• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Skyfall (2012)


Κατασκοπική | 143' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 1 Νοε 2012
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 14/2/2013
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 14/2/2013
Διανομή: Feelgood Entertainment
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.62 %
Αξιολόγηση: 7.58/107.58/107.58/107.58/107.58/107.58/107.58/107.58/10   (7.58/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2012

Η κινηματογραφική μυθολογία του Τζέιμς Μποντ, βασισμένη στα βιβλία του Ίαν Φλέμινγκ, προέκυψε από τα εξής στοιχεία: τον μυθοποιημένο ρόλο των πρακτόρων της εποχής του ψυχρού πολέμου μπολιασμένο με κοσμοπολίτικο ερωτισμό, το φλεγματικό αγγλικό χιούμορ που απηχούσε ακόμη το μεγαλείο της κάποτε αυτοκρατορίας και την τεχνολογία που τότε έμοιαζε πιο φαντασμαγορική στα μάτια του κόσμου απ’ ότι σήμερα που τα θαύματα της επιστήμης είναι μια καθημερινή ρουτίνα. Η μυθολογία αυτή είχε τέτοια μεγάλη απήχηση, που ο πράκτωρ 007 έγινε ένα αρχέτυπο που ξεπέρασε την κουλτούρα της δεκαετίας του 1960 και από τότε επιμένει να επιζεί σε κάθε δεκαετία, προσαρμοζόμενο σε κάθε νέα αντίληψη.

Ήδη από το Casino Royal της νέα σειράς με τον Ντάνιελ Κρεγκ, είδαμε έναν Μποντ πιο ρεαλιστικό, πιο «βρώμικο», λιγότερο στιλάτο και πιο ευάλωτο σε συναισθήματα. Ωστόσο, η «πρακτορική» μυθολογία παρέμενε ακέραιη. Το δεύτερο έμοιαζε να κάνει κοιλιά και σχεδόν ευχόμουν να τελειώσει η όλη επιστροφή. Παρόλα αυτά, το εμπόριο είναι εμπόριο και οι παραγωγοί πάντα ποντάρουν. Και η λύση που βρήκαν ήταν μάλλον η πιο έξυπνη. Όπως ο Νόλαν πήρε τον Μπάτμαν και τον υπέβαλε σε ένα δραματικό πλαίσιο, έτσι και εδώ οι σεναριογράφοι της νέας σειράς στρέφονται στο δράμα και μάλιστα σε κατάσταση «εσωτερικών» υποθέσεων. Ο εχθρός δεν είναι παρά ένας παλιός πράκτορας, κάποτε κι αυτός κανακάρης της Μ, που πλήρωσε πολύ άσχημα την αφοσίωση στην υπηρεσία και τώρα θέλει να τα τινάξει όλα στον αέρα, στοχοποιώντας τη Μ, ενώ ταυτόχρονα έρχεται στην επιφάνεια και το παρελθόν του Μποντ από τα παιδικά χρόνια, όπου και πάλι η Μ έπαιξε έναν καθοριστικό ρόλο. Η Μ είναι ένα πρότυπο μάνας που άλλοτε μοιάζει να προστατεύει κι άλλοτε να «τρώει» τα παιδιά της (ο ερωτισμός με τις γκόμενες σχεδόν έχει υποκατασταθεί από το οιδιπόδειο) και μείς παρακολουθούμε ένα ψυχικό μαρτύριο μεταξύ των τριών, όπου η αγάπη, το μίσος και το καθήκον δημιουργούν έναν στρόβιλο παθών που ο Σαμ Μέντες ξέρει να χειριστεί με τακτ, φροντίζοντας να μην προδώσει τα θριλεροειδή στοιχεία της περιπέτειας, ούτε το χιούμορ που εξισορροπεί το όλο παραμύθι του Μποντ. Ο Κρεγκ δεν δυσκολεύεται να συνδυάσει το ηρωικό με το ευάλωτο, ο Χαβιέ Μπαρδέμ προσφέρει έναν έξοχο χαρακτήρα έκπτωτου αγγέλλου που τον κρατάει σε ρεαλιστικό επίπεδο παρά τη φαντασμαγορία της δράσης (χωρίς τις θεατρικές πιρουέτες αλά Νόλαν) και η Τζούντι Ντεντς περνάει το δραματικό επίπεδο άνετα μέσα από τη ψυχρή περσόνα της, ως μια ικανή Βρετανίδα ηθοποιός.

Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει αυτή η προσαρμογή του 007 (προτιμώ τον ωραίο και ψεύτικο Μποντ του Κόνερι ως μια ψυχαγωγική μεταφορά της κουλτούρας των 1960), αλλά οφείλω να παραδεχτώ ότι είναι μια άριστη δουλειά.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος




Δευτέρα 29 Οκτωβρίου 2012

Η πολυαναμενόμενη 23η νέα ταινία του James Bond σκηνοθετημένη από τον Sam Mendes με πρωταγωνιστές τους Daniel Craig και Javier Bardem είναι γεμάτη από όλες εκείνες τις τυπικές συγκινήσεις κι ενθουσιασμούς που έχουμε συνηθίσει να περιμένουμε από τον αγαπημένο κατάσκοπο της Αυτού Μεγαλειότητος τα τελευταία πενήντα χρόνια. Ωστόσο, αυτή τη φορά, ερχόμαστε, προς έκπληξη μας, με μια αναζωογονητική προσέγγιση που καταφέρνει να δώσει νέα ενέργεια στο μακροβιότερο franchise όλων των εποχών.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Από την πρώτη κιόλας εκπληκτική εναρκτήρια σεκάνς που ξεκινά με μια καταδίωξη με μοτοσικλέτες στις στέγες των σπιτιών για να καταλήξει σε μια σώμα με σώμα μάχη στην κορυφή ενός κινούμενου τρένου, αντιλαμβάνεσαι ότι όλα όσα θα περίμενες από μια ταινία Bond είναι εδώ. Οι εξωτικές τοποθεσίες υπάρχουν (Κωνσταντινούπολη, Σαγκάη, Μακάο), όπως και οι όμορφες γυναίκες (Naomie Harris, Berenice Marlohe και η δική μας Τόνια Σωτηροπούλου). Τα επικίνδυνα ακροβατικά και οι περιπετειώδεις σκηνές δίνουν και αυτά το παρόν. Η δράση και η αγωνιά είναι πανταχού παρούσες, όπως και το χιούμορ. Και καθώς η ταινία προχωράει, αντιλαμβάνεσαι ότι με το «Skyfall» ο Mendes θέλει και καταφέρνει να αποδώσει έναν φόρο τιμής σε ολόκληρο το franchise εκθέτοντας και μερικές φορές ανατρέποντας τις ιδέες μας για το ποιος είναι ο Bond, μέσα από ένα σενάριο που προσπαθεί να ανακαλύψει την προέλευση του, ενώ παράλληλα με έξυπνο τρόπο κάνει και μια εξερεύνηση των αλλαγών που ο χαρακτήρας έχει υποστεί μέσα σε αυτά τα πενήντα χρόνια.

Αντίθετα με τις περισσότερες ταινίες του James Bond, η πλοκή είναι απλή και δεν σας αφήσει με ένα πονοκέφαλο προσπαθώντας να καταλάβετε το τι συμβαίνει. Στον πυρήνα του «Skyfall» υπάρχει όμως κάτι πιο έντονο και διαφορετικό που ανεβάζει την ταινία σε νέα ύψη και επικεντρώνεται σε δυο σημεία. Πρώτον η ταινία θέτει πανέξυπνα ένα μεγάλο ερώτημα: είναι η βρετανική μυστική υπηρεσία, και κατ’ επέκταση ο Bond και η Μ, χρήσιμοι στον 21ο αιώνα; Και οι δύο αμφισβητούν τη θέση τους στον κόσμο, αναρωτώμενοι αν είναι πάρα πολύ μεγάλοι για αυτό το παιχνίδι και αν εξακολουθούν να είναι αναγκαίοι σε έναν κόσμο όπου ο εχθρός δεν είναι πλέον ολόκληρα έθνη, αλλά απρόσωποι άνδρες που κρύβονται στις σκιές. Και δεύτερον μεγάλο βάρος στην ταινία δίνεται στο δεσμό του Bond με την M. Πάντα υπήρχαν δείγματα της σχέσης τους σε προηγούμενες ταινίες, αν θυμάστε στο GoldenEye του 1995, η Μ (η Dench, στην πρώτη Bond εμφάνιση της) αποκαλεί τον Bond (τότε Pierce Brosnan) έναν σεξιστικό, απαρχαιωμένο μισογύνη κι ένα κατάλοιπο του Ψυχρού Πολέμου. Το «Skyfall», όμως, πηγαίνει τη σχέση τους ένα βήμα παραπέρα διερευνώντας την πλήρως για πρώτη φορά. Και αυτό ισχύει εδώ, πέρα από όσα θα περίμενε κανείς από μια ταινία Μποντ, προσθέτοντας κάτι νέο και διαφορετικό στο έργο. Του δίνει καρδιά και συναισθηματικό βάθος. Μέσα από αυτά τα δύο σημεία λοιπόν, ο νέος Bond που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Casino Royale, εδώ πατάει γερά στη γη και βρίσκει τον δρόμο του σε νέους ορίζοντες. Και τα αποτελέσματα είναι συναρπαστικά.

