• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Lincoln (2012)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Λίνκολν

Βιογραφική | 149' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 24 Ιαν 2013
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 23/5/2013
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 23/5/2013
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.09 %
Αξιολόγηση: 7.07/107.07/107.07/107.07/107.07/107.07/107.07/107.07/10   (7.07/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 8 Ιανουαρίου 2013

Είμαι ένθερμος υποστηρικτής της πολιτικής φυσιογνωμίας που ακούει στο όνομα Αβραάμ Λίνκολν. Πρόκειται για έναν πολιτικό υπόδειγμα που κατάφερε να συλλάβει αλλά και να εφαρμόσει το- για τα δεδομένα της εποχής του- ανήκουστο. Την ισότητα. Την ελευθερία. Την απελευθέρωση από τα δεσμά της σκλαβιάς των ανθρώπων που υπήρξαν το πιο σύγχρονο δείγμα δούλων μόνο και μόνο λόγω του χρώματος του δέρματος τους το οποίο δεν ήταν ίδιο με αυτό του χρώματος του δέρματος της πλειονότητας. Το ιστορικό γεγονός της απόφασης για τη 13η τροποποίηση κατορθώθηκε από αυτόν τον Πρόεδρο των ΗΠΑ που είναι πραγματικά από τους λίγους αξιοθαύμαστους. Φυσικά, ό, τι και να ήταν σαν πρόεδρος και μόνο των ΗΠΑ θα είχε ενδιαφέρον μια πικάντικη ταινία για την πολυτάραχη ζωή του. Βέβαια, εν προκειμένω περίπτωση παρακολουθούμε κάτι το διαφορετικό. Για να πράξει ένας Ρεπουμπλικάνος κάτι το τόσο ριζοσπαστικό το 1865 σημαίνει ότι θέλει γερά κότσια. Είναι κάτι το οποίο χαράσσει βαθιά την «αμερικανική ιστορία» (μην απορείτε για τα εισαγωγικά, κακά τα ψέματα η ιστορία της Αμερικής και πιο συγκεκριμένα των ΗΠΑ είναι απλά και μόνο πολιτική ιστορία). Δεν υπήρχε περίπτωση να μην επιθυμούσαν πολλοί το θάνατο αυτού του ανθρώπου εφόσον άλλαξε σχεδόν εξολοκλήρου το κατεστημένο της εποχής του. Βέβαια, κάποιοι κακεντρεχείς ακόμη και σήμερα υποστηρίζουν ότι η δολοφονία ήταν στημένη. Ποιος ξέρει;

Περίμενα εδώ και πολύ καιρό να βγει η συγκεκριμένη ταινία καθότι έφαγα τρελή απογοήτευση από την προηγούμενη που αναφερόταν στο πρόσωπό του και κατακρεούργησε όλο του το υπόβαθρο. Αυτή η ταινία όμως είναι μια ταινία με απόλυτο σεβασμό στο πρόσωπο του Αβραάμ Λίνκολν. Αποτυπώνει το πνεύμα του, την υψηλή νοημοσύνη του, τη διπλωματία του, το ήθος του, τις προχωρημένες και φιλελεύθερες αντιλήψεις του, τη σκληρή αλλά και την ευαίσθητη πλευρά του, ακόμη και τις παραξενιές του σαν άνθρωπος και τη φυσιογνωμία του. Παραθέτει τα γεγονότα της ζωής του Λίνκολν ενώ διατελούσε στο 4ο έτος της θητείας του ως πρόεδρος των ΗΠΑ, το πιο κρίσιμο έτος για την πολιτική του δραστηριότητα η οποία ούτως ή άλλως ήταν εμφανής καθ’ όλη τη διάρκεια της προεδρίας του αλλά το χρονικό περιθώριο που παρατίθεται στην ταινία είναι το ιδανικό για να κατανοήσουμε τον ψηλό πρόεδρο και να μπούμε στην ουσία του σαν πολιτικό και σαν άνθρωπο. Σεναριακά, λοιπόν, πιστεύω ότι οι διάλογοι είναι εκπληκτικοί, με έντονα μηνύματα, φιλοσοφημένοι και μπορούν να προβληματίσουν με πολύ καλή έννοια. Αλλά και να αφυπνίσουν. Παρόλη την τεράστια διάρκεια της ταινίας για το αντικείμενο που πραγματευόταν το ενδιαφέρον μου διατηρήθηκε αμείωτο και μάλιστα ίσως και αυξανόμενο. Βέβαια, είναι μια ταινία που χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή και υπομονή για να παρακολουθήσεις ως το τέλος της για μεγάλο μέρος του κοινού γιατί έχει έναν αρκετά ιδιαίτερο χαρακτήρα.

