• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Dictator (2012)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Δικτάτορας

Σάτιρα | 83' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 19 Ιουλ 2012
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 18/9/2012
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 10/10/2012
Διανομή: UIP
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.07 %
Αξιολόγηση: 5.93/105.93/105.93/105.93/105.93/105.93/10   (5.93/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 13 Ιουλίου 2012

Στην τρίτη του συνεργασία με τον σκηνοθέτη Larry Charles, μετά τα Borat και Bruno, ο Sacha Baron Cohen καταπιάνεται με μiα ακόμη αρκετά τολμηρή σάτιρα ενός απόλυτα επίκαιρου θέματος: της «δημοκρατίας» σε εισαγωγικά. Δημοκρατίας στα χαρτιά δηλαδή, διότι πέρα από αυτά, το πολίτευμα μοιάζει να κλίνει πιο πολύ προς τη δικτατορία… Όλη η ουσία της ταινίας μοιάζει να συνοψίζεται σε έναν –εν μέρει εύστοχα χιουμοριστικό- λόγο από τον πρωταγωνιστή στο φινάλε της ταινίας.

Ο «Δικτάτορας» διαθέτει ένα πολύ μεγάλο θετικό στοιχείο κι ένα εξίσου μεγάλο αρνητικό. Το θετικό είναι οι καλές στιγμές του χιούμορ του και το αρνητικό οι… κακές στιγμές του χιούμορ του! Ευτυχώς ή δυστυχώς, υπάρχουν αμφότερες… Τέτοια είναι η αντίθεση, μάλιστα, που προσωπικά έπιανα συχνά τον εαυτό μου να μην ξέρει αν πρέπει να ξεκαρδιστεί στα γέλια ή να αισθανθεί πλήρη απογοήτευση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η σκηνή της γέννας, η οποία περιέχει κατά τη γνώμη μου μια από τις ευρηματικότερες κωμικές ιδέες της ταινίας, αλλά συνολικά αποτελεί την πιο ενοχλητικά κακόγουστη απ’ όλες.

Γενικότερα, η ταινία δεν μοιάζει να προσπαθεί να αποφύγει την κακογουστιά, κάθε άλλο. Κακογουστιά η οποία βέβαια είναι δικαιολογημένη όταν εκφράζει κάποια άποψη. Εν προκειμένω, η απομυθοποίηση των ανθρώπων της εξουσίας, η διάψευση της επιτηδευμένα κυριλέ, επίσημης και άκρως πολιτισμένης εικόνας τους δίνει νόημα σε κάποιες από τις σεξιστικές χοντράδες του φιλμ και τις καθιστά, στην τελική, αστείες. Έμφαση στο «κάποιες», όμως –μακάρι να ίσχυε το ίδιο για όλες…

Όπως προαναφέρθηκε, για να είμαστε δίκαιοι πάντα, το ένα κακόγουστο χοντροκομμένο αστείο που σε κάνει να θέλεις να μισήσεις την ταινία διαδέχεται ένα πανέξυπνο κωμικό γκαγκ που σε καθιστά πρόθυμο να τη λατρέψεις. Οι στιγμές αξιοθαύμαστης έμπνευσης «μάχονται» εκείνες όπου παρατηρείται η έλλειψή της και κάπως έτσι το σύνολο ισορροπεί με το ένα πόδι στο αβίαστο γέλιο και το άλλο στην αμηχανία. Με λίγα λόγια; Ούτε κρύο, ούτε ζέστη –ή, για να είμαι πιο ακριβής, και τα δύο μαζί…

Βαθμολογία: 2.5/5 Stars2.5/5 Stars2,5/5 Stars (2.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur




