Καταλαβαίνω ότι σκοπός των συντελεστών εδώ ήταν να τονιστεί (σε υπέρμετρο βαθμό) η δύναμη (της αίσθησης) του έρωτα. Το ερώτημα που εύλογα γεννάται είναι το ακόλουθο. Εάν ποτέ συνέβαινε κάτι τόσο καταστροφικό, όσο μια πανδημία, είναι δυνατόν και ειδικά στα πρώτα στάδια αυτής να υπάρχει όρεξη και δύναμη για οτιδήποτε άλλο πέραν της ορθολογικής ανθρώπινης επιβίωσης? Και με αυτό το ερώτημα που μοιραία θέτει στο θεατή, το Perfect Sense νοσεί και καταδικάζεται να μείνει στο ράφι του κινηματογραφικού σύμπαντος χωρίς αξιώσεις.

An original but oddly unexpected story of love, that tickles all your senses and challenges you to re-assess the connection between each one of them and our lives` experiences.  The director does amazing job of conveying strong feelings though subtle metaphors and clever visual and audio tricks.