Όπως είναι λογικό ακόμη και από τον τίτλο καταλαβαίνει κανείς ότι πρόκειται περί μιας προσωπογραφίας. Η δημιουργία του πολιτικού, οικογενειακού, προσωπικού και λίγο κοινωνικού ανθρώπου με το όνομα Αβραάμ Λίνκολν (και ευτυχώς πρόκειται περί μιας ταινίας στην οποία δε σκοτώνει κράκεν, ξωτικά και τοιαύτα). Είναι εύλογο το ότι παρόλο που το cast είναι τεράστιο με εκατοντάδες ονόματα να το απαρτίζουν και όλη την αμερικανική κομπαρσαρία να παρελαύνει από αυτή την υπερπαραγωγή ο πρωταγωνιστής δεν αφήνει κανέναν άλλον ηθοποιό να κλέψει την παράσταση. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό αυτό. Τόσοι πολλοί ηθοποιοί που είχαν ρόλους άλλων μεγάλων πολιτικών φυσιογνωμιών και καθοριστικό ρόλο για πολλές από τις εξελίξεις της ταινίας και στη μνήμη μου να έμειναν το πολύ δυο-τρεις. Όχι ότι ήταν πατάτα η ταινία από άποψη ερμηνειών, ήταν υπερβολικά προσεγμένη, αλλά ο Daniel Day-Lewis είναι μοναδικός και αναντικατάστατος. Κανείς δε θα μπορούσε να ενσαρκώσει καλύτερα τον συγκεκριμένο ρόλο και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Day-Lewis συμμετέχει πολύ επιλεκτικά σε παραγωγές, ιδιαίτερα τα τελευταία έτη. Δε πρόκειται να αφήσω να πάνε χαμένες οι αξιόλογες και αν μη τι άλλο αξιοσημείωτες ερμηνείες των Sally Field στο ρόλο της Πρώτης Κυρίας, του Joseph Gordon-Levitt στον ρόλο του υιού Λίνκολν, ο οποίος συνεχίζει να μας εκπλήσσει θετικά με ό, τι και αν τον δεις να καταπιάνεται υποκριτικά και σίγουρα του Tommy Lee Jones για τον οποίον πιστεύω πως τα λόγια είναι περιττά ούτως ή άλλως. Θα ήθελα να γράψω και για άλλους, είναι τόσοι πολλοί αλλά οι ερμηνείες είναι άρτιες σε όλες τους τις διαστάσεις.

Άξια προσοχής τα μοναδικά σκηνικά, η φωτογραφία και τα υπέροχα κοστούμια που έπαιξαν μεγάλο ρόλο στη μεταφορά του θεατή απευθείας στο κλίμα της εποχής. Μπορώ να πω ότι αν και ο Steven Spielberg με είχε απογοητεύσει όσο δεν πήγαινε με τα τελευταία του βήματα, κατάφερε να κερδίσει πάλι τον σεβασμό μου απέναντι στο μοναδικό του ταλέντο.

