• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Beasts of the Southern Wild (2012)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Τα Μυθικά Πλάσματα του Νότου

Φαντασίας | 91' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 7 Φεβ 2013
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 13/9/2013
Διανομή: Seven Films/Σπέντζος
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 1.20 %
Αξιολόγηση: 7.40/107.40/107.40/107.40/107.40/107.40/107.40/107.40/10   (7.40/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2012

Τοποθετημένη στις ακτές μιας μικρής, χωρισμένης από τον υπόλοιπο κόσμο με ένα φράγμα, πόλης που ονομάζεται Bathtub, η ιστορία ακολουθεί την εξάχρονη Χάσπαπι (Quvenzhane Wallis) και τον πατέρα της Γουίνκ (Dwight Henry), καθώς αντιμετωπίζουν τη δική τους εκδοχή του τέλους του κόσμου.

Για να εκτιμήσει κανείς το «Μυθικά Πλάσματα του Νότου», πρέπει να ακολουθήσει την ασυνήθιστη ροη του. Μπορεί η υπόθεση να υποδεικνύει ότι διαδραματίζεται σε μια περιοχή με την ονομασία Bathtub, αλλά ουσιαστικά για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα λαμβάνει χώρα στο μυαλό της Χάσπαπι. Είναι η (μαγική) οπτική ματιά μιας νεαρής πάνω σε διάφορα θέματα και, όντας φυσικό αφού μιλάμε για εξάχρονη, μερικές φορές είναι δύσκολο να διαχωριστεί το φανταστικό από το πραγματικό, με αποτέλεσμα ο θεατής να μην είναι απόλυτα σε θέση να ακολουθήσει τον ρυθμό της ταινίας. Αυτή ήταν και η δίκη μου πρώτη δυσκολία κατά τη διάρκεια της ταινίας. Η συνειδητοποίηση της πολύ λεπτής γραμμής διαχωρισμού μεταξύ του ρεαλισμού και της φανταχτερής παιδικής φαντασίας.

Την προσπάθεια μας αντίληψης του κόσμου που θέλει να χτίσει η ταινία δυσκολεύει η σκηνοθεσία του πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη Benh Zeitlin. Χωρίς επ` ουδενί να υπονοώ ότι στο σύνολο της είναι κακή, η χρήση της κάμερας χεριού (κάτι που πλέον αποτελεί οπτικό σύνηθες σε «ανεξάρτητες» ταινίες), σε αρκετές σκηνές είναι μια λανθασμένη επιλογή. Αυτός ο αδέξιος τρόπος κινηματογράφησης το μόνο που καταφέρνει είναι να καταστρέφει το κλίμα, αποσπώντας σου συνεχώς την προσοχή, μη αφήνοντάς σε να απολαύσεις τις εικόνες. Αν ο Zeitlin προσπαθούσε για μια αλά Terrence Malick (Το Δέντρο της Ζωής) αίσθηση δεν τα καταφέρνει καλά, αν μη τι άλλο σε κάνει να αναπολείς τα αιθέρια αλλά προσεκτικά τοποθετημένα πλάνα του Malick. Με τη σκηνοθεσία λοιπόν να πάσχει από την έλλειψη αφηγηματικής ροής, το αποτέλεσμα είναι το έργο, ακόμα και στα 91 λεπτά που διαρκεί, να μοιάζει μεγάλο. Από την άλλη, βέβαια, ο Zeitlin κάνει σπουδαία δουλειά στη μετατροπή των σκουπιδιών σε αξία παραγωγής. Ο υγρός, βρώμικος γεμάτος σκουπίδια κόσμος της Bathtub μοιάζει εντυπωσιακά μακριά από την πραγματικότητα, ακόμα κι αν είναι όλα πολύ κοντά στον πραγματικό κόσμο της φτώχειας. Όπως ανέφερα και παραπάνω, σαν σύνολο η σκηνοθεσία του Zeitlin δεν είναι κακή, αν αναλογιστούμε, δε, κι ότι καταπιάνεται με ένα τέτοιο δύσκολο θέμα στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, οι έπαινοι θα πρέπει να είναι περισσότεροι.

