• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


127 Hours (2010)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
127 Ωρες

Περιπέτεια | 94' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 3 Φεβ 2011
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 21/6/2011
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 22/6/2011
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.32 %
Αξιολόγηση: 6.98/106.98/106.98/106.98/106.98/106.98/106.98/10   (6.98/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Κάθε δευτερόλεπτο μετράει.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 2010

Ένας James Franco για Όσκαρ. One man show από τον υποτιμημένο αυτό νεαρό Αμερικανό ηθοποιό, που βγάζει όλη την ερμηνευτική του δύναμη στριμωγμένος μέσα σε ένα σκηνικό 2x2. Υποδύεται τον αναρριχητή Aron Ralston, ο οποίος το 2003 εγκλωβίστηκε για πέντε μέρες μέσα ένα απομονωμένο φαράγγι στη Γιούτα των Η.Π.Α., όταν ένας βράχος αποκολλήθηκε από τη θέση του, τον παρέσυρε από ύψος 20 μέτρων και του καταπλάκωσε το χέρι.

Στο Slumdog Millionaire, ο Danny Boyle έκανε τους ερμηνευτές του στην άκρη και αναδείχτηκε ο πρωταγωνιστής της ίδιας της δημιουργίας, ανταμειβόμενος για την προσπάθειά του με το όσκαρ σκηνοθεσίας. Εδώ, γίνεται το ακριβώς αντίθετο, αφού το λιτό και απέριττο σενάριο του Boyle ωφελεί από φύσεως τον ηθοποιό που θα καταφέρει να το αξιοποιήσει. Το αναμφισβήτητο ταλέντο του Franco είναι ικανό να το αναδείξει και να το απογειώσει, παρά τις όποιες αδυναμίες του, και ως ένα σημείο το πετυχαίνει. Ταινία όμως, δεν είναι μόνο ο Franco.

Από εκεί και πέρα, ο Boyle χρησιμοποιώντας τις ίδιες γνώριμες τακτικές παλεύει να καλύψει, ανώδυνα και σε μορφή καρικατούρας, την διαδρομή που διανύει ο Ralston από την κατάσταση του ψυχεδελικού συμπαντικού του ζενίθ, στο απόλυτο σωματικό και ψυχικό τέλμα. Γίνεται επ`αυτού προβλέψιμος, αν και με κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία στο πλάνο του, σε γενικές γραμμές όμως, δεν παρουσιάζει τίποτα το καινούργιο. Χρωματικές εκρήξεις, σουρεαλιστικές αναφορές, σκηνοθεσία με ένταση, περίτεχνοι πειραματισμοί στο μοντάζ, ρυθμός που χτυπάει κόκκινο. Πλήρης από γνώριμα κινηματογραφικά παραισθησιογόνα. Ο ήχος αποθεώνει την εικόνα του και κάνει την περισσότερη δουλειά, ενώ η φωτογραφία προσαρμόζεται στην κατάσταση του ήρωα, μεταβαλλόμενη σε φως, δύναμη, αισθητική άποψη, ανάλογα με τις ψυχολογικές μεταπτώσεις του ήρωα προκειμένου να δώσει έμφαση σε αυτές.

Το 127 Hours είναι ταινία μέσης διάρκειας, μοιάζει εντούτοις μακροσκελής, δεδομένου της φύσης του χαρακτήρα και της δομής της ιστορίας, η οποία κολλάει κι αυτή μαζί με τον ήρωα στα έγκατα της γης. Γίνεται αισθητό ότι της λείπει η εξέλιξη, ειδικότερα δε όταν ο Boyle προδίδεται από την αδυναμία να περιορίσει την καλλιτεχνική του αδρεναλίνη, ή τουλάχιστον να την αξιοποιήσει, να την κατανείμει πιο αποτελεσματικά. Το σενάριο ήταν το ρίσκο και είναι προφανές ότι έγινε προσπάθεια να χτιστεί πάνω στα παιχνίδια του μυαλού, τις σκέψεις, το όραμα, τις αναπολήσεις και τις συνειδησιακές εκρήξεις του ανθρώπου που αντιλαμβάνεται τον θάνατο να καραδοκεί από κοντά αλλά δεν έχει τα μέσα να τον αντιμετωπίσει. Καλά όλα αυτά δε λέω, όμως το αποτέλεσμα είναι που μετράει και για μένα αυτό είναι μέτριο, ωστόσο όχι απογοητευτικό. Αν πρέπει να ιεραρχηθούν τα επιμέρους τμήματα, σίγουρα στην κορυφή κατατάσσεται ο James Franco και στο πρώτο επίπεδο ο Danny Boyle.

