• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Cosmopolis (2012)


Δραματικό Θρίλερ | 108' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 27 Σεπ 2012
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 12/12/2012
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 12/12/2012
Διανομή: Village Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.58 %
Αξιολόγηση: 3.85/103.85/103.85/103.85/10   (3.85/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 25 Σεπτέμβριου 2012

Σήμερα δεν είναι η τυχερή μέρα του νεαρού δισεκατομμυριούχου Eric Packer: από το πρωί το μόνο που θέλει είναι να μπει στη λιμουζίνα του και να πάει στο αγαπημένο του μπαρμπέρικο για να κουρευτεί, αλλά τα πάντα του πάνε στραβά. Ο πρόεδρος επισκέπτεται την πόλη και οι δρόμοι κλείνουν συνεχώς, η κηδεία ενός διάσημου rapper δημιουργεί τεράστια προβλήματα στη κίνηση και αντικαπιταλιστικές διαδηλώσεις ξεπηδάν σαν τα μανιτάρια. Α, επίσης ο Eric μαθαίνει πως εξαιτίας μιας λανθασμένης επένδυσης που έκανε κοντεύει να μείνει ταπί και ψύχραιμος και ένας τύπος απειλεί σοβαρά να τον δολοφονήσει.

Η παραπάνω περίληψη μπορεί να κάνει το «Cosmopolis» να ακούγεται ενδιαφέρων, αλλά τα άτιμα τα φαινόμενα απατούν: είναι απλά μία από τις πιο άψυχες, flat-κατ βαρετές ταινίες που έχω δει εδώ και πάρα πολύ καιρό. Η ταινία έχει δύο τεράστια προβλήματα: το σενάριο και τον Robert Pattinson. Το 90% του σεναρίου του «Cosmopolis» αποτελείται από διαλέξεις πάνω σε ζητήματα όπως ο καπιταλισμός, η απληστία, ο πλούτος και το γεγονός ότι τη σήμερον ημέρα οι άνθρωποι είναι απλά νούμερα και στατιστικές. Καθώς ο Packer τριγυρνάει στη Νέα Υόρκη με τη λιμουζίνα του, διάφοροι συνεργάτες του μπαίνουν μέσα και αρχίζουν να αμπελοφιλοσοφούν για ένα ζήτημα σχετικό με τη δουλειά τους, πετάν κι ένα δυο στοιχεία σχετικά με τη σχεδόν ανύπαρκτη πλοκή και ιστορία της ταινίας, φεύγουν και δεν τους ξαναβλέπουμε ποτέ. Αν και κάποιες από αυτές τις διαλέξεις είναι ενδιαφέρουσες και περιέχουν και στοιχεία σάτιρας, σύντομα καταντάν κουραστικές. Το πρόβλημα είναι ότι οι διάλογοι δεν είναι καθόλου φυσικοί, είναι τελείως ξύλινοι και σου δίνουν την εντύπωση πως ο κάθε χαρακτήρας έκανε πρόβες πριν μπει στη λιμουζίνα. Το «Cosmopolis» βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Don DeLillo και αν και δεν το έχω διαβάσει, είμαι σίγουρος ότι πολλές, αν όχι όλες, οι διαλέξεις της ταινίας είναι παρμένες αυτολεξεί από τις σελίδες του. Με άλλα λόγια, είναι σαν να βλέπεις ένα audiobook. Να φανταστείτε, οι χαρακτήρες χρησιμοποιούν λέξεις όμως stupendous και unbeknownst, τη δεύτερη μάλιστα τη χρησιμοποιεί ένας μπαρμπέρης!

