• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Dark Shadows (2012)


Μαύρη Κωμωδία | 113' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 17 Μαϊ 2012
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 10/10/2012
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 19/10/2012
Διανομή: Village Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.34 %
Αξιολόγηση: 6.18/106.18/106.18/106.18/106.18/106.18/106.18/10   (6.18/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Κάθε οικογένεια έχει τους δαίμονες της.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Κυριακή 13 Μαΐου 2012

Ο Βαρνάβας Κόλινς, μεταλλαγμένος σε βαμπίρ από την αθάνατη κακιά μάγισσα Αντζελίκ (που ζήλεψε έναν έρωτα του για άλλη), ξεθάβεται ύστερα από 200 χρόνια και βρίσκεται το 1972 στην παραθαλάσσια κωμόπολη όπου εξακολουθούν να ζουν οι απόγονοί του που αντιμετωπίζουν τον οικονομικό πόλεμο της Αντζελίκ. Ο Βαρνάβας αναλαμβάνει να σώσει την κατάσταση.

Η αμερικανική τηλεοπτική σειρά Dark Shadows (1966 - 1971) προσάρμοσε το μεταφυσικό θρίλερ στη λογική της σαπουνόπερας (ας πούμε, τύπου Payton Place) και είχε μεγάλη απήχηση. Τώρα, βέβαια, μοιάζει αφελής και ήταν ότι έπρεπε για να τραβήξει την προσοχή του λάτρη του κιτς Τιμ Μπάρτον, ο οποίος φυσικά μετέτρεψε το ύφος σε μαύρη κωμωδία, με τον Τζόνι Ντεπ να βρίσκει το ακριβές στιλ που χρειαζόταν. Σοβαρός, χαριτωμένος καθώς προσπαθεί να εγκλιματιστεί σε μια εποχή που δεν γνωρίζει, και μοβόρο βαμπίρ όπου το φέρνει η ανάγκη.

Όλη η πλάκα βασίζεται ακριβώς στην συνάντηση της κουλτούρας των τελών του 18ου αιώνα και της εποχής των 1970. Από τη μια οι αριστοκρατικές συνήθειες, ο ρομαντισμός, από την άλλη η ψυχανάλυση, οι χίπις, τα ΜακΝτόναλντς, τα ηλεκτρονικά αρμόνια με τα προγραμματισμένα rhythm-section, οι γυάλες με τα χρωματιστά λάδια στο νερό που ανεβοκατεβαίνουν, οι ιδιωματισμοί («get stoned», που το μπερδεύει με ενταφίαση), αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της κωμωδίας. Ενώ, αντίθετα, η πλοκή (του Τζον Όγκαστ) είναι τετριμμένη, έτσι που την τελευταία μισή ώρα που κλιμακώνονται οι συγκρούσεις με τη ρουτίνα ενός οποιουδήποτε blockbuster, απλά περιμένεις να τελειώσει, όχι χαλασμένος γιατί στο μεταξύ πέρασες ωραία.

Η Εύα Γκριν (Casino Royale, Η Αίσθηση του Έρωτα) αποδίδει τον ρόλο της Αντζελίκ με πειθώ και κυριαρχεί αναγκαστικά λόγω σεναρίου. Η Έλενα Μπόναμ Κάρτερ ως ψυχαναλύτρια του αρχοντικού απλά διεκπεραιώνει έναν επουσιώδη ρόλο αφού «ξέρει από αυτά». Η μικρή Κλόε Γκρέις Μόρετζ (Hugo, Άσε το Κακό να Μπει, Kick-Ass), παρά τον ελάχιστο ρόλο της, τραβάει τον φακό και η Μισέλ Φάιφερ ως οικοδέσποινα Ελίζαμπεθ Κόλινς έχει έναν από τους πιο άχαρους, ουδέτερους ρόλους που της ανατέθηκε ποτέ. Ούτε κρύο ούτε ζέστη.

Εντέλει, είναι ένα φιλμ που στηρίζεται στον Ντεπ, σε κατάλληλες ατάκες και, όπως πάντα, στη γοτθική καλλιτεχνική οργάνωση του Μπάρτον.