Βαθμολογία: 2/10 Stars2/10 Stars (2/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Βασίλης Καγιογλίδης




Τρίτη 1 Φεβρουαρίου 2011

O Danny Boyle στα πρώτα του βήματα έμοιαζε να είχε θεοποιήσει τον Kubrick σε βαθμό αηδίας. Προσπαθώντας, λοιπόν, να γίνει ο δεύερος Stanley Kubrick, άργησε κάπως να βρει την προσωπική του ταυτότητα. Πλέον, όμως, έχει το δίχως άλλο αναδειχθεί σε έναν χαρισματικό δημιουργό που ξέρει να αφήνει το δικό του στίγμα σε οτιδήποτε με το οποίο καταπιάνεται. Ακριβώς αυτό θα κάνει και εδώ.

Η ιστορία ενός μηχανικού-λάτρη της ορειβασίας που έμεινε για πέντε μέρες «κολλημένος» σε ένα φαράγγι ακούγεται αρκετά πληκτική. Κι όμως, ο σκηνοθέτης καταφέρνει να κάνει το κοινό του επί μία ώρα και 30 λεπτά να μην στρέψει αλλού το βλέμμα. Η σκηνοθεσία μοιάζει να γνωρίζει κινηματογραφικά ρεύματα και τάσεις, αλλά δεν μιλώ για μια στείρα απομνημόνευση της σινεφιλικής παράδοσης της, αλλά για μοντέρνα επανένταξη της στον σύγχρονο κινηματογραφικό χάρτη. Τα αργά του πλάνα συνοδεύονται πάντα από το soundtrack της ταινίας, γεγονός που τους χαρίζει μια μοναδική ένταση κι αποδιώχνει κάθε έννοια στατικότητας. Επιπρόσθετα, έχουμε να κάνουμε με μια σκηνοθεσία απόλυτα δυναμική, δίχως όμως περιττά στολίδια, φτιαγμένη σοφά για να κρατήσει το ενδιαφέρον του κοινού.

Βέβαια, ως συνοδοιπόρους στην προσπάθεια του, και πολύ άξιους μάλιστα, ο Danny Boyle έχει τον εκπληκτικό πρωταγωνιστικό χαρακτήρα που έπλασε και τον James Franco που επέλεξε για να τον ερμηνεύσει. Πρόκειται για μια ταινία που από τη φύση της είναι αρκετά low-profile κι αποτελεί μελοδραματική παγίδα. Ο Danny Boyle δεν πέφτει στη φάκα σαν πρωτάρης ποντικός, δεν επενδύει στην εύκολη δραματουργία. Φθηνά συγκινησιακά τρικ που θα προκαλέσουν δάκρυα -κροκοδείλια ή μη- δεν θα βρείτε εδώ. Αντίθετα, επενδύει σε έναν ήρωα ψύχραιμο κι αποφασισμένο, που ξέρει τι τον περιμένει και δεν βάζει ποτέ τα κλάματα. Και παίρνει το αρχέτυπο αυτό ψυχραιμίας και το εξελίσσει. Μια δόση τρέλας και ισχυρής αυτοπεποίθησης και

«τσουπ», ο ήρωας μας είναι έτοιμος. Τώρα, ο νεαρός γόης ονόματι James Franco δίνει σάρκα κι οστά σε έναν ήρωα που βιώνει την απελπισία με τον δικό του τρόπο. Με μια αποφασιστικότητα τουλάχιστον αξιοθαύμαστη, που κοιτά στα μάτια την κατάσταση του και δεν παραδίνεται στα όσα έχει γράψει γι` αυτόν η μοίρα.

