το ατύχημα το θαλάσσιο πάρκο και βλέπει κάποια από τις όρκες που της προκάλεσαν το ατύχημα. Νομίζω ότι αυτή η εικόνα κάλλιστα θα μπορούσε ν` αποτελέσει έναν ύμνο στον αναγκαστικό συμβιβασμό που πρέπει να κάνει ο άνθρωπος με κάποιες καταστάσεις, για να μπορέσει, συγχωρώντας, να προχωρήσει παρακάτω. Τη δύναμη να ζήσουμε την έχουμε όλοι, η αποδοχή του εαυτού μας είναι αυτή που μας βοηθά να τη ζήσουμε πραγματικά.

Έχοντας μια συμπαθητική και σε κάποιες στιγμές εξαίσια φωτογραφία, μια υπέροχη σκηνοθεσία που σταματά κάποιες στιγμές την κανονική ροή της για να εντείνει τις αισθήσεις του θεατή, μια πανέμορφη μουσική κι εξαιρετικές ερμηνείες, με την Marion Cotillard να δίνει ρεσιτάλ, το έργο αποτελεί ένα ρεαλιστικό δράμα που δίνει στους ήρωές του το καρπούζι και το μαχαίρι και τους αφήνει να βρουν τον δρόμο τους.

Προτείνεται κατά κύριο λόγο στο σινεφίλ κοινό, στους λάτρεις του γαλλικού κινηματογράφου, στους θαυμαστές της Marion Cotillard, αλλά και σ` όσους ψάχνουν για μια καλή δραματική ταινία που δεν αφήνει περιθώρια για ψυχοπλάκωμα, καθώς βουτάει τη ζωή απ` τα μαλλιά.

Βαθμολογία: 3.5/5 Stars3.5/5 Stars3.5/5 Stars3,5/5 Stars (3.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Μαριλένα Ιωάννου




Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2012

Ξανακοιτάζοντας την αφίσα της ταινίας, αφού κανείς την παρακολουθήσει, διαπιστώνει πως είναι άκρως ουσιώδης και νοηματικά περιεκτική. Το στιγμιότυπο όπου ο Ali (Matthias Schoenaerts) κουβαλά την ανάπηρη Stephanie (Marion Cotillard) στους ώμους του απεικονίζει εύστοχα (και συνοψίζει την κινηματογραφική προβληματική για) την ανάγκη της στήριξης του ανθρώπου από τον άλλο, μετατρέποντας τη μεταφορική, ψυχική, στήριξη σε κυριολεκτική, σωματική.

Η ταινία του Audiard, εξετάζοντας την αλληλεπίδραση δύο ζωών κατεστραμμένων και δύο ανθρώπων που στέκονται ουσιαστικά μόνοι (μέχρι να γνωρίσουν ο ένας τον άλλον) απέναντι στις κακουχίες που τους επιφύλαξε η τύχη (;), πραγματεύεται την αναγκαιότητα της αγάπης, της συντροφικότητας, της παρουσίας αυτού του ανθρώπινου «στηρίγματος» στη ζωή του ατόμου. Ο Audiard όμως δεν αναζητά την ευτυχία και την καλοσύνη εκεί που δεν υπάρχουν. Μένει πάντα πιστός στην αυστηρά ρεαλιστική ματιά που επιλέγει να ακολουθήσει και, παρότι πρόθυμος να γίνει τόσο σκληρός όσο και τρυφερός, δε διστάζει να τονίσει την αδυναμία του ανθρώπου ορισμένες φορές να αντιληφθεί πόσο σημαντικό ρόλο ενδεχομένως διαδραματίζει στη ζωή κάποιου άλλου ή, αντιστρόφως, τη σημαντικότητα άλλων για τον ίδιο και να εκτιμήσει όσα του έχουν δοθεί ή όσα προθυμοποιείται ο κάθε «άλλος» να του προσφέρει. «Αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για την προσωπική συνειδητοποίηση οι ανεπανόρθωτες θυσίες;» διερωτάται πιθανότατα, καλώντας κατ’ επέκταση το θεατή σε μία αυτοκριτική και σε συναφή προβληματισμό.

Πάντα με την παρουσία μιας υπέροχης Marion Cotillard, εκπληκτικά εκφραστικής δίχως την παραμικρή ερμηνευτική υπερβολή (τολμώ να πω ίσως ο καλύτερος ρόλος της…) και ενός εξαιρετικού Matthias Schoenaerts να επιτυγχάνει μια αξιέπαινη ισορροπία μεταξύ των πολλαπλών πτυχών του εντυπωσιακά αληθινού χαρακτήρα του, το φιλμ αγγίζει το θεατή και τον κοιτά στα μάτια. Το δεξιοτεχνικό σκηνοθετικό άγγιγμα του Audiard είναι παραπάνω από εμφανές και καθίσταται αναγνωρίσιμο κυρίως μέσα από επί μέρους σκηνές όπως η ανατριχιαστική διαπίστωση της Stephanie πως έχει χάσει τα πόδια της, η συγκινητική επιστροφή της στο θαλάσσιο πάρκο και, τέλος, το φινάλε, το οποίο μπορεί αρχικά να μοιάζει έτοιμο να παραπέσει στον προβλέψιμο μελοδραματισμό, αλλά, χάρη στην σκηνοθετική του στιβαρότητα, απεναντίας συγκλονίζει και οδηγεί το φιλμ στη νοηματική του κορύφωση.