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Φίλιππος Γαβριηλίδης




Τρίτη 15 Ιανουαρίου 2013

1865, τελευταίοι μήνες του τετράχρονου εμφύλιου, οι νεκροί έχουν φτάσει τους 600.000 (σαν να λέμε σήμερα μερικά εκατομμύρια), η 13η τροποποίηση του συντάγματος για την κατάργηση της δουλείας δεν έχει ακόμη περάσει, ενώ ο Νότος είναι πια έτοιμος να υπογράψει ειρήνη. Ο Λίνκολν καθυστερεί την ειρήνη, κρύβοντας την ειρηνευτική αποστολή από τη γερουσία, ενώ κατ’ εντολή του εξαγοράζονται πυρετωδώς ψήφοι σε μια κούρσα ενάντια στον χρόνο. Στο οικογενειακό του περιβάλλον, η γυναίκα του δεν μπορεί ακόμη να ξεπεράσει τον χαμό ενός μικρού τους γιου, ενώ ο μεγαλύτερος επιμένει να καταταγεί, νοιώθοντας ντροπή να μην πληρώσει το χρέος προς την πατρίδα.

Διαφωτισμός, αμερικανική επανάσταση, γαλλική επανάσταση, ελληνική επανάσταση κ.λπ. μέχρι έναν εμφύλιο στην Αμερική με βασικό αίτημα την κατάργηση της δουλείας, που έμοιαζε με οικονομική καταστροφή για τις Νότιες πολιτείες. Είναι μια γόνιμη περίοδος της Ιστορίας, όπου οι ανθρωπιστικές ιδέες υψώθηκαν απέναντι στα επιμέρους συμφέροντα. Μια ιστορική περίοδος τόσο διαφορετική από τη δική μας…

Πρόκειται για Μεγάλη Ιστορία. Και πώς κάνεις μια δυνατή ταινία πάνω σε μεγάλες ιστορικές στιγμές; Ο ώριμος Σπίλμπεργκ γνωρίζει ότι οι σκηνοθετικές υπερβολές δεν θα ωφελούσαν σε τίποτε. Τα γεγονότα έχουν μέγεθος από μόνα τους, ο ίδιος ο Λίνκολν ήταν «μορφή» από μόνος του, δεν χρειαζόταν λοιπόν παρά να παρακολουθήσει τα πράγματα με απλότητα. Αυτό που κάνει είναι να τα φωτίσει κατάλληλα, κυριολεκτικά και μεταφορικά – η φωτογραφία από τον συνεργάτη του Γιάνους Καμίνσκι.

Ο Λίνκολν (Ντάνιελ Ντέι-Λιούις) είναι ο πολιτικός άντρας που μπορεί να κοιτάξει τη συνολική ανθρώπινη κατάσταση από ψηλά, είναι μεν ρομαντικός γιατί πιστεύει στην ανθρώπινη ισότητα, αλλά είναι και στοχαστικός, πρακτικός, είναι όπως ο χειρούργος που για να σώσει τον άρρωστο πρέπει να λειτουργήσει με «απάνθρωπη» ψυχραιμία. Ο Λίνκολν όπως ήταν και όπως τον συλλαμβάνει ο Σπίλμπεργκ, σκεπτόμενος και διαλεγόμενος, για σπουδαία πράγματα μιλά ήσυχα, συχνά με μικρές ιστορίες- παραβολές, όπως αν μιλούσε ένας απόμαχος σε καφενείο. Ο φακός τον γράφει σε τρουα-καρ, ελαφρά πλονζέ ή και πλάτη, άλλοτε κοντρ-λιμιέρ, ενώ όποτε δίνεται η ευκαιρία, η φιγούρα του εντάσσεται σε μεγάλο πλάνο, ιδίως σε εσωτερικούς χώρους, πάντα μισοφωτισμένους, με την αλά Όρσον Γουέλς δραματικότητα, χωρίς όμως η όλη αισθητική να ξεφεύγει προς τον αρτίστικο εξπρεσιονισμό. Στους διαλόγους, πιο συχνά, ο φακός «βλέπει» πιο πολύ τον ή τους άλλους, ενώ ο Λίνκολν στέκει σε μιαν άκρη. Έτσι, δημιουργείται υποβολή, «ακούγεται» η εσωτερική δύναμη του προέδρου και «ακούγεται» ο απόηχος από τα γεγονότα.