Μεγάλο κομμάτι της επιτυχίας του φιλμ για άλλη μια φορά είναι οι συντελεστές του. Από την μια έχουμε τους ηθοποιούς. Πρώτον και καλύτερο τον Daniel Craig, ο οποίος, εδώ στην τρίτη του φορά στον ρόλο του Bond, είναι καλύτερος από ποτέ. Κινείται πιο εύκολα, χαμογελάει πολύ περισσότερο, είναι πολύ πιο σίγουρος, πιο ανθρώπινος. Στην αντίπερα όχθη, στον ρόλο του κακού, συναντάμε τον Javier Bardem. Πέρα για πέρα απολαυστικός, είναι σίγουρα ένας από τους καλύτερους κακούς που έχουμε δει στη σειρά κι αυτό γιατί καταφέρνει να πλάσει έναν ολοκληρωμένο και τρομερά απειλητικό χαρακτήρα. Η μαεστρία, τώρα, της ενσωμάτωσης στο καστ της Judi Dench ως Μ στο Goldeneye εξακολουθεί να αποδίδει καρπούς και το «Skyfall» είναι αναμφισβήτητα η καλύτερη στιγμή της. Τέλος, οι νέες προσθήκες στο καστ, από τον Ralph Fiennes και τον Ben Whishaw μέχρι τη Naomie Harris, είναι εξίσου υπέροχες. Και από την άλλη έχουμε τον σκηνοθέτη του έργου. Στο «Skyfall», ο Mendes έχει επιδέξια κατασκευάσει μια εξαιρετική ταινία, καταφέρνοντας να βρει μια ισορροπία μεταξύ δράσης και δράματος, φως και σκοταδιού, όπως επίσης παλιού και νέου Bond, κάτι που κανένας σκηνοθέτης δεν έχει καταφέρει εδώ και δεκαετίες.

Μπορεί λοιπόν να είναι 50 ετών, αλλά χάρη στον Mendes, την εκπληκτική δουλειά του κινηματογραφιστή Roger Deakins και το άπαιχτο καστ, αυτή είναι, χωρίς αμφιβολία, μια από τις πιο όμορφες ταινίες του Bond που θα δείτε ποτέ.

Βαθμολογία: 4.5/5 Stars4.5/5 Stars4.5/5 Stars4.5/10 Stars4,5/5 Stars (4.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Δαβίτος




Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2012

Ο κινηματογραφικά μακροβιότερος ήρωας στην ιστορία κλείνει φέτος τα πενήντα του χρόνια και (πέρα από το ότι διατηρείται σε τέλεια φόρμα) τα γιορτάζει με απολαυστικό τρόπο. Βρίσκεται για πρώτη φορά σε οσκαρικά σκηνοθετικά χέρια, στα οποία εμπιστεύεται τη δημιουργία μιας ταινίας-φόρου τιμής σε ολόκληρη τη σειρά και προορισμένης να μην ξεχαστεί γρήγορα. Πράγματι, ο νέος 007 είναι τουλάχιστον αξιοπρόσεκτος και η επιρροή του στις ταινίες που θα ακολουθήσουν προβλέπεται αισθητή. Αποτελεί, όμως, την καλλιτεχνική κορύφωση όλης της 50ετίας, όπως υπόσχεται το όνομα του σκηνοθέτη του American Beauty; Η προσωπική μου άποψη είναι πως όχι. Μα γιατί θα έπρεπε;