Βαθμολογία: 2.5/5 Stars2.5/5 Stars2,5/5 Stars (2.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος




Δευτέρα 14 Μαΐου 2012

Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια. Και συγκεκριμένα από το 1990 και το Ο Ψαλιδοχέρης. Φυσικά μιλάω για το ντουέτο Burton/Depp, το οποίο μέχρι στιγμής μας έχει δώσει καλές και κακές ταινίες. Στο μυαλό μου το σκορ είναι τρία-τρία. Ο Ψαλιδοχέρης, Εντ Γουντ, Ο Μύθος του Ακέφαλου Καβαλάρη στα καλά. Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, Sweeney Todd: Ο Φονικός Κουρέας της Οδού Φλιτ, Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας στα κάκιστα. Οι προσδοκίες μου, λοιπόν, για τη νέα συνεργασία τους ήταν ανάμικτες. Χαμηλές μεν αλλά όχι μηδαμινές, λόγω του θέματος με το οποίο καταπιάνονται. Το «Dark Shadows» ήταν μια επιτυχημένη γκόθικ σαπουνόπερα. Λυκάνθρωποι, ζόμπι, τεχνητά τέρατα, μάγισσες, ταξίδια στον χρόνο, παράλληλα σύμπαντα, ήταν μερικά από τα χαρακτηριστικά της. Ιδανικό πρότζεκτ, σκέφτηκα αμέσως, για το υπέρ-επιτυχημένο δίδυμο. Πίστεψα πως είχαν την ευκαιρία να κάνουν κάτι πραγματικά ξεχωριστό με το συγκεκριμένο υλικό. Σκέφτηκα ότι ο Burton ήταν το τέλειο πρόσωπο για μεταφέρει το υλικό στη μεγάλη οθόνη, ή τουλάχιστον ο Tim Burton της δεκαετίας του 1980 και του 1990. Δυστυχώς, διαψεύθηκα.

Καλλιτεχνικά ιδιόμορφες, σκοτεινές, απόκοσμες, παράξενα όμορφες, σε αντίθεση με οτιδήποτε έχουμε δει μέχρι σήμερα. Αυτές είναι μερικές λέξεις και φράσεις που χαρακτήριζαν παλιότερα τις ταινίες του Tim Burton. Δυστυχώς, όμως, έχουμε να δούμε εδώ και καιρό μια τέτοια ταινία από εκείνον. Βλέποντας το «Dark Shadows», ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια ακόμα μια ανιαρή, επαναλαμβανόμενη προσθήκη στη φιλμογραφία του Tim Burton, όπου πλέον το μοναδικό γούστο του στα γραφικά είναι πανταχού πάρων χωρίς να προσφέρει τίποτα καινοτόμο, τα διάφορα ιδιαίτερα σκηνικά που χρησιμοποίει, εδώ μεγάλα σπίτια με περίεργα έπιπλα, έχουν καταντήσει βαρετά και τα κοστούμια είναι θλιβερά τυπικά. Αυτό, όμως, ισχύει και για τις τρεις προηγούμενες συνεργασίες τους. Εδώ το πράγμα ξέφυγε κατά πολύ σε όλα τα επίπεδα. Γραμμένο από τον Seth Grahame-Smith (το μυθιστόρημα του οποίου, το Abraham Lincoln: Vampire Hunter, ετοιμάζεται να γίνει ταινία), το φιλμ δεν μπορεί να αποφασίσει αν είναι μια παρωδία, μια κωμωδία τρόμου, ένα ατμοσφαιρικό μελόδραμα και καταλήγει να είναι όλα μαζί και παράλληλα να μην είναι τίποτα απολύτως. Ο τόνος της ταινίας είναι αφηρημένος. Η έναρξη του είναι εξαιρετικά σοβαρή, μετά αποκλίνει και πάει προς το κλασσικό ύφος του Burton, τη μαύρη κωμωδία, μετά γίνεται λίγο θρίλερ, υστέρα πάει ξανά σε πιο σοβαρό ύφος και καταλήγει σε ένα εντελώς γελοίο φινάλε. Κι εμείς δεν ξέρουμε τι θα πρέπει να αισθανθούμε: κάποια αγωνία; Μυστήριο; Ενθουσιασμό; Ιδέα δεν έχω…