Περνάμε στον Pattinson. Ομολογώ πως δεν είμαι και ο μεγαλύτερος fan του, αλλά η ερμηνεία του εδώ κάνει τη δουλειά του στο Twilight να μοιάζει άξια για Oscar Ά Ανδρικού. Είναι τελείως ανέκφραστος και ρομποτικός σε όλη τη διάρκεια της ταινίας και σε κάνει να μη νιώθεις καμία απολύτως εμπάθεια ή συμπάθεια προς τον χαρακτήρα του. Για να είμαι δίκαιος, φαντάζομαι ότι σε αυτό φταίει σε μεγάλο βαθμό κι ο Cronenberg. Ο Packer υποτίθεται ότι είναι απόμακρος και ψυχρός, αλλά ο Pattinson, προφανώς υπό τις οδηγίες του Cronenberg, το παρακάνει. Προς το τέλος της ταινίας, μάλιστα, υποτίθεται πως ο Packer «σπάει» από τα απανωτά σκαμπίλια της ημέρας και χάνει τα λογικά του, αλλά εξακολουθεί να φέρεται σαν ζόμπι, κάνοντας τις σκηνές αυτές αλλά και το φινάλε της ταινίας να χάνουν όλη την ένταση τους. Απλά, δεν σε νοιάζει τι θα απογίνει στο τέλος αυτός ο τύπος.

Το υπόλοιπο cast, το οποίο περιλαμβάνει τους Juliette Binoche, Kevin Durand, Samantha Morton και Jay Baruchel, κάνουν ικανοποιητικά τη δουλειά τους, αν και οι ρόλοι τους είναι απλά cameos ελαφρώς μεγαλύτερης διάρκειας από το συνηθισμένο. Μοναδική εξαίρεση στη μετριότητα ο Paul Giamatti, ο οποίος είναι και ο μόνος που δείχνει λίγο πάθος και ένταση στο παίξιμο του. Ειδικά στις σκηνές που μοιράζεται με τον Pattinson, απλά κλέβει τη παράσταση.

Ο Cronenberg, ο οποίος επιμελήθηκε και το σενάριο της ταινίας, και το χαρακτηριστικό στυλ του δεν καταφέρνουν να δώσουν λίγη ζωή στην ταινία ή να την κάνουν έστω λίγο ενδιαφέρουσα. Είναι προφανές ότι δεν νοιάζεται τόσο πολύ για να πει μια ιστορία, όσο για να θίξει ορισμένα, ομολογουμένως επίκαιρα, φιλοσοφικά και κοινωνικά ζητήματα. Μοναδικά θετικά σημεία του «Cosmopolis» είναι κάποιες τελείως WTF εικόνες και σκηνές, για τις οποίες είναι γνωστός άλλωστε ο Cronenberg, όπως ας πούμε η συζήτηση του Packer με μια υπάλληλο του για το Yuan, ενώ ένας γιατρός του εξετάζει τον Προστάτη μέσα στη λιμουζίνα του, καθώς και η σουρεαλιστική του ατμόσφαιρα.

Δεν αρκεί να έχεις κάτι ενδιαφέρον να πεις σε μια ταινία, πρέπει να βρεις και τον κατάλληλο τρόπο το πεις και εδώ είναι που το «Cosmopolis» αποτυγχάνει παταγωδώς. Αν θέλετε να ακούσετε τις διαλέξεις της ταινίας, κάποιες από τις οποίες, όπως είπα και παραπάνω, είναι όντως ενδιαφέρουσες, αγοράστε καλύτερα το βιβλίο η κατεβάστε το audiobook αν βαριέστε το διάβασμα.

Βαθμολογία: 1.5/5 Stars1,5/5 Stars (1.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Θεόδωρος Μαρίνος




Τρίτη 25 Σεπτέμβριου 2012

Βλέποντας το «Cosmopolis», οφείλω να ομολογήσω ότι διχάστηκα. Είναι από τις ελάχιστες φορές που μπορώ ν` αναγνωρίσω ένα εξαιρετικά μεγαλειώδες κείμενο, πίσω από μια τόσο, μα τόσο ανούσια ταινία. Κι ορθώς θ` αναλογιστείτε πώς είναι δυνατόν από ένα άρτιο κείμενο να προκύψει μια ταινία πολύ κάτω του μετρίου. Αυτό γίνεται όταν το κείμενο είναι ένα σουρεαλιστικό μυθιστόρημα, βασισμένο σε μια υπάρχουσα κοινωνικο-πολιτική κατάσταση, με άπειρα φιλοσοφικά, κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά νοήματα. Ένα τέτοιο κείμενο δεν είναι δυνατόν να έχει την οποιαδήποτε επιτυχία, αν δεν έχει διασκευαστεί καταλλήλως, έτσι ώστε ο θεατής να μπορεί να το παρακολουθήσει ως μια συνεχόμενη ιστορία.

