• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


SuperClasico (2011)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Buenos Aires Σ`Αγαπώ

Κωμωδία | 99'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 22 Νοε 2012
Διανομή: AMA Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Δανικά - Ισπανικά - Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.03 %
Αξιολόγηση: 5.33/105.33/105.33/105.33/105.33/105.33/10   (5.33/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Κυριακή 18 Νοεμβρίου 2012

Το «Buenos Aires Σ`Αγαπώ» πραγματεύεται την ιστορία ενός διαζυγίου, με έναν ιδιαίτερα κωμικό κι ανορθόδοξα αισιόδοξο τρόπο. Χωρίς να μπορώ να πω ότι με άγγιξε ή έστω ότι μου άρεσε αυτό το κράμα δράματος και κωμωδίας, οφείλω να παραδεχτώ ότι κατά τη διάρκειά της, αρκετές φορές, γέλασα αβίαστα, αλλά κι εκνευρίστηκα από την υπερβολή της σε κάποια θέματα. Ας πάρω, όμως, τα πράγματα με τη σειρά, για να εξηγήσω τους λόγους που η ταινία είτε θ` αρέσει αρκετά, είτε καθόλου.

Το έργο έχει αναθέσει την εξήγηση των γεγονότων σ` έναν αφηγητή εκτός της ιστορίας, σ` ένα τρίτο μάτι που έχει την ικανότητα να βλέπει κάποια πράγματα πιο αποστασιοποιημένα, να τα κρίνει καταλλήλως, αλλά και που παράλληλα παίζει τον ρόλο του εκφραστή των συναισθημάτων των Ευρωπαίων ηρώων, μιας και οι ίδιοι αδυνατούν να το πράξουν. Άλλο ένα στοιχείο που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι το γέλιο που ακούγεται στην έναρξη της ταινίας, με φόντο μια μαύρη οθόνη. Ένα γέλιο που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το πρώτο πλάνο της ταινίας, το οποίο παρουσιάζει τον Christian (Anders W. Berthelsen) να ζει το δράμα του διαζυγίου του, έχοντας παρατήσει τελείως τον εαυτό του. Με αυτόν τον τρόπο, νομίζω ότι ο σκηνοθέτης προσπαθεί να δείξει ότι πάντα υπάρχει και η κωμική πλευρά στο κάθε δράμα. Μια πλευρά που αν κοιτάξουμε καλά, θα τη δούμε εύκολα. Στην επόμενη σκηνή, ο αφηγητής θα μας κάνει μια γρήγορη εισαγωγή στην υπόθεση και, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, θα βρεθούμε μαζί με τον Christian και τον γιο του, Oscar (Jamie Morton), στην πανέμορφη Αργεντινή, όπου θα παρακολουθήσουμε την εξέλιξη δυο διαφορετικών ιστοριών, οι οποίες έχουν κοινό άξονα τον έρωτα.

Το πάθος, όπως θα δούμε, έχει πρωταρχικό ρόλο στην εξέλιξη της υπόθεσης. Όπως μπορούμε πολύ εύκολα να διακρίνουμε κι από τον πρωτότυπο τίτλο (SuperClasico), στην ταινία κυριαρχεί η αγάπη για το ποδόσφαιρο κι έπειτα θα δούμε να περνάνε από τις οθόνες μας όλα όσα χαρακτηρίζουν την Αργεντινή: το κρασί, το ταγκό, το φαγητό και το κυριότερο, την αγάπη του λαού αυτού για τη ζωή. Βέβαια, όλα τα παραπάνω είναι δοσμένα από την οπτική ενός Δανού κι όχι ενός γηγενούς σκηνοθέτη. Όπως είναι αναμενόμενο, δε, στα μάτια ενός Βορειο-Ευρωπαίου πολίτη όλο αυτό το πάθος μοιάζει περισσότερο ως μια, απαραίτητη στον άνθρωπο, ελευθεριότητα, παρά ως τρόπος ζωής και φυσικά έτσι παρουσιάζεται και στο έργο. Η μεγέθυνση των κύριων χαρακτηριστικών των ανθρώπων αυτών θα προκαλέσει το γέλιο του θεατή, ταυτόχρονα όμως, η σάτιρα που ασκείται στον τρόπο ζωής των Αργεντινών, αν και δεν γίνεται με κακή πρόθεση, δεν αποκλείεται να εκληφθεί ως δείγμα ασέβειας στον πολιτισμό τους.