Και επειδή η ταινία δεν έχει αποφασίσει ποιο είδος θέλει να ακολουθήσει, η ιστορία της πλήττεται εξίσου. Μοιάζει λες και το σενάριο ήταν γραμμένο μισό όταν ξεκίνησαν τα γυρίσματα. Και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να βρίθει από λάθη. Προχωράει από σκηνή σε σκηνή τυχαία χωρίς μια ισχυρή αφήγηση, δεν δίνεται καθόλου χρόνος για να αναπτυχτούν οι βασικοί χαρακτήρες και υπάρχουν πολλές σκηνές που, ειλικρινά, απλά δεν χρειάζονταν, ενώ κάποιες αποκαλύψεις της τελευταίας στιγμής για ορισμένους χαρακτήρες περιλαμβάνονται μόνο για τη δημιουργία σίκουελ. Νομίζω, ειλικρινά, ότι ο Burton απλά δεν ήξερε τι ήθελε να κάνει με την ταινία και το χειρότερο δεν φάνηκε καν να τον νοιάζει. Σίγουρα το πιο «τεμπέλικο» έργο της καριέρας του. Μια ακόμα μεγάλη αδυναμία είναι η επιλογή του Burton να χρησιμοποιήσει τους ίδιους ηθοποιούς από όλες του τις ταινίες στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Έχουμε την Helena Bonham Carter σε έναν ακόμα καρικατουρίστικο ρόλο και τον Johnny Depp με διαφορετική περούκα. Michelle Pfeiffer, Jackie Earle Haley, Jonny Lee Miller, Bella Heathcote και η Chloe Grace Moretz είναι τρομερά υποχρησιμοποιημένοι (δεν θα αναφερθώ καν στον Christopher Lee). Η μόνη που ξεχωρίζει πραγματικά είναι η Eva Green. Να πω εδώ ότι το μουσικό σκορ, του επίσης μόνιμου συνεργού του Burton, Danny Elfman, δεν είναι καν άξιο λόγου.

Στην τελική, μια μετριότητα που όσο περισσότερο τη σκέφτομαι, τόσο περισσότερο δεν μου αρέσει. Μάλλον θα ακολουθήσω το παράδειγμα του Burton και απλά δεν θα πολυασχοληθώ.

Βαθμολογία: 1.5/5 Stars1,5/5 Stars (1.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Δαβίτος




Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου 2012

Η συγκεκριμένη ταινία, έχει την ιδιαιτερότητα ότι μπορεί να ιδωθεί από δυο οπτικές γωνίες, η πρώτη είναι αυτή της κωμωδίας κι η δεύτερη αυτή της ταινίας του Tim Burton. Η διαφορά των δυο αυτών ποιοτήτων, είναι ότι στη μεν πρώτη, μπορείς να είσαι επιεικής, στη δε δεύτερη, όχι.

Ως κωμωδία, είναι αρκετά πετυχημένη και σίγουρα ποιοτικά κατατάσσεται αρκετά άνω του μετρίου. Η συνύπαρξη του Johnny Depp, της Michelle Pfeiffer και της Helena Bonham Carter σε μια μαύρη κωμωδία, μιλά από μόνη της για το πιθανό αποτέλεσμα. Η επιλογή δε του Johnny Depp, για το ρόλο του ευγενούς βρικόλακα, δε θα μπορούσε να είναι πιο ταιριαστή. Όλοι τους είναι ηθοποιοί που έχουν έμπρακτα αποδείξει, ότι μπορούν να είναι υπέροχοι, σε ό,τι κι αν τους ζητηθεί κι αυτό είναι ένα πολύ δυνατό χαρτί της ταινίας.