Σε επίπεδο πολιτικής φαινομενολογίας, υπάρχει διαύγεια και ρεαλισμός - ναι, καμιά φορά ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και πολλές ιστορικές σελίδες γράφτηκαν με αυτό τον τρόπο. Στις κόντρες στη γερουσία, οι διαξιφισμοί που φτάνουν σε υστερικές, υβριστικές κορόνες είναι κι αυτές μέρος του πολιτικού θεάτρου κι όχι μια κινηματογραφική υπερβολή.

Ο Τόμι Λι-Τζόουνς, στον ρόλο του πολέμιου της δουλείας Θαδδαίου Στίβενς αλλά αντιπάλου του Λίνκολν σε θέματα τακτικής, δίνει επίσης μια δυνατή ερμηνεία ως ένας φλογερός, βασανισμένος εσωτερικά άνθρωπος. Πολύ έξυπνος και ο τρόπος που ο σεναριογράφος Τόνι Κούσνερ κλείνει το δράμα. Η δολοφονία: όχι ως πράξη αλλά ως είδηση και μάλιστα σε άλλο θέατρο. Πολλαπλά συμβολικό.

Εντέλει, ένα ώριμο έργο του Σπίλμπεργκ, που συντέθηκε με γνώμονα την ίδια την ιδιοσυγκρασία του προσώπου που προσεγγίζει. Υποστηρίζω μια στάλα παραπάνω το έργο γιατί πιστεύω ότι μια τέτοια κινηματογραφία πάνω σε έναν υπέρτατο αμερικανικό μύθο, βοηθάει το Χόλιγουντ να ξεπεράσει τον ευρύτερο λαϊκισμό του.

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος




Κυριακή 20 Ιανουαρίου 2013

Φαινόταν αναπόφευκτο ότι αν υπάρχει ένας σύγχρονος σκηνοθέτης που θα μπορούσε να ζωντανέψει τον δέκατο έκτο, και πιο διάσημο, πρόεδρο της Αμερικής, δεν θα ήταν άλλος από τον Steven Spielberg. Αν το Χόλιγουντ κάνει ποτέ το δικό του Όρος Ράσμορ, χωρίς αμφιβολία το πρόσωπό του θα είναι το πρώτο που θα λαξευτεί στον βράχο. Με μια φιλμογραφία γεμάτη από καλλιτεχνικά κι εμπορικά επιτυχημένες ταινίες, που όμοια της δεν υπάρχει, το όνομα του σκηνοθέτη είναι ακλόνητα συνυφασμένο με την αμερικανική ποπ, κι όχι μόνο, κουλτούρα. Ο Λίνκολν, από την άλλη, είναι ένας από τους σπουδαιότερους της αμερικανικής πολιτικής. Ο άνθρωπος που δεν θα μπορούσε να κάνει κανένα λάθος στα μάτια της αμερικανικής κοινής γνώμης. Είναι, λοιπόν, ο «Λίνκολν» του Spielberg κάτι παραπάνω από ένα κινηματογραφικό μνημείο για τον 16ο Πρόεδρο; Η απάντηση είναι ναι.