Μοιάζω υπερενθουσιασμένη, αλλά δεν είμαι. Όλα αυτά ήταν απλές διαπιστώσεις που δεν μπορώ να παραβλέψω. Η ταινία ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα. Μια προσπάθεια αξιοπρεπής σε όλα τα επίπεδα, που πολλοί δεν θα αγαπήσουν λόγω του θέματος της. Πάντως, ως προσωπικό στοίχημα του σκηνοθέτη, αυτός είναι που αναδεικνύεται κάτι παραπάνω από νικητής.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Σοφία Γουργουλιάνη




Τρίτη 1 Φεβρουαρίου 2011

Σε ένα συγκλονιστικό για κάποιον περιστατικό λέμε ότι άλλο να το λες κι άλλο να το βλέπεις. Τι γίνεται, όμως, όταν αυτή η οπτικοποίηση απομυθοποιεί το περιστατικό, ακριβώς επειδή γίνεται με όρους θεάματος; Όταν ξεκινούσε το σινεμά ο Danny Boyle παρήγαγε κάτι το φρέσκο, το μοντέρνο. Αυτή την στιγμή, οριοθετεί τον καινό ακαδημαϊσμό. Η ταινία του θα μπορούσε να σαρώσει σε μια απονομή βραβείων, αλλά θα ήταν υπερβολή αν έπαιρνε οποιοδήποτε σημαντικό αγαλματάκι. Σε όλα του άρτιος, λοιπόν, ο Boyle, αλλά το 127 Ώρες μοιάζει περισσότερο με εκτεταμένο διαφημιστικό σποτ παρά με ταινία μυθοπλασίας.

Μιλώντας για αρτιότητα, η φωτογραφία, το μοντάζ, ο ήχος, η μουσική, τα σκηνοθετικά τρυκ και η ερμηνεία του James Franco κρατούν πολύ ψηλά τη σημαία. Εδώ, όμως, τίθεται θέμα αλλοίωσης του ρεαλισμού σε μια εν γένει καθηλωτική ιστορία. Ο κινηματογράφος γίνεται πολέμιος του συναισθήματος κι εμείς παρακολουθούμε την τραγική ιστορία του ορειβάτη με την ελπίδα να πάθει κάτι το ακόμα χειρότερο για να απεγκλωβιστεί το ισχνό σενάριο. Και η πλάκα είναι πως αυτή η μηδαμινή ανάπτυξη σεναρίου και η έλλειψη ενδιαφέροντος από πλευράς χαρακτήρα του ήρωα σώζονται από τα τρικ του Boyle. Όχι, δεν θα το έλεγες αποτυχία, ίσως επειδή γεννήθηκε για να μην είναι. Χαμένη ευκαιρία, όμως, για συγκλονιστικό σινεμά είναι στα σίγουρα.

Βαθμολογία: 2/5 Stars2/5 Stars (2/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Σταύρος Γανωτής




Παρασκευή 4 Φεβρουαρίου 2011

Φαντάζομαι πως οι αληθινές ιστορίες μπορούν εύκολα να γίνουν πειρασμός για έναν σκηνοθέτη, αλλά και για έναν ηθοποιό. Όπως η ιστορία ενός πολύ απλού ανθρώπου, του Aron Ralston. Ένας Αμερικανός ορειβάτης που έπαιρνε τα βουνά και τα φαράγγια για να εισπνεύσει ζωή. Που έβαζε σε λειτουργία ένα νοητό χρονόμετρο το οποίο επέτρεπε στους γύρω του να περάσουν μαζί του λίγες στιγμές, ώσπου να το βάλει στα πόδια για να απομονωθεί στη φύση, εκεί που οι πνεύμονές του γέμιζαν αδρεναλίνη. Εσωστρεφής αλλά ευτυχισμένος, πλήρης μέσα στην μοναξιά του.