Ως ταινία του Tim Burton τώρα, υστερεί αρκετά σε σχέση με παλαιότερές του. Μπορεί η επιλογή του θέματός της, να είναι στοιχείο Tim Burton, όπως κι ο "καλός" βρικόλακας, το ίδιο, αλλά της λείπει ένα από τα σημαντικότερα συστατικά μιας ταινίας του μεγάλου σκηνοθέτη, αυτή του παραμυθιού. Η ταινία, φαίνεται να είναι περισσότερο μια απόπειρα του Burton, να αποδώσει φόρο τιμής σε μια δεκαετία που θα ήθελε να έχει σκηνοθετήσει ταινίες μεγάλου μήκους, όπως επίσης, σίγουρα αποτελεί και φόρο τιμής στην ομώνυμη σειρά, της οποίας, έχει κι επισήμως δηλώσει fan. Εκεί κάπου είναι που θεωρώ ότι έχει χαθεί το παιχνίδι. Η ταινία, δε φέρει την προσωπική σφραγίδα του σκηνοθέτη, παρά επικεντρώνεται στο να μοιάσει σε κάτι άλλο και δυστυχώς αυτό, τουλάχιστον για τους πιστούς ακόλουθούς του, είναι εμφανές. Επίσης, προσωπικά, μου έδωσε και την αίσθηση ότι επαναπαύθηκε, ίσως περισσότερο απ` όσο θα `πρεπε, στις ικανότητες των star του.

Νομίζω ότι στη συγκεκριμένη ταινία, το αν θα την πρότεινα ή όχι κάπου, είναι περιττό, μιας κι όσοι είστε fan του Tim Burton, δε θα βασιστείτε σίγουρα σε μια κριτική... ξέρω ότι περιμένετε πώς και πώς να βγει μια ταινία στις αίθουσες για να τη δείτε... είμαι κι εγώ μια από εσας. Παρόλα αυτά, οι μόνοι που δε θα την πρότεινα, είναι άτομα που δεν τους αρέσουν οι μαύρες κωμωδίες και δεν τους αρέσει ο Tim Burton. Θα την πρότεινα σε όλους τους θαυμαστές των ηθοποιών που παίζουν, μιας κι υποκριτικά, όλοι τους είναι άψογοι και στους θαυμαστές του σκηνοθέτη, θα φρόντιζα απλά να αναφέρω ότι δεν είναι μια από τις καλύτερές του.

Σημείωση: Έχει γίνει καταπληκτική δουλειά, στην ταινία, σχετικά με τη δεκαετία αναφοράς της. Αν δεν είχε τόσο καθαρή εικόνα, εμένα θα με έπειθε ότι είναι γυρισμένη εκείνη τη δεκαετία.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Μαριλένα Ιωάννου




Τρίτη 18 Σεπτέμβριου 2012

Πολύ θα ήθελα να φτιάχνει συχνότερα ταινίες ο Tim Burton. Ακόμη πιο συχνά και από ότι τις μας έχει συνηθίσει. Ποτέ δεν παύει να έχει έμπνευση αυτός ο άνθρωπος. Δε με απογοήτευσε ποτέ, ειδικά τα τελευταία έτη. Στη συγκεκριμένη ταινία καταφέρνει να συνδυάσει πολλά. Σκοτάδι (με το αντίστοιχο χιούμορ του), αλλόκοτους χαρακτήρες, εντυπωσιακό και πρωτότυπο σενάριο (πάντα στο ύφος του), εναλλαγή εποχών με ταυτιζόμενα ανά περίσταση στοιχεία και άλλα πολλά που καθηλώνουν το θεατή, εξάπτουν το ενδιαφέρον του και διεγείρουν τη φαντασία του.