Ίσως το πιο συγκρατημένο ιστορικό δράμα του μέχρι σήμερα, το «Λίνκολν» πολύ έξυπνα εστιάζει αποκλειστικά στο μικρό τμήμα της ζωής του προέδρου κατά τη διάρκεια του οποίου προσπαθούσε να περάσει τη 13η Τροπολογία (κατάργηση της δουλείας). Έτσι, η ταινία είναι κατά κύριο λόγο ένα ελκυστικό πολιτικό δράμα, στο οποίο ο Λίνκολν και το ρεπουμπλικανικό κόμμα του καταβάλουν προσπάθειες για να πείσουν αρκετά μέλη του κογκρέσου των ΗΠΑ να ψηφίσουν υπέρ της 13ης τροπολογίας. Υπάρχουν σκηνές από ιδιωτικές συζητήσεις μεταξύ του Λίνκολν και του προσωπικού του, συναντήσεις με διάφορους χαρακτήρες έξω από τον Λευκό Οίκο, φλογέρες συζητήσεις μέσα στη Βουλή των Αντιπροσώπων και τα λοιπά. Ενδιάμεσα υπάρχουν και κομμάτια της ιδιωτικής ζωής του Λίνκολν με την οικογένειά του και το έργο γίνεται η ιστορία ενός άνθρωπου που έχει έφεση στο να λέει ιστορίες προκειμένου να πει αυτό που θέλει και να οδηγήσει μια χώρα σε ρήξη προς το όραμά του για ένα ενωμένο μέλλον. Με αυτόν τον τρόπο, το σενάριο του Tony Kushner μάς παρέχει μια πλήρη απεικόνιση του Λίνκολν ως άνθρωπο, πρόεδρο και πολιτικό, και όχι μόνο ως τον μύθο που ξέρουμε ή έχουμε διαβάσει από βιβλία. Προς τιμήν του, δε, ο κύριος Spielberg δεν διστάζει να δείξει και την κάπως διεφθαρμένη προσέγγιση του Λίνκολν στην πολιτική. Μην ξεγελιέστε, όμως, η ταινία κάνει σαφή τη συμπάθειά της. Γιατί όσο και να μας λέει ότι οι κινήσεις του Λίνκολν ήταν έξω από τα πλαίσια της νομιμότητας, άλλο τόσο τα θεωρεί όλα δικαιολογημένα, επειδή κάτι τέτοιο του επέβαλλε η «ηθική πυξίδα» μέσα του. Και δεν ξέρω αν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και ίσως μια τέτοια συζήτηση θα ήταν καλύτερο να αφεθεί στους ιστορικούς μελετητές, αλλά αισθάνθηκα ότι ήταν καθήκον ενός αμέριστου σκηνοθέτη να επιτρέψει τουλάχιστον στο κοινό να σχηματίσει τη δική του γνώμη για το θέμα.

Πέραν τούτου, η ταινία είναι πραγματικά εξαιρετική. Και ο σημαντικότερος λόγος που τα καταφέρνει περίφημα είναι γιατί ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα διακριτικό και σεμνό φιλμ. Διαθέτει ένα σενάριο που καταλαβαίνει τη βαθιά ιστορική σπουδαιότητα του υλικού του, αλλά βρίσκει χρόνο να μετατρέψει ένα σύμβολο σε έναν πραγματικό άνθρωπο, διαθέτοντας παράλληλα κι έξυπνη κωμική ανακούφιση μέσα στη δραματουργία του. Και παρόλο που καταπιάνεται με ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας, αυτό που κάνει το φιλμ ακόμα καλύτερο είναι ότι μοιάζει να μη δίνει ποτέ ιδιαίτερη έμφαση στη βαρύτητα και τη σημασία όλων αυτών. Η κάμερα του Spielberg βρίσκεται πάντα στο παρασκήνιο παρακολουθώντας κάθε στιγμή και δεν παίρνει θέση ποτέ στο προσκήνιο προκειμένου να κάνει τα πράγματα δραματικά ή βαριά. Ο συνδυασμός λοιπόν της απουσίας έντονου δραματικού στόμφου και της συναρπαστικής γραφής του Kushner, κάνουν την παρακολούθηση του φιλμ ακόμα πιο ευχάριστη. Είναι άκρως ενδιαφέρον να βλέπεις τα πολιτικά παιχνίδια που παίζονται από ορισμένους εκπροσώπους και τα διαφορετικά κίνητρα που έχουν όσοι είναι υπέρ ή κατά της πρότασης. Μόνο και μόνο γι’ αυτό, το «Λίνκολν» είναι άξιο παρακολούθησης από εκείνους που απολαμβάνουν κι εκτιμούν καλές πολιτικές ταινίες αλλά και για την πλειοψηφία των ανθρώπων, αφού βασικά είναι ένα μεγάλο μάθημα ιστορίας. Ένα πολύ επίκαιρο και σημαντικό κομμάτι της ιστορίας, που άλλαξε και διαμόρφωσε την Αμερική αλλά κι ολόκληρο τον κόσμο.

