• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Medianeras (2011)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Μεσοτοιχίες
- Γνωστό και ως:
Sidewalls

Σινεφίλ | 95'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 28 Ιουν 2012
Διανομή: Μικρόκοσμος
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Ισπανικά
Δημοτικότητα: 0.39 %
Αξιολόγηση: 8.05/108.05/108.05/108.05/108.05/108.05/108.05/108.05/108.05/10   (8.05/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Το Μπουένος Άιρες σε καιρούς virtual αγάπης.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 27 Ιουνίου 2012

Δύο άνθρωποι που νιώθουν ξένοι στην ίδια τους την πόλη. Δύο άνθρωποι, που όσο σε περισσότερο κόσμο βρίσκονται ανάμεσα, τόσο πιο μόνοι αισθάνονται. Βρίσκονται και οι δύο βυθισμένοι στο αδιέξοδο της αστικής κοινωνίας και της έλλειψης επικοινωνίας. Αναζητούν κάποιον που θα δώσει νόημα στη ζωή τους -στην πραγματικότητα, χωρίς να το ξέρουν, έχουν ανάγκη ο ένας τον άλλον…

Κάπως έτσι, μία μελαγχολική, μινιμαλιστική ιστορία για τη μοναξιά και την κενή ζωή μετατρέπεται σε ένα τρυφερό, ευχάριστο παραμύθι, με παιχνιδιάρικη διάθεση. Χωρίς να καταφέρνει να διατηρήσει πάντα το ρυθμό του και με τις ζωές των δύο πρωταγωνιστών να καταλήγουν μάλλον επιτηδευμένα όμοιες, ο Taretto Gustavo διανθίζει το σενάριό του με τόσες ιδέες και η σκηνοθεσία του διαθέτει εμφανώς τόση έμπνευση που οι «Μεσοτοιχίες» του είναι ικανές να σας κερδίσουν από το πρώτο τους λεπτό. Η χαλαρή, συχνά χιουμοριστική διάθεσή του που αποφορτίζει την ατμόσφαιρα πριν καν αυτή προλάβει να «βαρύνει», είναι αισθητή διαρκώς: στα «παιχνίδια» της τύχης, όπου πιόνια είναι άθελά τους οι δύο πρωταγωνιστές, στις έξυπνες παρομοιώσεις του σεναρίου (οι κάτοικοι του Μπουένος Άιρες παρομοιάζονται εύστοχα με τα κτίρια της πόλης και τα ραντεβού του πρωταγωνιστή με τα… McDonald’s!), αλλά και στις αναφορές τόσο στην ποπ κουλτούρα, όσο και σε πολλές (αμερικανικές) ταινίες, με τα «Star Wars» να δεσπόζουν!

Οι πρωταγωνιστές συμπαθέστατοι (ερμηνευτικά αλλά και φυσιογνωμικά) και η συνάντησή τους, που μπορεί να είναι εξαρχής αναμενόμενη, πραγματοποιείται τελικά με απρόσμενα… απρόσμενο τρόπο! Ευρηματική είναι η πλανοθεσία και απολύτως ταιριαστή η μουσική επένδυση, έτσι ώστε κάθε κομμάτι αυτού του ευφάνταστα αισιόδοξου προβληματισμού πάνω στην αποξένωση των κατοίκων των μεγαλουπόλεων να συμβάλλει στον σχηματισμό της ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσας αυτής μορφής ενός ρομαντικού παραμυθιού με φόντο τον ρεαλισμό.

Μήπως τελικά η ζωή είναι κι αυτή ένα παραμύθι, αρκεί να μπορέσουμε να το δούμε και να το αξιοποιήσουμε;

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur




Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου 2012

Προσωπικά, η ταινία μου κέντρισε το ενδιαφέρον, γιατί αποτελεί ουσιαστικά, ένα love story, το οποίο ο σκηνοθέτης του, έχει επιλέξει να παρουσιάσει πολύ διαφορετικά απ`ό,τι έχουμε συνηθίσει μέχρι στιγμής. Συνήθως, αυτού του τύπου οι ταινίες, ξεκινάνε μετά τη γνωριμία των δυο ηρώων, ακολουθεί κάποια αλληλουχία γεγονότων, στην οποία αναπτύσσεται η ψυχοσύνθεσή τους, ο θεατής πείθεται ότι οι δύο ήρωες είναι πλασμένοι ο ένας για τον άλλο και στο τέλος, συνήθως, τους (ξανα)βρίσκουμε μαζί.

