• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Master (2012)


Δραματική | 137' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 6 Δεκ 2012
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 14/3/2013
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.96 %
Αξιολόγηση: 6.33/106.33/106.33/106.33/106.33/106.33/106.33/10   (6.33/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 4 Δεκεμβρίου 2012

Το «The Master» είναι ένα αρκετά ιδιότυπο δράμα που ως κεντρικό θέμα έχει τη σχέση δύο αντρών και την παρουσίαση του τρόπου ανάπτυξης μιας από τις πολλές ιδεολογίες που άρχισαν να εμφανίζονται μετά τον Β` Παγκόσμιο Πόλεμο στην Αμερική κι επικεντρώνονταν στον άνθρωπο και στο βαθύτερο νόημα της ύπαρξής του.

Νομίζω ότι σ` αυτό το σημείο, αξίζει ν` αναφέρω τη διαφορά που παρατηρεί κανείς ανάμεσα στον τίτλο του έργου και το πρωταγωνιστικό πρόσωπο. Ο τίτλος, «The Μaster», αναφέρεται στο πρόσωπο του Lancaster Dodd (Philip Seymour Hoffman), όμως η κάμερα αντί ν` ακολουθήσει την πορεία του «Master» και του κινήματός του, της Υπόθεσης, βλέπουμε ότι παρακολουθεί τη ζωή του Freddie (Joaquin Phoenix) και δείχνει την αναπτυσσόμενη θεωρία της Υπόθεσης, μέσω του βασικού προσώπου που μελετάται, δηλαδή του Freddie. Το παραπάνω το αναφέρω μόνο και μόνο γιατί στην ταινία παρουσιάζεται μεν μια ιδεολογία κι ο τρόπος που αυτή έγινε δεκτή από ένα μέρος του αμερικανικού λαού, όμως πέραν αυτού ο δημιουργός της δεν κατευθύνει το θεατή προς κάποιο συμπέρασμα ως προς αυτήν. Γι` αυτόν τον λόγο, ο Dodd μπορεί ορθά να χαρακτηριστεί εύκολα είτε ιδεαλιστής, είτε τσαρλατάνος και παράλληλα ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να κριθεί η συμμετοχή του Freddie στην Υπόθεση, είναι εξίσου αμφιλεγόμενος.

Προσωπικά, θεωρώ ότι η σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον Freddie και τον Dodd ποτέ δεν ήταν αμφίδρομη. Θεωρώ ότι το «αντικείμενο μελέτης» ήταν αυτό που έδωσε στο κίνημα μια σαφή γραμμή κι οδήγησε σε απαντήσεις κι έπειτα στην εδραίωση του, ενώ ο ίδιος (το αντικείμενο μελέτης) δεν πήρε ποτέ πίσω αυτά που του αναλογούν. Βέβαια, αν κάποιος ισχυριστεί το αντίθετο, δεν μπορώ να τον αδικήσω, γιατί δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι ο Freddie δεν θα κατέληγε νεκρός απ` το ποτό, αν δεν έμπαινε στη ζωή του η Υπόθεση. Ωστόσο, η ελεύθερη βούληση του «αντικειμένου μελέτης», ο οποίος συνεχίζει και πίνει στα κρυφά και θεωρεί τη βία ως τον μοναδικό τρόπο να κάνει σαφές το μήνυμά του, παρόλο που αυτό έχει απαγορευτεί ή που προσπαθεί να ξεγελάσει ή να ευχαριστήσει με προσποιητές αντιδράσεις τον «Master» σε αρκετές περιπτώσεις, του δίνουν έναν δήθεν ρόλο υποτακτικού. Μέσα του, ο Freddie κρύβει απίστευτη γνώση και δύναμη, σε βαθμό ανώτερο ακόμα κι απ` τον Dodd. Ας μην ξεχνάμε, κιόλας, ότι κάποια στιγμή ο Freddie αμφισβητεί τα λεγόμενα του «Master» κι ένας πραγματικός υποτακτικός ποτέ δεν θα ένιωθε την ανάγκη να στραφεί ενάντια στο κίνημα που προσπαθεί να του δώσει την ψυχολογική του ηρεμία.

Για όλα τα μέλη της οικογενείας Dodd, επίσης, αλλά και φαινομενικά για τον ίδιο τον Dodd, ο Freddie δεν αποτελεί τίποτα περισσότερα από ένα εξιλαστήριο θύμα κι ένα άθλιο πειραματόζωο. Στον Freddie κατευθύνεται όλο το μίσος ή τα σενάρια συνωμοσίας κι αυτός είναι ο κατεστραμμένος, αδιόρθωτος μπελάς που φορτώθηκε στην Υπόθεση και στην οικογένειά τους. Βέβαια, η διαφορά ανάμεσα στον Dodd και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας είναι ότι ο ιδρυτής, παρόλο που κατά κάποιον τρόπο είναι φερέφωνο της γυναίκας του, καταφέρνει να δει πραγματικά μέσα απ` τον κατεστραμμένο Freddie κι αναγνωρίζει σ` αυτόν στοιχεία από τον ίδιο του τον εαυτό και τον υπόλοιπο κόσμο.

