• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Anna Karenina (2012)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Αννα Καρένινα
- Γνωστό και ως:
Anna Karenina (2012)

Εποχής | 130' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Τρί 1 Ιαν 2013
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 4/4/2013
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 4/4/2013
Διανομή: UIP
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.11 %
Αξιολόγηση: 7.00/107.00/107.00/107.00/107.00/107.00/107.00/10   (7.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Δεν μπορείς να ρωτάς το γιατί με την αγάπη.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012

Ο Βρετανός σκηνοθέτης Joe Wright σίγουρα δεν είναι ξένος στην κινηματογραφική μεταφορά μυθιστορημάτων εποχής στο κινηματογράφο, έχοντας σκηνοθετήσει το Περηφάνια και Προκατάληψη της Jane Austen και την Εξιλέωση του Ian McEwan, τα τελευταία χρόνια. Η τελευταία του ταινία, η «Άννα Καρένινα», είναι εύκολα το πιο τολμηρό δράμα περιόδου που έχει γυρίσει μέχρι σήμερα, αξιοποιώντας όλα τα τεχνάσματα της θεατρικής σκηνής προκειμένου να μεταφέρει το μυθιστόρημα του Λέων Τολστόι στη μεγάλη οθόνη. Ο Wright μπορεί να μην είναι ο νέος David Lean, αλλά οι, αναμφισβήτητα ασυνεπής, προσπάθειές του απαιτούν τόσο τον σεβασμό, όσο και τον θαυμασμό μας.

Η πολιτικά θεμελιωμένη ρωσική σαπουνόπερα του Τολστόι δεν είναι κάτι νέο για το κοινό που πάει σινεμά, αφού έχουν γίνει αρκετές προσαρμογές στη διάρκεια των περασμένων δεκαετιών. Προς τιμή του, ο Wright προσπάθησε πραγματικά να δώσει στο τετριμμένο παραμύθι τη δική του πομπώδη, γεμάτη οπτική ζωντάνια και δυναμικότητα, ερμηνεία. Αυτό που κάνει την προσαρμογή του Wright να διαφέρει από τις προηγούμενες, είναι η απόφαση του να διαδραματίζεται, στο μεγαλύτερο μέρος της, μέσα σε ένα θέατρο χωρίς να παρουσιάζεται ως μια παράσταση, καθώς η κάμερα του είναι συνεχεία εν κινήσει. Με την πλειοψηφία λοιπόν της δράσης να λαμβάνει χώρα στη σκηνή και στα παρασκήνια, τα σκηνικά στήνονται και ξεστήνονται για να μοιάζουν με συγκεκριμένα σημεία και τοποθεσίες. Οι συγκρίσεις με το αισθητικό ύφος του Baz Luhrmann μπορεί να είναι αναπόφευκτες, αλλά ευτυχώς ο Wright αποφεύγει κάθε αταίριαστο ποπ αναχρονισμό, προτιμώντας αντ` αυτού να αναζωογονηθεί η «Άννα Καρένινα» με μια πλειάδα δυναμικών σετ και κοστουμιών. Όταν τα πράγματα γίνονται σωστά, το εκδηλωτικό μελόδραμα του Wright παρουσιάζει εκλάμψεις μεγαλείου. Σαν σύνολο, όμως, τα αποτελέσματα είναι ασυνεπή στην καλύτερη περίπτωση, με μια σειρά από σκηνές που περιέργως απουσίαζε η εν λόγω λαμπρότητα και το ταλέντο, κάνοντας το υπερβολικά μεγάλο σενάριο του Wright να ασφυκτιά συχνά κάτω από τη δική του αίσθηση του σεβασμού.

Το μεγαλύτερο, όμως, πρόβλημα της ταινίας είναι ότι ή ο Wright είναι αδυσώπητα έξυπνος ή υπερβολικά φιγουρατζής. Οτιδήποτε από τα δύο κι αν ισχύει στην τελική, ο τρόπος γυρίσματος του, παρότι εντυπωσιακός όπως είπαμε, καταλήγει να κάνει κακό στο έργο στερώντας του τον συναισθηματικό του πυρήνα, αφού υπάρχει μια πραγματική και συχνά ανυπέρβλητη απόσταση μεταξύ των συναισθημάτων των χαρακτήρων και του κοινού. Η πλαστότητα της παρουσίασης κρατά το συναίσθημα σε απόσταση και ο Wright δυστυχώς ποτέ δεν καταφέρνει να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ της καρδιάς και του τεχνάσματος. Και είναι αυτή η έλλειψη συμμετοχής που εμποδίζει την «Άννα Καρένινα» από το να γίνει μια πραγματικά μεγάλη ταινία, σε αντίθεση με το να είναι απλώς μια εκθαμβωτική εμπειρία.