Μέσα από τη σκηνοθεσία του Audiard, τις εξαιρετικές πρωταγωνιστικές ερμηνείες και τους καλογραμμένους, πολυδιάστατους χαρακτήρες του, το «Σώμα με σώμα» υπενθυμίζει πόσο έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον και, με την ειλικρίνεια και τη βαθιά ανθρωπιά με τις οποίες μιλά στο θεατή, τον προκαλεί να ρίξει μία ακόμη (κριτική) ματιά στη δική του ζωή…

Βαθμολογία: 3.5/5 Stars3.5/5 Stars3.5/5 Stars3,5/5 Stars (3.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur


 
<Χωρίς Τίτλο> - nutterjr - Παρ 29 Μαρ 2013 - 01:42
It is a meticulous study of the characters portrayed brilliantly by Marion Cotillard and Matthias Schoenaerts, who switch between brutality and tenderness throughout this multilayered story written and directed by Jacques Audiard who also made the unforgettable "Un Prophete".  Once again he creates a film that has got me talking about it.  
 
<Χωρίς Τίτλο> - theodwrismitkos - Σάβ 05 Ιαν 2013 - 12:01
Αριστοτεχνική σκηνοθεσία με λεπτομέρειες που εντυπωσιάζουν (το ματωμένο πόδι της πρωταγωνίστριας στο αυτοκίνητο μετά τον καυγά στο club, το ασθενοφόρο που περνά πίσω από τον πρωταγωνιστή που κάνει jogging, η σκηνή με την όρκα μετά το ατύχημα, το τατουάζ στο πόδι κ.α.). Πολύ καλή φωτογραφία και κάμερα, μουσική που δένει αρμονικά, αλλά...
Χωρίς να φταίνε οι ηθοποιοί που κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους, έχουμε να κάνουμε με δύο τσαλακωμένους ανθρώπους, έναν χαζό και ζωώδη τύπο και μια γυναίκα που κάτι ψάχνει και δεν το έχει βρεί, που δεν αλλάζουν στη διάρκεια της ταινίας. Παραμένουν ίδιοι, δεν ανακαλύπτουν τίποτα καινούριο για την ύπαρξή τους, δεν βελτιώνονται, παρά μόνο συνυπάρχουν. Η μετριότητα και ανευθυνότητα του ενός, με το κενό ταυτότητας και τη αναπηρία του άλλου. Κάποια στιγμή, αυτή η στασιμότητα της ταινίας αρχίζει να ενοχλεί, τόσο, που στη σκηνή με τον πάγο και το παιδί του μια λίγο διαφορετική εξέλιξη θα σε έκανε να διακόψεις πρόορα τη θέαση γιατί τίποτα δεν θα έβγαζε νόημα. Η πλοκή εν τέλει δεν συναρπάζει ποτέ (ίσως και να μη θέλει) και το σύντομο τέλος-ας τελειώνουμε- δεν δένει ποτέ με το ύφος της ταινίας (τελικά είχαμε δυο ήρωες και δεν το είχαμε καταλάβει;). Καλή προσπάθεια με πολλά θετικά του γαλλικού κινηματογράφου, που κάπου όμως έχασε τον μπούσουλα.
2.5/5
Θοδωρής Μήτκος
Το επεξεργάστηκε ο/η theodwrismitkos συνολικά 2 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - arist - Κυρ 16 Δεκ 2012 - 00:14
το ερωτικο δραμα της χρονιας....κ η καλυτερη κοτιγιαρ που ειδατε ποτε!!!!λατρεια!!!10/10
 
Σώμα με σώμα στην αρένα της ζωής. - darknight77 - Παρ 30 Νοε 2012 - 15:04

Το Rust and Bone αποδεικνύεται μια εύθυμη και κλασική ερωτική ιστορία, όπου οι ήρωές της μαθαίνουν να ζουν με τα ελαττώματα αλλά και τις ελλείψεις τους. Η απεικόνιση μέσα από δυνατές εικόνες, άριστο μοντάζ και έναν ικανοποιητικό αφηγηματικό μινιμαλισμό, προσθέτει  σε συνδυασμό με τις γραμμικές ερμηνείες, ένα κάλο, άξιο λόγου, σύνολο. Εμείς σίγουρα θα στο προτείνουμε ανεπιφύλακτα.

MOVIEBOX.GR - - Για κινηματογραφικά νέα, κριτικές & αφιερώματα

 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.