• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Amazing Spider-Man (2012)


Υπερήρωες | 136' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 12 Ιουλ 2012
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 29/10/2012
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 9/11/2012
Διανομή: Feelgood Entertainment
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.13 %
Αξιολόγηση: 6.79/106.79/106.79/106.79/106.79/106.79/106.79/10   (6.79/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Δεν είναι τέλειος. Είναι απίθανος.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 21 Ιουνίου 2012

Reboot. Σε κινηματογραφικούς όρους ισοδυναμεί με την εν μέρει ή και ολική απόρριψη μιας υπάρχουσας ταινίας ή σειράς ταινιών και την επανεκκίνηση της με καινούργιες ιδέες, ιστορίες ή στυλ αφήγησης. Αλλιώς «πώς να βγάλουμε περισσότερα λεφτά», κάτι που δυστυχώς για το The Amazing Spider-Man τείνει να κλίνει προς, χωρίς αυτό όμως να σημαίνει ότι δεν διαθέτει αρετές.

Από το 2005 έως το 2011 μόνο, τουλάχιστον καμιά δεκαπενταριά περιπτώσεις reboot έχουν πραγματοποιηθεί ή βρίσκονται στο στάδιο των γυρισμάτων. Κοινά χαρακτηριστικά σε όλες τις περιπτώσεις είναι ότι η όποια αφηγηματική συνέχεια προηγούμενων ταινιών με το ίδιο θέμα σβήνεται, με αποτέλεσμα ένα φρεσκαρισμένο franchise που θα προσελκύσει ξανά ένα ευρύτερο κοινό και είναι και δικαιολογημένο. Και τι εννοώ με αυτό. Ας πάρουμε παράδειγμα το Batman Begins. Μιλάμε για ένα reboot το οποίο από όποια πλευρά και να το δεις, δικαιολογεί την ύπαρξη του. Χρονικά μεσολαβούσαν οκτώ χρόνια από την τελευταία ταινία Batman (το Batman & Robin του 1997). Εισπρακτικά η ταινία του 1997 ήταν μια μεγαλειώδεις αποτυχία, ενώ από καλλιτεχνικής πλευράς τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα. Στο τεχνικό κομμάτι, στα οκτώ χρόνια που μεσολάβησαν έγιναν θαύματα όσον αφορά τα εφέ, τα σκηνικά, τα κοστούμια, το μακιγιάζ, όλα. Τέλος, ερμηνευτικά μιλάμε για μέρα με νύχτα. Πέντε παράγοντες που πάνω-κάτω όλες οι ταινίες που δεχτήκαν τη μεταχείριση του reboot κάλυπταν (αντιπροσωπευτικά δείγματα τα Casino Royale, Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Εξέγερση, Star Trek, The Karate Kid και άλλα). Αναλύοντας τον νέο Spiderman θα ανακαλύψουμε ότι δεν υπήρχε η αναγκαιότητα για ένα reboot. Το χρονικό διάστημα μεταξύ του Spiderman 3 και του The Amazing Spider-Man είναι μόνο 5 χρόνια. Χρονικό διάστημα το οποίο δεν δικαιολογεί σχεδόν καθόλου το reboot. Εισπρακτικά τα Spiderman είναι από τις πιο επιτυχημένες τριλογίες στην ιστορία του κινηματογράφου, ενώ λαμβάνοντας υπόψιν ότι μιλάμε και καλλιτεχνικά και κριτικά για μια από τις καλύτερες τριλογίες, η όλη επαναπροσέγγιση του Spiderman φαντάζει ακόμα πιο παράλογη. Τέλος, τεχνικά (η τριλογία απαριθμεί 5 τεχνικές υποψηφιότητες για Όσκαρ) πέρα από το 3D δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο ακόμα κι από το πρώτο Spiderman. Μόνο ερμηνευτικά πρέπει να ομολογήσω ότι η νέα ταινία υπερτερεί κατά πολύ κι από τις τρεις προηγούμενες ταινίες. Με αυτά στο μυαλό, το The Amazing Spider-Man δεν δικαιολογεί την ύπαρξη του, παρά μόνο, κακά τα ψέματα, για να φέρει περισσότερα λεφτά. Και ενώ υπάρχουν πολλά να σου αρέσουν, δυστυχώς, δεν υπάρχουν αρκετά εδώ για να κάνουν το όλο εγχείρημα «amazing».