Η μεγαλεπίβολη παραγωγή που για ακόμη μια φορά εντυπωσιάζει με τα οπτικοακουστικά εφετζίδικα της μας γυρίζει σε μια εποχή πουριτανισμού, ελεύθερων- και παρεξηγημένων as well- πνευμάτων όπου διαδραματίζεται μια ιστορία με πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες οι οποίοι συνδυασμένοι μεταξύ τους μπορούν να χαρίσουν ένα διψαστικό- για παραπάνω μήκος ταινίας- αποτέλεσμα. Με 70’s ροκ μουσική διάθεση και επένδυση και όχι μόνο… Υπερβολικά μακιγιάζ, έντονες ερμηνείες, σκηνικά που απαιτούν συγκεκριμένες υποστάσεις με συγκεκριμένο στιλ (ναι, μιλάω για τα κοστούμια).

Ο Johnny Depp είναι τόσο απρόβλεπτος ηθοποιός. Δεν έχει συγκεκριμένη φυσιογνωμία, υποκριτική υπόσταση. Είναι πολύ εξεζητημένος χαρακτήρας, καθόλου περίεργο που τα έχει κάνει πλακάκια με τον διεστραμμένο Burton (μη πει κάποιος τίποτα)! Σε αυτή την ταινία είναι βρικόλακας. Το κλασικό πάλλευκο δέρμα που του κολακεύει τις γωνίες του προσώπου (μόνο σε ανόρεκτες περιόδους της ζωής του). Του πάει το μυστήριο, του πάει το σκοτάδι, είναι γεννημένος για το τσαλάκωμα. Ακόμη δεν έχω κατανοήσει πως γίνεται ένας άνθρωπος τόσο ανέκφραστος να καταφέρνει με το βλέμμα του και μόνο να σε κάνει να καταλάβεις τόσα πολλά από αυτά που θέλει να σου περάσει (και που στη θέση του ένας άνθρωπος εκφραστικότατος δε θα μπορούσε να σε είχε καταφέρει να καταλάβεις ούτε το 1/3 του προαναφερθέντος). Πάει αυτός.

Η Michelle Pfeiffer μεγάλωσε. Αλλά είναι τόσο γοητευτική (είναι αυτό που λέμε με το ζουμί, μη το πω με τ’ όνομα του και εκτεθώ, είναι μια κυρία, άλλωστε). Είναι αισθησιακή, αποφασισμένη και ολίγον τι πονεμένη. Επιβλητική παρουσία και συνάμα συνετά διακριτική όταν το επιθυμεί.

Helena Bonham Carter: μία από τις καλύτερες ηθοποιούς όλων των εποχών (είπε κάποιος κάτι); Άλλος ένας αρρωστημένα αψυχολόγητος χαρακτήρας αυτός που ενσαρκώνει στην ταινία. Και όχι επειδή είναι ο ρόλος έτσι. Αλλά επειδή είναι έτσι αυτή. Δεν έχει φυσιογνωμία (σε μεγαλύτερο και χειρότερο βαθμό από τον Γιάννη Ντεπ). Μόνο στο The King’s Speech με είχε απογοητεύσει λίγο αλλά συγχωρείται λόγω πρότερου μη έντιμου βίου. Φυσικά, δε μπορώ να κάθομαι και να εκθειάζω. Δεν υπάρχουν λόγια που να περιγράφουν το μέγεθος αυτής της γυναίκας ως ηθοποιού έστω και στο απειροελάχιστο.

Η Eva Green πόσο απολαυστική; Από εμφάνιση σκίζει και από attitude άλλο πράμα… Καταπληκτική συμμετοχή και ταιριαστός ρόλος. Αλλά και η Bella (λέγε την όνομα και πράγμα) Heathcote, συναρπαστική ανακάλυψη (νομίζω την είχε πάρει ο μάτης μου και στο In Time).

Δε μπορώ να περιμένω θέλω περισσότερα από όλους τους παραπάνω αλλά και από αυτούς που δε χώρεσαν σε τούτο το κείμενο αλλά συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί αυτό το τόσο καλό αποτέλεσμα.