Αφού νομίζω ότι υπέρ-αποθέωσα τα σενάριο του έργου, ας περάσουμε τώρα στον επόμενο τεράστιο λόγο που αξίζει κανείς να δει την ταινία: τους ηθοποιούς της. Ο Daniel Day-Lewis είναι ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς εν ζωή. Τα βραβεία που έχει λάβει σε όλη τη σταδιοδρομία του δεν ήταν ποτέ υπερβολικά ή άδικα, αφού ο άνθρωπος το κατέχει το χάρισμα. Και ως Λίνκολν, σίγουρα δεν απογοητεύει. Από τη μαλακή φωνή του, το σκόπιμα αργό περπάτημα του, την παιχνιδιάρικη διάθεση, τη σοβαρότητα του, ο Day-Lewis εξαφανίζεται κυριολεκτικά μέσα στον ρόλο και υποδύεται τον Λίνκολν ως έναν άνθρωπο υψίστης σημασίας. Με λίγα λογία, ο Daniel Day-Lewis γεννήθηκε για να παίξει τον Αβραάμ Λίνκολν. Ο Tommy Lee Jones, ως Thaddeus Stevens, αξίζει επίσης ιδιαίτερης μνείας. Ο Stevens του είναι ένας απότομος άνθρωπος έτοιμος να κάνει τα πάντα και να έρθει αντιμέτωπος με οποιονδήποτε προκειμένου να πετύχει τον σκοπό του. Σίγουρα μία από τις καλύτερες ερμηνείες του Jones. Φυσικά, δεν θα μπορούσα να μη σταθώ και στην ανεπανάληπτη Sally Field. Ότι και να πεις γι’ αυτήν την ηθοποιό είναι λίγο και εδώ ως η πενθούσα, θυμωμένη και πεισματάρα Mary Todd Lincoln δίνει μια εκπληκτική ερμηνεία, και παρά τον λιγοστό χρόνο εμφάνισης της, κλέβει την παράσταση. Το υπόλοιπο καστ τα καταφέρνει επίσης περίφημα. Οι ερμηνείες των Joseph Gordon-Levitt, James Spader, Hal Holbrook, John Hawkes, Jackie Earle Haley, Jared Harris, David Costabile, Michael Stuhlbarg και ιδιαίτερα του David Straithairn, ο οποίος υποδύεται τον υπουργό εξωτερικών William Seward, είναι όλες υπέροχες.

Από τεχνικής πλευράς, τώρα, το «Λίνκολν» είναι το κάτι άλλο. Η φωτογραφία του Janusz Kaminski είναι εξαίσια διαθέτοντας τέλεια ισορροπημένα πορτραίτα που συλλαμβάνουν τη μοναξιά του Λίνκολν ή τον θανάτο στο πεδίο της μάχης. Τα σκηνικά του Rick Carter είναι υποδειγματικά, όπως και τα κοστούμια της Joanna Johnston. Δεν υπάρχει ούτε ένα κουμπί ή φουρκέτα που να μην ανήκει στην περίοδο που διαδραματίζεται η ταινία. Ενώ, παραδόξως, βρήκα κατάλληλη και τη συγκρατημένη, σε σχέση με άλλες φόρες, μουσική επένδυση του John Williams.