Φυσικά, το αποκορύφωμα του έργου είναι οι εξαιρετικές ερμηνείες που δίνονται από τον Joaquin Phoenix και τον Philip Seymour Hoffman. Οι δύο αυτοί ηθοποιοί αποδίδουν με τέτοια τελειότητα τους χαρακτήρες που υποδύονται, που ακόμα κι αν δεν καταλάβεις ακριβώς τι ήθελε να σου πει η ταινία ή αν βγαίνοντας από την αίθουσα ανακαλύψεις ότι μάλλον άλλη ταινία είδες εσύ κι άλλη ο διπλανός σου ή η γράφουσα, το σίγουρο είναι ότι θα θαυμάσεις, γι` ακόμα μια φορά, τους δύο αυτούς σπουδαίους ηθοποιούς. Όμως, και οι υπόλοιποι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί και στέκονται επάξια στο ύψος των περιστάσεων.

Ο Paul Thomas Anderson, γι` ακόμα μια φορά, καταφέρνει με μια καταπληκτική σκηνοθεσία να παρουσιάσει ένα δράμα, το οποίο ωθεί σε μια ενδοσκόπηση του ανθρώπου που νοσεί, αλλά και των γύρω του που φαινομενικά είναι υγιείς, και να παρουσιάσει μια ιδεολογία μέσα σ` ένα οικογενειακό δράμα, χωρίς ο ίδιος να κρίνει, να θέσει υπαρξιακά και κοινωνικά ερωτήματα και να δώσει ένα έργο με άπειρες πτυχές.

Χωρίς να μιλάμε για κάτι το αριστουργηματικό, αλλά ούτε για κάτι απλώς καλό, η νέα ταινία του Anderson καταφέρνει πρωτίστως να προβληματίσει. Κινούμενη σ` ένα ύφος πολιτικής ή βιογραφικής ταινίας, δεν μπορείς να εντοπίσεις ποιο ακριβώς είναι αυτό το στοιχείο που σε κρατάει να την παρακολουθήσεις, αλλά όποιο κι να `ναι αυτό, δεν σε κάνει ν` αφήσεις εκστασιασμένος την κινηματογραφική αίθουσα. Επειδή, λοιπόν, η ταινία θέλει κάποια επεξεργασία για να μπορέσεις να καταλήξεις αν, σε προσωπικό επίπεδο, άρεσε ή δεν άρεσε, προτείνεται κυρίως στο σινεφίλ κοινό του αμερικανικού κινηματογράφου, στους θαυμαστές του έργου του Anderson και του ταλέντου των Phoenix και Hoffman.

Βαθμολογία: 3.5/5 Stars3.5/5 Stars3.5/5 Stars3,5/5 Stars (3.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Μαριλένα Ιωάννου




Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2012

Σαγηνευτική και υπνωτική το ένα λεπτό, ουτοπιστική κι εκνευριστική το επόμενο, το «The Master» είναι, για ακόμη μια φορά, ένα άκρως φιλόδοξο έργο τέχνης από τον Anderson. Αυτή τη φορά, όμως, φαίνεται να υπερβαίνει τα όρια του και να μην έχει πλήρως τον έλεγχο, παραλείποντας να κρατήσει τα πάντα ενωμένα σε ένα συνεκτικό, ικανοποιητικό σύνολο. Και μπορεί το εγχείρημα του να είναι εμποτισμένο με πάθος και δημιουργική σκέψη, αλλά είναι πάρα πολύ αφηρημένο για να σου επιφέρει μια μόνιμη επίδραση. Μοιάζει σαν μια ταινία που αποτελείται από ενδιαφέροντα και προκλητικά τμήματα που ποτέ δεν ενώνονται καλά προκειμένου να δημιουργήσουν μια συνολική εμπειρία.