Τον Απρίλιο του 2003, καθώς βρίσκεται σε μια ακόμη ορειβατική εξόρμηση, ένας βράχος καταπλακώνει το δεξί του χέρι και τον ακινητοποιεί. Τώρα, δεν μπορεί να πετάξει από βράχο σε βράχο για να ξεφύγει, πρέπει να μείνει εκεί και να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, αυτός απέναντι σε εκείνο, μόνοι τους. Καθώς οι ώρες περνούν, η σωματική κατάπτωση δημιουργεί παραισθήσεις αλλά τα στιγμιότυπα του παρελθόντος του δίνουν αντοχές. Οι γονείς, η σωτηρία του, η παλιά του αγάπη, ένας άντρας που ονομάζεται Blue John, μία ραδιοφωνική εκπομπή, οι φίλοι, πραγματικά είμαι σίγουρη, οι πιο βαθιά χαραγμένες, πέντε ημέρες της ζωής του. Τότε όμως, στο όριο της εξάντλησης, εμφανίζεται η εικόνα ενός μικρού και άγνωστου παιδιού που του χαμογελά με αθωότητα και μέσα σε ελάχιστα λεπτά ο Aron ξέρει πως δεν έχει άλλα περιθώρια, πρέπει να τρέξει κοντά του.

Οι Άγγλοι δεν φημίζονται για το μελόδραμα τους και ιδιαίτερα ο Danny Boyle, το αγαπημένο παιδί της χώρας του. Και όπως προανέφερα, οι πραγματικές ιστορίες μπορούν πολύ εύκολα να γίνουν δίκοπο μαχαίρι μιας και είναι εύκολο να χαθεί η ισορροπία μεταξύ αληθινού και φανταστικού, να επιστρατευτούν εντυπωσιασμοί και ανεξέλεγκτοι μελοδραματισμοί. Όχι όμως εδώ. Πολύ σοφά ο αγαπητός Άγγλος, αφήνει για λίγο στην άκρη τον σκηνοθετικό του πλουραλισμό, αγνοεί διακριτικά το υπέροχο άγριο τοπίο και εστιάζει στον πρωταγωνιστή του. Γιατί ο Boyle δείχνει να έχει μελετήσει πολύ σωστά τον χαρακτήρα του Ralston. Ρεαλιστής, με χιούμορ, αισιοδοξία και με πάρα πολύ δύναμη μέσα του, γι αυτό και γυρνά την πλάτη στην γραφική μπέρτα του ήρωα, που ίσως να του φορούσε ένας Αμερικανός σκηνοθέτης. Τοποθετεί την κατάσταση στις πραγματικές της διαστάσεις, μακάβριες μεν αλλά πολύ απλές: ή θάνατος ή ζωή. Ένας άνθρωπος μονάχος, παγιδευμένος κάτω από μια πέτρα με το δεξί του χέρι νεκρό, μια ταινία που θα μπορούσε να οδηγηθεί στην αποτυχία καταντώντας ένας κραυγαλέος έπαινος για τη θέληση της ζωής. Όμως στον Boyle ποτέ δεν άρεσε να φωνάζει το νόημα αλλά να το ψιθυρίζει με εικόνες.

Αν ρωτούσαν τα κοντινά πρόσωπα του πραγματικού Aron, για το εάν πίστευαν πως θα επιβίωνε, έχω την εντύπωση ότι όλοι θα απαντούσαν με σιγουριά πως, ναι. Και ίσως και αυτοί να περίμεναν όπως και ο ίδιος, ότι ο βράχος αυτός θα έρθει κάποια στιγμή στη ζωή του για φρενάρει το Εγώ του και να του επιβάλλει να λογαριάσει τη ζωή του διαφορετικά. Και ο δικός του βράχος, αν και άδικα τόσο βαρύς, κατάφερε να γίνει θρύψαλα μπροστά στην θέληση του για ζωή. Γιατί ο Aron μπορεί να επέλεγε συχνά την μοναξιά, αλλά μέσα από αυτήν είχε μάθει να επιβιώνει συναισθηματικά και σωματικά χωρίς να έχει την ανάγκη κανενός, να βασίζεται στις δικές του δυνάμεις. Και ευτυχώς, η δίψα να επιστρέψει στους δικούς του ανθρώπους, δεν ήταν από ανάγκη, αλλά από αγάπη.

