• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Frankenweenie (2012)


Κινούμενα Σχέδια | 87' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 22 Νοε 2012
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 14/2/2013
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 14/2/2013
Διανομή: Feelgood Entertainment
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.08 %
Αξιολόγηση: 7.31/107.31/107.31/107.31/107.31/107.31/107.31/107.31/10   (7.31/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012

Αυτή τη φορά είπα να ξεκινήσω ανάποδα, γράφοντας πρώτα σε ποιούς απευθύνεται η ταινία. Ο Tim Burton, με την τρίτη stop-motion ταινία του, επιβεβαιώνει τις υποψίες που τον θέλουν να διαπρέπει στο είδος αυτό. Αν φοβάστε, λοιπόν, ότι κι αυτή θα είναι μια ταινία ενός ξεπεσμένου σκηνοθέτη, σας πληροφορώ ότι δεν είναι. Μοιάζει αρκετά με τις παλιές, καλές ταινίες του κι όπως και τα υπόλοιπα ανορθόδοξα έργα του, απευθύνεται κυρίως σε παιδιά μιας ηλικίας και πάνω, και σε ενήλικες θαυμαστές του ιδιαίτερου αυτού σκηνοθέτη.

Σε γενικές γραμμές, δηλαδή, είναι μια καλή, ως πολύ καλή ταινία του Burton, που σίγουρα είναι ευχάριστη κι αξίζει να την παρακολουθήσετε, παρά την ασπρόμαυρη εικόνα της, που ίσως να ξενίσει κάποιους. Η τρισδιάστατη εκδοχή της, επίσης, ομολογουμένως είναι περιττή, καθώς ο παλιού τύπου χρωματισμός κι η καινούργια 3D τεχνολογία δεν ταιριάζουν.

Τώρα, όσοι είστε φανατικοί μπαρτονικοί και περιμένετε τη συγκεκριμένη ταινία εδώ κι αρκετά χρόνια, μπορείτε να συνεχίσετε το διάβασμα, καθώς πρόκειται ν` αναλύσω εκτενώς για ποιο λόγο πιστεύω ότι το συγκεκριμένο φιλμ αποτελεί το έπος που, εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες, ήθελε ν` αποδώσει ο σπουδαίος σκηνοθέτης σ` όλα τ` αριστουργήματα που τον ενέπνευσαν να ξεκινήσει την καριέρα του, όπως επίσης και τον λόγο που πιστεύω ότι μιλάμε για ένα κινηματογραφικό διαμάντι.

Η ταινία ξεκινά όπως και το πρωτότυπο Frankenweenie του 1984. Στο σαλόνι είναι μαζεμένη όλη η οικογένεια Frankenstien και παρακολουθεί την πρώτη ταινία του νεαρού Victor (Charlie Tahan), με τη μόνη διαφορά ότι εδώ το φιλμ θα καεί στο τελείωμά του κι ο μικρός καλλιτέχνης θ` αναλάβει να διορθώσει το λάθος του ώστε να μην ξανασυμβεί κάτι αντίστοιχο. Ο Burton, δεν θα μπορούσε να έχει διαλέξει καλύτερο τρόπο ν` αναφερθεί στο πρώτο, ατελές, εγχείρημά του και να δηλώσει ευθέως ότι η ταινία που πρόκειται να παρακολουθήσει ο θεατής είναι το «διορθωμένο λάθος» του. Έπειτα, θα δούμε ότι όλοι οι χαρακτήρες, τ` αντικείμενα που χρησιμοποιούνται, το χρώμα που επιλέγεται, ακόμα κι ο τρόπος με τον οποίο μιλούν οι ήρωες παραπέμπουν σε μια άλλη εποχή κι ο τρόπος με τον οποίο είναι δουλεμένη και η τελευταία λεπτομέρεια, δεν αφήνουν περιθώρια ν` αρνηθείς ότι η ιδέα ενός νέου επιτήδειου καλλιτέχνη παίρνει μορφή στα χέρια ενός πεπειραμένου, πια, σκηνοθέτη. Και πράγματι, θεωρώντας δεδομένο ότι στην τέχνη δεν υπάρχει παρθενογένεση, το «Frankenweenie» δεν αποτελεί μια φτηνή αντιγραφή των τεχνικών του γερμανικού εξπρεσιονισμού κι έπειτα του film-noir, αλλά έναν φόρο τιμής που αποδίδει ο Burton στα «τερατουργήματα» που τον έκαναν έναν από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες του σήμερα.