Ας το αναλύσουμε, όμως, λίγο περισσότερο και ας ξεκινήσουμε από την πλοκή του έργου. Με την ταινία να πλασάρεται στο εμπόριο ως η «ανείπωτη ιστορία» του Peter Parker, έχεις στο μυαλό ότι η ταινία παρόλο που θα ασχοληθεί με κάποια, παρόμοια με την πρώτη ταινία, θέματα, θα ήταν περισσότερο η αφήγηση μιας διαφορετικής καταγωγής. Ότι θα βλέπαμε αυτό το κάτι παραπάνω που ενδεχομένως θα υπήρχε στο δάγκωμα της αράχνης. Με λύπη σας πληροφορώ ότι κάτι τέτοιο τελικά δεν υφίσταται. Θα μου πείτε, έως ένα βαθμό αναμενόμενο, αλλά εδώ, παρόλο που κάποια συγκεκριμένα γεγονότα διαθέτουν ένα κάποιο twist, το γενικό αφηγηματικό πλαίσιο είναι σχεδόν ίδιο με την πρώτη ταινία. Παρόλο που η ταινία ξεκινά δίνοντας μια τεράστια προσοχή για τους γονείς του Peter και το πώς ο θείος Ben και η θεία May έχουν αποκρύψει πράγματα από τον Peter, το όλο πράγμα καταλήγει να είναι απλά και μόνο το μέσο που οδηγεί τον Peter στην Oscorp για να δαγκωθεί από την αράχνη. Από εκεί και μετά, τα πάντα εξελίσσονται με εξωφρενικά παρόμοιο τρόπο με την ταινία του 2002. Χωρίς να θέλω να κάνω spoiler, όλα όσα νομίζετε ότι πρόκειται να συμβούν... συμβαίνουν. Ακόμη κι εάν κρίνεις την ταινία αξιοκρατικά αγνοώντας τις προηγούμενες ταινίες, υπάρχει μια αίσθηση του γνώριμου σε όλο το εγχείρημα. Ακόμα και ο κακός, παρά την εξαιρετική δουλειά από το τμήμα των οπτικών εφέ και την ερμηνεία του Rhys Ifans, μοιάζει ένα συνονθύλευμα του εγωιστή Green Goblin και της παραπλανημένης μεγαλοφυΐας του Doc Ock από τη δεύτερη ταινία του Raimi. Η μόνη αλλαγή εδώ είναι πως έχουμε πιο αυθεντικά στοιχεία από το κόμικ. Η αρχική κοπέλα του δίνει το παρόν, οι εκτοξευτές ιστού το ίδιο και γενικά η όλη ταινία είναι κάπως πιο πιστή στα κόμικ.