Βαθμολογία: 3.5/5 Stars3.5/5 Stars3.5/5 Stars3,5/5 Stars (3.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Φίλιππος Γαβριηλίδης




Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2012

Αφήνοντας πίσω του τη μετριότητα της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων, ο Tim Burton επιστρέφει στο στοιχείο που τον έχει καθιερώσει: αυτό του «ανάλαφρου» τρόμου. Το «Dark Shadows» είναι μια εκατό τοις εκατό «μπαρτονική» ταινία, αλλά φιλοδοξεί να γίνει κάτι ακόμα περισσότερο: μια σύνοψη, ενδεχομένως, ολόκληρης της φιλμογραφίας του παραμυθά σκηνοθέτη (τα Ψαλιδοχέρης, Ο Μύθος του Ακέφαλου Καβαλάρη και Νεκρή Νύφη είναι συχνά παρόντα) και των χαρακτηριστικότερων εμμονών του. Θάνατος, φαντάσματα, κιτς χρώματα, παραμυθένια ατμόσφαιρα, στοιχεία τρόμου, μια ιδιαίτερα αξιόλογη αναβίωση των 1970, σάτιρα της τηλεοπτικής σαπουνόπερας και, φυσικά, πολύ χιούμορ, σφιχταγκαλιάζονται και θυμίζουν παλιό καλό Burton. Η διαφορά είναι ότι το τεχνικό κομμάτι έχει εξελιχθεί πλέον όχι απλώς αισθητά, αλλά σε σημείο να είναι οπτικά τόσο εντυπωσιακό, ώστε να προκαλεί μέχρι και αναφωνήματα θαυμασμού. Το μόνο στοιχείο που αυτό το (τουλάχιστον ως ενός σημείου) απολαυστικό μείγμα αφήνει «απ’ έξω» ή, καλύτερα, πνίγει μέσα στα πολλά συστατικά του είναι ο απόκοσμος ερωτισμός του, στον οποίο θα ήταν προτιμότερο να είχε δοθεί μεγαλύτερο βάρος.

Είναι, παρόλα αυτά, πολύ δύσκολο να διατηρηθεί αυτή η επιτυχής ισορροπία για σχεδόν δύο ώρες και ο αρχικός ενθουσιασμός δεν θα παραμείνει εξίσου θερμός και μετά τα μισά της διάρκειας. Δυστυχώς, η πληθώρα των χαρακτήρων (αρκετοί εκ των οποίων είναι μάλλον αχρείαστοι), των υποϊστοριών και των κινηματογραφικών ειδών απειλούν ολοένα και περισσότερο τη συνολική συνοχή του φιλμ. Το αφελώς υπερφορτωμένο φινάλε, δε, αποδεικνύεται απογοητευτικά συμβατικό.

Στις ερμηνείες, ανώτερος όλων δεν είναι παρά ο Johnny Depp, μετρημένος και κεφάτος, ενώ οι υπόλοιποι κυμαίνονται μεταξύ της υπερβολής (Eva Green), του ναρκισσισμού (Chloe Moretz) και της… ρουτίνας (Helena Bohnam Carter).

Σαν αποτέλεσμα, αυτό που θα μπορούσε να αποτελεί την επιτομή της φιλμογραφίας του Tim Burton, δεν καταφέρνει να περισώσει μέχρι τέλους την αρχική του στιβαρότητα και δεν χαράζεται στη μνήμη ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι της.

Βαθμολογία: 2.5/5 Stars2.5/5 Stars2,5/5 Stars (2.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur


 
<Χωρίς Τίτλο> - kalamaria78 - Πεμ 11 Οκτ 2012 - 08:57
Ας μου εξιγήσει κάποιος που ίσως γνωρίζει καλύτερα..... 1ον ποιό το σενάριο, 2ον ποιος πρωταγωνιστεί, 3ον που ειναι το κωμικο στοιχείο (αν εξαιρεσεις κανα δυο ατάκες στην αρχή ) 4ον ποιο το νόημα της ταινίας. Τίποτα. απλα κάτι το οποιο ξεκινάει με όμορφη φωτογραφία, συνεχιζει μέτρια, και καταληγει(ς) να κοιτας το χρωνόμετρο για να πεις καποια στιγμή επιτέλους τελειώνει. 
Την ίδια μέρα που είδα αυτό, ειδα και το Big Stan με τον Ρομπ Σνάιντερ, του οποιου της ταινιες της θεωρώ άθλιες. Κι όμως πέρασα πολύ καλύτερα, γέλασα πολύ περισότερο.   
Μετά το μεθυσμένο ημερολόγιο , πατάτα νουμερο 2 για τον Γιαννακη τον Ντέπ.
2,5/10 (μόνο για φωτογραφία και σκηνικά)