Αφήνοντας τη σκηνοθεσία, περνάμε στο άλλο ατόπημα του φιλμ. Η ταινία, συν όλα τα αλλά, αποτελεί και μια παραβολή για τον τυφώνα Κατρίνα που στις 9 Αυγούστου του 2005 χτύπησε την πολιτεία της Λουϊζιάνα. Το πρόβλημα που έχω με αυτή την παραβολή είναι η επίμονη της ταινίας ότι η περιοχή Bathtub είναι ένας επίγειος παράδεισος της ελευθερίας και της κοινωνίας, ενώ ο κόσμος από την άλλη πλευρά του φράγματος είναι… δεν είναι ποτέ απολύτως σαφές τι είναι, απλά είναι κακός. Με την εξαίρεση ενός τοπικού φεστιβάλ, η περιοχή Bathtub δεν μοιάζει να είναι οτιδήποτε άλλο πέρα από ένα μέρος απόλυτης δυστυχίας. Το έργο, όμως, φαίνεται να ενστερνίζεται την άποψη του πατερά Γουίνκ, όταν αυτός επιμένει ότι οι κάτοικοι πρέπει να παραμείνουν σε αυτό το μέρος χωρίς να έχει σημασία το κόστος αυτής τους της παραμονής. Ίσως αυτό να δικαιολογείται κάπως, γιατί πολλά, όπως προείπα, τα βλέπουμε μέσα από το πρίσμα ενός μικρού κοριτσιού. Ακόμα και έτσι, όμως, το ταξίδι προς το κέντρο προσφύγων έχει σαφώς ως στόχο να απεικονίσει τον υπόλοιπο κόσμο ως κακό κι αναίσθητο, ακόμα κι αν αυτό που κάνει είναι απλά να βοηθήσει. Και είναι δύσκολο να αντιληφθούμε τον Κατρίνα ως τραγωδία, εάν η άποψη είναι ότι οι άνθρωποι εκτός της Λουϊζιάνας δεν θα πρέπει να έχουν βοηθήσει χτίζοντας κέντρα προσφύγων κλπ. Με απλά λόγια, το μεταφορικό επίπεδο πάνω σε αυτό το θέμα κάπου χάσκει. Η αντίθεση μεταξύ των δύο τρόπων ζωής, παρόλο που απεικονίζεται εξαιρετικά κι αναδεικνύει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα και των δύο, η μονόπλευρη στάση του έργου σε ξενίζει. Ναι μεν αυτό που έχουν οι κάτοικοι του Bathtub είναι η οικειότητα, η ανεξαρτησία και η παράδοση, αλλά όλα αυτά, κατά πάσα πιθανότητα, θα τα καταπιεί ένας ωκεανός.

Πέρα από όλα, υπάρχουν όμως και αρκετά καλά στοιχεία. Η καρδιά της ταινίας είναι η σχέση μεταξύ της Χάσπαπι και του Γουίνκ. Μια ιστορία πάνω στον θάνατο αγαπημένων προσώπων και την αντιμετώπιση της απώλειας που οδηγεί στην ενηλικίωση. Ειπωμένη εξ’ ολοκλήρου μέσα από τα ματιά της κόρης, ο πατέρας είναι σε μεγάλο βαθμό ένα μυστήριο, απουσιάζοντας για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Στην αρχή μοιάζει ανεύθυνος αλλά καθώς η ιστορία εξελίσσεται κι ερχόμαστε να κατανοήσουμε σταδιακά την σχέση τους, η συμπάθειά μας γι `αυτόν γίνεται εντονότερη. Για να φτάσουμε στις τελικές σκηνές που εκεί μας δίνεται μια πληρέστερη κατανόηση της σχέσης τους. Και τότε και μόνο τότε η ταινία, επιτυγχάνοντας σωστά την ισορροπία ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, καταφέρνει να επιτύχει πλήρως τον σκοπό της, κλείνοντας με μια όμορφη συναισθηματική κατάληξη. Τίποτα κακό δεν έχω να πω για τις ερμηνείες των ηθοποιών, οι οποίοι, χωρίς εκπαίδευση, έδωσαν στην ταινία τη μεγαλύτερη δύναμη της: τα πρόσωπά τους και τη ψυχή τους. Καθώς και για την εξαίσια φωτογραφία του Ben Richardson.