Και περνάμε στα υπόλοιπα. Το καστ της ταινίας είναι πραγματικά λαμπερό. Ο Andrew Garfield παίζει έναν εντελώς διαφορετικό Spiderman από εκείνον του Tobey Maquire. Σίγουρα ικανότερος σαν ηθοποιός, ο Garfield επιδεικνύει μεγάλο κωμικό ταλέντο, ενώ διαθέτει κι ένα εκπληκτικά εκφραστικό πρόσωπο. Από την άλλη, η Emma Stone, γλυκύτατη και χαριτωμένη, κάνει ότι καλύτερο μπορεί με τον αναπάντεχα μικρό και μέτρια γραμμένο ρόλο που έχει. Οι Sally Field και Martin Sheen κάνουν ακριβώς αυτό που περιμένετε να κάνουν, αλλά και μόνο το ότι παίζουν στην ταινία ανεβάζει το κύρος της κατά πολύ. Ο Dennis Leary είναι αξιοπρεπέστατος και παρόλο που παίζει έναν αυστηρό μεν πατέρα και υπηρέτη του νόμου, καταφέρνει να γίνει συμπαθής. Ενώ ο Rhys Ifans είναι ηθοποιάρα και το αφήνω εκεί. Η επιλογή του σκηνοθέτη Marc Webb, τώρα, οδήγησε στην επίτευξη μιας ελαφρώς off-beat αίσθησης, κάτι που δεν συναντάμε συχνά σε τέτοιου μεγέθους ταινίες. Υπάρχουν πιο ήσυχες στιγμές στο πλαίσιο της δράσης, που οι περισσότεροι σκηνοθέτες τέτοιων μπλοκμπάστερ δεν προσπαθούν καν για κάτι παρόμοιο. Όπως η σκηνή της διάσωσης ενός παιδιού (καλύτερη σκηνή της ταινίας για μένα), παιγμένη στην τελειότητα από τον Garfield, στην οποία ο Spiderman αντιλαμβάνεται τον σκοπό του. Εντυπωσιακές βρήκα και τις σκηνές που ο Spiderman πέταγε και ειδικά την χρήση μιας συγκεκριμένης κάμερας. Αν και υπήρχε ένα πρόβλημα με το μοντάζ, μιας και ήταν πολύ γρήγορο ανά στιγμές, το τελικό σκηνοθετικό αποτέλεσμα ήταν αρκετά καλό. Το The Amazing Spider-Man, τώρα, δημιουργήθηκε χρησιμοποιώντας πραγματικά στοιχεία όπου ήταν δυνατό και οπτικά εφέ όπου ήταν απαραίτητο. Μια έξυπνη κίνηση καθώς οι κινήσεις του Spiderman έμοιαζαν πιο αληθοφανείς από ποτέ. Από την άλλη, ο Lizard είχε λίγο άσχημο CGI στο πρόσωπο, αλλά στο σύνολο ήταν πολύ ρεαλιστικός. Το 3D υπαρκτό σε δυο-τρεις στιγμές μόνο.

Εντέλει, σίγουρα θα διασκεδάσεις και θα περάσει ευχαρίστα η ώρα σου, αλλά η ταινία, είτε πιστεύεις ότι έπρεπε να της κάνουν reboot ή όχι και παρά τα μερικά προτερήματα της, σε αφήνει με μια αίσθηση ανικανοποίητου.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Δαβίτος




Κυριακή 22 Ιουλίου 2012

Μία πενταετία έχει περάσει από τότε που ο «Spider-man» σκαρφάλωσε για τελευταία φορά στις κινηματογραφικές οθόνες και η απόφαση της εταιρίας παραγωγής να προχωρήσει σε μία επανεκκίνηση, σε κινηματογραφικούς όρους «reboot», της σειράς, φαντάζει μάλλον βιαστική. Παρά την τεράστια εισπρακτική επιτυχία του Spider-man 3 το 2007, πάντως, η αλήθεια είναι πως η σειρά χρειαζόταν μία πνοή φρεσκάδας, μιας και ήδη μοιάζει σχετικά ξεπερασμένη. Με την παρουσία, δε, του Marc Webb (του καταπληκτικού (500) Μέρες με τη Σάμερ) στη σκηνοθετική καρέκλα, τον πολλά υποσχόμενο Andrew Garfield στον ρόλο ενός από τους γοητευτικότερους σούπερ-ήρωες όλων των εποχών και τις δηλώσεις των συντελεστών για ένα φιλμ με περισσότερη έμφαση στην προσωπικότητα και την ανθρώπινη υπόσταση του Spider-man, πώς οι προσδοκίες να μην έχουν φτάσει σε (επικίνδυνα) μεγάλα ύψη;

Η ιδέα του reboot του Spider-man φέρνει στην επιφάνεια αισθητά περιθώρια βελτίωσης από την τριλογία του Sam Raimi. Το κυριότερο, ίσως, μια πιο μοντέρνα και cool σκηνοθεσία, για την οποία ο Marc Webb ήδη με την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία απέδειξε ότι είναι ικανός. Επίσης, νομίζω ότι όλοι θέλαμε να δούμε ένα πιο ρεαλιστικό κι ώριμο πορτρέτο της εφηβικής ζωής του Peter Parker –και πρωτίστως να είναι όντως έφηβος, γιατί κανείς από τους πρωταγωνιστές του φιλμ του 2002 δεν έπειθε για τη μικρή ηλικία του. Η απόρριψη μιας σειράς με εξαιρετική πορεία στα ταμεία και η επανεκκίνησή της σε σχεδόν αδικαιολόγητα μικρό χρονικό διάστημα (και ιδιαίτερα όταν ως χαρακτηριστικότερο παράδειγμα reboot κυριαρχούν τα ανεπανάληπτα «Batman» του Christopher Nolan), θεωρητικά θα έπρεπε να έχει ως βασικότερο στόχο την προσπάθεια υπερίσχυσης στον χώρο των σουπερ-ηρωικών blockbuster, με μια, αν όχι τολμηρή, τουλάχιστον πραγματικά προσεγμένη παρουσίαση του πολυαγαπημένου ήρωα, ώστε να κάνει και τον θεατή, με την σειρά του, να συμφωνήσει στην απόρριψη της προηγούμενης τριλογίας.