Εκ του φυσικού, όλο αυτό το ύφος του Wright επηρεάζει και τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Αυτή είναι η τρίτη φορά που ο Wright χρησιμοποιεί τη μούσα του, Keira Knightley. Εδώ της ζητά να ερμηνεύσει μια ισχυρή κι εύθραυστη γυναίκα που εκτίθεται στο, γεμάτο κανόνες και εθιμοτυπίες, κόσμο των ανθρώπων. Με το σενάριο των Stoppard και Wright να της παρέχει πάρα πολλά, επιτρέποντας την να χρησιμοποιήσει μια πλήρη γκάμα συναισθημάτων, η Knightley εδώ τα δίνει όλα και παραδίδει μια πολύ σωστή και αξιοπρεπή ερμηνεία, η οποία όμως χάνεται σε μεγάλο βαθμό από το υπερβολικά στυλιζάρισμα του σκηνοθέτη. Ο Matthew Macfadyen είναι απολαυστικός ως πρίγκιπας Ομπλόνσκι, παρέχοντας μας μια κωμική ανακούφιση σε όλο το φιλμ. Ο Aaron Taylor-Johnson, επηρεασμένος κι αυτός από τη φιγούρα του σκηνοθέτη και μη διαθέτοντας τις απαραίτητες ερμηνευτικές ικανότητες, είναι κάτω του μετρίου και δεν πείθει σχεδόν πότε ως ερωτοχτυπημένος κόμης Βρόνσκι. Αυτός που πραγματικά ξεχωρίζει είναι ο Jude Law. Ο Law παίζει τον σύζυγο της Άννα Καρένινα, Αλεξέι Καρένιν, έναν συναισθηματικά κλειστό άνθρωπο που θα μπορούσε πολύ εύκολα να θεωρηθεί ως ο κακός. Χάρη στην επιδεξιότητα του Law ως ερμηνευτή, δεν μπορεί παρά να αισθανθείτε συμπάθεια για τον χαρακτήρα του. Όπως και η Άννα, ο Αλεξέι είναι κι ο ίδιος τελικά μια τραγική φιγούρα. Είναι μία από τις καλύτερες εμφανίσεις του ηθοποιού εδώ και πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα και παρόλο που η προσοχή θα πέσει περισσότερο στην αβανταδόρικη ερμηνεία της Keira Knightley, είναι η συγκρατημένη ερμηνεία του Jude Law που αξίζει τουλάχιστον μια υποψηφιότητα για το Οσκαρ Β’ Αντρικού Ρόλου. Ναι, είναι τόσο καλός…

Το συμπέρασμα: η «Άννα Καρένινα» είναι μια καλογραμμένη και καλοπαιγμένη ταινία με έναν τολμηρό και εφευρετικό τρόπο αφήγησης, αξιοθαύμαστα φιλόδοξο. Αλλά η συνεχιζόμενη εμμονή του Joe Wright με τα τεχνάσματα αποτρέπουν το έργο από το να αγγίξει το μεγαλείο που θα μπορούσε να φτάσει.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Δαβίτος




Σάββατο 22 Δεκεμβρίου 2012

Η «Άννα Καρένινα» του Joe Wright είναι μια διαφορετική και πρωτότυπη προσέγγιση της λίγο-πολύ γνωστής ιστορίας της κλασικής πια ηρωίδας του Leo Tolstoy. Το δράμα της Anna Karenina (Keira Knightley) έγκειται στο γεγονός του έρωτά της με έναν νεαρό εύπορο στρατιωτικό, αλλά και στη μοιχεία που διαπράττει μαζί του, γεγονός που την καταδικάζει σε κοινωνική απομόνωση, καθώς κανένας επιφανής δεν θέλει να συναναστρέφεται με μια μιαρή γυναίκα. Κατά μια έννοια, λοιπόν, η μοίρα της ηρωίδας είναι τραγική, καθώς όποιο μονοπάτι κι αν διαλέξει ν` ακολουθήσει, η δυστυχία της είναι δεδομένη.