Η συγκεκριμένη προσέγγιση είναι πολύ διαφορετική και πολύ πιο ρεαλιστική. Ο Gustavo Taretto (σεναριογράφος/σκηνοθέτης), έχει επικεντρωθεί στην ανάπτυξη των χαρακτήρων, ως μεμονωμένες προσωπικότητες. Είναι δύο άτομα διαφορετικά το ένα απ`το άλλο, άτομα που έχουν ο καθένας το δικό του παρελθόν, τις δικές του φοβίες, τις δικές του προσδοκίες, άτομα καθημερινά, που συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον πλατωνικά και συνεπώς ουσιαστικά.

Παρόλα αυτά όμως, καθώς είναι ρεαλιστική η ταινία, ο θεατής δεν μπορεί να είναι σίγουρος, αν οι δυο χαρακτήρες θα καταλήξουν μαζί, κυρίως γιατί τα δυο πρόσωπα, μέχρι τέλους, παραμένουν άγνωστα μεταξύ τους.

Η αλήθεια είναι ότι η πλοκή της ταινίας εκτυλίσσεται εξαιρετικά αργά. Μπορεί να αφορά ένα love story, αλλά αν έπρεπε να την κατατάξω σε κάποιο είδος, νομίζω της ταιριάζει καλύτερα ο χαρακτηρισμός "κοινωνική", παρά κάπως αλλιώς. Αυτό δε σημαίνει βέβαια, ότι της λείπουν διάφορα χαριτωμένα περιστατικά που συναντάμε στις ρομαντικές κομεντί. Προσωπικά δεν θα την πρότεινα σε κάποιον που δεν έχει δει ποτέ Ευρωπαϊκό ή Λατινοαμερικάνικο κινηματογράφο, γιατί θα του φαινόταν πολύ αραιή κι ανούσια ταινία. Αντιθέτως, θα την σύστηνα ανεπιφύλακτα σε κάποιον που θέλει να δει κάτι διαφορετικό, κάτι καινούργιο, τονίζοντάς του όμως, ότι η ταινία που πρόκειται να δει, απαιτεί τη συμμετοχή/αμέριστη προσοχή του, για να μπορέσει να την απολαύσει.

Σημείωση: Ο τίτλος (η μεσοτοιχία) κι η αφίσα (το πλήθος κόσμου) της ταινίας, αποτελούν το κεντρικό θέμα της ταινίας, γύρω από το οποίο αναπτύσσεται η υπόθεση. Τα επαγγέλματα επίσης των δυο πρωταγωνιστών, είναι άμεσα συνδεδεμένα με τα κοινωνικά προβλήματα της σημερινής κοινωνίας. Οι αρχιτέκτονες, έχουν οικοδομήσει τις απρόσωπες κοινωνίες κι οι web designers έχουν οικοδομήσει την απρόσωπη καθημερινότητά μας.

Βαθμολογία: 3.5/5 Stars3.5/5 Stars3.5/5 Stars3,5/5 Stars (3.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Μαριλένα Ιωάννου




Τετάρτη 5 Σεπτέμβριου 2012

Μέχρι να συναντηθούν και να ερωτευθούν, η ψαγμένη και μελαγχολική αρχιτεκτόνισσα και ο κατά τρόπω υποχόνδριος, ψυχαναγκαστικός και αρρωστοφοβικός περίεργος τύπος που κουβαλάει στη σάκα του δέκα χιλιάδες φάρμακα, τρεις ταινίες του Jacques Tati και τρία προφυλακτικά και κοιμάται με τις πιο γελοίες κάλτσες του κόσμου, δεν μπορώ να πω ότι βαρέθηκα. Τουναντίον, η ηρεμία με την οποία τα πράγματα κυλούν σε αυτή τη ταινία, σε συνδυασμό με τα γεμάτα νόημα μηνύματα που περνά, με cine-πήρε.

Παρότι δεν βαρέθηκα, ήθελα τόσο πολύ να βρουν ο ένας τον άλλον. Αυτός ήταν και ένας από τους πολλούς λόγους που με καθήλωσαν. Γιατί; Γιατί μου δημιουργήθηκε αυτή η αγωνία; Επειδή λυπόμουν τους δύο πρωταγωνιστές. Τους λυπήθηκα με όλη μου τη ψυχή (όση μου έχει απομείνει και το τόσο από αυτή που μου έχει απομείνει ίσως με βοήθησε να το καταλάβω αυτή η ταινία) και όλο και περισσότερο με το κάθε λεπτό που περνούσε. Υπάρχουν άνθρωποι που έπειτα από μια ηλικία και κάποια συγκεκριμένα βιώματα είναι ευτυχισμένοι μόνο όταν νοιώθουν ως το μεδούλι τους την ανάγκη να έχουν έναν άνθρωπο στο πλάι τους για να τους συντροφεύει. Σκοπός της προκείμενης ταινίας δεν ήταν απλά ένας άνθρωπος να βρει έναν άλλον. Αλλά ο συγκεκριμένος άνθρωπος να βρει τον συγκεκριμένο άλλον. Εκεί που καταλαβαίνεις ότι ο καθένας τους είναι δύο τόσο μοναχικές μορφές που ψάχνουν απεγνωσμένα την αγάπη, είναι όταν βλέπεις μια γυναίκα να προτιμά να κάνει έρωτα με ένα μανεκέν βιτρίνας με το οποίο είναι δεμένη συναισθηματικά, παρότι κατανοεί μέσα της ότι αυτό είναι λανθάνον, αλλά κι όταν, αντίστοιχα, βλέπεις έναν άντρα να λέει ότι είναι κάτι σαν Paulo Coelho σε κατάθλιψη και διακρίνοντας μια λάμψη απελπισίας στα μάτια του που, παρόλα αυτά, υποδηλώνει ότι δεν θα σταματήσει ποτέ να ψάχνει τον αληθινό έρωτα.