Παρασκευή 20 Ιουλίου 2012

Με το Borat, ο Sacha Baron Cohen έγινε αμέσως ένας από τους σημαντικότερους κωμικούς του πλανήτη. Πολύ εύκολα επινόησε έναν φανταστικό χαρακτήρα εμπλουτισμένο με κάθε γνωστό στερεότυπο του δυτικού πολιτισμού και μέσα από αυτόν δημιούργησε ένα αβίαστα ξεκαρδιστικό αλλά και ενοχλητικό mockumentary (είδος φιλμ όπου πλασματικά γεγονότα παρουσιάζονται σε μορφή ντοκιμαντέρ) που ήταν τόσο πολιτικό όσο και κωμικό. Ο Baron Cohen έμοιαζε προορισμένος για «κωμικά» μεγαλεία, αλλά εδώ, με τον τρίτο (ή τέταρτο αν μετράτε και τον Ali G) χαρακτήρα του, τον δικτάτορα Aladeen, ότι διαγραφόταν σαν μια πολλά υποσχόμενη καριέρα, τώρα φαντάζει σχεδόν εξ’ ολοκλήρου μέτρια.

Όπως και οι δυο προηγούμενοι χαρακτήρες του Cohen, ο δικτάτορας Aladeen είναι μια προσωπικότητα που έχει δημιουργηθεί ειδικά για να υπάρχει έξω από την πολιτική ορθότητα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, αυτό επιτυγχάνεται στα πρώτα είκοσι λεπτά της ταινίας, που αποτελούν και την πιο επιτυχημένη στιγμή της. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν αποτελούν τίποτε άλλο παρά μονό μια δικαιολογία για τον Baron Cohen και τους συγγραφείς-συνεργάτες να βρουν τις πιο γελοίες καταστάσεις προκειμένου να εξερευνήσουν τον απολύτως διεφθαρμένο ηγέτη και μέσω αυτού να σατιρίσουν τα πάντα. Ο Baron Cohen ούτως ή άλλως έχει αποδείξει περίτρανα το ποσό καλός είναι στο να συμπεριφέρεται με τρόπο που είναι ταυτόχρονα αποτρόπαιος και ξεκαρδιστικός. Μετά από αυτά τα πρώτα λεπτά, όμως, η ταινία αγγίζει τα όρια της γελοιότητας.

Παρόλο που και το Borat και το Bruno διέθεταν κι αυτά ένα κάποιο σενάριο, ήταν ουσιαστικά μια σειρά από σκετς που αφορούσαν έναν εξωφρενικό χαρακτήρα. Παρατηρώντας πραγματικούς ανθρώπους προσπαθώντας να αντιδράσουν σε αυτόν, δημιουργόντουσαν συναρπαστικές για τον θεατή καταστάσεις. Αυτό που κάνει τον «Δικτάτορα» να διαφέρει από τις δυο προηγούμενες κινηματογραφικές δουλείες του, είναι ότι διαθέτει μια πιο παραδοσιακή αφήγηση, μια δομή τριών πράξεων, στην οποία ο Aladeen υποτίθεται ότι πρέπει να υποστεί μια ουσιαστική αλλαγή, κάτι που το σενάριο αποτύχει πλήρως να επιτύχει πειστικά. Πρώτον γιατί καταπιάνεται και σπαταλά πολύ χρόνο σε ένα παντελώς ηλίθιο love-story, δεύτερον γιατί υπάρχει μηδενική χημεία μεταξύ Cohen και των συμπρωταγωνιστών του (Anna Faris και Jason Mantzoukas) και τρίτον γιατί το σενάριο δεν κάνει ποτέ τον Aladeen ελκυστικό ή έστω λίγο συμπαθητικό στο κοινό, παρά μόνο τον αφήνει να είναι ένας κρετίνος σε ολόκληρη τη διάρκεια του έργου.