Ο Wright, έχοντας αποδείξει την αξία του στα ιστορικά δράματα κι έχοντας βρει, παράλληλα, τη μούσα του στο πρόσωπο της Keira Knightley, αποπειράται να πειραματιστεί, εντάσσοντας ολόκληρο το έργο σε μια θεατρική σκηνή. Ίσως ο λόγος που έχει επιλέξει τη συγκεκριμένη συνθήκη, είναι για να μπορέσει να δικαιολογήσει το στιλιζάρισμα των ηθοποιών του. Ίσως πάλι, γιατί η ζωή της Anna έχει για κείνον μια θεατρικότητα. Ίσως με αυτόν τον τρόπο δημιουργεί μια όμορφη ατμόσφαιρα που με πραγματικά σκηνικά μόνο είναι αδύνατον να υπάρξει ή γιατί έτσι κάνει το έργο του να βροντοφωνάξει ότι αυτή την εκδοχή πρέπει να προτιμήσει ο θεατής, αφού διαφέρει κατά πολύ από τις προηγούμενές της.

Με όποιο σκεπτικό κι αν έχει λειτουργήσει ο σκηνοθέτης, νομίζω ότι το έργο αντί να κάνει μια ευχάριστη έκπληξη, περισσότερο παραπέμπει στην υπερβολή και καταλήγει να δώσει ένα απλώς καλό αποτέλεσμα, στη θέση μιας πολλά υποσχόμενης δουλειάς. Σαφώς και μιλάμε για μια υπερπαραγωγή που δεν πρόκειται να δυσαρεστήσει την πλειοψηφία του κοινού που θα την προτιμήσει, όμως προσωπικά η ταινία μου φάνηκε ότι πάσχει, αφού δεν πρόκειται να ξετρελάνει τον μέσο θεατή και ταυτόχρονα πάει να γίνει κάτι που ίσως και να μη θέλει να γίνει.

Και τι εννοώ μ` αυτό: το έργο δεν εκτυλίσσεται ακριβώς σε κάποια θεατρική σκηνή, αλλά συνεχώς παραπέμπει σ` αυτήν, καθώς στην πλειοψηφία του πλαισιώνεται από κανονικά σκηνικά που αναπαριστούν ρεαλιστικά την εποχή που διαδραματίζεται η ιστορία. Παρόλα αυτά, όμως, συνεχώς μας θυμίζει ότι βρισκόμαστε σε μια σκηνή κι όχι σε κάποιο κινηματογραφικό πλατό. Παράλληλα, χωρίς να παρακολουθούμε κάποιο μιούζικαλ, παρατηρούμε τις κινήσεις των ηθοποιών, ακόμα κι εκτός των διαφόρων χορών, να είναι χορογραφημένες, κάνοντας έτσι κάτι το τόσο αληθινό να μοιάζει ψεύτικο.

Δεν λέω, όλα αυτά δημιουργούν μια ατμόσφαιρα πιο λυρική, όμως για μένα αυτό το «ντεμί» αποπροσανατολίζει. Ή κάνε κάτι πειραγμένο που δεν απευθύνεται σε άτομα κάποιας ηλικίας, που περιμένουν πώς και πώς κάτι κλασικό για να πάνε στις κινηματογραφικές αίθουσες, ή κάνε κάτι ρεαλιστικό που είναι για όλους, γιατί μ` αυτήν σου την επιλογή, σκηνοθέτα μου, ούτε στον ηλικιωμένο μπορεί να πει κανείς να μην πάει, ούτε και σε κάποιον που προτιμά τους μοντερνισμούς το προτείνεις με ευκολία.

Στα θετικά της συγκεκριμένης εκδοχής της μυθικής ηρωίδας του Tolstoy, βέβαια, είναι το γεγονός ότι έχει αναλυθεί περισσότερο η δευτερεύουσα ιστορία του Levin (Domhnall Gleeson) και της Kitty (Alicia Vikander), η οποία και συμπληρώνει, κατά μια έννοια, την κεντρική πλοκή. Επίσης, ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται ο Wright το πέρασμα από το πλατό στη θεατρική σκηνή κι από τη σκηνή στο πλατό είναι αξιολάτρευτος. Τέλος, η παρεμβολή σκηνών στις οποίες βλέπουμε τις ρόδες του τρένου να κινούνται πάνω στις ράγες είναι εξίσου εκπληκτική, καθώς όλοι γνωρίζουμε τον τραγικό θάνατο που πρόκειται να βρει η πρωταγωνίστρια κι οδηγούμαστε σταδιακά σ` αυτόν.