Οι επιλεγμένοι χαρακτήρες και τα μυθικά τέρατα που κάνουν την εμφάνισή τους κατά τη διάρκεια της ταινίας, είναι έτσι δουλεμένα που εκτός της εμφάνισής τους, στοχεύουν να προκαλέσουν το γέλιο του θεατή και να φέρουν στο μυαλό μια γλυκιά ανάμνηση μέσω κάποιων ξεχασμένων εικόνων. Πρωταγωνιστικό ρόλο θα δούμε ότι έχει η ιστορία του Φρανκενστάιν κι ύστερα του Δράκουλα (Νοσφεράτου), ενώ στη συνέχεια δεν θα λείψουν εικόνες απ` όλες τις ταινίες τρόμου της εποχής. Όπως σε όλες τις ταινίες του, έτσι κι εδώ ο Tim Burton παρουσιάζει μια ιστορία τρόμου από την οπτική γωνία του τέρατος, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο ν` απενοχοποιήσει το κακό και να ωθήσει το κοινό να το αποδεχτεί ως μέρος της καθημερινότητας. Η διαφορά που έχει με τα προηγούμενα φιλμ του, κι αυτό θεωρώ ότι είναι το ύψιστο μεγαλείο του «Frankenweenie», είναι ότι αυτή τη φορά δεν στέκεται μόνο στην παρουσίαση μιας γλυκιάς ιστορίας, αλλά κάνει σαφή την παρουσία του δαίμονα στην καθημερινή ζωή.

Αξίζει να σταθούμε στα αντικείμενα που χρησιμοποιεί ο Victor για να επαναφέρει στη ζωή τον Sparky (Frank Welker). Πρωταρχικό στοιχείο φαίνεται να είναι η ηλεκτρική ενέργεια, αυτό το αγαθό που αποτελεί το Α και το Ω της ανθρώπινης βιομηχανικής επανάστασης. Έπειτα, τα αντικείμενα που θα χρησιμοποιήσει ο νεαρός ήρωας, για να προσελκύσει την ηλεκτρική ενέργεια, είναι ένας χαρταετός, που φέρνει στο μυαλό παιδική ανεμελιά, μια ομπρέλα που προστατεύει από τη βροχή και μια νυχτερίδα, που θα μπορούσαμε να πούμε ότι αναφέρεται σ` ένα παιδικό πρότυπο υπερήρωα. Όλα τα υπόλοιπα στοιχεία είναι ένα ποδήλατο, αθώα παιχνίδια και κουζινικά σκεύη. Αν, πάλι, θελήσουμε να κοιτάξουμε ακόμα βαθύτερα, θα δούμε ότι ο Burton χρησιμοποιεί τον νεαρό Victor ως απεικόνιση του εαυτού του και την επιστήμη ως μια άλλη εκδοχή της κινηματογραφικής τέχνης. Η επιστήμη μπορεί να φέρει και θετικά κι αρνητικά αποτελέσματα στον άνθρωπο και είναι στο χέρι του επιστήμονα το πώς θα τη χρησιμοποιήσει. Το κάθε πείραμα, επίσης, διαφέρει από το προηγούμενό του, ακόμα κι αν η μέθοδος παραμένει η ίδια, γιατί αλλάζουν οι συνιστώσες, μέρος των οποίων είναι κι ο σκοπός της πραγματοποίησης του πειράματος ή η θέληση του επιστήμονα να πετύχει αυτό.