Τίποτα από όλα αυτά ,όμως, δεν θα είχε πραγματικά σημασία αν η ταινία ήταν αστεία. Δυστυχώς, δεν είναι. Προκαλεί σπάνια κάτι περισσότερο από ένα χάχανο. Περά από ένα δυο, τα περισσότερα αστεία είναι πέρα για πέρα ανέμπνευστα και χοντροκομμένα σε τέτοιο βαθμό που μοιάζουν περισσότερο σαν στεγνές υπερβολές παρά ως σάτιρα. Και όλα πάνω στα ίδια αναμασημένα και προφανή θέματα του ρατσισμού, της ομοφοβίας και του μισογυνισμού. Χωρίς να υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο βάθος και ενθουσιασμός στο όλο εγχείρημα, το «Ο Δικτάτορας» δεν είναι παρά μια τεμπέλικη ταινία που η μονή της φιλοδοξία είναι να προσθέσει ακόμα έναν χαρακτήρα στο ρεπερτόριο του διασήμου ηθοποιού.

Βαθμολογία: 2/5 Stars2/5 Stars (2/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Δαβίτος




Πέμπτη 23 Αυγούστου 2012

Για τον Sacha Baron Cohen έχω να λέω τα καλύτερα. Ποτέ δε με έχει απογοητεύσει το χιούμορ του και τα μηνύματα που θέλει να περάσει με τον κατά τα άλλα ελαφρύ του τρόπο, ο οποίος δε τυγχάνει ιδιαίτερα μεγάλης εκτίμησης από μεγάλο μέρος προκατειλημμένου κοινού. Με το Borat εισήγαγε τη διαφορά. Με το Brüno συνέχισε τη διαφορά. Με το The Dictator έκανε τη μέχρι πρότινος διαφορά, συνήθεια.

Η συγκεκριμένη ταινία αποτελεί πλέον κομμάτι του ιδιόρρυθμου αλλά κλασικού στιλ του Cohen. Απλά, σε λιγότερες δόσεις, με λίγο πιο ανιαρή σκηνοθεσία (όχι, Larry Charles, δεν τα πήγες καθόλου καλά σε αυτή τη ταινία, βαριόσουν να τη γυρίσεις; Με απογοήτευσες) και με παράδοξα δομημένο cast. Ναι. Παράδοξα δομημένο. Περίμενα να παρακολουθήσω τη συνύπαρξη Cohen και Anna Faris περίπου δύο χρόνια πριν, όταν και έμαθα ότι κάτι είχαν μαζί στα σκαριά. Η δεύτερη, αγαπημένη ηθοποιός για τις ατασθαλίες της ως προς το μέχρι στιγμής ελαφρύ χιούμορ χάριν του οποίου κέρδιζε χρήματα (να `ναι καλά ο λαϊκισμός και η παγκοσμιοποίηση ακόμη κι αυτού). Δεν είναι τόσο ο πρότερος βίος της που την καθιστά αξιοσέβαστη, αλλά οι υποκριτικές της ικανότητες. Γιατί, όμως, δεν έδεσε ο ρόλος της με την ίδια, αλλά και με τον ρόλο του συμπρωταγωνιστή της, παραμένει άγνωστο. Δεν ένοιωσα κωμική χημεία.

Αυτός, ο κλασικός ματαιόδοξος που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του λόγω χαμηλής νοημοσύνης και ταξιδεύει στη «χώρα που γέννησε το AIDS» για να ικανοποιήσει τις φιλοδοξίες του. Ένα ακαλλιέργητο, χαμηλού επιπέδου, δίχως ιδεώδη άτομο. Αυτή, αναρχικό στοιχείο αλλά γυναίκα ψυχοπονιάρα που έχει υπό τη δούλεψη της αλλοδαπό προσωπικό στη συνοικιακή επιχείρηση της (δε σου πάει ο ρόλος και το image, δε το έχεις σου λέμε). Ο πρωταγωνιστής μέσω -υπερβολικά- κωμικοτραγικών καταστάσεων φθάνει σε ένα σημείο να χάνει τα πάντα, αλλά να γνωρίζει τη νόημα της ζωής μέσω του αληθινού έρωτα και να καταφέρνει να αναρριχηθεί ξανά στην κορυφή αλλά με πιο «intellectual attitude». Τίποτε το πρωτότυπο σεναριακά, ο Cohen μάς έχει συνηθίσει χρόνια σε αυτή τη συνταγή. Παρόλα αυτά, ο ίδιος δεν χάνει σε τίποτα από το πώς ενσαρκώνει με τέλειο τρόπο τον χαρακτήρα στις υποκριτικές του ικανότητες. Σαν να είναι έτσι και στην πραγματικότητα.

