11 Χρόνια λοιπόν μετά οι συντελεστές της παραγωγής των ταινιών ``Scream",αποφασίζουν με την ίδια ακριβώς συνταγή που όμως δεν είναι σε καμία περίπτωση ξαναζεσταμμένο φαγητό(θα σας εξηγήσω παρακάτω τι εννοώ) και ελπίζουν να ξαναδώσουν για μια ακόμη φορά το φιλί της ζωής όπως έκαναν το 1996 με το 1ο, σε αυτή δεκαετία που τα χιλιάδες σίκουελ από σειρές ταινιών(π.χ saw,hostel,paranormal activity) έχουν αρχίσει και βγαίνουν το ένα μετά το άλλο σαν τις ταινίες του Ψάλτη και προσωπικά έχω κουραστεί και απορώ αν έχουν λόγο ύπαρξης οι συγκεκριμένες ταινίες.Κατά τη γνώμη μου πάντα,το "Scream 4" το κατάφερε αυτό, αφού πατάει πάνω στα χνάρια του αυθεντικού, για να σαρκάσει αυτή τη φορά τα χιλιάδες remake που βγαίνουν σχεδόν κάθε μήνα στα video-clubs. Η ταινία βρίσκει νέους τρόπους για να θυμίσει στους παλιούς και να δείξει στους καινούριους, πού στηρίχτηκαν οι μετέπειτα ταινίες τρόμου της προηγούμενης δεκαετίας που θέλουν μάλιστα να λέγονται και επιτυχίες ξεχνώντας ότι το Scream ήταν αυτό που τους άνοιξε το δρόμο. Αρκετά καλές ερμηνείες απο τους νέους ηθοποιούς που πλαισιώνουν την παλιά αχτύπητη τριάδα που δείχνει ότι το "έχει" ακόμα.Δυναμικό σενάριο και περισσότερο αίμα από όλες τις προηγούμενες. Το μόνο ίσως αρνητικό που μπορώ να σας βρω είναι ότι τα αυτοαναφορικά στοιχεία κουράζουν λίγο και ήθελα μια μεγαλύτερη ανατροπή στο φινάλε(όχι ότι δεν είχε δηλαδή)να πέθαινε για παράδειγμα κάποιος από τους τρεις πρωταγονιστές.Επιβάλλεται να την δείτε και αν είστε φανς της σειράς και γενικότερα των ταινιών τρόμου! Ό,τι καλύτερο μετά το 1ο Saw (2004).H ταινία που έλειπε από το σινεμά τρόμου για πάνω από 5-6 χρόνια!!! Λοιποοοοον.....

                                                                              8.5/10
                                                               

Η ιδεά οτι σε κάθε μέρος της τετραλογίας πλανάται στο μυαλό του θεατή η ίδια σκέψη: «οποιοσδήποτε μπορεί να είναι ο δολοφόνος» , «όλοι μπορεί να είναι ένοχοι», αν και είναι ένα σπουδαίο εργαλείο για τη δημιουργία σασπενς σε τέτοιου είδους ταινίες, στην τετραλογία Scream υπερχρησιμοποιείται και οδηγεί γρήγορα σε αμηχανία αναδεικνύοντας έτσι αρχικά την έλλειψη πρωτοτυπίας απο τη πλευρά του σεναρίου.

Μεγάλη απογοήτευση αποτελεί και η παντελής έλλειψη πρωτοτυπίας σε όλες τις σκηνές δολοφονιών. Περιμένουμε να δούμε κάτι διαφορετικό κάθε φορά, το θύμα να αντιστέκεται λίγο παραπάνω και ίσως και να καταφέρει να αποθαρρύνει τον δολοφόνο, έστω και μια φορά. Το διαφορετικό βέβαια δεν έρχεται ποτέ και είναι γεγονός οτι επαναλαμβάνεται η ίδια κατ’ουσίαν σκηνή με το θύμα να είναι αβοήθητο και με τον δολοφόνο να έχει πάντα το πάνω χέρι.

Επιπέον και στις τέσσερις ταινίες μένουμε έκπληκτοι όταν η Σϊντνει Πρέσκοτ καταφέρνει να υπερνηκίσει αυτόν που τόση ώρα κέρδιζε, που ήταν αλάθητος, κυρίαρχος και παντοδύναμος. Αυτό σίγουρα αποτελεί και την ταφόπλακα της τετραλογίας καθώς ο Craven υποκύπτει στο μεγαλύτερο αδίκημα που μπορεί να διαπράξει ένας δημιουργός. Να υποτίμησει τη νοημοσύνη του θεατή. Μια ταινία που πλασάρεται ως η ιστορία καθημερινών ανθρώπων που βιώνουν απειλητικές καταστάσεις υπονοώντας οτι η καθημερινοτητα των ηρώων μπορεί να είναι κάλιστα η δική μας καθημερινότητα, οφείλει πρώτα απ΄ολα να είναι αντικειμενική και αληθοφανής.

Η ταινία θα είχε πιο ανεβασμένες μετοχές αν δεν είχε όλα αυτά τα φτηνά κόλπα εντυπωσιαμού στα ακουστικά εφέ και στο μιξάζ (που κάθε φορά που βιώνουν οι ηθοποιοί μια απειλητική κατάσταση κοντεύουν να σπάσουν τα ηχεία της τηλεόρασης, ακόμα και όταν τυχαίνει να περάσει ένα αθώο γατάκι απο την οθόνη) και χωρίςτο διαπεραστικό μεταλλικό «σκράτς» που ακούγεται κάθε φορά που ο δολοφόνος κουνάει στον αέρα το μαχαίρι του. Αν δεν είχε τόσες προχειρότητες στο σενάριο, που στο τέλος της κάθε ταινίας όταν ο δολοφόνος αποκαλύπτει τα κίνητρα που τον οδήγησαν στις δολοφονίες, δημιουργείται όλο και μεγαλύτερη αμηχανία και απογοήτευση στον θεατή. Αν δεν υπήρχε παντελής έλλειψη soundrack ωστε να προσδιορίζει την ταινία και να της δίνει δική της ταυτότητα και στίγμα.

Δυστυχώς η θέαση της τετραλογίας αφήνει μια πολή άσχημη επίγευση, με τον θεατή να αναρρωτιέται και στις τέσσερις ταινίες: «προς τι τόσος ντόρος ρε παιδιά;». Στο τέλος να νιώθει πάντα το ίδιο κενό και απο το μυαλό του να περνά η ίδια επίμονη σκέψη: μόλις έχασα δύο ώρες απο τη σημερινή μου μέρα...

από: Ο δρόμος του Cinema: http://theroadofthecinema.blogspot.gr/2012/08/scream-quadrilogy-1996-1997-2000-2011.html

Na pros8esw mia parathrhsh pou ekana prosfata... ta Scream ola "aposafinizoun"kata kapoio tropo tis tainies tromou...
Scream - ta 8riler
Scream 2 - ta sequel
Scream 3 - tis trilogies
Scream 4 - ta remake
Gi auto to Scream 4 eixe tosa stoixeia apto prwto Scream...