Με δυο λόγια, ο Burton μάς λέει ότι τα υλικά του κινηματογράφου είναι τα ίδια για όλους. Σημασία έχει ο τρόπος με τον οποίο θα τα χρησιμοποιήσεις, ο λόγος που θες να δημιουργήσεις μια ταινία και η αγάπη που τρέφεις για το «παιδί» σου. Η ανθρώπινη αλαζονεία είναι αυτή που έχει μετατρέψει σ` ευτελές τερατούργημα τις ταινίες τρόμου (ή και τον ίδιο τον κινηματογράφο), γιατί ο άνθρωπος δεν έχει τα σωστά κίνητρα για την παραγωγή και διακίνησή τους.

Ακόμα, αξίζει ν` αναφερθούμε στον λόγο που ο νεαρός Victor θα χάσει τον πολύτιμο φίλο του. Όλη η ταραχή δεν βασίζεται σε κάποια δική του λανθασμένη επιλογή, αλλά στην επιμονή του πατέρα του να φερθεί φυσιολογικά. Το φυσιολογικό δεν είναι απαραιτήτως κάτι καλό. Όταν είσαι διαφορετικός, που όλοι είμαστε, πρέπει ν` αποδεχτείς αυτό που είσαι, να εμπιστευτείς τον εαυτό σου και να διεκδικήσεις αυτό που χρειάζεσαι, γιατί μόνο τότε θα καταφέρεις να κάνεις καλό στον εαυτό σου και τους γύρω σου.

Προσωπικά, παραδέχομαι ότι περίμενα πώς και πώς την κινηματογραφική της έξοδο. Περίμενα μάλιστα ότι θ` απογοητευτώ από το αποτέλεσμα και προς έκπληξή μου, συγκινήθηκα κι έφυγα μ` ένα αίσθημα απόλυτης πληρότητας από την κινηματογραφική αίθουσα. Βέβαια, γνωρίζω ότι στους περισσότερους από εσάς, η ταινία αυτή απλώς θ` αρέσει και δε θα μιλήσει στις καρδιές σας. Όμως, όσοι έχετε το κινηματογραφικό μικρόβιο από παιδιά κι έχετε μελετήσει πιστά το έργο αυτού το σκηνοθέτη και τις επιρροές του, νομίζω ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι είναι, ίσως, η αρτιότερη ταινία του και παράλληλα μια από τις καλύτερες παραγωγές του.

Σημείωση: το «Frankenweenie» δεν περιέχει μουσικά νούμερα, όπως η Νεκρή Νύφη, αλλά βασίζεται σε μια διαφορετική, ασπρόμαυρη μαγεία.

Βαθμολογία: 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars (5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Μαριλένα Ιωάννου




Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012

Το «Frankenweenie» αποτελεί μια μεγάλου μήκους απόπειρα αναδιατύπωσης και αναθεώρησης της μικρού μήκους live-action ταινίας που ο ίδιος ο Tim Burton είχε γυρίσει το 1984. Το νέο αυτό stop-motion παραμύθι αναστημένων κατοικίδιων σίγουρα παρακολουθείται ευχαρίστα και είναι άκρως διασκεδαστικό, αλλά σου δίνει πάρα πολύ την αίσθηση μιας μαλθακής αναμάσησης παλιών επιτυχιών. Αυτοί που ψάχνουν κάτι νέο και φρέσκο από τον μακάβριο Αμερικανό σκηνοθέτη, θα πρέπει να περιμένουν λίγο περισσότερο.