Οι ερμηνείες λες και δεν ήταν ρόλοι. Η σκηνοθεσία άλλο πράγμα. Από αλλόκοτο κι όμως όμορφο κόσμο. Η μουσική ανατριχιαστική. Το σενάριο πάρα πολύ απλό, αλλά η πρωτοτυπία του είναι αξιοθαύμαστη σε συνδυασμό με όλα τα προηγούμενα άξια προσοχής που προαναφέρθηκαν. Αναγνωρίζω ότι είναι υπερβολικά γλυκανάλατη σαν ταινία. Αλλά δε μπορεί να είναι τέλεια στα όλα της. Απλά, ίσως και να βάλει σε σκέψεις θεατές πιο σκληροτράχηλους από το συνηθισμένο. Ακόμη και αν κατά τη διάρκεια της ταινίας οι ζωές των δύο πρωταγωνιστών παρουσιάζονται παράλληλα, σε κάνει να θέλεις τόσο πολύ να τους δεις μαζί. Ταιριάζουν πολύ σαν άνθρωποι με τον τρόπο και μόνο που αποτυπώνει ο καθένας τον ρόλο του.

Δεν υπάρχουν, ευτυχώς, λόγια για να περιγράψεις μια τέτοια ταινία. Και σίγουρα τα όσα χρησιμοποίησα είναι μία- παταγωδώς- αποτυχημένη προσπάθεια. Κάτι το τόσο ξεχωριστό, τόσο νέο. Σε κάνει ακόμη και το συναίσθημα της πραγματικής αγάπης να το συλλογίζεσαι με τρόπο αλλιώτικο. Σε γεμίζει, σου δίνει ελπίδα με τακτ και πάρα πολλή άποψη. Παρότι αποφεύγω να χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη για λόγους απέχθειας δηθενισμού, θα τολμήσω να τη χρησιμοποιήσω για αυτή τη ταινία. Με όλο το θάρρος, λοιπόν.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Φίλιππος Γαβριηλίδης


 
Ευχάριστη - stratosl - Δευ 04 Δεκ 2017 - 12:45
Την είδα πολύ ευχάριστα και χαμογέλασα σε ορισμένες φάσεις, αλλά νομίζω δεν πάει βαθιά ο σκηνοθέτης. Δεν είναι ιδιαίτερο το σενάριο (όντως μινιμαλιστικό είναι η σωστή λέξη). Πάντως είναι γλυκόπικρη ταινία και αξίζει η θέασή της μια φορά. 7/10 από μένα
 
<Χωρίς Τίτλο> - Stavros-Ganotis - Τετ 27 Ιουν 2012 - 21:03

Τα μηνύματα που μπορεί να αφορούν κι εμάς, ζητώντας κάποια απάντηση, καλό θα είναι να τα στέλνετε και στο τμήμα Επικοινωνία, δηλαδή κατευθείαν στο μέιλ μας. Δυστυχώς, δεν έχουμε την ευχέρεια να διαβάζουμε όλα όσα γράφετε σε άμεσο χρόνο, ώστε να μπορούμε να απαντάμε μέσω σχόλιου. Λυπάμαι πολύ όταν βλέπω ένα σχόλιο που έχει γραφτεί από καιρό και στο οποίο τυχόν θα μπορούσαμε να είχαμε δώσει μια απάντηση προς βοήθεια.

Σταύρος Γανωτής 

 
<Χωρίς Τίτλο> - danai.kou - Κυρ 25 Σεπ 2011 - 14:53
επειδή δε μπόρεσα να το δω στο αττικόν που παιζόταν, μήπως ξέρει κανείς αν θα παιχτεί κ κάπου αλλού ή που μπορώ να το βρω ?
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.