Κλείνοντας, για να είμαι πέρα ως πέρα δίκαιος, πρέπει να ομολογήσω ότι, ξεπερνώντας τα αρκετά προβλήματα της, αυτό που τελικά θα σου μείνει είναι μια σπάνια αμερικανική ταινία, η οποία μας δείχνει τα πράγματα μέσα από μια νέα, φρέσκια, οπτική γωνία. Όχι η καλύτερη ταινία της χρονιάς, αλλά σίγουρα μια επιβλητική ανάσα καθαρού αέρα ανάμεσα σε όλες τις υπερπαραγωγές.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Δαβίτος




Σάββατο 12 Ιανουαρίου 2013

Όντας αγριάνθρωποι και έχοντας μεγαλώσει με την αρχή να μην εγκαταλείψουν ποτέ το μέρος όπου γεννήθηκαν, προσπαθούν να ανακτήσουν τη δική τους Ατλαντίδα από τα ύδατα της άδικης φύσης. Τα άγρια ζώα δεν δείχνουν οίκτο. Τα δυνατά ζώα δεν υποκινούνται από συναισθήματα.

Ο πατέρας και η κόρη προσπαθούν να επιβιώσουν (αναφέρομαι σε αυτούς λόγω μαρκίζας). Κι όμως, παρότι ο πατέρας είναι σκληροτράχηλος αγαπάει το παιδί του. Και το αθώο κι αγνό αυτό παιδί αγαπά τον πατέρα του. Έτσι είναι η φύση. Κάποια πράγματα δεν χτίζονται, απλά παίρνουν το δρόμο τους υπό τις αυστηρές εντολές της και αλίμονο σε όσους τις αγνοήσουν.

Το κλίμα είναι σε γενικές γραμμές αρκετά φορτισμένο (η μουσική βοηθά πολύ σε αυτό, είναι πολύ καλή). Σίγουρα δεν είναι τυχαίο που η ταινία έχει πολλές υποψηφιότητες για τα βραβεία Όσκαρ, αλλά όχι ότι είναι και ό, τι πιο φυσιολογικό. Ναι μεν είναι ξεχωριστή αλλά δεν έχει ιδιαίτερα πολλά πέραν από την πολύ καλή ερμηνεία της μικρής πρωταγωνίστριας (άντε και του πατέρα). Μετά από ένα σημείο κάπως τραβηγμένη και από τα μαλλιά (άσχημο αυτό δεδομένης της μικρής διάρκειας της ταινίας). Μη δικαιολογημένο αουτσάιντερ για το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας.

Βαθμολογία: 2/5 Stars2/5 Stars (2/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Φίλιππος Γαβριηλίδης




Τετάρτη 6 Φεβρουαρίου 2013

Οφείλω να ομολογήσω ότι σε γενικές γραμμές οι πρώτες ταινίες τόσο των μεγάλων όσο και των ανερχόμενων κινηματογραφιστών σπανίως μου κεντρίζουν ιδιαίτερα το ενδιαφέρον. Σίγουρα είναι κάτι φρέσκο, κάτι διαφορετικό και κάτι που αξίζει προσοχής, αλλά πάντα άνηκα στην κατηγορία αυτών που τους αρέσει να βλέπουν ότι το καθετί σ` ένα έργο εξυπηρετεί κάποιον σκοπό, κι ως γνωστόν για να επιτευχθεί μια καλή δόμηση χρειάζεται πείρα.

Βέβαια, σ` αυτόν τον γενικότερο κανόνα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, όπως είναι τα «Μυθικά Πλάσματα του Νότου». Η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Benh Zeitlin δείχνει από την αρχή της ότι γνωρίζει επακριβώς τι θέλει να παρουσιάσει στον θεατή της. Χωρίς λοιπόν ν` αφήσει κανένα λεπτό της να περάσει ανεκμετάλλευτο, εισάγει ήδη από τους τίτλους της το κοινό στην επιθυμητή ατμόσφαιρα. Το έργο δεν είναι μια ρεαλιστική απεικόνιση της πραγματικότητας, αλλά ούτε και καθαρά σουρεαλιστικό. Βλέποντας την πραγματικότητα μέσα απ` τα μάτια ενός εξάχρονου παιδιού, ακροβατεί ανάμεσα στο όνειρο και στην αληθινή ζωή και σε συνεπαίρνει σε μια θάλασσα μυθοπλασίας, φιλοσοφίας και δύναμης.