Τελικό συμπέρασμα: αφήνοντας τα ιστορικά επιχειρήματα στην άκρη, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι, παρ’ όλη τη μεγάλη διάρκεια της και το πνιγμένο από διάλογους σενάριο του, το «Λίνκολν» είναι μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Δαβίτος




Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2013

Ο Abraham Lincoln αποτελεί αδιαμφισβήτητα μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες που έχουν περάσει από τον πολιτικό χώρο της αμερικανικής ιστορίας και δικαιολογημένα το όνομά του κοσμεί τον τίτλο πολλών αμερικανικών ταινιών με θέμα τη ζωή ή το έργο του. Μόνο και μόνο αν σκεφτεί κανείς ότι κατά τη διάρκεια της θητείας του διεξήχθη ο πιο καταστροφικός πόλεμος του έθνους κι ότι σ` εκείνον χρωστάνε την ελευθερία τους όλοι οι Αφροαμερικανοί πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών, μπορεί εύκολα να καταλάβει τη βαρύτητα του ονόματός του. Η απορία που γεννάται, λοιπόν, στον καθένα είναι τι διαφορετικό έχει ο «Λίνκολν» του Steven Spielberg ν` αναδείξει και για ποιο λόγο έχει λάβει 12 υποψηφιότητες στα φετινά Όσκαρ.

Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι ότι μιλάμε για μια ταινία που δεν είναι ούτε καθαρά ιστορική, ούτε όμως και καθαρά βιογραφική. Μέσα στις δυόμιση ώρες διάρκειάς της, καλύπτει μονάχα τους τελευταίους τέσσερις μήνες από τη ζωή του Αμερικανού προέδρου, παρουσιάζοντας όμως, σ` αυτόν το χρόνο, επαρκώς τον μεγαλειώδη χαρακτήρα του κι επικεντρώνεται στην ψήφιση του νόμου που επρόκειτο να καταργήσει τη δουλεία σ` ολόκληρο το αμερικανικό έθνος.

Όσον αφορά τώρα τις υποψηφιότητές της και τον μύθο που έχει στηθεί γύρω από τ` όνομά της, αξίζει να πούμε ότι αναμενόμενο είναι στ` αμερικανικά βραβεία να λάβει υποψηφιότητες, σχεδόν σε όλες τις κατηγορίες, ένα έργο που εξυμνεί την ιστορία της Αμερικής. Για όλες τις υπόλοιπες χώρες του κόσμου, λοιπόν, το «Λίνκολν» δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα εξαιρετικό ιστορικό/βιογραφικό δράμα και σαν τέτοιο πρέπει να κριθεί και να παρακολουθηθεί.

Ο Spielberg, έτσι, για να μη σπαταλήσει περιττό χρόνο σε ιστορικές επεξηγήσεις, εισάγει τον θεατή του κατευθείαν στο κυρίως θέμα του έργου του. Κατά τη διάρκεια της πρώτης σκηνής, κιόλας, θα βρεθούμε σ` ένα από τα στρατόπεδα της εμπόλεμης Αμερικής και θα παρακολουθήσουμε έναν διάλογο για ισότητα λευκών και νέγρων, που αναπτύσσεται ανάμεσα στον Αμερικανό πρόεδρο και δύο μαύρους στρατιώτες. Έπειτα, θα γίνουμε μάρτυρες ενός ονείρου του Abraham Lincoln και θα περάσουμε σταδιακά στον πραγματικό χρόνο μέσω της αφήγησης του ονείρου, η οποία θ` αντικαταστήσει με λέξεις την προβαλλόμενη εικόνα. Το πέρασμα στην πραγματικότητα, όμως, θα ολοκληρωθεί με την προβολή του χώρου δράσης μέσα από κάποιον καθρέφτη, στοιχείο ιδιαίτερα ευρηματικό και σημαντικό για κάποιον που προσέχει τις λεπτομέρειες στη σκηνοθεσία.

Κάπως έτσι, λοιπόν, ο σπουδαίος Αμερικανός σκηνοθέτης συνεχίζει να δουλεύει και το υπόλοιπο έργο του, με μικρές σκηνοθετικές πινελιές που κάνουν τη διαφορά. Η αναπαράσταση της εποχής, επίσης, μέσω του σκηνικού χώρου και των κοστουμιών που την αντιπροσωπεύουν, χαρακτηρίζεται το λιγότερο εξαιρετική. Μαζί με την ιδιαίτερη προσοχή που έχει δοθεί στην ομιλία και τις κινήσεις των ηθοποιών, το θέαμα είναι απόλυτα ρεαλιστικό και πειστικό. Δεδομένων βέβαια και των άριστων ερμηνειών των Daniel Day-Lewis και Tommy Lee Jones, καταλήγουμε να μιλάμε για κάτι εκπληκτικό.