Όσον αφορά τους ηθοποιούς, τώρα, η Keira Knightley χωρίς να είναι κακή δεν κάνει κάτι το διαφορετικό, αλλά αντίθετα τη βλέπουμε να επαναλαμβάνει προηγούμενες ερμηνείες της. Ο συμπρωταγωνιστής της, Aaron Taylor-Johnson, είναι εξίσου συμπαθής, χωρίς να κάνει την έκπληξη. Αυτός που κλέβει την παράσταση είναι ο υπέρλαμπρος Jude Law, ο οποίος έχει εμβαθύνει τόσο πολύ στον ρόλο του που μαγεύει τον θεατή. Όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί είναι αντάξιοι μιας υπερπαραγωγής.

Εν κατακλείδι, η «Άννα Καρένινα» είναι μια ολίγον πειραγμένη ταινία εποχής που προτείνεται σε όσους θαυμάζουν τον Jude Law, σε όσους γνωρίζουν το έργο του Joe Wright και προτίθενται να δουν κάτι διαφορετικό από αυτόν, αλλά και σε όσους ενδιαφέρει μια ιδιαίτερη εκδοχή ενός κλασικού έργου.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Μαριλένα Ιωάννου




Σάββατο 19 Ιανουαρίου 2013

Ένα όνομα, μία ιστορία. Μία ιστορία που γράφτηκε και έμελλε να γίνει διαχρονικό θέμα προβληματισμού και τέχνη. Η μεγάλη επιτυχία. Το κινηματογραφικό υπόβαθρο. Ο Leo Tolstoy είναι ούτως ή άλλως πασίγνωστος αλλά και ποιος δε τον γνωρίζει για τη συγγραφική επιτυχία του περί της Άννας Καρένινα; Λίγο πολύ όλοι γνωρίζουμε την ιστορία. Άλλοι τέλεια, άλλοι λιγότερο, άλλοι απλά την έχουν ακουστά. Πολλούς έχω ακούσει πως τη γνωρίζουν απλά και μόνο από το Αυστηρώς Κατάλληλο! Η Άννα Καρένινα είναι μια μεγαλοκυρία μιας εποχής της Ρωσίας της οποία το πρόσωπο και το υπόβαθρό διχάζει ακόμη και σήμερα την κοινή γνώμη. Αρκετά προκλητικό θέμα για την εποχή του. Μια επισήμως ατιμασμένη γυναίκα μέσα στον ψεύτικο κόσμο της ευγένειας, των καλών τρόπων συμπεριφοράς και των ηθών. Πολλές φορές η τύχη της έχει δοκιμαστεί στον κινηματογράφο. Αυτή τη φορά ο Αγγλικανός Joe Wright, γνωστός για την επιτυχημένη πορεία του στον κόσμο της σκηνοθεσίας προσπαθεί να την προωθήσει και να την προβάλλει στο ευρύ κοινό με έναν δικό του τρόπο, μοναδικό και πολύ ξεχωριστό από αυτούς με τους οποίους το έχουν επιχειρήσει όλοι οι υπόλοιποι.