Δεν ξέρω αν ο Ralston αποφάσισε να ζήσει για την ανάμνηση του χθες ή για την ανυπομονησία του αύριο, αλλά είμαι σίγουρη πως ακολούθησε τη φωνή μέσα του που του φώναξε δύο λέξεις: "Choose Life", εκείνες που κατάφερε να φωνάξει με την δική του δύναμη ο Mark Renton στο Trainspotting, το 1996. Θυμάστε;

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Πόπη Παπαδοπούλου




Τρίτη 17 Απριλίου 2012 - προσοχή περιέχει spoilers!

Ταινία που είδαμε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (τη δεύτερη προβολή της Κυριακής) και κατάφερε ο Danny Boyle να μας ταρακουνήσει... τα έντερα και να σβήσει τα λαμπάκια του εγκεφάλου! Πρόκειται σίγουρα για ένα one-manshow από τον νεαρό James Franco, που βρίσκει την ευκαιρία να δείξει ότι μπορεί να υποδυθεί και πιο απαιτητικούς ρόλους. Ευκαιρία να δούμε επίσης μια ταινία με έναν όλο κι όλο ηθοποιό σε ένα σκηνικό περίπου 2x2! Οι 127 ώρες που πέρασε ο τύπος με το βράχο κολλημένο στο χέρι του μέχρι να αποφασίσει να το κόψει (το χέρι, όχι το βράχο), ίσως δεν είναι και η πιο εύκολη ιδέα για σενάριο. Για αυτό και γεμίζει ο Boyle το χρόνο με κινηματογραφικά τρικ, περίτεχνο μοντάζ, πανέμορφες εικόνες από το Εθνικό Πάρκο Canyonlands, και μερικές οδηγίες επιβίωσης, κατόπιν εορτής. Καλά όλα αυτά, μέχρι που έρχεται η στιγμή -πέντε μέρες μετά- να αποφασίσει να κόψει το χέρι του, επειδή όπως λέει το μότο της ταινίας "There is no force more powerful than the will to live". Σίγουρα, αλλά αυτό μπορούν να το πουν μόνο όσοι πέρασαν παρόμοιες καταστάσεις. Για μας τους απλούς ανθρώπους, η ρεαλιστική βία της στιγμής (με μοντάζ και ήχο να βοηθάνε) ήρθε σαν γροθιά στο στομάχι και μας έστειλε αδιάβαστους. Κι έτσι όταν ήρθε το τέλος και νίκησε ο πρωταγωνιστής το θάνατο, η κινηματογραφική λύτρωση δεν ήρθε για εμάς, καθώς η φρίκη των προηγούμενων σκηνών επισκίασε όλα τα υπόλοιπα. Μ` αυτά και μ` αυτά, ο Boyle κατάφερε να κάνει άλλη μια σοκαριστική ταινία δέκα τέσσερα χρόνια μετά το "Trainspotting", αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Αξίζει να τη δει κανείς; Για τον James Franco , ναι, αλλά... watch it at your own risk!

Ζήσης Μπαρτζώκας





Τρίτη 7 Μαΐου 2013

Για να καταφέρει ο σκηνοθέτης του «Slumdog Millionaire» να «ξεχειλώσει» το στόρι (η αληθινή ιστορία του ορειβάτη Aron Ralston που έμεινε εγκλωβισμένος μέσα σε ένα στενό φαράγγι στο Γκραντ Κάνυον με ένα βράχο να έχει σπάσει το χέρι του για πέντε ημέρες) ώστε να αποκτήσει αξιόλογη διάρκεια, χωρίς να γίνει φορτικό, έχει χρησιμοποιήσει αρκετά τρικ και έχει προσθέσει στο σενάριο πάμπολλα ευρήματα, άλλοτε εύστοχα, άλλοτε περιττά. Μα τι σημασία έχει αν η οθόνη είναι χωρισμένη στα δύο ή στα τρία και τι ενδιαφέρον έχει να χρησιμοποιείται διαρκώς (παρεμπιπτόντως πολύ καλή) μουσική, ενώ η ταινία θα έπρεπε να δίνει έμφαση στη σιωπή; Και μπορεί κανείς να καταλάβει γιατί η ταινία θα ήταν καλύτερη αν δεν είχε υπερφορτωθεί τόσο πολύ, απλά και μόνο με το γεγονός ότι παρότι αυτή ξεκινά με τη γνωριμία του Ralston με δύο ορειβάτισσες και -μεταφορικά- του θεατή με το τοπίο, δεν έχει κανένα απολύτως ενδιαφέρον μέχρι να εγκλωβιστεί ο πρωταγωνιστής από τον βράχο που πλακώνει το χέρι του!