Παραπέμποντας σαφώς στις καταστροφές που προκάλεσε ο τυφώνας Κατρίνα κατά το πέρασμά του από τη Λουιζιάνα, ο Zeitlin πραγματοποιεί μια ταινία που παρουσιάζει τη φύση ως ένα στοιχείο ανεξάρτητο, που είναι αδύνατον να χαλιναγωγηθεί ή να προβλεφθεί από τον άνθρωπο, αλλά που παράλληλα δεν παύει το ξέσπασμά της να εκφράζει και το ξέσπασμα μιας συναισθηματικής κατάστασης, κάνοντας τον άνθρωπο και τα φυσικά φαινόμενα να μοιάζουν αλληλένδετα κι αλληλοεξαρτώμενα.

Σ` αυτήν λοιπόν την κατάσταση όπου ο άνθρωπος παρουσιάζεται ως έρμαιο της φύσης, γνωρίζουμε ένα μικρό κορίτσι που μαθαίνει απ` τον πατέρα της να συμπεριφέρεται ως αρχηγός, πρώτα του εαυτού της κι έπειτα ολόκληρου του κόσμου. Ο ρόλος της Hushpuppy (Quvenzhane Wallis) μαγεύει τον θεατή, καθώς παρά το νεαρό της ηλικίας της κρύβει απίστευτη εσωτερική δύναμη και ξέρει ότι κάποια μέρα τα παιδιά στα σχολεία θα μαθαίνουν ότι κάποτε εκείνη κι ο πατέρας της έζησαν στο Bathtub. Αυτή η σιγουριά που δείχνει αυτό το πλάσμα για το μέλλον, σε κάνει να αντιληφθείς με άλλον τρόπο τον σκουπιδότοπο που οι κάτοικοί του αποκαλούν παράδεισο.

Πλαισιωμένη από εξαίρετες ερμηνείες, η ταινία του ανερχόμενου Benh Zeitlin προκαλεί αίσθηση στο σινεφίλ κοινό, κερδίζοντας επάξια τέσσερις υποψηφιότητες στα φετινά βραβεία της αμερικανικής ακαδημίας. Η επιλογή της κάμερας στο χέρι μπορεί να χαλάει λίγο την ευφάνταστη φωτογραφία της, αλλά συνάδει άριστα με την πλοκή και τα νοήματα του έργου. Τέλος, η μουσική επένδυση δεν λειτουργεί συμπληρωματικά, αλλά προκαλεί το συναίσθημα και οδηγεί τον θεατή προς μια κατάσταση αποδοχής της. Βέβαια, αξίζει ν` αναφέρω ότι παρά την εντύπωση που προκαλεί η θέασή της, δεν συγκαταλέγεται στις ταινίες που θα σου μείνουν αξέχαστες. Προτείνεται, λοιπόν, ως μια εναλλακτική επιλογή στους σινεφίλ θεατές που κυνηγούν το πρωτότυπο και το διαφορετικό.

Βαθμολογία: 3.5/5 Stars3.5/5 Stars3.5/5 Stars3,5/5 Stars (3.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Μαριλένα Ιωάννου




Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 2013

Η μικρή Χασπάπι («Hushpuppy», είδος μπουκιάς από τηγανιτό καλαμποκόζυμο, θα λέγαμε σε ελεύθερη μετάφραση «μπουρεκάκι») ζει με τον πατέρα της σε αυτοσχέδια τρώγλη σε μια λίμνη κοντά στη Νέα Ορλεάνη ενώ καταφθάνει ένας τυφώνας…