Για τον μέσο θεατή, η ταινία είναι ο ορισμός της «μπουρδολογίας». Προσπαθεί από την αρχή να δημιουργήσει ένα κλίμα μυστηρίου, ανεπιτυχώς. Ο δισεκατομμυριούχος ήρωας της ιστορίας επιλέγει συνειδητά να κάνει ένα ταξίδι που θα του αλλάξει τη ζωή. Του δίνονται πολλές ευκαιρίες να κάνει πίσω και ν` αποφύγει τις απρόσμενες εκπλήξεις, θα συνεχίσει όμως να κατευθύνεται προς την καταστροφή του, αλλά και προς τον δολοφόνο του. Ο Eric Packer (Robert Pattinson) δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα σύμβολο του καπιταλισμού, του οποίου θα κληθούμε να παρακολουθήσουμε την πτώση, που ο ίδιος (ο ήρωας ή ο ακόμα κι ο ίδιος ο καπιταλισμός) έχει επιδιώξει.

Στη διαδρομή του αυτή θα τον συνοδεύσουμε μέσα σε μια λιμουζίνα. Ένα θωρακισμένο όχημα, ίδιο κι απαράλλακτο με όλα τα άλλα οχήματα που κυκλοφορούν στους δρόμους της πόλης, εξωτερικά τουλάχιστον. Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό παλάτι, θα συναναστραφούμε με διάφορα πρόσωπα, τα οποία έρχονται και φεύγουν σαν να μην είναι πραγματικά, αλλά φαντασιώσεις του πρωταγωνιστή, που τον αναγκάζουν να έρθει σε διάλογο με τον εσωτερικό του κόσμο. Οι διάλογοι που θα τον δούμε ν` αναπτύσσει μαζί τους, επίσης, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ανάπτυξη σκέψεων. Θ` ακούσουμε κάποιες από τις άπειρες σκέψεις που έχει τη δυνατότητα να εκτελέσει ο ανθρώπινος εγκέφαλος.

Παράλληλα, οι διάλογοι, αλλά και οι εικόνες της κοινωνίας σε αποσύνθεση κρατάνε μια απόσταση από την πραγματικότητα του πρωταγωνιστή, στην οποία βρισκόμαστε κι εμείς. Οι διάλογοι, όποτε δεν φαντάζουν με σκέψεις που θα μπλεχτούν μεταξύ τους, μοιάζουν με ομιλία σε ένα chat. Η ταινία χαρακτηρίζεται από διαλόγους που δεν έχουν ζωντάνια και νεύρο. Φυσικά, την αποστασιοποίηση από τα γεγονότα που εκτυλίσσονται στην κοινωνία καταφέρνει να τη δείξει μέσω του χάους που επικρατεί έξω από τη λιμουζίνα. Ένα χάος που δεν καταφέρνει να διαπεράσει τη τζαμαρία, δεν καταφέρνει να ταράξει ούτε στο ελάχιστο τον Packer. Θα έλεγε κανείς ότι ίσως και να το διασκεδάζει ακόμα.

Οι ηθοποιοί, που έχει επιλέξει ο Cronenberg να συμμετάσχουν στην ταινία του ακολουθούν ένα είδος παιξίματος τόσο άτονο, που καταστρέφει ακόμα και την τελευταία ελπίδα του θεατή να δει κάτι, έστω, ικανοποιητικό. Η επιλογή δε του Pattinson για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο ακατάλληλη. Τα νοήματα και οι συμβολισμοί της ταινίας, μόνο, είναι τόσα πολλά που ένας ενήλικος θεατής δεν είναι σε θέση να τα κατανοήσει όλα, πόσο μάλλον ένα εφηβικό κοινό που θα τρέξει στις αίθουσες για τον Robert Pattinson.