Όσο εξαιρετικά γυρισμένο κι αν είναι, η ένταση που διαθέτει δεν μπορεί καμία στιγμή να καλύψει το ποσό δυσνόητη και ανεπαρκής είναι η ιστορία. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια σειρά από εξαιρετικά κινηματογραφημένα πλάνα και σκηνές, οι περισσότερες από τα οποίες δεν διαθέτουν κανένα δραματικό βάρος ή κάποια σπουδαιότητα. Τολμώ να πω - χωρίς ίχνος σνομπισμού - ότι αυτό είναι το καλύτερο παράδειγμα ταινίας που απολαμβάνεται περισσότερο από τους κριτικούς και σινεφίλ, ανθρώπους που διαθέτουν ένα παθιασμένο ενδιαφέρον για τον κινηματογράφο και την θεωρία αυτού, και όχι από το ευρύ mainstream κοινό, αφού σε μεγάλο βαθμό το φιλμ εξαρτάται από θέματα κι αλληγορίες χωρίς να εστιάζει στην αφήγηση. Είναι το προϊόν ενός άνθρωπο που αγαπά τον κινηματογράφο ως μορφή τέχνης και που, για ακόμη μια φορά, δεν θέλει να ψυχαγωγήσει. Προσωπικά, βρήκα το ασαφές σενάριο απωθητικό: δεν υπάρχει ούτε ένα πραγματικά αξέχαστο κομμάτι διαλόγου στο «The Master», κάτι που είναι ανησυχητικό αν σκεφτεί κανείς ότι ένας από τους κεντρικούς χαρακτήρες υποτίθεται ότι είναι ένας χαρισματικός και σημαίνον ηγέτης. Απογοητευτικό βρήκα, δε, το γεγονός ότι ο καθένας μπορεί να βγάλει και διαφορετικό συμπέρασμα για το τι σημαίνει η ταινία. Οι πιθανότητες καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα, από την εξέταση της ψυχικής ασθένειας μέχρι την ομοφυλοφιλική καταπίεση. Και το χειρότερο, το έργο σου δίνει την εντύπωση ότι ούτε ο Anderson γνωρίζει τι θέλει να πει. Είναι σαν να ανακαλύπτει την ταινία καθώς εκείνη προχωρεί. Σε ένα σημείο, ένας από τους χαρακτήρες λέει «He’s making all this up as he goes along» («Τα βρίσκει όλα στην πορεία») και υποψιάζομαι ότι κάτι τέτοιο μπορεί να ισχύει και για το ίδιο το φιλμ.

Εκεί που το «The Master» τα καταφέρνει περίφημα είναι στην φωτογραφία, στα σκηνικά/κοστούμια και στις ερμηνείες. Όλο το βάρος της ταινίας σηκώνεται από τον Joaquin Phoenix, ο οποίος παραδίδει μια τέλεια ερμηνεία βυθιζόμενος τόσο πολύ στον ρόλο του και παίζοντας με κάθε σπιθαμή του κορμιού του, με αποτέλεσμα να είναι δύσκολο να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του σε όλη τη διάρκεια του έργου. Από την άλλη, ο Hoffman είναι εκπληκτικός, όπως πάντα, ερμηνεύοντας και στερεώνοντας την «τρέλα» στην πραγματικότητα, ενώ παράλληλα χρησιμεύοντας και ως ένα ήρεμο αντίβαρο απέναντι στον Phoenix. Ενώ η Amy Adams, τεράστιο υποκριτικό ταλέντο, εδώ κάνει κάτι εντελώς διαφορετικό απ’ ότι την έχουμε συνηθίσει. Είναι η ήρεμη δύναμη, εκείνη που κινεί τα νήματα και ένα βλέμμα της λέει όσα δεν μπορούν να πουν ολόκληρα κείμενα.

Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, μπορώ με σιγουριά να πω ότι το «The Master» είναι ο ορισμός του προκλητικού, αν και αρκετά άνισου, κινηματογράφου. Ο Paul Thomas Anderson παραδίδει μια υποσχόμενα μεγάλη ταινία γεμάτη με πνευματικό διάλογο, προκλητικές απόψεις και συναισθηματικό βάθος. Είναι, όμως, τόσο τέλεια σφραγισμένη που είναι δύσκολο για τον θεατή να βρει μια ικανοποιητική είσοδο, θέση σε αυτό το πυκνό ψυχολογικό άλσος από ιδέες και λεπτομέρειες, αφήνοντας μας, σχεδόν σε όλα τα 137 λεπτά της διάρκειας του, στην απέξω, απλά να παρακολουθούμε.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Δαβίτος


 
Αδιάφορη.... - Krisos - Τετ 28 Ιαν 2015 - 23:19
Το επεξεργάστηκε ο/η Krisos συνολικά 2 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - melena - Παρ 08 Μαρ 2013 - 11:19
 
<Χωρίς Τίτλο> - ManiaK - Τετ 06 Μαρ 2013 - 14:13
Exairetikh tainia! Telika o Joaquin Phoenix einai megalos hthopoios!!!
 
Θρησκευτική προπαγάνδα... ή μήπως όχι; - billyfragkos - Παρ 15 Φεβ 2013 - 12:35
Μεθυστικά ελκυστικό, εντυπωσιακά διλληματικό, μοναδικά μυστικιστικό, απόλυτα ουσιώδες και βαθιά φιλοσοφημένο, το "The Master" είναι μία από τις πιο αμφιλεγόμενες και συνάμα ποιοτικότερες ταινίες του 2012!

Το επεξεργάστηκε ο/η billyfragkos συνολικά 3 φορές
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.