Αν λοιπόν σας αρέσουν τα αμερικανικά, βιογραφικά δράματα εποχής με ιστορικό και πολιτικό περιεχόμενο, το «Λίνκολν» αποτελεί για εσάς την κατάλληλη πρόταση. Σημαντικό στοιχείο, βέβαια, είναι ότι τα ιστορικά γεγονότα, μέχρι τον Ιανουάριο του 1865, δεν τα προσφέρει στο πιάτο, οπότε καλό θα ήταν να έχετε ρίξει μια ματιά στο πολιτικό σκηνικό της περιόδου, ώστε να μην χαθείτε κατά τη διάρκειά του. Αν πάλι βαριέστε τις ταινίες με παρόμοια θεματολογία, αλλά σας προσελκύουν οι πολλές υποψηφιότητές της, θα σας πρότεινα να την αποφύγετε, καθώς «άψογη» μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο από τους λάτρεις του είδους της.

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Μαριλένα Ιωάννου


 
<Χωρίς Τίτλο> - eldameldo - Δευ 13 Μαϊ 2013 - 13:31
 
<Χωρίς Τίτλο> - themoviemaniac2 - Τρί 26 Φεβ 2013 - 10:22
Η ταινία είναι πολιτική. Αν δεν σας ενδιαφέρει η πολιτική και δεν ξέρετε πολλά για Αμερικάνικη ιστορία τότε η ταινία δεν θα σας τραβήξει με τίποτα... όπως ακριβώς έγινε και με μένα. Βέβαια το γεγονός ότι την παρακολουθούσα βαρετά και δεν πρόσεχα την υπόθεση, με έκανε να προσέξω την σκηνοθεσία του Σπίλμπεργκ η οποία ήταν πολύ ωραία. Αλλά η ταινία δεν μου άρεσε.
5/10 ίσα ίσα για την σκηνοθεσία και για την ερμηνεία.
 
Λίνκολν - jeandoumpier - Παρ 22 Φεβ 2013 - 13:32
Η εν λόγω ταινία όσον αφορά στην σκηνοθεσία, στις ερμηνείες (με τον D.D.Lewis σχεδόν αψεγάδιαστο ``Λίνκολν``), στα σκηνικά & στα κουστούμια, αλλά και στη φωτογραφία, είναι αρκετά καλή, εντάσσοντας τον θεατή από νωρίς στο κλίμα της εποχής του Αμερικανού ηγέτη.
  Όμως, πρόκειται για ένα καθαρά πολιτικό δράμα, που καλό θα ήταν να προετοιμαστεί όποιος το δει από πλευράς βασικών γνώσεων για τα γεγονότα εκείνης της περιόδου, το οποιό απαιτεί επίσης υπομονή λόγω της μεγάλης διάρκειάς του, αλλά και των συνεχών διαπραγματεύσεων που λαμβάνουν χώρα σε αυτό, που σε αρκετά σημεία ενδέχεται να κουράσουν.
  Για τους φίλους του είδους, περισσότερο από ικανοποιητική. Για τους υπόλοιπους αξίζει μια θέαση, για να μάθουμε τα γεγονότα του τότε, μέσα από μια πετυχημένη & αντιπροσωπευτική καταγραφή αυτών στην μεγάλη οθόνη.
Προσωπική Αξιολόγηση : 7/10

Mps
Το επεξεργάστηκε ο/η jeandoumpier συνολικά 5 φορές
 
Η ταινία της χρονιάς; - billyfragkos - Παρ 15 Φεβ 2013 - 16:38
Αν θέλετε να πάρετε μια γεύση από το έργο του 16ου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, τότε δεν πρέπει με τίποτα να τη χάσετε.

 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.