Επειδή η συγκεκριμένη ταινία είναι ο ορισμός της αποτυχημένης μεταφοράς ενός λογοτεχνικού κειμένου στη μεγάλη οθόνη, θα σας πω ότι, κατά τη γνώμη μου, είναι προτιμότερο να επιλέξετε να διαβάσετε το βιβλίο, όπου θα έχετε την ώρα να το επεξεργαστείτε με τους δικούς σας ρυθμούς και να το κατανοήσετε. Από `κει κι έπειτα, αν σας φαίνεται ενδιαφέρον το θέμα της πτώσης τους καπιταλιστικού συστήματος, αλλά δεν ανήκετε στην κατηγορία των ανθρώπων που μπορούν εύκολα να διαβάσουν ένα λογοτεχνικό κείμενο, τότε και μόνο τότε επιλέξτε να τη δείτε, αλλά και πάλι, πολύ φοβάμαι ότι πολλοί από εσάς θ` απογοητευτείτε.

Βαθμολογία: 1.5/5 Stars1,5/5 Stars (1.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Μαριλένα Ιωάννου




Παρασκευή 28 Σεπτέμβριου 2012

Στη Νέα Υόρκη, ο 28χρονος δισεκατομμυριούχος Έρικ Πάκερ, μέσα στην λιμουζίνα του (χρησιμεύει ως σαλόνι, γραφείο, αίθουσα meeting, χώρος για σεξ, χώρος για ιατρικές εξετάσεις με εξοπλισμό κ.λπ.), έχει δώσει εντολή στον σοφέρ να τον πάει στον κουρέα του ενώ παρακολουθεί στην οθόνη να χάνει όλα του τα δις από λάθος υπολογισμό της κίνησης του γιουάν, ενώ στην πόλη υπάρχει μποτιλιάρισμα από επίσκεψη του προέδρου με διαδηλώσεις ακτιβιστών, ενώ γίνεται παρέλαση μεγάλης κηδείας του αγαπημένου του σούφι-ράπερ και ενώ οι άντρες της ασφάλειας του έχουν πληροφορίες ότι κάποιος καιροφυλακτεί να τον σκοτώσει.

Απ’ ότι διάβασα, πριν το φιλμ του Κρόνενμπεργκ, το ίδιο το βιβλίο του Ντον ΝτεΛίλο είχε ήδη χαρακτηριστεί κι αυτό αμφιλεγόμενο, με υποστηρικτές και κατηγόρους, πράγμα που σημαίνει ότι ο Κρόνενμπεργκ ήξερε τι κάνει κι έπαιρνε το ρίσκο. Άλλωστε, ακόμη και στα θρίλερ του, πάντα τον ενδιέφεραν οι ακραίες καταστάσεις (συχνά ψυχοσωματικές) ως αποκαλύψεις της ψυχής κι όχι το σασπένς για το σασπένς. Ποια ακραία περίπτωση έχουμε εδώ; Την έγερση του υπαρξιακού άγχους, όταν σταματά το πάθος. Να εξηγηθώ: πραγματώνουμε τη ζωή μέσω των επιδιώξεων, πάνω στο πάθος της πραγματοποίησης των ονείρων μας, πάνω σε κάτι που αποτελεί νόημα, είτε ετοιμοπαράδοτο είτε δημιουργημένο από εμάς τους ίδιους. Όσο κινούμαστε προς την επίτευξη, βιώνουμε εναλλάξ χαρά και λύπη, ζούμε. Όταν ο στόχος επιτευχθεί, πρέπει να εφεύρουμε νέο στόχο. Αν δεν τον βρούμε, εγείρεται το υπαρξιακό άγχος. Η ζωή χάνει το νόημα, δεν υπάρχουμε, αρχίζει ο πανικός.