Τελικά, η ταινία δεν προσφέρει κάτι που ο θεατής δεν ήξερε πως θα δει. Ούτε λέγεται κάποια «ανείπωτη ιστορία», όπως διαφημιζόταν, κάθε άλλο, ούτε λύνεται κάποιο μυστήριο γύρω από τον θάνατο των γονιών του Peter, ούτε και σε γενικές γραμμές το φιλμ είναι κλάσεις ανώτερο από εκείνα του Raimi. Τι προσφέρει; Έναν αναμφίβολα πολύ πιο ανθρώπινο και ρεαλιστικό χαρακτήρα πίσω από τη γνωστή μάσκα…

Ο Marc Webb δεν είναι ο σκηνοθέτης για τον οποίο θα έλεγες πως «δεν θα μπορούσαν να είχαν βρει καλύτερον!», αποτελεί όμως μία σίγουρα εύστοχη επιλογή, πραγματικά ικανή στο ρομαντικό κομμάτι του φιλμ και στην προσθήκη της απαιτούμενης φρεσκάδας. Όσο για το καστ, μπορώ να πω πως έχουν γίνει πράγματι εξαιρετικές επιλογές! Ο Rhys Ifans πείθει στον ρόλο του Lizard, του κακού που δεν πρόλαβε να κάνει την εμφάνισή του στην προηγούμενη τριλογία, το ίδιο και η ανερχόμενη Emma Stone ως Gwen Stacy, το πρώτο αίσθημα του Peter πριν από τη Mary Jane. Για τον Andrew Garfield μπορώ να πω πως όντως δεν θα μπορούσαν να είχαν βρει καλύτερο! Ο ταλαντούχος ηθοποιός που αναδείχθηκε μέσα από το Social Network του David Fincher και το μελαγχολικό Μη Μ` Αφήσεις Ποτέ κάνει τον χαρακτήρα του Peter Parker δικό του και ο θεατής από την πρώτη στιγμή που τον βλέπει, είναι επιτέλους σίγουρος πως, ναι, αυτός ακριβώς είναι ο Spider-man!

Πειράζει που αυτό που μου έμεινε κυρίως από την ταινία είναι το love-story της; Θεωρώ βασικά πως είναι το μοναδικό στοιχείο της, του οποίου οι δυνατότητες αξιοποιούνται πλήρως. Ο Garfield και η Stone διαθέτουν αληθινά εντυπωσιακή χημεία (παρόμοιά της δεν θυμάμαι να έχω δει σε super-hero ταινία) και στη σχέση τους μοιάζει να έχει δοθεί πολλή προσοχή σκηνοθετικά, καθιστώντας τη, παρότι απλούστερη, ασύγκριτα αποτελεσματικότερη από εκείνη των Maguire και Dunst. Παρότι δεν της παραχωρείται πολύς κινηματογραφικός χρόνος, το συναισθηματικό της υπόβαθρο είναι στ’ αλήθεια αξιομνημόνευτο.