Η εικοστή-τρίτη αυτή περιπέτεια του αθάνατου ερωτύλου πράκτορα ξεκινά με μία εντυπωσιακότατη και απόλυτα απολαυστική καταδίωξη στους δρόμους (και τις οροφές) της Κωνσταντινούπολης, κάνοντας γρήγορα εμφανή την πρόθεση να δώσει ένα σαφώς ανώτερο οπτικό αποτέλεσμα από τη συχνά κακογυρισμένη και ζαλιστική δράση του μέτριου Quantum of Solace. Κι όχι απλώς ικανοποιεί, αλλά η εξαιρετικά προσεγμένη του φωτογραφία και τα εντυπωσιακά του πλάνα αφήνουν το θεατή έκθαμβο, να κοιτά την οθόνη με πραγματικό δέος. Φυσικά, στο καθηλωτικό αισθητικό του κομμάτι, καθοριστικό ρόλο κρατούν οι αξέχαστες και άψογα εκμεταλλευμένες τοποθεσίες γυρισμάτων. Ο Bond θα ταξιδέψει από την Τουρκία στην «πολύχρωμη» Σαγκάη κι από κει σε έρημα, απομακρυσμένα τοπία της Σκοτίας, όπου θα συνυπάρχουν επιβλητικά πάγοι ως ντεκόρ και φλόγες για φόντο.

Η σκηνοθεσία του Mendes είναι άψογη. Αν και η επιλογή του θα μπορούσε να καταλήξει σε παταγώδη αποτυχία, αντιθέτως τα πηγαίνει τέλεια. Με έκδηλη την προαναφερθείσα έμφαση στην αισθητική αρτιότητα, καταφέρνει να προσηλώσει το θεατή στο κάθισμά του και αφήνοντας πάντα χώρο για το απαραίτητο χιούμορ, προσφέρει τόσο καθαρόαιμη και έντονη περιπετειώδη διασκέδαση όσο καιρό είχαμε δει να επιτυγχάνεται. Το σημαντικότερο όμως κατόρθωμα του Mendes είναι ένα και αυτό αποτελεί και τη μεγάλη επιτυχία του «Skyfall». Αποφασισμένος να συνεχίσει την ακάθεκτη εξέλιξη της σειράς που ξεκίνησε με το «Casino Royale», αλλά θέλοντας και να γιορτάσει τα πεντηκοστά γενέθλια του αγαπημένου κατασκόπου, πηγαίνει τον «τζεϊμςμποντικό» μύθο ένα βήμα μπροστά, αλλά και ταυτόχρονα ένα βήμα πίσω, στις παλιές καλές εποχές που, όπως και να το κάνουμε, μας είχαν λείψει. Και είναι εκπληκτικά ισορροπημένη η -αυτοαναφορική- σύνδεση αυτή της νέας με τις παλιότερες φάσεις του James Bond. Όταν θα ακούσετε για πρώτη φορά -ανέγγιχτο- το διάσημο μουσικό θέμα ή όταν το φιλμ θα φτάσει στο υπέροχο κλείσιμό του, το πιθανότερο είναι πως θα θέλετε να χοροπηδήσετε από τον ενθουσιασμό σας.

Αξιέπαινες είναι, επίσης, οι επιλογές του καστ, με τον Javier Bardem να ενσαρκώνει έναν μανιακό κακό που αναμφίβολα δεν περνά απαρατήρητος, παρότι σε σημεία τείνει προς την καρικατούρα, ενώ η Judi Dench βρίσκεται στην καλύτερη στιγμή της ως «M».

Γιατί, λοιπόν, να μην είναι η εικοστή-τρίτη αυτή ταινία της σειράς όντως η καλύτερη στην ιστορία; Ο λόγος είναι ότι, μπορεί πράγματι να ήρθε για να μείνει, όχι όμως και για να αποτελέσει την κορυφαία στιγμή του μέχρι σήμερα franchise. Ποτέ δεν δίνει την αίσθηση ότι επιχειρεί να πετύχει κάτι τέτοιο. Δεν φταίει ότι δεν λείπουν οι αναμενόμενες εξυπνακίστικες ατάκες και οι μάλλον αναπόφευκτες ευκολίες, αλλά πως το φιλμ όχι απλώς δεν προσπαθεί να τις αποφύγει, αντιθέτως, στην τελευταία πράξη του τις αγκαλιάζει. Εκεί είναι μάλιστα που αρχίζουν να ενοχλούν και τελικά να κάνουν τη μεγάλη του διάρκεια εμφανή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο εξ ορισμού κλισέ χαρακτήρας του Albert Finney.