Τα κυρίαρχα πρόσωπα που εκφράζουν το πρόσωπο της Αργεντινής, είναι ο ποδοσφαιρικός αστέρας, Juan Diaz (Sebastian Estevanez), η οικονόμος Fernanda (Adriana Mascialino) και η οικογένεια της 17χρονης Veronica (Dafne Schiling). Ο Diaz είναι ένας Λατίνος με θρησκευτικές αρχές, που ζει την κάθε στιγμή της ζωής του σαν να μην έχει μεγαλώσει ποτέ. Λατρεύει το ποδόσφαιρο και παίζει επαγγελματικά για την ευχαρίστηση κι όχι για τα χρήματα. Επίσης, αγαπά την Anna (Paprika Steen) και συμπεριφέρεται στον Christian σαν να `ταν φίλοι από τα παλιά. Η Fernanda, πάλι, είναι μια γυναίκα μεγάλης ηλικίας, που εκφράζεται με αποστομωτική ειλικρίνεια κι αγαπά το σεξ. Τέλος, η Veronica είναι μια 17χρονη κοπέλα που εργάζεται ως ξεναγός και η οικογένειά της είναι η κλασική οικογένεια της Λατινικής Αμερικής, που κάθε μέρα κάθεται στο τραπέζι μαζεμένη και είναι πρόθυμη να υποδεχτεί τον όποιο ξένο έρθει απρόσκλητος. Ο Diaz, κατά μια έννοια, είναι το άτομο που συμπληρώνει την υστερική Anna, η Fernanda είναι η γυναίκα που με την αμεσότητά της θα δείξει τον δρόμο στον χαμένο στη δυστυχία Christian και η Veronica μαζί με την οικογένειά της θα δώσουν νόημα στη ζωή του 16χρονου Oscar.

Σε γενικές γραμμές, αν δεν σας ενοχλεί η υπερβολή και σας αρέσει να κοιτάτε τη ζωή από μια αισιόδοξη, όχι απαραίτητα ουτοπική, ματιά, νομίζω ότι η συγκεκριμένη ταινία αποτελεί μια καλή επιλογή για `σας. Αν, πάλι, θέλετε μια ταινία που να έχει να σας πει κάτι περισσότερο από τ` ότι ακόμα και στις δυσκολότερες καταστάσεις η ζωή δεν χάνει την ουσία της ή σας εκνευρίζουν οι υπερβολές, ίσως θα πρέπει να κάνετε κάποια άλλη επιλογή.

Βαθμολογία: 2/5 Stars2/5 Stars (2/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Μαριλένα Ιωάννου




Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2012

Το στόρι (πάνω-κάτω) είναι το έξης: Ο Christian (Anders W Berthelsen) ταξιδεύει μαζί με τον γιο του, Oscar (Jamie Morton), στο Μπουένος Άιρες, ελπίζοντας να κερδίσει πίσω τη δύστροπη γυναίκα του, Anna (Paprika Steen). Εκείνη, όμως, ετοιμάζεται να παντρευτεί με έναν πολύ δημοφιλή, ιδιαίτερα όμορφο, αστέρα του ποδοσφαίρου.

Σαν θεατές ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια σχεδόν υπερβολικά ανάλαφρη κωμωδία. Χωρίς να υπάρχει αμφιβολία, το έργο λειτούργει καλύτερα την πρώτη μισή ώρα, καθώς ο σκηνοθέτης Ole Christian Madsen έχει εμποτίσει την ταινία με μια ακαταμάχητα χαλαρή ατμόσφαιρα, η οποία ενισχύεται από τον γρήγορο ρυθμό και τις συμπαθέστατες ερμηνείες. Καθώς περνά η ώρα, η ταινία, παρόλο που έχει κουτσοκαταφέρει να δημιουργήσει ένα διασκεδαστικό κλίμα και να σε βάλει μέσα σε αυτό, αρχίζει να σε φοβίζει. Ο λόγος: τα κωμικά στοιχειά που διαθέτει και επιτυγχάνουν τον στόχο τους (να σε κάνουν να γελάσεις, δηλαδή) είναι πολύ λίγα συγκριτικά με τις κρυάδες και τα παντελώς αδικαιολόγητα πράγματα που βλέπεις να διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια σου (π.χ. ο εκκεντρικός χαρακτήρας της υπηρέτριας ήταν πραγματικά απαραίτητος;). Και όσο το φιλμ εξελίσσεται, το ενδιαφέρον σου αρχίζει να φθίνει ολοένα και περισσότερο. Για να φτάσει στον πάτο, όταν ο Madsen στη προσπάθεια του να αντισταθμίσει την άνιση ιστορία του, εισάγει μια σειρά από, απογοητευτικές, δευτερεύουσες πλοκές και μαζί ότι κλισέ του είδους μπορείτε να φανταστείτε. Δεν αποτελεί έκπληξη, λοιπόν, το γεγονός ότι το «Buenos Aires Σ`Αγαπώ», μη ξέροντας πώς να διαχειριστεί τους χαρακτήρες του, χωλαίνει όλο και πιο πολύ για να καταλήξει σε ένα (αναμενόμενο) αισιόδοξο συμπέρασμα.