Δυστυχώς, για το σενάριο έχω μεγάλο παράπονο. Προσπαθώντας να διαφοροποιηθεί από την ταινία του 2002, κάνει σχετικά πολλές, πλην όχι ουσιαστικές, αλλαγές -και, παρόλα αυτά, ο χαρακτήρας του Lizard παραπέμπει αδικαιολόγητα έντονα στον Green Goblin του Willem Dafoe. Αφήνοντας πίσω του μια αρκούντως καλή τριλογία, το σενάριο επιχειρεί να προσφέρει μια στιβαρότερη εμπειρία, δίνει όμως βάρος στα λιγότερο σημαντικά σημεία της ιστορίας που έχει να αφηγηθεί κι αποδεικνύεται άνισο. Προσπερνά με αδικαιολόγητη βιασύνη τον θάνατο του θείου του Peter, το υποτιθέμενο «μυστήριο» των εξαφανισμένων γονιών του, αλλά και την μετάλλαξή του από έναν μοναχικό και προβληματισμένο έφηβο σε τιμωρό του εγκλήματος. Διαθέτει χιούμορ, μα συχνά τραβάει τις καταστάσεις από τα μαλλιά για να το καταφέρει. Φιλοδοξεί να μεταφέρει τη συναισθηματική του δύναμη και στις σκηνές δράσης, μα καταλήγει εντέλει να συσσωρεύει τόσα κλισέ, όσα δεν διακρίνονταν και στις τρεις ταινίες του Raimi μαζί! Αποδυναμώνοντας, έτσι, κι αυτή τη φρεσκάδα για την οποία γίνεται λόγος.

Με λίγα λόγια, ο νέος Spider-man κάνει αυτό για το οποίο είναι προορισμένος και δεν το κάνει καθόλου άσχημα. Αποτελεί ένα διασκεδαστικό blockbuster, με θεαματική δράση, πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα και νεανικότερη διάθεση από την αντίστοιχη τριλογία της προηγούμενης δεκαετίας. Κυριαρχεί όμως σε κάθε στιγμή του, η αίσθηση πως θα μπορούσε και καλύτερα. Υπήρχε η ευκαιρία για έναν πραγματικά καλό και ουσιαστικά βελτιωμένο Spider-man, μα έμεινε ανεκμετάλλευτη, λόγω ενός βιαστικού, θα έλεγα, σεναρίου που δεν δείχνει να ενδιαφέρεται πραγματικά για τον ήρωα του. Ψυχή της ταινίας αποτελούν ωστόσο οι εξαιρετικοί πρωταγωνιστές της και αν υπάρχει κάτι σίγουρο, είναι πως ο Spider-man βρήκε πλέον την ιδανική θέση στο πρόσωπο του ικανότατου Andew Garfield -και πως οι προσδοκίες για το δεύτερο μέρος είναι ακόμα υψηλότερες…

Καλή αρχή, λοιπόν, στον καινούριο Spider-man και ελπίζουμε σε ένα πιο προσεγμένο σενάριο (και κάποιον καλύτερο συνθέτη) την άλλη φορά…

Βαθμολογία: 2.5/5 Stars2.5/5 Stars2,5/5 Stars (2.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur




Πέμπτη 25 Οκτωβρίου 2012

Μόνο amazing δεν είναι. Μόνο αυτό δεν είναι, πραγματικά. Είναι μια απογοήτευση, μια προσβολή στο κόμικ που μεγάλωσε γενεές και γενεές παιδιών ανά την υφήλιο. Καλύτερα να κάθομαι να κοιτάω το άλμπουμ της ΚΟΥΚΟΥ-ΡΟΥΚΟΥ με τη συλλογή που έκανα μικρός, παρά να βλέπω αυτό το κινηματογραφικό ατόπημα-έκτρωμα (θέλει να βγάλει και νούμερο 2 τρομάρα του)!

Πρώτα απ’ όλα ο Spiderman αγαπάει τη Mary-Jane (και όχι τη Γκουέν, Μουέν, whatever). Η θεία του και ο θείος του είναι μεγάλοι σε ηλικία, δεν δολοφονήθηκε με τον τρόπο που η ταινία δείχνει, δεν υπήρχε καμπάνια ανθρωποκυνηγητού για εκδίκηση, δεν ήταν κωμικός και γελοίος άνθρωπος αλλά ένας κλασικός συνεσταλμένος αμερικανός φοιτητής και για το χαρτζιλίκι αυτοφωτογραφιζόταν για να πουλά τη δουλειά του σε εφημερίδες. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι υπήρχε μια βέβηλη αλλοίωση σχεδόν όλων των γεγονότων του πρωτότυπου. A, επίσης, ο Spiderman δεν φοράει τσίπικια στολή. Πάει αυτό.