Το «Skyfall» μπορεί να μην αποτελεί την καλύτερη «Bond» ταινία που έχετε δει, συγκαταλέγεται όμως -τουλάχιστον σε οπτικό, αλλά και σκηνοθετικό επίπεδο- πράγματι σε μία από τις κορυφαίες. Από το πρώτο της λεπτό είναι καθηλωτικά εκθαμβωτική και προτείνεται αναμφίβολα σαν μια διασκεδαστική και απολύτως καλογυρισμένη αμερικανική περιπέτεια, που δεν αποφεύγει βεβαίως τις συμβάσεις του είδους. Το πιο αξιοθαύμαστο όμως επίτευγμά της, ως μέρος του «τζεϊμςμποντικού» franchise, είναι ο άκρως απολαυστικός τρόπος που συνδέει τον παλιότερο με τον σημερινό Bond, πατώντας με το ένα πόδι στην πιο μοντέρνα εκδοχή του και με το άλλο στην κλασικότερη και πλέον σχεδόν λησμονημένη.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur




Τρίτη 6 Νοεμβρίου 2012

Το «Skyfall» είναι μια υπερπαραγωγή υψηλών προδιαγραφών, καθώς το τραγούδι των τίτλων έχει αναλάβει η βασίλισσα της βρετανικής μουσικής σκηνής, Adele, στην καρέκλα του σκηνοθέτη κάθεται ο Sam Mendes και στον ρόλο του κακού θα συναντήσουμε τον Javier Bardem που κάνει επίδειξη των ικανοτήτων του, γι` ακόμη μια φορά. Δεν ξέρω αν μπορούμε να μιλήσουμε ανοιχτά για την καλύτερη ταινία Bond που έχει ποτέ γυριστεί, σίγουρα όμως μπορούμε να τη θεωρήσουμε την καλύτερη της τριλογίας με πρωταγωνιστή τον Daniel Craig και μια από τις καλύτερες εκ των εικοσιτριών ταινιών που εμφανίζεται ο θρυλικός πράκτορας.

Εδώ, βέβαια, θα χρειαστεί να επιστήσω την προσοχή σας. Το γεγονός ότι από πολλούς ακούγονται εγκωμιαστικά σχόλια για τη συγκεκριμένη ταινία, δεν συνεπάγεται αυτόματα και την επιστροφή της στις παλιές καλές εποχές, που οι ταινίες Bond ήταν γεμάτες gadget, αυτοκίνητα και γυναίκες. Αντίθετα, μιλάμε για έναν Bond σύγχρονο, που, επιτέλους, πείθει εξίσου το νεώτερο και το πιστό κοινό του θρυλικού πράκτορα και που αναλαμβάνει να διαιωνίσει το είδωλο αυτό, οδεύοντας τώρα προς τα 100 χρόνια επιτυχημένης παρουσίας του στον κινηματογραφικό χώρο. Απόλυτα προσαρμοσμένος στις ανάγκες της σημερινής εποχής, ο Bond εδώ επιλέγει τον δύσκολο δρόμο της αναδρομής. Αντί των gadget, λοιπόν, τα οποία πλέον αποτελούν κομμάτι της σύγχρονης κοινωνίας και πολύ δύσκολα εκπλήσσουν, ο Bond θα επιστρέψει στις ρίζες του και στους παλιούς, καλούς, πατροπαράδοτους τρόπους που φέρνουν στο μυαλό μια άλλη εποχή, στην οποία οι ηθικές αξίες ήταν εμφανείς και στέρεες. Η επανεμφάνιση, δε, της θρυλικής Aston Martin DB5 αναπληρώνει την όποια απώλεια σύγχρονων μοντέλων αυτοκινήτων.