Εδώ, ο Burton το καραδιασκεδάζει και φαίνεται. Καταφέρνει και αναφέρεται σε μια πλειάδα από κλασσικά και εικονικά τέρατα διαφόρων ταινιών τρόμου (Δράκουλας, Φρανκενστάιν, Γκρέμλιν κ.ο.κ.), ενώ το ίδιο εμφανή είναι και το κλείσιμο του ματιού στο δικό του έργο. Και αυτό λειτούργει στο μεγαλύτερο κομμάτι του έργου, στα σημεία όμως το «Frankenweenie» μοιάζει περισσότερο με ένα ερωτικό γράμμα προς τον κινηματογραφικό κόσμο του Burton, παρά ως ένα νέο, εντελώς πρωτότυπο φιλμ. Το τετριμμένο, αν κι αναμφισβήτητα τρυφερό, σενάριο επίσης δεν ευνοεί και πολύ την ταινία, αφού αφαιρώντας πλήρως την απειλή και το αμετάκλητο του θανάτου από όλη την εξίσωση, της προσδίδει έναν κάπως διαστρεβλωμένο διδακτισμό. Επίσης, παρόλο που μερικές από τις καλύτερες στιγμές του Burton προέρχονται από την ενασχόληση του με το stop-motion (όπως το Νεκρή Νύφη), οι στιλιστική εξέλιξη εδώ, σε σχέση με τις προηγούμενες ταινίες του, είναι ανεπαίσθητη έως μηδενική θα έλεγα. Γοητευτήκαμε την πρώτη φορά, αλλά πιστεύω πως ο Burton κερδίζει μια (ως επί το πλείστον αρνητική) φήμη ως ένα καινοτόμος, αλλά ανακυκλώσιμος σκηνοθέτης.

Και μπορεί το μη εκπαιδευμένο κοινό κάλλιστα να γοητευτεί από το έργο, για εκείνους όμως που έχουν ακολουθήσει πιστά τον φημισμένο «auteur» κατά τη διάρκεια της καριέρας του, η έλλειψη δημιουργικότητας και φαντασίας των τελευταίων ταινιών του αποτελεί κάτι περισσότερο από μια μικρή ανησυχία. Στο σύνολο της δεν είναι κακή ταινία αλλά δεν θα τρελαθούμε κιόλας…

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Δαβίτος


 
<Χωρίς Τίτλο> - neomichael - Σάβ 08 Δεκ 2012 - 14:07
φαίνεται οτι ανηκω σε ανήκω σε μια κατηγορία ανθρώπων που είτε θα ερωτευθεί μια ταινία του burton είτε θα τη μισήσει. Όσον αφορά τα "stop-motion", aν και είμαι fun του "nightmare before Christmas" και "Corpse Bride", απο την άλλη αντιπάθησα το "9" και το "Frankenweenie". Βρίσκοντας την κριτική του Γιώργος Δαβίτος (cine.gr) περισσότερο κοντά στην (δική μου) πραγματικότητα, δεν μαγεύτηκα ούτε απο το ασπρόμαυτο της ταινίας, (περισσότερο με κούρασε), ουτε και απο το σενάριο. 
  
 
It`s aliveee...! - darknight77 - Παρ 23 Νοε 2012 - 18:43
Το Frankenweenie μέσα από την απλότητα του, αποδεικνύεται μια σπουδή πάνω στην παιδική αθωότητα και φαντασία. Μια τρυφερή ιστορία για την αγάπη, την ανάγκη χρήσης της επιστήμης και των ιδιαίτερων ικανοτήτων ενός ατόμου, αλλά και την έλλειψη -αρκετές φορές- διορατικότητας από πλευράς  ενηλίκων. Τελικά, όλα φαίνεται να συνάδουν στο ότι τελικά μιλάμε για τα μύχια της ψυχής ενός ξεχωριστού δημιουργού που σίγουρα εδώ βρίσκεται σε εξαιρετική φόρμα.

MOVIEBOX.GR - Για κινηματογραφικά νέα, κριτικές & αφιερώματα
 
<Χωρίς Τίτλο> - arist - Παρ 23 Νοε 2012 - 00:00
α ρε τιμ μπαρτον τι απολαυσεις μας προσφερεις...κ παλι μεγαλουργησε!!!!η ταινια ειναι αριστουργημα απτο σημα τις ντισνει που γινεται ασπρομαυρο στην αρχη μεχρι το υπεροχο φιναλε αποδοχης στο τελος............ενδιαμεσα το παρτι περιεχει απιστευτα δημιουργηκες σινεφιλ ιδεες κ καθε καρε ειναι γεματο μπαρτον...γεματο...γεματο ...γεματο..............
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.