• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Poulet aux Prunes (2011)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα
- Γνωστό και ως:
Chicken with Plums

Δραμεντί | 93' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 29 Δεκ 2011
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 27/4/2012
Διανομή: Seven Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Γαλλικά - Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.41 %
Αξιολόγηση: 6.81/106.81/106.81/106.81/106.81/106.81/106.81/10   (6.81/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να παραιτείσαι από τη ζωή!

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011

Ο Νασέρ Αλί από νωρίς είχε ένα πάθος. Τη μουσική. Για την ακρίβεια το βιολί και μαθήτευε στον πιο μεγάλο δάσκαλο. Ωστόσο, παρόλη την δεξιοτεχνία που είχε αποκτήσει, ο δάσκαλος τού εξηγούσε ότι ο ήχος που έβγαζε ήταν άψυχος. Μόνον αφού ερωτεύθηκε την όμορφη, αρχοντική Ιράν και βίωσε την απαγόρευση (ο υποψήφιος πεθερός δεν ήθελε έναν άφραγκο μουσικό), ο ήχος του μετουσιώθηκε σε τέχνη. Ο δάσκαλος τού είπε ότι πια ήταν έτοιμος και του χάρισε ένα σπάνιας ποιότητας βιολί. Από τότε, πέρασε 20 χρόνια γυρίζοντας τον κόσμο ως διαπρεπής βιολιστής. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του, υπέκυψε στις πιέσεις της μητέρας του να παντρευτεί μια γυναίκα που δεν ήθελε και ποτέ δεν αγάπησε. Όταν εκείνη μια μέρα καθώς τον επιπλήττει (γιατί είναι ανεπρόκοπος), του σπάει το μονάκριβο βιολί, ο Νασέρ Αλί δεν έχει τίποτε άλλο να τον κρατήσει στη ζωή. Κλείνεται στο δωμάτιο του και περιμένει τον θάνατο που έρχεται μετά από μερικές ημέρες, στη διάρκεια των οποίων παρακολουθούμε την ιστορία της ζωής του με πισωγυρίσματα στον χρόνο αλλά και προβολές από το μέλλον των παιδιών του.

Η Μαρτζανέ Σατραπί, πάντα σε συνεργασία με τον Βενσάν Παρονό, μετά το Περσέπολις αφήνει το κινούμενο σχέδιο (χωρίς να το αφήσει) και εμπιστεύεται στον Ματιέ Αμαλρίκ τον ρόλο του Νασέρ Αλί. Με άλλα λόγια, έχουμε αληθινούς ηθοποιούς αλλά την ίδια κόμικς αισθητική, το ίδιο στυλιζάρισμα, με πλάνα επεξεργασμένα με πολύ γραφιστική επέμβαση και ονειρική φωτογραφία. Αυτό που μας δίνουν είναι η ουσία (όχι η ιστορία) του «Όλα τα Πρωινά του Κόσμου», αποδοσμένο ως χαριτωμένο παραμύθι αλά «Αμελί» με γλυκό ή γλυκόπικρο χιούμορ. Το βασικό νόημα: η σπουδαία μουσική προκύπτει όταν το όργανο γίνεται προέκταση της πληγωμένης ψυχής που θέλει να εκφράσει το άπιαστο όνειρο, και το όνειρο του Νασέρ Αλί είναι η Ιράν (ολοφάνερος ο συμβολισμός του πολύπαθου έθνους).

Ως σενάριο και ως ιστορία δεν έχει την ίδια δύναμη με το Περσέπολις. Δεν έχουμε να κάνουμε με ένα τόσο βαρύ θέμα όπως η νεώτερη ιστορία του Ιράν, αφενός και αφετέρου λείπει μια κάποια πυκνότητα όσον αφορά τον ίδιο τον πυρήνα της ιστορίας. Κάποιες επιμέρους υποθέσεις είναι έξυπνα αποδοσμένες αλλά κάπως παράταιρες, όπως αυτές του μέλλοντος των παιδιών του. Ωστόσο, η απόλαυση της γραφής του διδύμου είναι μεγάλη. Είναι ατόφιο, πρωτότυπο σινεμά. Πλάνο, πλάνο, σκηνή τη σκηνή, χαζεύεις με την άνεσή τους να αφηγούνται με κομψότητα, ρυθμό και ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και τον λυρισμό.

Ο τίτλος άστοχος και μαρκετινίστικος (να θυμίζει δημοφιλείς ταινίες γαστριμαργίας και μαγικού ρεαλισμού) γιατί δεν αφορά βασικό σημείο του στόρι.

Βαθμολογία: 3.5/10 Stars3.5/10 Stars3.5/10 Stars3,5/10 Stars (3.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος




Τρίτη 4 Σεπτέμβριου 2012

Οι δημιουργοί του πρωτότυπου και εξαιρετικού Περσέπολις επιστρέφουν με διάθεση λιγότερο να σχολιάσουν και περισσότερο να αγγίξουν συναισθηματικά ένα λιγότερο απαιτητικό, αυτή τη φορά, κοινό. Το «Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα» είναι μια ταινία που στηρίζεται αποκλειστικά πάνω στο όμορφο και ιδιαιτέρως… «γαλλικό» σκηνοθετικό της στυλ, αλλά δεν τολμά να προχωρήσει λίγο παρακάτω. Μένει στα ρηχά κι εύκολα και συγκινεί με άνεση τους ευαίσθητους θεατές που θα τσιμπήσουν το δόλωμα των αφηγηματικών παιχνιδιών, του αλά «Αμελί» καρτουνίστικου ύφους, της κόμικ αισθητικής και της πανέμορφης μουσικής επένδυσης. Κατά τ’ άλλα, έχουμε ένα σενάριο που δεν εστιάζει κάπου συγκεκριμένα (λίγο από love-story, λίγο από νοσταλγία –αναμνήσεις-, λίγο από μελαγχολία –θάνατος-, λίγο από ηθικά διδάγματα και λίγο από κοινωνικο-πολιτικές σπόντες) και παρασύρει (σχεδόν απολαυστικά) τον θεατή σε μία ευχάριστη, πλην υπερβολικά ανώδυνη, κινηματογραφική «νοστιμιά».

Η απεικόνιση της αμερικανικής οικογένειας και του «δικού μας» Σωκράτη κλέβουν άνετα την παράσταση και είναι τα μοναδικά πράγματα που προσωπικά μου έμειναν στον νου μετά την προβολή.

Βαθμολογία: 2.5/5 Stars2.5/5 Stars2,5/5 Stars (2.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur


 
<Χωρίς Τίτλο> - PanosAtr - Κυρ 08 Ιαν 2012 - 13:00
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.