Ο ήρωάς μας (Ρόμπερτ Πάτινσον) είναι ένας οικονομικός αυτοκράτορας, μπορεί να έχει ότι θέλει και μάλιστα ζητά από τη σύμβουλό τέχνης και περιστασιακή ερωμένη του (Ζιλιέτ Μπινός) όχι απλά να του εξασφαλίσει ένα Ρόθκο που διατίθεται στην αγορά, αλλά να του αγοράσει ολόκληρο το παρεκκλήσι «Rothko Chapel» προκειμένου να το εγκαταστήσει στο μέγαρό του. Αυτά τα λέει ενώ ξέρει ότι στο τέλος της ημέρας μάλλον δεν θα έχει φράγκο. Ο Έρικ θα τα ήθελε όλα και ταυτόχρονα δεν θέλει τίποτα, «παίζει» τον Καλιγούλα (δείτε πώς αντιμετωπίζει εντέλει τον φρουρό του, ως άσκηση «πέραν του καλού και του κακού») ή τον Βασιλιά Ήλιο, αλλά ούτε καν αυτό το παιχνίδι δεν του λέει τίποτε πια. Έχει φτάσει στην κορυφή και δεν υπάρχει τίποτε παρακάτω εκτός της κατακρήμνισης. Λόγω θέσης, γίνεται, παρά τη νεότητά του, αναγκαστικά σοφός. Από την άλλη, ο εκδικητής, η Νέμεσίς του στο τέλος (Πολ Τζιαμάτι), είναι ένας κάποτε υπάλληλός του που υποφέρει και κείνος από υπαρξιακό αδιέξοδο (αυτός σε κατάσταση υπερέντασης) για τον αντίθετο λόγο. Δεν πραγματοποιήθηκαν το όνειρα του, είναι αποτυχημένος και προπάντων αδυνατεί να ξεκινήσει και πάλι. Έχει και αυτός τελειώσει.

Ο Κρόνενμπεργκ υιοθετεί ένα στιλιστικό ύφος που συχνά μου θύμιζε, με το υποδόριο πικρό χιούμορ και μια ανεπαίσθητη αύρα παραλόγου, τον Πάολο Σορεντίνο (Il Divo, Οι Συνέπειες του Έρωτα, Εκεί που Χτυπά η Καρδιά μου) και κάποιες φορές (η κηδεία του ράπερ, η περιφορά του αρουραίου) τον Ρόι Άντερσον (Τραγούδια από τον Δεύτερο Όροφο, Εσείς οι Ζωντανοί) - στο επεισόδιο με την εξέταση προστάτη και τους δύο μαζί. Πολύ σωστά επέλεξε τον Ρόμπερτ Πάτινσον, γιατί είδε ότι στα «Twilight» αποδίδει πολύ καλά μια «οραματισμού ψυχρότητα», ξέρει να «υπνοβατεί» παρά να ζει εν θερμώ. Στο παρόν φιλμ, το άγχος του δεν εκδηλώνεται με εντάσεις αλλά με μια καταθλιπτικού τύπου απάθεια. Ωστόσο, βρίσκω ότι, αντίθετα από τη γνώμη άλλων, καταφέρνει να αποδώσει ως ένα βαθμό, πίσω από αυτή την απάθεια, το δράμα της επίγνωσης. Σίγουρα δεν είναι ένα ρόλος «θεατρικός» για να τον παίξεις αλά Πατσίνο, θα ήταν γελοίο.

Στοιχηματίζω ότι η μεταφορά που έκανε είναι ότι καλύτερο θα απέδιδε το βιβλίο και η αίσθηση ενός έργου που δεν σε «αρπάζει» (όντως δεν σε αρπάζει) προέρχεται από το γεγονός ότι πρόκειται για μια λογοτεχνία που δεν περνάει από εύκολα σε εικόνα.

Καθώς δεν υπάρχει πλοκή, αναγκαστικά έχουμε συνόψεις των συνομιλιών του ήρωα με τους ανθρώπους που συναντά, έτσι που οι στοχασμοί βγαίνουν αποσπασματικοί και φαίνονται ως επιτηδεύσεις, ακόμη κι όταν είναι πολύ περιεκτικοί: λέει μια σύμβουλός του (Σαμάνθα Μόρτον): «Το χρήμα έχασε την αφηγηματική του αξία, όπως και η ζωγραφική, απευθύνεται, μιλάει στον εαυτό του». Ωστόσο, αν ακολουθήσει κανείς μια ανάγνωση της κατάστασης και όχι του κειμένου, αν δει, όχι αυτό που λέγεται, αλλά το κενό που διαγράφεται πίσω από τα λεγόμενα, ένα κενό που προβάλλει ως αποσημασμένο κοινωνικό μωσαϊκό, ως χάος του μεταμοντερνισμού, κι αν «ακούει» το τικ-τακ μιας αντίστροφης μέτρησης, βλέπει ότι έχει να κάνει με μια ενδιαφέρουσα άσκηση πάνω στο αδιέξοδο του καπιταλιστικού ονείρου και μάλιστα από τις δύο όψεις του, της επιτυχίας και της αποτυχίας. Δεν ξέρω πώς και αν υπάρχει στο βιβλίο, αλλά η πετσέτα με την οποία καλύπτει το κεφάλι του ο Τζιαμάτι, είναι ένας εβραϊκός συμβολισμός που δίνει μια πολύ διφορούμενη δραματική νότα.