Βέβαια, η επιλογή της επιστροφής στα παλιά αφήνει ένα μεγάλο περιθώριο για συγκρίσεις, από τις οποίες ο Craig θα μπορούσε να βγει ηττημένος. Όμως για πρώτη φορά, ο Daniel κι ο James συνυπάρχουν τόσο αρμονικά, που δεν αφήνουν κανένα πιθανό περιθώριο για συγκρίσεις. Προσωπικά, ο Daniel Craig, μέχρι στιγμής, δεν είχε καταφέρει να με πείσει ως James Bond και δεν ξέρω αν μπορούμε να μιλάμε πλέον για έναν καλύτερο πράκτορα από τον Sean Connery, σίγουρα όμως μιλάμε για έναν χαρακτήρα που έρχεται σε σύγκρουση με τις σκιές της ΜΙ6 (όταν δείτε την ταινία θα καταλάβετε πού αναφέρομαι) και βγαίνει, επιτέλους, αλώβητος από τη σημαντικότερη όλων των σκιών, αυτή του Connery.

Η ανάγκη της κοινωνίας να επιστρέψει σ` ένα παρελθόν καλύτερο απ` το παρόν και να ξεκινήσει από την αρχή, υπάρχει διάχυτη σ` όλη τη διάρκεια της ταινίας, ακόμα και στον τίτλο της. Το «Skyfall» θα μπορούσε να θεωρηθεί ακόμα κι ως φόρος τιμής στην παρουσία της Judi Dench στον ρόλο της M, καθώς σταδιακά θα τη δούμε να μετατρέπεται στο επίμαχο πρόσωπο της ταινίας. Από τις αρχές του έργου, κιόλας, θα δούμε το πρόσωπό της να έχει αντικαταστήσει το πρόσωπο της βασίλισσας Ελισάβετ κι ένα μήνυμα θα κάνει την εμφάνισή του που θα την παροτρύνει να σκεφτεί τις αμαρτίες της. Παράλληλα, ο Q (Ben Whishaw) και η Δεσποινίς Moneypenny επιστρέφουν μετά από δύο ταινίες και οι διάλογοι, εκτός από τη σπιρτάδα τους που προκαλεί ένα ελαφρύ μειδίαμα στον θεατή, περνάνε σε άλλο επίπεδο, ωθώντας το κοινό να γελάσει κάποιες στιγμές με τη ψυχή του. Κορυφαία είναι η παρουσία του Javier Bardem σε ρόλο κακού, ο οποίος σίγουρα είναι ο καλύτερος υποχθόνιος αντίπαλος και των εικοσιτριών ταινιών Bond.

Η σκηνοθετική άποψη του Sam Mendes και η φωτογραφία της ταινίας είναι καταπληκτικές, έχοντας επιτύχει να βρουν τη χρυσή τομή της σύγχρονης τεχνολογίας γραφικών και των παλιών καλών, λόγω της απλότητάς τους, εφέ.

Με δυο λόγια, συστήνεται ανεπιφύλακτα στους λάτρεις της περιπέτειας δράσης, του James Bond, του Daniel Craig και του Javier Bardem, σημειώνοντας και τονίζοντας στους παλιούς θεατές ότι μιλάμε για έναν σύγχρονο Bond κι όχι για μια φτηνή κόπια του Sean Connery.