Επιτέλους, ένα αληθινά πρωτότυπο έργο που δεν ακολουθεί καμιά σεναριακή φόρμουλα και είναι αποτέλεσμα του ενθουσιασμού του δημιουργού της, Νεοϋορκέζου Μπεν Ζέιτλιν, καθώς τα τελευταία χρόνια πήγε να ζήσει στη Νέα Ορλεάνη και προφανώς έπαθε θετικό πολιτισμικό σοκ. Η Λουιζιάνα δεν είναι Αμερική. Από την αρχή, ίσως χάρη στο τροπικό της κλίμα, τους Γάλλους (ο καθολικισμός και η ορθοδοξία είναι καμουφλαρισμένος παγανισμός), την επίδραση της Καραϊβικής και βέβαια την ισχυρή παρουσία των μαύρων, η περιοχή αυτή ξέφυγε από τα νύχια του ιουδαιο-προτεσταντικού καπιταλισμού (κατά ειρωνεία, ο σκηνοθέτης και συν-σεναριογράφος είναι από πατέρα Εβραίο και μητέρα προτεστάντισσα) και κράτησε μέχρι τώρα κάποια πολύτιμα στοιχεία της άγριας ζωής, του πρωτογονισμού, όπου οι άνθρωποι, αδελφωμένοι και χωρίς διακρίσεις, παλεύουν με τα στοιχεία της φύσης και προτιμούν την ποίηση από τη βαρβαρότητα του «πολιτισμού». Αν δει κανείς τουλάχιστον τον πρώτο κύκλο της σειράς «Treme» (Νέα Ορλεάνη στη μετά Κατρίνα εποχή, που ξεκίνησε το 2010 και τρέχει ακόμη), θα καταλάβει ότι πολύ συνειδητά, οι άνθρωποι εκεί αντιστέκονται στην κουλτούρα του κέρδους και της εξουσίας κι επιμένουν στη μαγική σκέψη.

Ο Ζέιτλιν προφανώς ένοιωσε τέτοια πράγματα κοντά τους, είδε ανθρώπους συντονισμένους με τη γη, τα ζώα, τη βροχή, τους μύθους, τους είδε να γιορτάζουν μέσα στη φτώχεια τους και συνέλαβε την ιδέα αυτού του ποιήματος. Γιατί πρόκειται, όχι για μια πολιτική ταινία, αλλά για ένα ανθρωπολογικής σύλληψης ποίημα πάνω στην άγρια κι ευγενή ζωή, μια ζωή που θρέφεται από τη φαντασία και το αίσθημα. Για αυτό και υιοθετεί τη ματιά ενός 6χρονου κοριτσιού για να αφηγηθεί μια ιστορία επιβίωσης, τυφώνων και σπαρτιάτικης αγωγής από έναν θνήσκοντα πατέρα-μαχητή, μια ιστορία που πατάει στον ποιητικό ρεαλισμό και υψώνεται μέχρι παραμύθι.

Παραισθητικός ρυθμός και μουσική, νατουραλιστικές εικόνες, παραμυθένια μονταρισμένες, που μου έφεραν στο νου τον Απιτσατπόνγκ Βερασεθάκουλ και δύο πρωταγωνιστές (πατέρας-κόρη) που σε πείθουν, σε παρασύρουν, με προεξάρχουσα τη μικρή Κουβενζανέ Γουάλις -διάνα του Ζέιτλιν στην επιλογή και διεύθυνση τους.

Υπάρχει ένα πλάνο στα ζενερίκ με την ηρωίδα σε κόντρ-λιμιέρ να τρέχει (είναι και η βασική αφίσα). Το πλάνο θυμίζει έντονα τη θρυλική τραγική φωτογραφία του κοριτσιού από τη σφαγή στο βιετναμέζικο Μάι Λάι. Μόνο που εδώ η δραματική δύναμη προκύπτει από μια γιορτή του κόσμου, όχι έναν κατατρεγμό. Όσο για τα προϊστορικά βουβάλια που διαρκώς η μικρή Χασπάπι φαντάζεται, είναι ακριβώς οι «Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες» της καβαφικής «Ιθάκης», που στο τέλος θα αντιμετωπίσει με αφοπλιστική ωριμότητα.