 
 
Re: <Χωρίς Τίτλο> - Stavros-Ganotis - Παρ 23 Νοε 2012 - 20:36
Εγώ σίγουρα δεν θα σου εξηγήσω, αφού συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Το ότι άρεσε σε κάποιους, ήταν λόγω της θετικής προκατάληψης επί του ονόματος του Μπάρτον.
 
Αξιολόγηση 6,5/10 - vasilis_g - Πεμ 27 Σεπ 2012 - 01:44

Η ταινία αποτελεί μια κωμωδία τρόμου με πολλά στοιχεία gothic που αποτελούν άλλωστε και τη χαρακτηριστική αισθητική των ταινιών του Tim Burton. Ο Tim Burton επιλέγει να δημιουργεί ταινίες που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως εμπορικές, ταινίες-μοντέρνα παραμύθια χρησιμοποιώντας χαρακτήρες παγιδευμένους στο κοινωνικό περιθώριο εξαιτίας του προβληματικού τους χαρακτήρα που συνήθως ενσαρκώνουν το κακό. Το νεκρικό κλίμα είναι έκδηλο σε κάθε σκηνή και μια αόριστη αίσθηση αηδίας πλανάται στον αέρα έτοιμη να οπτικοποιηθεί ανά πάσα στιγμή.


Η συγκεκριμένη ιστορία διαδραματίζεται χρονολογικά στη δεκαετία 1970-1980 και γίνεται προσπάθεια να αποτυπωθεί η επαναστατική ατμόσφαιρα της δεκαετίας τόσο με τις καθημερινές συνήθειες όσο και με το ντύσιμο και το soundtrack. Η ταινία ως προς το οπτικό κομμάτι προσφέρει ενδιαφέρουσες αντιθέσεις με τη χρήση έντονων (ζωντανών) χρωμάτων στα σκηνικά και τη χρήση χλωμών και νεκρικών αποχρώσεων στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών.


απο: ο δρόμος του Cinema: http://theroadofthecinema.blogspot.gr/2012/09/dark-shadows-2012.html

Το επεξεργάστηκε ο/η vasilis_g συνολικά 10 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - eldameldo - Πεμ 06 Σεπ 2012 - 12:33
Συμπαθητική η καινούρια ταινία του Tim Burton, η οποία κατά τη γνώμη μου σώνεται κυρίως λόγω του χιούμορ που έχει σε αρκετά σημεία. Η ατμόσφαιρα και γενικά η εικόνα της ταινίας είναι επιβλητική και η σκηνοθεσία αρκετά καλή. Όσον αφορά τις ερμηνίες, ο Depp για άλλη μια φορά ξεχωρίζει σε ταινία που παίζει και αρκετά πειστική ως "κακιά" είναι η Eva Green.
Στα αρνητικά τώρα, έχουμε ένα αρκετά αργό ρυθμό σε σημεία και δεν ξέρω αν ο Burton το παρατήρησε ή όχι, αλλά η σκηνή που εκτυλίσεται στο τέλος μέσα στο σπίτι με τις φωτιές κλπ, είναι αρκετά πανομοιότυπη με το Death Becomes Her (εκεί που παλεύουν οι γυναίκες μεταξύ τους αν σας θυμίζει κάτι).
Έτσι λοιπόν έχουμε μια ταινία πολύ καλής παραγωγής (μοντάζ, φωτογραφία, σκηνοθεσία), η οποία θα ήταν πολύ πιο "βαριά" και κουραστική χωρίς τα κωμικά στοιχεία της και την τραγελαφική (με την καλή έννοια πάντα) ερμηνία του Johnny Depp.

Βαθμολογία: 6/10
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.