Η ταινία είναι γυρισμένη εξολοκλήρου σε θεατρική σκηνή. Η εξτραβαγκάντζα που μαζεύεται χωρίς μέτρο, όμως, στο σκηνικό της αναπαράστασης των γεγονότων, είναι τόσο υπερβολική και συσσωρευμένη σε μικρά χρονικά διαστήματα που κουράζει σε υπερβολικό βαθμό το μάτι του θεατή και καταντά να είναι αρκετά κιτς. Σίγουρα είναι επιτυχημένες οι ενδυματολογικές επιλογές, τα έπιπλα, τα αντικείμενα και ό, τι βρίσκεται στην εικόνα του πλάνου αλλά αυτό μόνο βάσει των δεδομένων της εποχής. Όλα αυτά τα φώτα και ο πλούτος οδηγούν σε οπτικό υπερκορεσμό, μια αηδία της εμπορευματοποίησης του κλασικού και κομψού για το θεαθήναι. Μέγα λάθος, Άλλο ένα λάθος είναι ότι παρότι η ταινία δεν είναι μιούζικαλ, οι κινήσεις των ηθοποιών είναι όλες χορευτικές, υπερεκφραστικές και εντελώς συγχρονισμένες και αρμονισμένες μεταξύ τους με όλη αυτή την μανία για την τελειότητα να οδηγεί σε πολύ κακό αποτέλεσμα. Οι διάλογοι αρκετά διαφορετικοί από αυτούς που θα αναμένονταν, για όσους έχουν διαβάσει το έργο. Αλλά αυτό δεν είναι μεμπτό, είναι ενδιαφέρον. Απλά πρόκειται για συγκεκριμένη διαλογή αποσπασμάτων και όχι ακολουθία της πεπατημένης.

Οι χαρακτήρες είναι, σε γενικές γραμμές, αρκετά συγκεκριμένοι. Είναι ξεκάθαρο με το πέρασμα των ετών το πώς ήταν φτιαγμένος ο κάθε χαρακτήρας για τον Tolstoy και το τι σημασία έχει σαν πρόσωπο-κλειδί για τη συνολική υπόθεση του έργου. Ο καθωσπρεπισμός της εποχής ευνούχιζε τους άντρες με την επιβολή της υιοθέτησης της ευγενούς συμπεριφοράς στο χαρακτήρα τους. Οι γυναίκες στη θέση τους, παρόλα αυτά, όπως και στην αιωνιότητα με την πρωταγωνίστρια να κάνει τη διαφορά, την επανάσταση της. Βασικά είναι μια κλασική γυναίκα που έχει βαρεθεί τον χλιαρό σύζυγο της και ψάχνει τον δυναμισμό και την ασφάλεια στο πρόσωπο ενός πιτσιρικά που θα την κάνει να νιώσει σα μήλον της Έριδος. Είναι αυτή η Keira Knightley; Όχι. Δυστυχώς, δεν θα μπορούσε να είναι. Ψάχνουμε για μια γυναίκα με περισσότερο δυναμισμό, περισσότερη ψυχεδέλεια, περισσότερο πάθος στο βλέμμα και αποφασιστικότητα, εμμοή για το καινούργιο, την περιπέτεια, την έντονη ζωή. Μια γυναίκα που είναι διατεθειμένη να τα παίξει όλα για όλα καταστρέφοντας την υποτιθέμενα ευτυχισμένη οικογένεια που συντηρεί ο πλούσιος άντρας της. Από την άλλη, ο Jude Law είναι ο τέλειος Καρένιν. Ευγενής, γαλήνια εκδικητικός και μετρημένος σε λόγια και πράξεις. Θύμα, μεν, σημαντικός χαρακτήρας, δε. Ο Aaron Taylor-Johnson είναι το πρόσωπο που ήρθε για να φέρει τα πάνω κάτω (όχι ότι αν δεν ήταν αυτός δε θα το έκανε κάποιος άλλος, καθώς τα είπαμε παραπάνω για την Καρένινα). Ωραίο πρόσωπο για το δυναμικό του καστ αλλά τον επισκιάζει αρκετά η ερμηνεία του Law.. Και είναι αλήθεια. Η Kelly McDonald, γυναίκα θύμα σαν Ντόλι, αποτυπώνει αρκετά πειστικά το ρόλο αυτό και με περίσσεια ικανοποίηση. Αυτή που δε με εντυπωσίασε για τον ρόλο της Κίτι είναι η Alicia Vikander.

Δεν είμαι προκατειλημμένος απέναντι στο διαφορετικό, αλλά απέναντι στο υπερβολικά στημένο μέχρι αηδίας, είμαι.

Βαθμολογία: 2/5 Stars2/5 Stars (2/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Φίλιππος Γαβριηλίδης


 
Anna Karenina interrupted - darknight77 - Παρ 18 Ιαν 2013 - 12:22
 
<Χωρίς Τίτλο> - avavavoum - Κυρ 13 Ιαν 2013 - 07:51
 
<Χωρίς Τίτλο> - orlando - Πεμ 03 Ιαν 2013 - 13:39
Το επεξεργάστηκε ο/η orlando συνολικά 2 φορές
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.