Βαθμολογία: 2.5/5 Stars2.5/5 Stars2,5/5 Stars (2.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος




Σάββατο 29 Σεπτέμβριου 2012

Εδώ ο κόσμος καίγεται και ο Pattinson χτενίζεται. Δεν νομίζω να υπάρχει κάτι άλλο που θα μπορούσε να περιγράψει εν συντομία το νόημα του μεγαλύτερου μέρους της συγκεκριμένης ταινίας. Ο άνθρωπος ξεκίνησε το πρωί από ένα σημείο μπαίνοντας στη λιμουζίνα του μόνο και μόνο επειδή ήθελε να πάει στην άλλη άκρη της πόλης για να κουρευτεί σε ένα πολύ συγκεκριμένο κουρείο.

Σίγουρα κανείς δε μπορεί να υποστηρίξει ότι το είναι του έχει αβάσταχτη ελαφρότητα. Είναι αρκετά καλοσχεδιασμένη και προσεγμένη σεναριακά. Βέβαια, ήταν βαρύ το όλο κλίμα και ξένιζε για τα δεδομένα του μεγαλύτερου μέρους του επίδοξου κοινού. Δε μπορώ να καταλάβω το λόγο για τον οποίο έβαλαν αυτόν τον πιτσιρικά να ενσαρκώσει έναν τόσο δύσκολο ρόλο. Πρόκειται για ένα υπερσυντηρητικό golden-boy που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να αρκείται στην ασφάλεια της πλαστικής φούσκας που ζει (την οποία αντιπροσωπεύει η υψίστου ασφαλείας τεθωρακισμένη λιμουζίνα του).

Τα 2/3 της ταινίας διαδραματίζονται εντός της υπερβολικά μη αγχωτικής για τις εξελίξεις της πλοκής προαναφερθείσα πλαστική φούσκα. Εκεί μέσα πραγματοποιείται ένας μαραθώνιος απανωτών talk-show με host τον πρωταγωνιστή και φιλοξενούμενους ανθρώπους που σχετίζονται με την επαγγελματική και κοινωνική του ζωή. Όλες οι συζητήσεις ακατανόητων για πολλούς οικονομιών (και όχι μόνο) (αμπελο)φιλοσοφικών ορολογιών και νοημάτων εκτυλίσσονται κατά τη διάρκεια της εκπόνησης των ματαιόδοξων υπερανθρώπινων απαιτήσεων του κομπλεξικού πρωταγωνιστή. Κατά τα ενδιάμεσα διαλείμματα ο εν λόγω ζωώδης χαρακτήρας του ικανοποιεί ζωωδώς τις βιολογικές του ανάγκες τρωγοπίνοντας και κάνοντας πολύ σεξ. Τις λίγες φορές που βρίσκεται εκτός λιμουζίνας συναντά στο χάος της ζούγκλας που επικρατεί τη νεαρή γόνο ζάμπλουτης οικογενείας σύζυγό του την οποία πολιορκεί για να την πείσει απλά να κάνουν σεξ ενώ παράλληλα και πάλι τρωγοπίνουν σε πανάκριβα εστιατόρια. Έπειτα από ένα σημείο ο χαρακτήρας του γίνεται όλο και πιο αψυχολόγητος και αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση της καταστροφής του την οποία ο ίδιος για ανεξήγητους λόγους επεδίωξε.