Σε τελευταία ανάλυση, αν μπορούσα να χαρακτηρίσω όλη την ταινία με μια φράση θα ήταν: «SuperClasico» ή αλλιώς σούπερ κλασσικό…

Βαθμολογία: 1.5/5 Stars1,5/5 Stars (1.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Δαβίτος




Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2012

Κλασική περίπτωση ταινίας που υπόσχεται πολλά, αλλά επί της ουσίας δεν τα καταφέρνει πουθενά. Αποτελεί, βασικά, μία προσπάθεια δημιουργίας ενός τουριστικού οδηγού του Μπουένος Άιρες, που φιλοδοξεί να γοητεύσει το θεατή με κωμική ελαφρότητα και ρομαντισμό. Αν σας φέρνει σε κάτι από Woody Allen, απατάστε.

Το μόνο που κάνει ο Madsen, στην πραγματικότητα, είναι να υιοθετεί συνταγογραφημένα «τρικ» επιτυχίας, δίχως να τα διαχειρίζεται όμως με έμπνευση και ψυχή. Σαν αποτέλεσμα, όπως είναι αναμενόμενο, τα τρικ αυτά κάθε άλλο παρά επιτυχία έχουν. Φαντάζει μάλλον προσβλητικό προς τη νοημοσύνη του θεατή το να στηρίζεται η προσδοκώμενη κινηματογραφική διασκέδαση αποκλειστικά πάνω σε μια χαρωπή μουσική επένδυση, τη στιγμή που το χιούμορ που παρατηρείται επί της οθόνης είτε ανύπαρκτο είναι είτε εντελώς κρύο. Ναι, μια τέτοια τακτική ακολουθεί το φιλμ του Madsen

Εντάξει, στο χιούμορ δεν το ‘χει, θα μου πείτε, στο ρομαντικό του κομμάτι όμως; Αμ δε. Όπως όταν προσπαθεί να γίνει αστείο το έργο καταλήγει ανόητο, έτσι κι όταν προσπαθεί να γίνει ρομαντικό -ή και συγκινητικό!-, επιχειρώντας να κρατήσει τις ισορροπίες και να μην πλατειάσει δραματικά σε βάρος της κωμωδίας (της ποιας;), παραμένει εξίσου ανόητο! Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που μοναδικό όχι ολοκληρωτικά αποτυχημένο στοιχείο αποτελεί το ρομάντζο των δύο νέων, το οποίο καταφέρνει να παραμείνει σχετικά ενδιαφέρον επειδή δηλώνει εξαρχής την εκκεντρικότητά του και την απόλυτη, σε αντίθεση με την υπόλοιπη ταινία, αδιαφορία του για τον ρεαλισμό. Για τον ίδιο λόγο, κορυφαία στιγμή (και ίσως η μόνη αληθινά ευρηματική, ουσιώδης και με εύστοχο «ρομαντικό» χιούμορ) είναι εκείνη του χορού δύο… κατσαρίδων!