Το cast. Απαίσιο. Αταίριαστοι ΟΛΟΙ με τους ρόλους τους. Ο Andrew Garfield για Spiderman δεν είναι. Ξέρω ότι ο άνθρωπος κοντεύει τα 30 (και είναι καλός ηθοποιός κατά τα άλλα καθότι έχει παίξει σε αξιόλογες παραγωγές που του ταίριαζαν πολύ) αλλά είναι σα συλφίδα και μοιάζει με δεκαπεντάχρονο που πειραματίζεται με το εσωτερικό του εσωρούχου του (επιμελώς ατημέλητος έως κιτς). Για εμένα, που η Emma Stone είναι από τις πιο αγαπημένες μου ηθοποιούς και τόσο ταλαντούχα, ήταν το μεγαλύτερο της κινηματογραφικό ατόπημα να μπει το όνομα της στους τίτλους της συγκεκριμένης ταινίας. Πρώτον. Δεν της πάει το ξανθό. Δεύτερον. Ο ρόλος της είναι ηλίθιος (εντελώς). Τρίτον. Παίζει άθλια (την παίρνει η μπάλα λόγω όλων των κακών της ταινίας). Τέταρτον. Δεν ταιριάζει με κανέναν χαρακτήρα και ηθοποιό (υποκριτικά, φυσιογνωμικά και ούτω καθεξής λέμε). Είναι πολλά ακόμα αλλά θα κάνω την καρδιά μου πέτρα και δε θα επεκταθώ, το γενικό νόημα το πιάσατε. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί ούτε καν υπάρχουν. Χάλια.

Σκηνοθεσία ανιαρή. Αδιάφορη. Τα εφέ τραγικά. Ο Conors που έγινε σαύρα μετάλλαξη έπαθε ο άνθρωπος δεν έγινε ο πράσινος Χάγκριντ. Έλεος, η υπερβολή στην υπερβολή. Κάτι άλλο που μου έσπασε τραγικά τα νεύρα ήταν το ηλίθιο χιουμοράκι. Οι αστείες σκηνές και ατάκες σε ώρες πάλης και άλλων σκηνών όπου δεν χωράει πλάκα. Άθλιο. Συναίσθημα μηδέν. Ούτε μεταξύ του έρωτα των νεαρών, ούτε όταν δολοφονήθηκε ο θείος (ούτε καν ένταση υπήρξε στη συγκεκριμένη σκηνή, ήταν λες και έγινε μια αγγαρεία για να βγει το σενάριο της ταινίας). Γενικά, μια απογοήτευση (αν χρησιμοποίησα πάλι τη λέξη αυτή, σας δηλώνω ότι θα την υποστηρίζω μέχρι να πεθάνω).

Δε τίθεται καν θέμα σύγκρισης με τα προηγούμενα Spiderman από μέρους μου. Τα θεωρώ ως αυτοτελή εγχειρήματα που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους λόγω διαφορετικής παραγωγής και γενικά άλλων παραγόντων. Αλλά το συγκεκριμένο εγχείρημα είναι τρελή failουριά.

Βαθμολογία: 1/5 Stars(1/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Φίλιππος Γαβριηλίδης


 
<Χωρίς Τίτλο> - Boom - Πεμ 09 Αυγ 2012 - 13:48
Το επεξεργάστηκε ο/η Boom συνολικά 4 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - orlando - Κυρ 15 Ιουλ 2012 - 15:29

Κύριε Στάυρο Γανωτή θα ήθελα να μου πείτε πόσα αστεράκια βάζετε στην ταινία The Amazing Spider-Man (2012) και πόσα στο The Avengers (2012),ευχαριστώ πολύ!!!!!!!!!!!!!!

 

 

υ.γ με εκτίμηση ο φίλος χρήστος!!!!!!!!!!!!!!!!

 
 
Re: <Χωρίς Τίτλο> - Stavros-Ganotis - Κυρ 15 Ιουλ 2012 - 19:28

Χρήστο μου, χάρηκα πάρα πολύ που σε άκουσα πάλι. Στην αράχνη 2 και στη μάζωξη 3.

Εγώ σε ευχαριστώ!!!

 
<Χωρίς Τίτλο> - orlando - Σάβ 14 Ιουλ 2012 - 17:33
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.