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Μαριλένα Ιωάννου


 
Skyfall (2012) - kprncs - Κυρ 06 Δεκ 2015 - 19:41
ΣΧΟΛΙΟ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=716425]
Skyfall (2012)
Ο James Bond (Daniel Craig) αναγκάζεται να βγεί από ένα εθελούσιο "θάνατο", όταν ο αρχιτρομοκράτης Silva (Javier Bardem) χακάρει τα αρχεία της διευθύντριας της ΜΙ6 Μ (Judi Dench) και την απειλεί ανοικτά, ζητώντας εκδίκηση για ένα συμβάν του απώτερου πάρελθόντος.
Μπρος ο Silva, πίσω ο Bond, αφήνοντας ερείπια παντού, θα αποδοθεί -βέβαια- στο τέλος "δικαιοσύνη"..
Από τότε που εγκατέλειψε ο Sean Connery τον ρόλο του James Bond και η ευχάριστη λογική των αρχικών έργων της σειράς παραχώρησε την θέση της στην παράνοια και στα εφέ των ηλεκτρονικών υπολογιστών, είχα υποσχεθείσ τον εαυτό μου να μη ξαναδώ αυτές τις ανοησίες: Υπερβολική βία αμερικάνικου-τύπου, πιστολίδι-και-οποιον-πάρει-ο-χάρος, εκρήξεις που ανατινάζουν ολοκληρες πόλεις και στρατιές "κακών" που καταστρέφουν ότι βρουν εμπρός τους...ανοησίες τέτοιου μεγέθους, που πάντα τα βάζω με την επιθυμία μου του να "δω μία φορά, ρε παιδί μου, έναν από τους καινούργιους Bond"...
Τι να πεί κανείς, η ταινία είναι σίγουρα πλούσια σε τεχνικά μέσα, σε κομπιουτερικές δημιουργίες και σε υπερβολή, σε όλα τα επίπεδα...
Στην ουσία είναι μία ανεγκέφαλη κατασκευή με παιδαριώδες σενάριο. Ξοδεύουμε 2+ ώρες να την δούμε γιατί μας τραβάει η κίνηση, το χρώμα και η καταιγιστική δράση, αλλά καλύτερα να απορροφηθούμε σε μία ταινία με τον Humphrey Bogart..
Κρίμα, γιατί και Craig ο αλλά και ο πάντα "κακός" Bardem είναι ηθοποιοί με ταλέντο και καλή σκηνική παρουσία.
Αποφύγετε το, αν μπορείτε, ή τουλάχιστον, μη ομολογήσετε ότι το είδατε [Κώστας ΚΓΠ 13/10/13 & 6/12/2015](4/10)
 
<Χωρίς Τίτλο> - nikren - Πεμ 12 Νοε 2015 - 23:29
Μπορεί το Casino Royale να είναι φαινομενικά μια πιο ολοκληρωμένη και δεμένη ταινία αλλά το Skyfall αποτελεί την πιο καλλιτεχνική δημιουργία ολόκληρης της φιλμογραφίας του Μποντ.

Δες και Πες!
 
<Χωρίς Τίτλο> - eldameldo - Τρί 12 Φεβ 2013 - 15:55
Άλλη μια ταινία bond προστίθεται στη λίστα ενός μεγάλου κολοσσού. Με ένα τόσο τεράστιο budget, οι προσδοκίες είναι μεγάλες και εν μέρη η συνταγή πετυχαίνει λόγω της πολύ δυνατής παραγωγής.
Το μεγάλο ελάττωμα όμως του Skyfall είναι οι μικρές κοιλιές που έχει στη ροή του, οι αρκετά μεγάλες σκηνές, οι οποίες συντελούν και στην μεγάλη διάρκειά του, καθώς και το μικρό και κυρίως άγνωστο cast (με βάση πάντα το μεγάλο του budget). Ο Daniel Craig είναι αρκετά πειστικός μεν, αλλά για άλλη μια φορά "τσαλακώνεται" υπερβολικά (για James Bond).
Στα θετικά είναι η αρκετά προσγειωμένη εκδοχή του Bond σαν πράκτορα, με λιγότερα "ψέματα", με εστίαση για πρώτη φορά στο παρελθόν του πράκτορα, η εισαγωγή της ταινίας που μπαίνει καταπληκτικά δυναμικά με ασταμάτητη δράση και η αξέχαστη Aston Martin DB5 την οποία είχαμε να την δούμε από το Goldfinger του 1964.
Η ταινία λοιπόν βλέπεται άνετα σαν περιπέτεια, αρκεί να μην έχετε "ποτισμένα" στο μυαλό σας τα κλισέ του Bond. Είναι η καλύτερη από τις νέες ταινίες με τον Craig, αλλά σε καμία περίπτωση δεν φτάνει Connery-Moore-Brosnan.

Βαθμολογία: 7/10

P.S.: Η τελική σκηνή στο σπίτι, αρχικά θυμίζει πολυ Home Alone με το στήσιμο των παγιδών κλπ.
Το επεξεργάστηκε ο/η eldameldo συνολικά 3 φορές
 
Μακάρι να είχε παίξει ο Κέβιν Σπέισι τον `Κακό`,δεν θα είχε τόση "κοιλιά" η δράση - Montekristo - Τρί 01 Ιαν 2013 - 12:47
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.