Έτσι, μέσα σε ένα ανούσιο σύνολο φανερής έλλειψης στόχου και πρωτοτυπίας, «μουδιασμένης» σκηνοθεσίας και ανέμπνευστης συνύπαρξης (κρύου κατά κύριο λόγο) χιούμορ και ανόητης σοβαροφάνειας, είναι πολύ λίγες οι στιγμές της ταινίας που δεν ευνοούν την ανία. Ακόμα και το φινάλε μπορεί να μην είναι αυτό που θα θεωρούσε κανείς από την αρχή δεδομένο, δεν διαθέτει όμως τίποτα το αξιοσημείωτο! Σαν ένα παιδί που, χωρίς να κατορθώνει να γίνει αστείο, απλά δεν μπορεί να σοβαρευτεί ποτέ, το «Μπουένος Άιρες σ’ Αγαπώ» δεν κάνει παρά μια τρύπα στο νερό. «Όλα είναι ένα γιατί» είναι το συμπέρασμα στο οποίο θα καταλήξει. Ευχαριστούμε πολύ. Ο επόμενος!

Βαθμολογία: 1/5 Stars(1/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur


 
superclasico (2011) - kprncs - Παρ 03 Ιουλ 2015 - 16:47

ΣΧΟΛΙΟ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=716169&page=4]


superclasico (2011)


Ο φουκαράς ο Christian (Anders Berthelsen) δεν μπορεί να χωνέψει ότι η όμορφη γυναίκα του Anna (Paprika Steen), τον παράτησε ξαφνικά για να ζήσει στο Buenos Aires με τον εραστή της, ποδοσφαιριστή της Boca Juniors!

Ενα πρωί, παίρνει τον μικρό γιό του και πετάνε για την Αργεντινή...Εκει, μέσα σε κωμικοτραγικές καταστάσεις, προσπαθεί να μεταπείσει την Anna να ξανασυνδεθούνε και αυτή να ξαναγυρίσει πίσω σε αυτούς...

Στο ενδιάμεσο ο μικρός ερωτεύεται ένα μικρό κορίτσι και στενοχωρημένος με τη κατάσταση των γονιών του, εξαφανίζεται...


Η ταινία παρουσιάζει με χαριτωμένο τρόπο, γεμάτη με κωμικά αλλά και τραγικά στοιχεία, την προσέγγιση σε ένα κονότυπο θέμα, οπως είναι ένα κακό διαζύγιο με το παιδί στην μέση...παρουσιάζει την διαφορετικότητα και πολυπολιτισμικότητα διαφόρων ανθρώπων από διαφορετικές κουλτούρες αλλά έχει και κενά, οπως πχ, όταν δεν δίνει καμία ευθύνη στην μάνα που εγκαταλείπει το μικρό της παιδί για τον εραστή της χωρίς να χρεώνεται καμία από τις μητρικές ευθύνες.

Στον φουκαρά τον Christian, όμως, ο σκηνοθέτης Ole Christian Madsen, αποδίδει εμφατικά όλες τις αρνητικές συνεισφορές του στον γάμο τους...


Τέλος πάντων, το έργο είναι συμπαθητικό, έχει πολλές ανθρώπινες πτυχές και καθημερινές καταστάσεις και παρουσιάζει την σύγχυση και την ταπείνωση που αισθάνονται τα ζευγάρια στον κλονισμό της σχέσης τους και την αναζήτηση του διαζυγίου...


Μετρημένο, χωρίς κραυγές, με καλές ηθοποίιες, συνιστάται για προσβληματισμένη θέαση ενός δύσκολου θέματος, χωρίς όμως αξιώσεις ρήξεων και τομών ![Κώστας ΚΓΠ 03072015](6/10)

 
Ψάρι έξω απ’ το νερό - darknight77 - Τετ 21 Νοε 2012 - 18:32

Κάπου στις αρχές της ταινίας, ο Christian αποκαλεί την ερωτική σχέση της συζύγου του με τον ελκυστικό Juan Diaz ‘κλισέ’. Το τέχνασμα του Madsen εδώ είναι ξεκάθαρο. Το SuperClasico δεν επιχειρεί να κρύψει την αδυναμία του.Απεναντίας την εξυμνεί. Και αυτό, παρά τον υπερπληθυσμό χαρακτήρων και τη σωρεία των επιμέρους πλοκών (κάποιες από τις οποίες δεν οδηγούν πουθενά) καταλήγει σε ένα ελαφρύ μεν, πλην άκρως διασκεδαστικό αποτέλεσμα. Αλλιώς, η επιτομή του crowd pleaser.

MOVIEBOX.GR - Κινηματογραφικές κριτικές, νέα & αφιερώματα

Το επεξεργάστηκε ο/η darknight77 συνολικά 10 φορές
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.