Βαθμολογία: 3.5/5 Stars3.5/5 Stars3.5/5 Stars3,5/5 Stars (3.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος


 
Αξιολόγηση 8/10 - vasilis_g - Πεμ 28 Φεβ 2013 - 18:17

Η ταινία μέσα από πολύ σκληρές εικόνες ανέχειας και σωματικής εξαθλίωσης των πρωταγωνιστών της, προσφέρει έντονο προβληματισμό και την διαπίστωση του ότι η αγάπη και η συμπόνια είναι τα μοναδικά πράγματα που μπορεί να μας κρατήσουν στην ζωή όταν όλα έχουν τελειώσει και ο κόσμος έχει πλέον καταστραφεί όπως τον γνωρίζουμε.


Η μικρή Quvenzhane και ο Dwight Henry δίνουν δυο ξεχωριστές ερμηνείες και δίκαια μπορούν να προταθούν για τα βραβεία κλύτερης ερμηνείας. Η ιστορία της κοινότητας Bathtub αν και είναι τραγική, αποτελεί την πραγματικότητα σε αρκετές υποανάπτυκτες χώρες του κόσμου...


απο: ο δρόμος του Cinema: http://theroadofthecinema.blogspot.gr/2013/02/beasts-of-southern-wild-2012.html

Το επεξεργάστηκε ο/η vasilis_g συνολικά 8 φορές
 
Beasts of the Southern - darknight77 - Πεμ 07 Φεβ 2013 - 19:40
Υπέρμετρα φιλόδοξο και εμβριθές, το film μπορεί να αποτυγχάνει στο συναισθηματικό κομμάτι καθώς υποφέρει από έναν ατίθασο συνωστισμό εξπρεσιονιστικών σκέψεων και ιδεών, αλλά εν τέλει εκπληρώνει το μεγαλειώδες όραμα των δημιουργών του. Ήτοι, να συλλάβει με τρόπο μαγικό τα βαθύτερα συμπαντικά νοήματα μέσα από τη σφριγηλή και ζωηρόχρωμη φαντασία ενός παιδιού.

MOVIEBOX.GR - Για κινηματογραφικά νέα, κριτικές & αφιερώματα
 
<Χωρίς Τίτλο> - eldameldo - Τετ 06 Φεβ 2013 - 16:34
"Τα αγαθα κοπης κτωνται" και "η φτώχεια θέλει καλοπέραση"... φράσεις που ταιράζουν "γάντι" με αυτή την δραματική ταινία, η πρώτη ταινία κανονικού μήκους του Behn Zeitlin. Από το πρώτο λεπτό είναι εμφανής η δραματική ατμόσφαιρα, μέσα από τα ερείπια και την φτώχεια της μικρής Hushpuppy και του πατέρα της, Wink, καθώς και η απεικόνηση και της διαφορετικής ζωής των φτωχών και των... λιγότερο φτωχών.
Από κει και πέρα όμως η ταινία δεν έχει να προσφέρει κάτι ιδιαίτερο και το σημαντικότερο είναι ότι δεν καταλήγει στην κάθαρση και την θετική πλευρά μετά απ`όλα αυτά ώστε να σου πει κάτι.
Εν τέλη η ταινία έχει ροή αλλά δεν πρωτοτυπεί σε κάτι και απλά ξεχνιέται λόγω πολύ ρηχού σεναρίου, στο οποίο δεν δόθηκε και πολύ βάση. Επίσης, η εικόνα σε σημεία είναι αρκετά χαμηλής ποιότητας για το budget της.

Βαθμολογία: 3/10
Το επεξεργάστηκε ο/η eldameldo συνολικά 3 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - nutterjr - Πεμ 10 Ιαν 2013 - 16:44
An extraordinary film, a cinematic miracle, a film that shows us a child`s optimistically poetic view of life even in the hardest of conditions.  You will be truly captivated by 7 year old Wallis, chosen ahead of 3,500 candidates to play the tiny folk hero who narrates and leads the story pitched between realism and fable and deservedly gets the youngest ever lead actress Oscar nod.
 
<Χωρίς Τίτλο> - lino - Σάβ 29 Δεκ 2012 - 03:07
Πολύ ωραία ταινία. Επίσης θίγει πολύ αρμονικά την κοινωνική εξέλιξη του ανθρώπου καθώς και το ζήτημα της ψυχολογίας ενός παιδιού. Ένα indie διαμάντι. 
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.