Κι από κει κι έπειτα, θα μπορούσε να αποτελεί ένα καθηλωτικό ή ψυχοφθόρο ή γενικώς ένα ιδιαιτέρως επώδυνο έργο, αλλά δυστυχώς πλατειάζει με βιντεοκλιπίστικες, μελοδραματικές σκηνές παραισθήσεων, αναμνήσεων και άλλων προσπαθειών του σκηνοθέτη να διατηρήσει το ενδιαφέρον, που τελικά καταφέρνουν μάλλον το αντίθετο. Το αποτέλεσμα είναι στο τέλος η αίσθηση της λύτρωσης να είναι μόνο επιφανειακή, να εντοπίζεται στη μουσική επένδυση αλλά να λείπει από την ουσία και να αδυνατεί να μιλήσει στην ψυχή.

Ωστόσο, ο Danny Boyle έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα: τον πρωταγωνιστή του, James Franco, που δίνει μια συγκλονιστική ερμηνεία και είναι αυτός που στην πραγματικότητα κρατά το μεγαλύτερο μέρος του φιλμ στις πλάτες του.

Γενικότερα, οι «127 Ώρες» αποτελούν μια ιδιαίτερη ταινία που σίγουρα δεν περνά απαρατήρητη, αλλά δεν μένει αξέχαστη όπως ενδεχομένως να μπορούσε…

Η αλήθεια είναι ότι την ίδια χρονιά προηγήθηκε και το σαφώς καλύτερο και πιο τολμηρό παρόμοιου θέματος «Buried», από την αναπόφευκτη σύγκριση του οποίου με την ταινία του Boyle, η τελευταία αποδεικνύεται ηττημένη. Θα είχε κάνει σίγουρα εντονότερη αίσθηση αν η χρονική διαφορά κυκλοφορίας τους ήταν μεγαλύτερη…

Βαθμολογία: 2.5/5 Stars2.5/5 Stars2,5/5 Stars (2.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur


 
127 Ώρες - jeandoumpier - Σάβ 19 Σεπ 2015 - 18:52
Η αγωνία και ο ρυθμός σε συνδιασμό με την ερμηνεία του J.Franco και ιδιαίτερα με την εξαιρετική σκηνοθεσία του D.Boyle, συνθέτουν επιτυχώς αυτό το βιογραφικό δράμα, που ανταμοίβει και ικανοποιεί επαρκώς τον θεατή.
Προσωπική αξιόλογηση : 8/10
Mps
 
7/10 - foris2004 - Κυρ 09 Νοε 2014 - 09:12
Κατάθεση ψυχής, δύναμη ψυχής, ανθρώπινο μεγαλείο κ.α. μέσω της Ανθρώπινης...ασημαντότητας! Καλή ταινιούλα...
 
<Χωρίς Τίτλο> - kapoios - Δευ 04 Ιουλ 2011 - 19:33
 Δεν είναι καμιά φοβερή ταινία...
αλλά παραδέχομαι πως και στις δύσκολες στιγμές είναι κυριολεκτικά αδύνατο να πάρεις το βλέμμα σου από την οθόνη...
ο james franco κρατάει με επιτυχία όλο το βάρος της ταινίας στις πλάτες του... μπράβο του...

 
  8/10...

  anfield09...
 
<Χωρίς Τίτλο> - orlando - Κυρ 24 Απρ 2011 - 22:28

οι 127 ώρες είναι γενικά μία πολύ καλή ταινία η οποία καταφέρνει να σε συγκλονίσει εξαιτίας της φοβερής ερμηνείας του james franco αλλά και της πολύ καλής σκηνοθεσίας του Danny boyle!!!!

Βαθμολογια:8/10

 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.