Σκηνοθετικά ενθουσιάστηκα. Αποτελεί κατόρθωμα για έναν σκηνοθέτη της ηλικίας του David Cronenberg να δημιουργήσει μια ταινία με τόση άποψη στην ηλικία που βρίσκεται. Από άποψη ερμηνειών, φυσικά, ο Pattinson ήταν κατά πολύ υπό του μετρίου κατάλληλος και πειστικός, ενώ η σύζυγος του (Sarah Gadon) έκανε την έκπληξη που πολλοί άλλοι δεν κατάφεραν να κάνουν στην ταινία.

Τελικά, έχω να πω ότι αν η ασφάλεια του παραθύρου που ανεβοκατέβαινε καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας χαλούσε με αποτέλεσμα αυτό να μη μπορούσε να ανεβοκατεβαίνει, η ταινία ήταν καταδικασμένη.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Φίλιππος Γαβριηλίδης


 
<Χωρίς Τίτλο> - metobear - Παρ 19 Οκτ 2012 - 01:12

To "Cosmopolis" είναι το "Dangerous Method" του 2012. Άλλη μία ταινία του Croneberg που απαιτεί τεράστια υπομονή και δύναμη για να τη δεις μέχρι τους τίτλους τέλους της. Ο Pattinson υποδύεται έναν 28χρονο, ζάμπλουτο οικονομολόγο που βλέπει την αυτοκρατορία του να καταρρέει ενώ βρίσκεται στο δρόμο για τον μπαρμπέρη με την λαμπερή λιμουζίνα του. O Croneberg, σε μια ακόμη προσπάθεια να κάνει το κοινό του να βαρεθεί τη ζωή του, δημιούργησε με το "Cosmopolis" μια συρραφή διαλόγων μεταξύ του πρωταγωνιστή και των βοηθών, φίλων, εργαζόμενων, εραστών και εχθρών του. Δηλαδή για 2 ώρες παρά κάτι ακούς ασταμάτητα ανθρώπους να συζητάνε για τον καπιταλισμό, το σεξ, τα λεφτά, τη ζωή και την τέχνη. Τονίζω το "ασταμάτητα". 


Είναι αδιανόητο το πόσο βασανιστικά αργά περνάει η ώρα καθώς βλέπεις το "Cosmopolis". Το σενάριο ναι μεν έχει ενδιαφέρον από μια κοινωνικοπολιτική σκοπιά, αλλά είναι τόσο ασύλληπτα φλύαρο και "ξερό" που δυσκολεύεσαι να το παρακολουθήσεις με το ενδιαφέρον σου αμείωτο. Είναι σαν ο Croneberg να πήρε το ομώνυμο βιβλίο του DonDeLillo, πάνω στο οποίο βασίζεται η ταινία, και να το μετέφερε αυτούσιο στο σινεμά χωρίς να το προσαρμόσει στα μέτρα και τις απαιτήσεις της μεγάλης οθόνης. Και κάπως έτσι κερδίζει άνετα τον τίτλο του μεγαλύτερου εν ζωή κινηματογραφικού πολυλογά. Δε φτάνει όμως που η ταινία είναι βαριά και ασήκωτη από άποψη ροής, σου τρίβει και στα μούτρα το αποχαυνωμένο βλέμμα του ξεπλημένου, ατάλαντου μαϊντανού που ακούει στο όνομα Robert Patinson. Δεν είναι να απορείς πως αυτός και η Kristen Stewart τα τακιμιάσανε. Ξενέρωτοι, άνευροι, αδιάφοροι, με την ίδια δυσκολία να ανοίξουν τελείως τα βλέφαρα τους. Σαν το "Cosmopolis" ένα πράγμα.


 
<Χωρίς Τίτλο> - ATREU73 - Δευ 08 Οκτ 2012 - 20:51

Αν σας αρέσουν οι ταινίες του Κρόνενμπεργκ καλό είναι αυτή να μήν τη δείτε.

 

 
Βαρετό - perinio - Τετ 03 Οκτ 2012 - 14:37
Βαρέθηκα στο μισάωρο και έβαλα άλλη ταινία να δω...
 
A History of (capitalistic) Violence - darknight77 - Τετ 26 Σεπ 2012 - 01:42
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.