Πολλές οι αστείες σκηνές, λίγες οι ξεκαρδιστικές που θα σου μείνουν (όλες όμως πολύ πρωτότυπες και έξυπνες). Ένα αναμφίβολα highlight του cast αποτέλεσε η Susan Sykes aka Busty Heart, η γυναίκα με τα μεγαλύτερα στήθη του κόσμου, της οποίας η κοινή σκηνή με τον Cohen είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον (μεγάλης βαρύτητος σκηνή).

Λόγω τεράστιας εκτίμησης στο πρόσωπο των δύο πρωταγωνιστών (συγχωρήστε με που έριξα το βάρος του άρθρου στα δύο αυτά πρόσωπα), δεν θα ήθελα να βαθμολογήσω αυστηρά τη ταινία, αλλά θα ήθελα και πολύ να το κάνω. Η αλήθεια είναι ότι περίμενα κατά πολύ περισσότερα πράγματα σε όλα τα επίπεδα. Ο πήχης είχε τεθεί υπερβολικά ψηλά για να μην είναι αναμενόμενο κάτι τέτοιο με μια νέα ταινία του. Ελπίζουμε ο Sacha Baron Cohen να κάνει την εμφάνιση του με κάτι πιο πρωτότυπο και η Anna Faris να κάνει κάτι που της ταιριάζει, γιατί το ουσιαστικό ταλέντο της έχει χαραμιστεί αρκετά όλα αυτά τα χρόνια.

Βαθμολογία: 2/5 Stars2/5 Stars (2/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Φίλιππος Γαβριηλίδης


 
<Χωρίς Τίτλο> - nutterjr - Παρ 09 Αυγ 2013 - 13:51
Sacha Baron Cohen really tries to extend the shock factor to create comedy, but the method has worked thin and has made me lose interest in his next project.
 
<Χωρίς Τίτλο> - metobear - Δευ 27 Αυγ 2012 - 20:04
Καφρίλα και φύγαμε. Ντάξει, τι περίμενες από τον Σάσα Μπαρόν Κοέν, σκληροπυρηνικό δράμα; Τουλάχιστον όμως ο Δικτάτορας βγάζει γέλιο κι ας το παρακάνει ορισμένες φορές. Ξεφεύγοντας από το ντοκιμαντερίστικο στυλ κινηματογράφισης αλλά διατηρώντας το πάντα ακραίο χιούμορ του, καταφέρνει να γίνει διασκεδαστικός και ευχάριστος παρ` ότι σκηνές όπως αυτή της γέννας μπορούν να σε οδηγήσουν σε δίμηνη στυτική δυσλειτουργία. Στα συν το ότι δεν προσπαθεί να γίνει ιδιαίτερα αιχμηρή πολιτικά με εξαίρεση το εξαιρετικό λογύδριο του Κοέν προς το φινάλε της ταινίας. + τα cameos των Megan Fox και Edwart Norton. Στα πλην η προβληματική ροή και τα ορισμένα παρατραβηγμένα σε διάρκεια αστεία. 
6/10

http://metobear.blogspot.gr/
 
<Χωρίς Τίτλο> - Deleted - Σάβ 25 Αυγ 2012 - 15:11
 
<Χωρίς Τίτλο> - orlando - Πεμ 26 Ιουλ 2012 - 13:55

Κύριε Στάυρο Γανωτή  συγνώμη για την ενόχληση αλλά θα ήθελα να δώσεις αστεράκια σε αυτές τις ταινίες,σου το ζητώ επειδή είσαι ο καλύτερος κριτικός κινηματογράφου στην ελλάδα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

The Tree of Life (2011)

J. Edgar  (2011)

War Horse (2011)

The Help  (2011)

Diamonds Are Forever (1971)

The Prestige (2006)

Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003)

 

υ.γ you are the best!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.